GGUGAD

Guga Dolidze

[ggugad]

Georgian 90s themed session with frnds

[ggugad]

რამხელა გავლენას ახდენს ჩვენზე მომენტები, რომელსაც ყოველდღიურად ვაწყდებით

Ცენტრალურ ევროპაში, “ევროპად” წოდებული ერთ-ერთი ქვეყნის დედაქალაქში, ვინმე გავლით მაინც თუ ხართ ნამყოფი, უეჭველად გაივლიდით ზოხოვას გაჩერებას, ყველაზე დიდი და ხალხმრავალი ადგილია, თითქმის დღის ყველა მონაკვეთში სავსეა ხალხით. Გაზაფხულის ერთ-ერთი შუადღეა, დღის განმავლობაში ბევრი საქმე მქონდა გასაკეთებელი, ყველაფერი, რომ მოვათავე, სახლში დაბრუნება გადავწყვიტე და შესაბამისად ამ ზოხოვას გაჩერებაზე მომიწია მისვლა, ავხედე ტაბლოიდს, რომელიც სულ რაღაც ერთი კვირის წინ დააყენეს, აქამდე დაბეჭდილ განრიგს იყენებდა ხალხი,წვიმისგან გაცრეცილ დაბეჭდილ განრიგს, თან არ დაგვავიწყდეს, რომ ეს ქვეყანა ევროკავშირის წევრია. ჩემდა სამწუხაროდ ავტობუსი, რომელსაც ველოდი ახლახანს წასულიყო და დიდი ხნით მიწევდა ლოდინი, დავჯექი სკამზე, ვადვნებ თვალყურს ერთ ჩვეულებრივ დღეს, ცოტა მზიანს.

ჩემი თვალთახედვის არეალში ბევრი ხალხი მიმოიერევა,ზოგი მიდის, ზოგიც მოდის, მაგრამ 15-20 კაცი სულ არის, ვინც ჩემსავით ტრანსპორტის ლოდინშია. Ჩემს მომიჯნავე  სკამებზე მამა-შვილი სხედან, ბიჭი პატარაა, თვალებში შესციცინებს მამას და მსოფლიოში ყველაზე გამბედავ, მამაც, ვაჟკაც და ძლიერ ადამიანად მიაჩნია, ისეთად, როგორიც თავად უნდა, რომ იყოს, ერთგვარი გმირია მის თვალში.

Შუადღის ქაოტური, მაგრამ ამავდროულად მშვიდი იდილია შუახნის ასაკის წყვილმა დაარღვია, დიდად ყურადღება არ მიმიქცევია, რამდენი გიჟია ამ ქვეყანაზე, ყველას დროს ხომ ვერ დავუთმობთ? Მაგრამ ეს გიჟები, უფრო გიჟები აღმოჩდნენ, ორი სამი წუთის შემდეგ უკვე ჩვენს თვალწინ დაიწყეს ჩხუბი, თანდათან ეს ყველაფერი უფრო გამწვავდა, ყოველწამიერად  შუახნის, მთვრალი მამაკაცი საცემრად იწევდა, იმუქრებოდა, ბოლო ხმაზე უყვიროდა და აგინებდა თავის პარტნიორს. Ქალი კი შეშინებული, სახეზე ხელს იფარებდა, აქეთ-იქით დარბოდა, ეგებ ვინმე მომეშეველოს და ამ კაცმა თავი დამანებოსო…. Ალბათ ისიც ნასვამი იყო. Გავიდა ათი წუთი და სიტუაცია სულ უფრო და უფრო მძფრდებოდა, კაცმა უფრო ხმამაღლა დაიწყო ყვირილი და ქალს ურტყამდა, ამ ყველაფერს ჩვენ, 15-20 კაცი ვუყურებთ. გამოავლინა თავისი სიძლიერე და კაცობა, ქალს სცემა, დროთა განმავლობაში კი ყველაფერი უფროდაუფრო იძაბებოდა.

