Gülşah'ın Kalemi @gulsahbozdag - Tumblr Blog

Posts

Kör Ebe

Yanındayken dursun zaman,

ya da kör ebe oynasın dünya.

Koynun bize Ege olsun,

denizinde kanat çırpsın aşktan boğulan.

Ay sarılsın geceye,

inlesin yıldızlar;

dünya bir güneş daha doğursun,

can bulsun tüm ölü zamanlar.

Bu tutku gölgelik bir yerde dursun,

soluklansın sevdam.

Seninleyken diyorum…

Keşke dursa zaman.

Taşlara bile adını verse rüzgâr.

Kanı çekilse tüm kalabalığın,

sadece bizde can bulsa vuslat.

Tüm yalnız harfler birleşse,

bendeki seni anlatsalar.

Gülşah Bozdağ

Ziyan

Bir ömür sandım gözlerinin içindeki yerimi. Meğer geçiciymiş taşıdığın değeri.

Ben seni aşk sanıp alnıma yazarken, sen sadece uğramışsın geçerken.

Omzuna baş koyduğum adam, omzumu yıkan çıktı.

Kalbime “sonsuz” diyen dilin, en kısa yalan çıktı.

Oysa ben bir aşk kuruyordum bakışlarının altına… Sense başka kadınların rıhtımında.

Şimdi adını bile anmıyorum. Çünkü bazı isimler, sessiz bir yas olur kimi hayatlarda.

Ve öğrendim: herkes güzel sevemez, kimi sadece ziyan olur başkasının hayatında.

Gülşah Bozdağ

Ömürlük İz

Yollar çöktü; ben o eşikte dağıldım,

Adını içimde gizli bir hükme yazdım.

Cihan uğultuluydu, tek dilsiz bendim;

Seninle sustum, seninle sırra vardım.

Meğer harflerin de bir âhı,

bir miadı varmış.

Senin isminde alfabem karardı.

İçimde kimsenin sığmadığı o saklı mekân,

Sanki ezelden beri sana ayrılmış.

Gitsen de bitmiyor bu yük,

Sancısı sessiz ama hasarı büyük.

Bir yarım kalmışlık, bir eski cümle,

Hâlâ aynı boşlukta boynu bükük.

Anladım; sevilmek değilmiş gaye,

Yalnızca bir ömre, bir başka hikâye.

Biri gider, biri o yoklukta büyür,

Kalırmış insandan insana sâye.

Gülşah Bozdağ

Çığırtkan Akşam

Çığırtkan bir akşamüstü—

kireç kokan rüzgâr şehri yoklar;

bense senin adını değil,

sana açılan yarayı taşıyan.

Sesin, tel tel çözülen bir düğüm—

içimde dolaştıkça dolaşan;

yolunu bulamayan, çıkışı olmayan...

her hecen içimde bir köprü yakar.

Ben seni sevdim—

ne yangın, ne kül…

hadi dayan nasıl dayanırsan!

Bir limanı terk eden halat gibi,

koparken bile geri çağıran.

İçimde sana ayrılmış bir kat var—

ne oda, ne kapı:

sızan, sızdıran…

kim girse yankı olur,

ben her yankıda yeniden sana yazılan.

Bak, hâlâ buradayım—

tamamlanmamış bir denklem gibi;

artan, azalan…

eşitliğin bir yanında sen,

öbüründe eksik bir ben,

çözüm aradıkça çoğalan.

Sen yoksun—

dokunduğum her şey ağırlığını büyütür,

ben her temasla biraz daha ağırlaşan.

Ve şimdi biliyorum:

aşk iki kişi değildir her zaman—

biri alan, biri kalan;

biri ömrünü alır,

diğeri boşlukta kendiyle çoğalan.

Gülşah Bozdağ

Geri Alınmayan

Sana verdiğim şu sevgiyi başkasına verseydim…

belki bir şehir kurtulurdu yıkımdan,

kimsenin içi bu kadar erken çökmezdi,

bir kız çocuğu geceleri adını sayıklamazdı korkudan.

