Şimdi size bir hikaye anlatacağım; bir zamanlar bir gemi ve bir liman varmış birbirlerini çok severlermiş, liman gemiyi asla bırakmak istemez, hep kendi yanında istermiş. Gemi arada başka limanlara yelken açsa da eninde sonunda limanına geri dönermiş Liman geminin ondan ayrılmasını istemezmiş ama gemi başka limanlar tanımak başka şeyler öğrenmek istermiş. Bir gün gemi limanına geri döneceğim diyip limandan da gelene kadar bekleyeceğim sözünü alıp gitmiş. İlk zamanlar her şey güzelmiş ama zamanla gemi kendi kontrolü kaybetmiş rüzgar onu nereye sürüklerse oraya gitmiş güçsüzleşmiş gemi yorulmuş bitmiş tükenmiş. Sonra bir şekilde limanına geri dönmeyi başarmış.Ancak geri dönüpte limanını gördüğünde fark etmiş ki etrafı Sarp kayalarla çevrili limani da gemiye kırgınmış çünkü gemisi geri geleceğim deyip yıllarca onu bekletmiş Liman ona kızgın değilmiş ancak çok kırgınmış içten içe. Bu yüzden gemisinin geri geldiğini görmemiş ama hala içten içe o Sarp Kayalardansa gemisini istermiş kimse yaklaşmaya çalışmış limana ama Kayalar ona engel olmuş şimdi iki yol varmış geminin önünde ya çok darbe alıp limanına ulaşacak ya da tamamen uzaklaşıp başka yerlere gidecek gemi şu da varmış Bir gemi ne kadar uzun süre okyanusta kalırsa o kadar güçsüzleşir, sulara gömülürmüş. Şimdi söyleyin ne yapsın bu gemi çok yaralar alacağını bile bile limanına dönsün mü ? Yoksa tamamen sulara gömülüp, kayıp mı olsun, herşeye inancını yok mu etsin ? Arada zaman geçmiş gemi limanına muhtaçmış yanına gitmiş ona yine sığınmış ama aslında limanın gönlü başka birisindeymis artık gemi biliyormuş ama liman... Liman bir türlü kabul etmiyormus. Aklında başka biri, başka bir düş varmış. Gemi de ne yapsın bunu fark edince çıkması gerekmiş aradan limanı için, limanının sırf canı yanmasın diye onu çok seve seve gitmiş hayatından.Ama liman o farklı düşü büyütmek yerine, gemisini taşlamaya, hırçın dalgalarla onu devirmeye çalışmış. Gemi her seferinde gülüp geçmiş, yelkenlerini açmış güya uzak diyarlara. Limanı onu göremez bir yere geçmiş gemi. Ne çok uzağa, ne çok yakına. Hep ona en yakın ama hep de en uzakmış gemisi. Limanın haberi yok bundan hala hırçın dalgalarla hırpalar dururmuş gemiyi. Gemi hep susmuş, sevdiği üzülmesin diye susmuş. Liman ilk başlarda inat etmiş bırakmak istememiş içten içe gemiyi, hala onu sevdiğini düşünür ama kimseye göstermez. Herkese gemiye olan nefretini, kinini anlatırmış. Geminin sığınacağı son limanı da ona en uzak olan olmuş. Gemi açık denizlere açılmadan önce son kez dönüp bakmış limanına, son kez buruk bir şekilde gülmüş eh ne yapsın limanı anlayamıyormuş onun içini. Aynı zamanda hem birbiri için böylesine yaratılmış iki varlık ve birbirine böylesine zıt iki varlık yokmuş şu evrende onlar kadar. Gemi gözlerini çekmiş limandan ve son kez "Seni seviyorum..." diyip herşeyi sulara gömmüş. Herkese yok etmiş tüm bunları...Gemi hep korkmuş hayatı boyunca ama artık onun kitabında "korku" yokmuş...
Ve Liman, Gemisini sonsuza dek göndermiş kendi bölgesinden, hiçbir şekilde yokmuş limanı artık geminin ve o gün son bir söz vermiş Gemi "Sulara gömülecek de olsam, hiç kimseye güvenmeyeceğim. Sen ilkim ve sonumsun..."
theartofmadeline
stormborns
discoholicmusic
tangentwithtanner
jacobvanloon
andulkaphoto