ქალმა ვეღარ მოითმინა და ეცადა ხმა ამოეღო, ეცადა დაეცვა ის მცირე ნაწილი თავმოყვარეობისა,რაც დარჩენოდა, ხანდახან შეეპასუხებოდა, ცოტათი ტონს აუწევდა, მაგრამ სულ ეს იყო, რაც შერძლო, უძლური იყო მხეცის წინაშე. Ჩემს გვერდით მჯდომი ბავშვის ციმციმა თვალები ნელნელა ფერმკრთალდება, ნელნელა იცრიცება და იღვენთება მის მყოფადში მამის კულტი, დაბნეულია, ვერ ხვდება, კაცი, რომელიც ყველაზე მამაცი და ძლიერია, რატომ არაფერს აკეთბს, სულ მთლად დაიბნა. საყვარელ პატარა ბავშვს, რომელსაც წინ რეალური ცხოვრება ელოდება,ის ცხოვრება, რომელშიც ,ახლა ,ჩვენ ვცხოვრობთ, ვცდილობთ უკეთესობისკენ შევცლოთ, მაგრამ ამაოდ, იმდენად ბევრი უმეცარია ქვეყანაზე,რომ უკეთესობისკენ მსწრაფი ხალხისთვის არაფერი იცვლება და კვლავ სიზიფესეული ტვირთვის ტარება გვიწევს უწყვეტლად . 

Ეს ვითარება 15-20 წუთის განმავლობაში გრძელდება, ჩვენ კი ვსხედვართ და ვუყურებთ სანახაობას, ისე როგორც თეატრში მაყურებელი უყურებს სპექტაკლს. Ნაცემი ქალი, ცდილობს ხალხში გაერიოს, გვიახლოვდება, ხან ვის მიუჯდება გვერდით, ხან ვის, ცდილობს რამენაირად თავს უშველოს, ჩვენ კიდევ ვაგრძელებთ ამ ყველაფრის იგნორირებას. ერთ მომენტში ქმრისგან თავის დასაღწევად ჩემს გვერდით ჯდება, ძალიან ახლოს, აი რამდენიმე სანტიმეტრი, რომ გვაშორებს თითქმის, ველური კაცი ისევ აგრძელებს შეურაცხყოფას და მხეცური, შეშლილი ბუნების წარმოჩენას, ურტყამს ქალს და თანდათან ქალი ინერციით მეც მეხეთქება. მე ვზივარ ძალიან დაძაბული, გული ნელნელა მელეწება, იცით რატომ? პირველ რიგში იმიტომ, რომ მე ვზივარ, ვაკეთებ არაფერს, ხელში მიჭირავს ტელეფონი, გამზადებული 112 ში დასარეკად, მაგრამ რაღაც მაჩერებს, ვერ ვაჭერ დარეკვის ღილაკს თითს და ეს მკლავს, სიტყვებით შეუძლებელია გადმოსცე ის უსუსურობის შეგრძნება, რაც მაშინ მკლავდა, ის რაღაც რაც მაჩერებდა იყო სიმხდალე, მეზიზღება ჩემი თავი, რომელსაც დღევანდელი გადმოსახედიდან იმ მომენტში ვუყურებ, გულისამრევი, ამაზრზენი. Ქალი ხან სხვა ადამიანთან მიდის, ელოდება იმედს, რომ ვიღაც დაეხმარება, მაგრამ უსუსური არსებებები, ვერაფერს ვაკეთებთ მის დასახმარებლად, Ოცი წუთის განმავლობაში ვუყურებთ საზარელ ინციდენტს, რომელსაც ძალიან მარტივად შეეძლო მოჰყოლოდა მსხვერპლი, და მაინც მშვიდად ვაგრძელებთ ტრანსპორტის ლოდინს. Დიდი დრო გავიდა, კაცი უკვე ცდილობს ქუჩაზე გადააგდოს ქალი, უკვე უკიდურესობამდე მიდის ეს ყველაფერი, შეიძლება წამი წამზე ჩემს თალწინ ეს ქალი მანქანამ გაიტანოს, მე სხვა 20 კაცთან ერთად ამას მშვიდად ვეგუები, ტელეფონ მომზადებული, დარეკვის შიშით შეპყრობილი. Უცბად, ჩემს თვალწინ, ჩემხელა ბიჭი გამოჩნდა, ძალიან ნათელი და ფერადი, ექსტრავაგანტულად ჩაცმული -  დიდი ტყავის ჩექმები, გახვრეტილი ყური, ფერადფერადი შარვალი და შარვლის შესატყვისი ზედა, აი ისე გამოიყურებოდა ქართველი ვაჟკაცები, რომ ყურს ათლიან, ტაბურეტს ურტყავენ და კლავენ. 

