ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ
Σήμερα
καθώς χάσαμε όλα
τα ουσιαστικά –
μείναμε
με τις προθέσεις
Απόστολος Μαγγανάρης, Οι θυρεοί 1978
macklin celebrini has autism

No title available
TVSTRANGERTHINGS
occasionally subtle
PUT YOUR BEARD IN MY MOUTH

blake kathryn

Origami Around
Keni

No title available
Monterey Bay Aquarium

❣ Chile in a Photography ❣

Discoholic 🪩
NASA

roma★

titsay

@theartofmadeline
almost home
hello vonnie

if i look back, i am lost

Kaledo Art
seen from United States

seen from Italy
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States

seen from Ireland

seen from Türkiye
seen from United Kingdom

seen from United States
seen from United States

seen from United States

seen from Bangladesh

seen from Bangladesh
seen from Bangladesh

seen from Singapore

seen from United States
seen from Ecuador

seen from India
@gonefg
ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ
Σήμερα
καθώς χάσαμε όλα
τα ουσιαστικά –
μείναμε
με τις προθέσεις
Απόστολος Μαγγανάρης, Οι θυρεοί 1978
ΔΕΙΛΙΝΟ ΜΕΓΑΛΗΣ ΤΕΤΑΡΤΗΣ ΠΕΡΑ ΑΠ’ ΤΟ ΦΑΛΗΡΟ
Φύγε, κακό ζώο, από κοντά μου,
που εγώ, μαζεύω αγριοβιολέτες.
Από το βιβλίο: Τ. Κ. Παπατσώνης, «’Εκλογή Α’, Εκλογή Β΄», Ίκαρος, Αθήνα 1988, σελ. 254.
Earl Nightengale once said that, “The opposite of courage in our society is not cowardice…it's conformity.” Conformity as a word means action in accord with prevailing social standards, attitudes, practices, etc. May 13, 2009
"People want to belong. They want to belong and they want to display the symbols of belonging."- Wally Olins
Do states, sports teams and cities with badly designed flags struggle with a sense of pride? Designer and flag researcher Michael Green dive
"The trouble with the book is that you never know what's in it until it's too late"
Mrs. Winterson Mothers and Daughters: Jeanette Winterson
Polka, Luce
Je veux danser la polka J'la veux danser tes bras J'la veux danser tout d'suite J'la veux danser toute cuite
Je veux danser la polka Même si je sais pas le pas J'la veux danser c'est fou J'la veux danser toute saoule
Même si j'suis pas la cadence Je veux entrer dans la danse J'pourrais danser n'importe quoi Tant que c'est avec toi
Je sais, j'ai mes gros sabots Oui mais je porte le chapeau Et si je tiens pas d'bout J'la danserai à ton cou
Même si j'suis pas sur la liste Je veux entrer sur la piste Je veux danser la polka Un, deux, trois on y va
Oui mais non Pas avec Riton Qu'en veut qu'à mes nichons Oui mais non Pas avec Gilou Qu'en veut qu'à mes dessous
J'veux pas bailar la bamba Je veux danser la polka C'est pourtant pas compliqué Tu pourrais bien m'l'accorder
J'la veux danser t'as vu Je veux bouger mon cul J'la veux danser toute nue J'la veux danser toute crue
Même si j'suis pas Stéphanie Je veux entrer dans ta vie J'la veux danser avec toi J'vais pas te l'dire cent fois