Sana verdiğim şu değeri başkasına verseydim…

kalbim bu kadar prova yapmazdı terk edilmeyi,

ayna karşısında kendini küçültmeyi…

bir sözünün hükmüyle dağılmazdı dünyam.

Sana verdiğim şu sevgiyi başkasına verseydim…

kalbim seni anarken kendini inkâr etmezdi,

gözlerim böyle dalmazdı geçmişe sürekli.

Ben seni sevdim—

fazlasıyla, ölçüsüz, kendimden eksilterek...

Sen ise gölge gibi kaldın varlığınla yokluğun arasında,

beni en çok da orada tüketerek.

Şimdi düşünüyorum da…

sana verdiğim şu değeri başkasına verseydim…

belki ben de kurtulurdum kendimden,

bu kadar derine batmazdı hiçbir şey

Ve aşk, bu kadar ağır bir kelime gelmezdi benliğime.

Gülşah Bozdağ

Yarım Kalan

Gece inince içime,

adınla ağırlaşıyor odam,

duvarlar konuşur gibi—

her susuşunda bile sen var.

Bir yokluk düşün ki,

dokunsam kanar hâlâ,

sen gittin sanmıştım…

meğer içimde kaldın ha.

Gözlerim alışmadı

sensizliğin rengine,

her sabah

biraz daha eksik uyanıyorum.

Zamanla geçer dediler,

oysa inceldi sadece.

Sesin yok artık,

ama yankın içimde.

En çok da sustuğumda büyüyor,

çoğalıyor derinde.

Bir cümle bıraktın… çok yarım,

ben de hiç tamamlayamadım;

çünkü seninle başlayan hiçbir şeyi bi’türlü kapatamadım.

Bir şehir gibi içim —

ışıkları yanıyor da,

kimse yaşamıyor sokaklarında.

Ve ben—

unutmadım, sustum biraz;

çünkü insan en çok

içinde sakladığıyla yanar.

Gülşah Bozdağ

Benden Geriye

Sen gittin… içimde bir yer sessizce yer değiştirdi.

Kendi içimden düşüşümü hiç kimse fark etmedi.

“Özlemek” dediğin şey bir kelime değil; eksenin yer değiştirmesi gibi.

Hatıran, zamanın kabuğunu içten kemiren bir asit; dokunduğu her ânı sessizce oyuyor sinsi.

Yokluğun— dilbilgisi bozuk bir cümle gibi yerleşti içime; öznesi sensin ama yüklemler hiç yok yerinde.

Bir kelime gibi düştün benden— ama ağızdan değil, anlamdan. O yüzden ne söylesem yerini bulmuyor artık.

Evet, her şey yerli yerinde ama hiçbir şey doğru yerde değil.

Ben hâlâ buradayım ama benden geriye ben değil.

Gülşah Bozdağ

Yeniden

Gülüşün; bir kapıydı, içeri aldım kendimi. Oysa eşiğinde bırakılmış bir yabancıyım şimdi.

Sözlerin inceydi, içime işleyen ipek gibi. Dokundukça güzelleşen değil— çözüldükçe dağılan bir yalan gibi.

Ben seni dinlerken kendimden vazgeçtiğimi fark etmedim. Her cümlende biraz daha kendimi susturduğumu bilmedim.

Sen anlatmayı sevdin, ben inanmayı. Sen süsledin gerçeği, ben gerçek sandım o masalı.

Gülüşün kaldı aklımda— ve o gamzelerin, en çok da orada sakladığın yarım gerçeklerin.

Bir kadın aldanır bazen, ama hep aynı yerden kırılmaz. Ben senden değil— inandığım halimden utandım biraz.

Şimdi topluyorum kendimi senin bıraktığın yerlerden. Her parçam başka bir ders, her sessizliğim başka bir “yeniden”.

Gülşah Bozdağ

Geç Kalan Seçiş

Çok denedim— adını sabra, yokluğunu umuda çevirmeyi.

Ama insan en çok hak ettiğini alamayınca tükeniyor ve ben kendime yediremedim tükenmeyi.

Ben seni severken çok eksildim.

Sen “böyleyim” dedin, bense sende bölünendim.

Bir kadın en çok görülmediğinde yorulur— ben sana anlatmadım, ama içimde yığın yığın gezdim.