Ბიჭი მათკენ მიდის, ცდილობს ქალი გადმოიყვანოს მეორე მხარეს და მოაშოროს ამ საშინელ პიროვნებას, შემდეგ რეკავს პოლიციაში, აკეთებს იმას რაც განმავლობაში ჩვენ, მხდალმა ხალხმა ვერ ვქენით, და მაინც რა უდგას წინ ერთ უბრალო 3 წამიან ზარს? Არაფერი…  ჩემს გვერდით მჯდომი ბავშვის გონებაში საბოლოოდ დაინგრა მამის კულტი, უკვე იცის, რომ თუ სადმე ძალადობას შეესწრება ,არაფერი უნდა ქნას, უბრალოდ მშვიდად უყუროს. Პოლიცია დროულად მოვიდა, და საქმის გარკვევა დაიწყო. Ბიჭი, რომელმაც პოლიცაიში დარეკა, დღეს ჩემი გმირია, როგორც იტყვიან He made my day, ძალიან თამამი, დაუბრკოლებელი, თავისუფლას მიდის ქალთან და გამოჰყავს მეორე მხარეს, ეს პატარა ბიჭი იმხელა აღმლჩნდა, რომ მე ორ მეტრიანი მუხლებამდე თუ მივწვდებოდი, ალბათ წესიერად ვერც გადმოვცემ, როგორ გამათავისუფლა ამ ბიჭმა ნაწილი დაძაბულობისგან, თავისი თავისუფლებით, თავისი უშიშრობით კი ჩემთვის ეს პატარა თუ ძალიან დიდი ქმედება ძალიან დიდი ნაბიჯია, ალბათ ბევრი თგვენგანი ვერც მიხვდება... 

Ამასობაში ჩემი ავტობუსიც მოვიდა, ავედი და დავჯექი ჩემს ადგილად. Ჩემდაუნებურად, გონებაში ჩამიფრინდა ეს ამბავი, დანაშაულის გრძნობამ საბოლოოდ დამიშალა გული და ცრემლები ზღვასავით წამსკდა თვალებიდან, ძალიან ბევრი ვიტირე, განუზრახველად, ცრემლები მოიდიოდა თავისით და მე ვთავისუფლდებოდი ამ საშინელი გრძნობებისგან, რომელიც მომხდარმა დამიტოვა, და ყველაზე უფრო ალბათ ჩემი უუნარობა და მშიშრობა აღზრავდა ჩემში ამ სინანულს, საკუთარი თავის მიმართ. Და მაინც, მომავალში თუ მსგავს ამბავს შევესწრები ჯერ კიდევ არ ვიცი იმ მოენტში რას ვიზავ, ალბათ დიდი დრო სჭირდება ამ სიმხდალის გადალახვას, და მაინც ეს ყველაფერი ჩვენს მენტალობას უკავშირდება.. გვასწავლიან, რომ სხვას თუ ცემენ ქუჩაში შენ უნდა გაიარო, როცა უმცირესობის წარმომადგენელს მუშტს ურტყამენ ვენაცვალეთ მარჯვენაშიო და სხვა მრავალი.