Oui mais non Pas avec Jean-Pierre Qu'en veut qu'à mon derrière Oui mais non Pas avec son pote Qu'en veut qu'à ma culotte
Je veux danser la polka J'la veux danser tes bras J'la veux danser tout d'suite J'la veux danser toute cuite
Mais si t'aimes pas ma gueule Ben j'la danserai toute seule J'irai danser la vodka J'la danserai dans mes draps
Humility is not thinking less of yourself, it's thinking of yourself less.
Rick Warren
Μήπως ό,τι θαρρούμε βασίλεμα γλυκοχάραμα αυγής είναι πέρα;
Κι αντί να ‘ρθει μια νύχτ’ αξημέρωτη ξημερώνει μια αβράδιαστη μέρα;
Μήπως ειν’ η αλήθεια στο θάνατο
κι η ζωή μήπως κρύβει την πλάνη;
ό,τι λέμε πως ζει μήπως πέθανε
κι είν’ αθάνατο ό,τι έχει πεθάνει;
Γεώργιος Δροσίνης
Στον Δάντη και πιο συγκεκριμένα στο τέταρτο Ασμα της Κόλασης το Limbo βρίσκεται στην είσοδο της Κόλασης. Οι κάτοικοι του Limbo δεν υφίστανται βασανιστήρια όμοια με τους υπόλοιπους κύκλους της Κόλασης. Η δική τους μοίρα είναι η αναμονή. Eδώ όμως δεν είναι κόλαση. Και καμιά αναμονή δεν μπορεί να κρατήσει για πάντα. Εδώ οι κύκλοι σκάβονται από την ανθρώπινη ανάσα.
Στην καθολική θεολογία Limbo ονομάζεται ο χώρος αυτός στην Κόλαση όπου πηγαίνουν τα αβάφτιστα παιδιά όταν πεθαίνουν.
Αθώα επειδή δεν κουβαλούν δικές τους αμαρτίες στέλνονται εκεί ως φορείς του προπατορικού αμαρτήματος.
Στο Limbo των Πατριαρχών περίμεναν τον θάνατο του Χριστού οι πρόγονοι του χριστιανισμού (ο Αβραάμ, ο Δαυίδ, ο Νώε κ.ά.) ώστε να λάβουν εξιλέωση και να μεταφερθούν στον Παράδεισο.
Στον Δάντη και πιο συγκεκριμένα στο τέταρτο Ασμα της Κόλασης το Limbo βρίσκεται στην είσοδο της Κόλασης.
Οι κάτοικοι του Limbo δεν υφίστανται βασανιστήρια όμοια με τους υπόλοιπους κύκλους της Κόλασης. Η δική τους μοίρα είναι η αναμονή.
Οι κάτοικοι του Limbo ζουν περιμένοντας («είναι που ζούμε ατελείωτα στον πόθο» λέει ο Βιργίλιος στον Δάντη).
Μια ατελείωτη παύση όπως αυτή ορίζεται από την προσδοκία και τον πόθο.
Οι κάτοικοι περιμένουν αιώνια. Περιμένουν χωρίς να ανηφορίζουν ή να κατηφορίζουν. Με σοβαρό, αργό βλέμμα, μιλώντας λιγοστά με απαλό τόνο.
Στην ποιητική θεολογία του Δάντη το Limbo πέρα από τα αβάφτιστα παιδιά περιλαμβάνει ποιητές, φιλοσόφους, επιστήμονες, ήρωες της μυθολογίας και της Ιστορίας γεννημένους πριν από τον Χριστό.
Με τον τρόπο αυτό ο Δάντης θεολογεί την αισθητική και την ηθική του.
Αλλά πέρα απ' όλα μάς δίνει τη συμπαντική διάσταση της αναμονής ως συνθήκης. Ποιητικής, θεολογικής και ιστορικής.
Οι στίχοι αυτοί - 1975
Στίχοι: Μανώλης Αναγνωστάκης Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Οι στίχοι αυτοί μπορεί και να είναι οι τελευταίοι οι τελευταίοι στους τελευταίους που θα γραφτούν Γιατί οι μελλούμενοι ποιητές δε ζούνε πια αυτοί που θα μιλούσανε πεθάναν όλοι νέοι Τα θλιβερά τραγούδια τους γενίκανε πουλιά σε κάποιον άλλο ουρανό που λάμπει ξένος ήλιος Γένικαν άγριοι ποταμοί που τρέχουνε στη θάλασσα και τα νερά τους δεν μπορείς να ξεχωρίσεις Στα θλιβερά τραγούδια τους φύτρωσε ένας λωτός να γεννηθούμε στο χυμό του εμείς πιο νέοι
