Individu of hetzelfde?
Individualiteit, wat een mooi woord. Weten we eigenlijk nog wat het betekent, in een wereld waarin het lijkt dat iedereen hetzelfde moet zijn? Is er nog wel ruimte voor individualiteit en waarom is het überhaupt belangrijk een individu te zijn?
‘Ieder mens is een uniek wezen en daarom een individu’, wordt gezegd.
In de basis klopt dit ook. Individualiteit heeft te maken met uniek zijn, dat weet waarschijnlijk iedereen. Maar deze kennis wordt zoals zoveel kennis niet begrepen. Kennis dat niet begrepen wordt is lege kennis, waar niemand iets mee kan. Begrepen we de kennis van de individualiteit wel, dan zou de wereld er heel anders uitzien.
Natuurlijk claimt iedereen een individu te zijn, want aan de ene kant klinkt dat mooi, aan de andere kant hebben we geleerd dat we dat moeten claimen. Echter weet ik dat er nog maar bar weinig individuen rondlopen op de wereld. Vandaar ook dit blog, om iedereen te vertellen wat een individu nou eigenlijk is.
Iedereen wordt geboren als een individu. Een wezentje met een pakketje unieke eigenschappen; talenten, zwaktes, dromen, angsten etc. Deze unieke eigenschappen maken het hele wezentje uniek. In de beginjaren van het wezentje komen de eigenschappen tot uiting en verandert het eens zo rustige wezentje in een losgeslagen projectiel (in de ogen van velen). Dit is het moment dat ‘de wereld’ zich op het wezentje stort en het wezentje goed te horen krijgt welke eigenschappen het mag gebruiken en welke eigenschappen het moet wegstoppen. Dit is ook het moment waarop het wezentje zijn of haar individualiteit verliest en veranderd in een ‘hetzelfde’.
Dit proces gaat langzaam en is ‘normaal’. Kinderen staan er helemaal niet bij stil dat ze door middel van straf en beloning in een bepaald stramien gedrukt worden. Daar komt ook nog eens bij dat de mensen die dit doen vaak hun vertrouwelingen zijn zoals ouders of vrienden. Onbewust zeg ik er meteen bij, want dit is hoe de wereld werkt en hoe het hoort. Juist. Het kind leert dat beloning een goed gevoel geeft en hoe je anderen trots kunt maken (wat op zich ook ervaren wordt als een beloning).
Vaak komt het kind er op volwassen leeftijd pas achter dat er iets niet klopt, maar door de inmiddels verloren geraakte individualiteit kan het er de vinger niet op leggen. Daarnaast is het leven vaak al zo ingericht dat de gedachte ontstaat dat verandering niet meer mogelijk is zonder bepaalde dingen op te geven. Voor je het weet zit je gevangen in je eigen gedachten, verwachtingen, angsten en dromen met als grondslag; ‘wat zullen die anderen wel niet denken als…’
In tegenstelling tot een individu, is een ‘hetzelfde’ nooit alleen. Er zijn meer dan genoeg ‘hetzelfdes’ om de vinger naar te wijzen en de schuld te gegeven van alle misère.
Hierin zit de tweede reden waarom individuen in ‘hetzelfde’ veranderen. En ze doen het nog vrijwillig ook. Het idee hetzelfde te zijn als iedereen geeft een gevoel van veiligheid door anonimiteit. Je wordt niet gezien in een groep waarin iedereen hetzelfde is. Je eigen imperfecties kun je afschuiven op al die anderen. Totdat je een beloning verdient. Dan ineens mag iedereen weten dat je een individu bent dat beter is dan al die anderen.
De derde reden waarom mensen hun individualiteit opgeven is, omdat ze moe worden van het vechten tegen de wil van de ‘hetzelfdes’ of met andere woorden de wil van de wereld. Uit een soort van gemakzucht maar gaan ze doen wat er door anderen van hen verwacht wordt.
Hoe het ook zij, je kunt nooit een individu en een ‘hetzelfde’ tegelijkertijd zijn. De meeste mensen menen een individu te zijn, terwijl ze eigenlijk een ‘hetzelfde’ zijn. In de komende artikelen meer over de verschillen tussen individuen en ‘hetzelfdes’, hoe je ze leert te herkennen en hoe jij zelf je individualiteit terug kunt halen en behouden.