Don't judge too hard, სამწუხაროდ ვერ გადმოვეცი ისე, როგორც ვგრძნობდი. ეს ისტორია რეალურია, მართლა ვერ აღვწერ იმ დღეს ისეთი შეგრძნებები დამეუფლა, შემდეგ ავტობუსში უწყვეტი ცრემლები, შემდეგ სახლშიც, იმდენად მაწუხებდა ჩემი სამარცხვინო მხდალი უუნარობა, რომ ტირილი დავიწყე. ეგრე მოვედი თუ არა სახლში, გავხსენი კომპიუტერი, მინდოდა ის გრძნონები გადმომეცა მომენტალურად, მაგრამ მაინც ვერ შევძელი. ბევრი თვე ეს ტექსტი, უნრალოდ დოკუმენტებში ინახებოდა, ერთხელ დავაკორექტირე და ახლა გადავწყვიტე დამედო. ნაკლებას სავარაუდოა, როკ ვინმე წაიკითხავს მაგრამ მაინც, თუ წაიკითხავ მაინტერესებს შენი კომენტარი..

[ggugad]

New Place New Life

So Hello I guess, I am Guga I have posted some blogs before but they were too arty :) and mentally rough, even though some people read it, only a few could understand the real soul. I am kinda really disappointed I don’t think anyone would read this blog though. So one of the reasons why I started blogging in English is the audience, more people can understand plus I have a new home - Bratislava. Exactly a month ago I flew to Vienna airport and moved to Bratislava, I am studying Economics and Management at Comenius University, I have not always wanted to go for a study abroad, as a child I always thought wearing a white coat and running through the hospital, that was my dream for a very long time, but when I faced exams which would decide my future I came up with an idea to catch up something new and easy. 

by the way, the reason why I chose Economics and Management is  that I have various of areas where I can work. sometimes I feel like this is the wrong decision, I am very creative person this is not like a selfish thing you can ask any of my friends and they can tell you. So I have never really thought about going in an art direction but part of my soul is very disappointed that I am not studying in that field,  the reason of my declination of the economics is that I wanna do something interesting, creative, trendy, I enjoy fashion industry and if I were born in Europe I would go to that direction, every time I watch a movie or see the inspirational post about art it makes me feel I need to change my decision. 

There is also a thing that It is never late to do anything but at this moment of my life, I am following my river. So now about Bratislava. It is Europe but I would say this not very Europe, sometimes I feel my home is more developed then this place :) By the way I enjoy the architecture, this building is one of my favourites

There is nothing special but that Minimalisms makes me attracted. there is a lot of building which I like. Also view from the castle is great. One of the problems, when one decides to move to an utterly foreign country, is friends, I have no friends here, maybe not even back but here when you are sitting 24/7 at home it is hard. 

To eliminate THIS problem I decided to start working out, there were some situations to make friends but I think I am way too much snob :) what else... Oh, yeah when I got here I thought this is the end of that bad situations at an educational-social system that I could do anything without any resistance, that I am not supposed to smile to those bitches whom I don't like, but life is the same everywhere.

 I had problems with the educational institutions, but with the strength of mine, I made everything clear. The point of writing this was to show you that even here I could not escape an unhealthy environment. There is nothing else on my mind to write, but when it comes I will I think. So see u next time.

XOXO ( haha Just started rewatching GOSSIP GIRL) 

[ggugad]