Gitmek kolay değildi, ama kalmak daha ağır.

Çünkü sevgi dediğin şey insanı çoğaltır— ben sende her gün biraz daha azaldım.

Sustum— çünkü sesim sende yankı bulmadı.

Bir evdin sen, ama kapısı bana tam açılmadı.

Ben gitmedim aslında— içimde kalan son yerden çekildim.

Çünkü sevgi dediğin şey insanı yakmaz; ben sende kül edildim.

Adını her anışım içimde ince bir kırık sesi…

Sen dokunmadın ama en çok sen acıttın beni.

Şimdi bende senden kalan, ne bir umut ne de bir iz; sadece geç kalınmış bir kendini seçiş.

Gülşah Bozdağ

Adının Kaldığı Yer

Geceyi katlayıp koydum yastığımın altına, uyku değil bu; sana yatmak aslında.

Bir şehir düşün… ışıkları yanıyor ama kimse yok. Ben orada yaşıyorum, adı sende kalan bir boşluk.

Sesin— duyulmayan bir frekans gibi içimde yankılanıyor; kimse anlamıyor, ben susunca daha çok bağırıyor.

Gitmek dedin, sanki bir kapı kapanır gibi… Oysa bende duvarlar yer değiştirdi, ben evimde misafir gibi.

Aynaya bakıyorum: yüzüm yerinde değil.

Toparladım sandığım her şey gecenin bir yerinde yeniden dağılır gibi.

Sana dair ne varsa çıkarıp atmak istedim içimden— ama insan en çok kendi yarasını taşıyor cebinde.

Geçer dediler. Geçmedi — şekil değiştirdi sadece.

Acı dediğin şey zamanla inceliyor, azalmak yerine.

Ve ben— hâlâ buradayım.

Eksik değilim belki, ama tamam da değil.

Çünkü bazı kadınlar unutmaz— sadece sessizleşir.

Gülşah Bozdağ

Kendime Doğru

Yoruldum ama dağılmadım içimde, sessizce toparlandım kendi eksenimde.

Belki savruldum sandılar rüzgârın yönünde, oysa ben yön oldum en sert günümde.

Yoruldum ama dağılmadım içimde, sessizce toparlandım kendi eksenimde.

Belki savruldum sandılar rüzgârın yönünde, oysa ben yön oldum en sert günümde.

Geceler omzuma çöktü bazen, ama sabahı ben doğurdum yeniden.

“Gözyaşı” dediler — ben ona güç dedim, çünkü her damlada kendime biraz daha eriştim.

Koştum… yetişemiyorum sandım hayata. Oysa savaşın tam ortasında durdum ayakta.

Herkese yetmeye çalıştım, kendimden eksildim sandım. Gördüm ki her eksilişimde, yeniden çoğalmışım.

Şimdi bakıyorum aynadaki o kadına; ne mağlup ne yorgun… sadece daha derin “ben” aslında.

Ne geçmişim yük ne acılarım, hepsi birer basamak — kendime çıktığım.

Korkmam artık ne yalnızlıktan ne düşmekten, ben kendimi buldum karanlıktan geçmekten.

Gülşah Bozdağ

Senden Sonra

Senden sonra şehir,

bildiğim şehir değil artık,

Sokaklar aynı ama

her köşe biraz artık.

Adını duymak bile

yankı yapıyor içimde,

Bir sessizlik çökmüş ki,

gürültülerle sağır kaldık.

Bir eksiklik değil bu,

tarifi zor bir boşluk…

Ne koysam yerine olmuyor,

hepsi biraz soluk.

Sen giderken

benden de bir parça götürdün,

Şimdi aynaya baksam bile

gördüğüm şey donuk.

Geceler uzamıyor aslında,

ben kısaldım sensiz,

Zaman geçiyor diyorlar,

ama ben sensiz.

Özlemek;

bir isim değil artık,

bir hâl oldu,

İçimde büyüyen,

kabullenilmeyen bir dal oldu.

Ne zaman seni düşünsem

içimden bir şey eksiliyor,

Sanki kalbim her seferinde

biraz daha dar oldu.