Art is too serious to be taken seriously.
Ad Reinhardt
Απάνω που έλεγα να πάψω τα ερωτικά, να γράψω κάτι και για τη δυστυχία του διπλανού μου, γνώρισα εσένα κι αναστατώθηκα ολόκληρος, και πάν περίπατο όλα μου τα προγράμματα. Και νά που κάθομαι και γράφω πάλι τραγούδια φλεγόμενος για τα πρασινωπά σου μάτια, διψώντας το σάλιο σου κι αναπολώντας τη μοναδική μας τσαιράδα, τότε που τα κουνούπια μας τσιμπούσαν σαστισμένα με αυτή την απαράμιλλη προσήλωσή μας, και τα αγκάθια μπήγονταν στο σώμα μας, έκπληχτα για την τόση μας αδιαφορία. Ήταν ένα διάλειμμα χαράς, ας μου το συγχωρήσουν οι δυστυχισμένοι δεν πόνεσα ακόμα αρκετά για να μ΄ αγγίξει ο πόνος του άλλου.
Διάλειμμα Χαράς, Ντίνος Χριστιανόπουλος
Στα Άκρα - Ντίνος Χριστιανόπουλος (Β' Μέρος)
Στα Άκρα - Ντίνος Χριστιανόπουλος (Α' Μέρος)
Ενός λεπτού σιγή
Εσείς που βρήκατε τον άνθρωπό σας
κι έχετε ένα χέρι να σας σφίγγει τρυφερά,
έναν ώμο ν’ ακουμπάτε την πίκρα σας,
ένα κορμί να υπερασπίζει την έξαψή σας,
κοκκινίσατε άραγε για την τόση ευτυχία σας,
έστω και μια φορά;
είπατε να κρατήσετε ενός λεπτού σιγή
για τους απεγνωσμένους;
Από τη συλλογή Ανυπεράσπιστος καημός (1960)
[πηγή: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Ποιήματα, Εκδόσεις Διαγωνίου, Θεσσαλονίκη 1985, σ. 59]
Ντίνος Χριστιανόπουλος:
Η θάλασσα
Η θάλασσα είναι σαν τον έρωτα:
μπαίνεις και δεν ξέρεις αν θα βγεις.
Πόσοι δεν έφαγαν τα νιάτα τους –
μοιραίες βουτιές, θανατερές καταδύσεις,
γράμπες, πηγάδια, βράχια αθέατα,
ρουφήχτρες, καρχαρίες, μέδουσες.
Αλίμονο αν κόψουμε τα μπάνια
Μόνο και μόνο γιατί πνίγηκαν πεντέξι.
Αλίμονο αν προδώσουμε τη θάλασσα
Γιατί έχει τρόπους να μας καταπίνει.
Η θάλασσα είναι σαν τον έρωτα:
χίλιοι τη χαίρονται – ένας την πληρώνει.
ΝΤΙΝΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ: ΜΙΚΡΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ
Ντίνου Χριστιανόπουλου, «Εγκαταλείπω την ποίηση»
εγκαταλείπω την ποίηση δε θα πει προδοσία,
δε θα πει ανοίγω ένα παράθυρο για τη συναλλαγή
τέλειωσαν πια τα πρελούδια, είρθε η ώρα του κατακλυσμού
όσοι δεν είναι αρκετά κολασμένοι πρέπει επιτέλους να σωπάσουν,
να δουν με τί καινούριους τρόπους μπορούν να απαυδήσουν στη ζωή
ν' ανοίξουν χαρακώματα για να κυκλοφορεί ο θάνατος σε όλο τους το σώμα
εγκαταλείπω την ποίηση δε θα πει προδοσία
να μη με κατηγορήσουν για ευκολία, πως δεν έσκαψα βαθιά,
πως δε βύθισα το μαχαίρι στα πιο γυμνά μου κόκκαλα
όμως είμαι άνθρωπος και γώ, επιτέλους κουράστηκα, πώς το λένε,
κούραση πιο τρομαχτική από την ποίηση υπάρχει;
εγκαταλείπω την ποίηση δε θα πει προδοσία
βρίσκει κανείς τόσους τρόπους να επιμεληθεί την καταστροφή του.
[πηγή: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Ποιήματα 1949-1960, Εκδόσεις Διαγωνίου, Θεσσαλονίκη 1962, σ. 81]