იმპრესიონიზმი - თავსაფრიანი დედაკაცი

მე-19 საუკუნის რადიკალები, ანუ იმპრესიონისტები დაუპირისპირდნენ ძველ აკადემიურ მხატვრობას და გადაწყვიტეს თავისი, განსხვავებული ხიბლი შეემატებინათ თავიანთი მხატვრობისთვის. მათი ნახატები, როგორც ხედავთ დეტალებით გამოირჩევა, პატარა, თხელი, ძნელად შესამჩნევი ხაზები, რომლებიც ნათლად აღიქმება ერთიანობაში. როდესაც ნიკო ლორთქიფანიძის შემოქმედებას ეცნობი შენში მყისიერად ჩნდება უცნაური შეგრძნება, ყველაფერი სწრაფად, მკრთალად მაგრამ ძალიან ემოციურად იკვეთება. სამი წელი - სამჯერ გამოწეული მუცელი და შეზნექილი წელი; სამჯერ ჭორფლი და მჟავე კიტრი, საოცარია ნიკოს ნიჭი ერთი წინადადებით გადმოსცეს სამი წლის ისტორია. ნიკო ლორთქიფანიძის იმპრესიონისტული შემოქმედება საკმაოდ საინტერესოა, ის არა ერეკლეზე, თამარზე ან რომელიმე მნიშვნელოვან ფიქურაზე წერს, არამედ თავსაფრიან დედაკაცზე, გულდამწვარ ემიგრანტზე და ქეთოზე. მისი ყველა ნაწარმოები აგებულია ადამიანებზე, რომელთა ცხოვრება ჩვენთვის უცნობია, მაგრამ ყველა ჩვენგანზე უფრო ძლიერი, მამაცი და მტკიცეა მათი ბუნება. მის ნაწარმოებებში ნათლად იკითხება სასტიკი ეპოქა, რომელმაც ხალხლი გაანადგურა და თეიმურაზ ხევისთავის მსგავსად გააღატაკა, ვითარება, რომელსაც მის შემოქმედებაში ვხვდებით ტრაგიკულია, ვეცნობით ხალხის ბედს, ტრაგიკულ ბედს, ადამიანების შეგრძნებებს.  . შეუძლებელია მკითხველი უემოციოდ დარჩეს, როდესაც ბესოს და ქეთოს ისტორიას გაეცნობა. ნიკო ლორთქიფანიძის თითოეული ნაწარმოები მკითხველს სევდას ჰგვრის, მისი იმპრესიონისტობის აღსაქმელად საჭიროა ნებისმიერი მისი მოთხრობა წაიკითო, ორი წინადადების შემდეგ კი მიხვდები რა არის იმპრესიონიზმი.

მისი ნაწარმოებები, რომელთა წაკითხვასაც გირჩევთ: ქორწილი, თავსაფრიანი დედაკაცი, ტრაგედია უგმიროდ, გული, საშობაო მინიატურები.

[ggugad]

