Ik mis Mart Smeets. Mijn avonden zijn niet meer hetzelfde zonder hem. Ik wil gewoon voor het slapen gaan De Avondetappe kijken. Ik wil dat hij me precies vertelt hoe het nou eigenlijk allemaal in elkaar zit, ik wil weer voelen dat mijn mening er helemaal niet toe doet, terug naar de kleuterschool. Ik kan nog zo mooi de etappe analyseren voor mezelf en de beste klimmer uit de tour adoreren, als Mart zegt dat het een pannenkoek is dan geloof ik dat direct, tenminste voor zolang de uitzending duurt.
Met een fles rode wijn in de hand en een iets te grote hap van een blok brie wil ik horen dat Parijs nog ver is, dat een hongerklop altijd op de loer ligt en dat vroeger iedereen veel harder fietste.
Ik wil ook zo’n colbert als ik hem zo bezig zie in z’n natuurlijke habitat. Mart is gewoon de tour, hoe leuk dat nieuwe bewegende logo van Studio Tour de France ook is.
Ik moet nu zelf Dalida opzetten om een uurtje of half 12, anders kan ik niet slapen, het is verschrikkelijk. Allemaal leuk en aardig die verjonging bij de NOS, maar doe dat lekker in je eigen tijd, niet met de tour.
Er zijn vast ergere dingen in de wereld, maar dit is gewoon klote. Mag ik dat zeggen? Ja, dat mag ik zeggen.