Ve ben seni unutmadım,

sadece alışmayı öğrendim,

Adını anmadan sevmeyi,

içimde büyütmeyi öğrendim.

Kimseye anlatmadım

içimde kopan fırtınaları,

Çünkü en çok seni severken,

kaybetmeyi öğrendim.

Gülşah Bozdağ

Yokluğunun Yankısı

Gecenin en ince yerinde adını fısıldar rüzgâr. İçimde büyür sessizlik, susmak çok ağır.

Bir sen eksiksin bu şehirde, bir sen yarım bırakan. Geri kalan ne varsa, senden sonra sağır.

Zaman dedikleri şey sensiz eğrilmiş bir çizgi; ne başı var ne sonu, ne de tutunacak izi.

Gözlerim yollarda değil artık, hatıralarda. Çünkü sen gidince yollar bile kaybetti gizi.

Bir fotoğraf gibi soluyor içimde kalan günler. Renkler çekilmiş hayattan, geriye düşmüş hüzünler.

Adını anmak bile bir sızıya dönüşürken, insan nasıl unutmayı bekler?

Özlemek dedikleri şey bir yangın değil sadece; kül olmadan da yanarsın hece hece.

Ve kimse bilmez içten içe nasıl çöktüğünü bir kalbin, bir tek “gel” demeye gücü yetmeyince.

Gülşah Bozdağ

Yanılmanın Anatomisi

Bir sözün gölgesinde büyüttüm

bütün ihtimalleri,

Her susuşu anlam sandım,

her bakışı ihtilâl.

Oysa gerçek dediğin şey

sessiz yürür geceden,

Yanılmak, insanın kendine kurduğu

en eski tuzak.

Bir gün gerçeğe değdiğinde kırılır

bütün aynalar,

Anlarsın;

hakikat değil, umutmuş aldatan.

İnandığın her söz,

hayâlin koynudur aşkta.

Bir bakarsın var,

Bir bakarsın yoktur orda.

Gülşah Bozdağ

Bir Şehir Sustu

Geceler omzuma çöküyor,

ağır bir kış gibi;

Adını anmak,

kırılan bir diş gibi.

Sen gittin…

Ama içimdeki gidişin hâlâ bitmedi.

Bir şehir sustu bende,

Bir kalp konuşmayı reddetti.

Sokaklar senden kalma,

rüzgâr senden yana,

Bir gölge gibi düşüyorsun,

kalbimin avlusuna.

Sen içimde bir yangın,

bense külüm avucuna.

Geceyi de sana benzetiyorum;

Soğuk ve uzun…

Bir türlü sabaha varmayan.

Bazı insanlar sadece kalpten gitmiyor,

Senden de götürüyor an an.

Gülşah Bozdağ

Hüküm

Sana inanırken

kendimden ne çok eksilmişim.

İnanç böyledir;

bir yanını rehin bırakırken,

diğer yanıyla umut edermiş.

Ben derin bir suya girdim,

sessizce yüzmeyi öğrendim.

Suyun tenime değen serinliğini,

aşk zannetmişim.

Ben kök salarken toprağa,

Sen bakmışsın sadece ilk yaprağa.

Ben sabrı seçmişim ağır ağır,

Sen ise hızın peşinde, yangına hazır.

Şimdi hüküm açık ve net:

Ben gerçekten sevmiştim seni,

Oysa bu değilmiş sendeki niyet.

Gülşah Bozdağ

Eşik

Sana değil —

sende mümkün sandığım adama inandım,

Bir tavrın gölgesine, koskoca anlamlar bağladım.

Ben ateşi ciddiye aldım,

yanmayı bile andım,

Sen ilk kıvılcımda söndün…

ben bunu geç anladım.

Ben kaderle yüzleşirken,

adını öne koydum,

Sen eşik denen yerde,

kendinde bile yoktun.

Şimdi adın içimde bir acı değil, ölçü.

Cesaretin yokluğu, çok gürültülü çöktü.

Sen korkularının altında kaldın…

Bense yokluğunda yeniden tanımlandım.

Gülşah Bozdağ

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

Gülşah'ın Kalemi