დიდი დაძინების ქარაფი

Ჩვენი ქვეყნის ჭაობში ტივტივმა გამიჩინა სურვილი ორიოდე სიტყვა მეთქვა დღევანდელ სიტუაციაზე. Ყველაფერს თავიდან დავიწყებ, ჩემთვის ყოველთვის აღმაშფოთბელი იყო ფაქტი, რომ საუკუნის წინ ევროპის გზაზე დამდგარი სახელმწიფო ასე უცაბედად გადაეშვა დიდი დაძინების ქარაფში და უკვე მრავალი ათწლეულია ლამბობს ამ ქარაფიდან ამოსვლას, მაგრამ ამაოდ. Სახელმწიფო, რომელსაც 1921 წელს სრულფასოვანი პარლამენტი ჰქონდა, მასში 5 ქალი წევრით, დღეს, 100 წლის შემდეგ იმაზე უკანაა ვიდრე ოდესმე. Მაშინ, როდესაც საქართელო Დემოკრატიული სახელმწიფოს შენებისკენ აღმასვლას იწყებდა ბევრი დღევანდელი მოწინავე სახელმწიფო ბატონყმობის გადავრადნას ეგუებოდა და გლეხების თვითმკვლელობის თავიდან აცილებას ცდილობდა, მაგრამ საბჭოთა სასტიკმა ტყვეობამ საბოლოოდ ბოლო მოუღო იმ დემოკრატიულობას, განვითარებას, ქართულ მყოფადს და დაამახინჯა მსოფლმხედველობა ხახლისა. Იმდენად დიდი აღმოჩნდა მარქსისტული მოძღვრების მქადაგებელთა პროპაგანდა, რომ დღესდღეობითაც უცაბედად ვციდოლბთ მისგან გათავისუფლებას. 70 წლიანი უძრაობა ჩვენი ქვეყნისთის დამღუპველი აღმოჩნდა, საზოგადოებამ საბოლოოდ დაივიწყა ქართველი მოაზროვნეების ხედვა, იმ მოაზროვნეების, რომლითაც დღეს ასე ამაყობენ, მაგრამ რეალურად ვერც აცნობიერებენ რას ქადაგებდა ილია, ვაჟა ან აკაკი. Მათი ფასეულობები უმეცარი საზოგადოებისთვის მიუწვდომელია, რაც ცალსახად მათი ბრალი არაა, მე ყოველთვის ვცდილობ მიზეზი სტალინურ რეჟიმში ვიპოვო, მაგრამ ხშირ შემთხვევაში პრობლემას განათლებაში ვხედავ. Დღევანდელი სისტემა საკმაოდ მდარეა. Სკოლა, საზოგადოება, ოჯახი, ეს სამი ფაქტორი უმეტესად დიდ როლს თამშობს ინდივიდის ჩამოყალიბებაში, მაგრამ სამივე მათგანი უმეცარი, არასწორი ფასეულებების მატარებელი და გამოუსადეგარია. Აღმაშფოთბელია ფაქტი, რომ დღემდე აქტუალურია “კაი ბიჭობა”, რეალურად ეს ხალხი, რომლებიც ცდილობენ კაი ბიჭები იყვნენ არც კაი ბიჭები არიან, და არც წესიერები, ისინი სადღც შუაში არიან გაჩხერილები და საკუთარი წარუმატებელი ცხოვრებისა და კომპლექსების გადამკიდე აგრესია უჩნდებათ ცხოვრების მიმართ, რასაც ძალადობით გამოხატავენ. Ცოტა წარმოუდგენელია ვაჟას შთამომავლობა იყოს ასეთი ბნელი. Ბრბო, რომელშიც ერთი ორი იგი და  ბალახისფერი კაცი გამოერევა, საფრთხეშია, ჯერ ერთი იმიტომ, რომ მასაც მენტალური რევოლუცია ელის და მეორე მან მისი განსხვავებულობით შეიძლება ბრბო განარისხოს და მსხვერლი გახდეს ძალადობისა. Ნამდვილად წარმოუდგენელია 21-ე საუკუნეში ადამიანის სიცოცხლის ხელყოფაზე , რომ გვიწევს საუბარი, მაგრამ ეს ჩენი რეალობაა, მიზეზს რა მნიშნელობა აქვს? Თვითონ ფაქტია ყურადსაღები. Ეს მდარე, საშინელი, უკიდეგანოდ სამარცხვინო მენტალობა, რომელიც ძველი ქართული მსოფლმხედველობის საბჭოეთთან ზიარების შედეგად დამახინჯდა და ჩამოუყალიბდა ხალხს. Ოჯახი, რომელიც შოთას იდეალებზე უნდა ზრდიდეს ბავშვს არასწორ იდეალებს აჩვევს. Ასევე საინტერესოა ჩემი თანატოლების აზროვნებაც, ისიც დიდად არ განსხვავდებიან მამების თაობისგან, რაც ისევ და ისევ უძრაობის მარადიულ ციკლზე გვაბრუნებს. Გამოსავალს ყოველთის განათლებაში ვხედავ, საჭიროა სკოლა მაქსიმალურად ფორმირდეს და მიზნად სწორი ფასეულობების ჩამოყალიბება დაისახოს. Საჭიროა კრეონის, ალუდასა და ჯოყოლასეული მეტამორფოზა, რომელიც დაანახებს საზოგადოებას სინათლეს.