kurak bir okyanus...

Kitaplarım için: wattpad/ raskolnikovsendromu /instagram: inanc_blk  twitter: inancboluk /Blog içerisindeki tüm yazılar bana aittir. Bu blog ve içerdiği tüm yazılar 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu tarafından korunmaktadır. FSEK 71.maddeye göre cezai durumlar açıkça düzenlenmiştir. Tüm telif ve haklar saklıdır.

[raskolnikovsendromu]

Kelimeler taşıyor içimden. Ve mürekkep kusuyorum itina ile dilimlenmiş çizgisiz ağaçlara. Ki bitmiyor ilham: Uslanmıyor...

-Bilhassa yazdığım bir kitap olup olmadığını soranlar için- Burada okuyamayacağınız iki romanımı ve denemelerimi wattpad’te yayınladım. Şimdiden ayırdığınız zaman ve okuma arzunuz için teşekkür ederim.    

[raskolnikovsendromu]

Gözlerimle gördüklerim, gözlerim kapalıyken gördüklerimden daima az olmuştur.

...

[raskolnikovsendromu]

Acı koleksiyonundan söktüğü dişliler ile yaratmıştı hayat pusulasını. Mutluluklarına unutkansa da yara izlerine keskindi hafızası. Keşke ve iyi kilerin arasında ezilirdi her ruh gibi ve her ezilişin bir bilgeliğe evrilişi vardı. Elbette ki insandı. Her tecrübenin ardındaki olgunluğu sindirecek kadar esnek ve berrak bir zihin taşımıyordu ne yazık ki. Nehir hızlıydı. Değişim yavaşsa da kalıcı ve daimdi.

Kaybetmenin şerefi denemiş olmaktı, ki bazı apoletler ancak, kazanamadığımızda kazanılıyordu.

***

[raskolnikovsendromu]

Yakınımda tuttum düşmanlarımı Aklımdakiler...uzağımdayken Ve düşümken hep ulaşamadıklarım Elde ettiklerim ise düştü gözümden İnsan dedim, yanılgı yumağı bir iz Bir yol, kendine hasret Kusmalarının ardından gelen Küsmelerinin gölgesinde bir leke Bir çocuk, bir bilmece...

[wordpressvip]

You don’t have to be at war with your CMS. Instead, you could use WordPress VIP and actually love publishing content. Our customers like Salesforce do ¯\_(ツ)_/¯

[raskolnikovsendromu]

Ve ben kaşırdım yaralarımı geceleri. İyileşmeyi arzularken...

...

[raskolnikovsendromu]

Büyümek, yenilgilerin madalyonudur.

...

[raskolnikovsendromu]

Ayaklarının altına dokundu ruhum. Ve aklım, tutup sarstı benliğimi: "Eziliyorsun, dur artık!."

...

[raskolnikovsendromu]

Bana yaşadığımı hissettirenlerin, bana ölümü öğretenler ile aynı kişiler olmaları ne acı Veysel. Susuzluktan ölünür de, içinde boğulunur da hani...

...

[raskolnikovsendromu]

Gecenin dişleri arasındaki her zihin bilir: mana ve acı, sevişen iki sevgilidir.

...

[raskolnikovsendromu]

Parçalanan düşlerin gölgesi biler umursamazlığın dişlerini. Ve güç, hayatın ciddiye alınmadığı savaşlarda dolar ruha. Zafer yoktur artık. Zirve yoktur...

Sevgi ve bin bir hevesin inşa ettiği hayallerin enkazı içinden çıkan insanların galibiyetleri dahi yenilgilerinin kokusunu taşır. "Başarmak" denilen kıstas, hiçbir zaman ulaşılamayacak bir arzunun yüzleşilmesi ile benliğe dahil olabilir ancak. Ve insan, daima bir parçasını kaybederek bulur kendini.

...

[raskolnikovsendromu]

       Hayır küçüğüm. Elbette ki güneş hiç bir zaman batmaz: Dünya sadece, sırtını döner ona.

…

[raskolnikovsendromu]

        Aynı üretim bandından geçmez insanlar. Aynı olmamaları; kalıtsal farkları ve benzer olmayan kültür çevresince, farklı şartlarda yetişmelerinden. Çeşitliliğin, mantalite zenginliğinin ilhamı ile gelişimi ve sanatı desteklediği bu çağ, insana tuhaf ve ürpertici ıstıraplar yüklüyor. İşte bu yüzden delirmek, sıradan ve sağlıklı insanların dahi başına gelebiliyor. Yaşananlar ve yaşanamayanlar bizleri kolaylıkla ona dönüştürebilir. Bir deliye… Akif’e yaptığı gibi. Fakat o, bu sıfatı gururla taşıyanlardan. Hatta kendisine ‘‘deli’’ diye seslenenlere inceden gülümseyen bir adam.

…

       Ankara’nın arka sokaklarına saklanmış bir birahanede rastladım ona. Kirli ve salaş mekan, kendisinden beklenmeyecek bir kalabalıkla cebelleşiyordu o akşam. Biramı aldım ve etrafta boş bir masa aramaya koyuldum ki, beş metre kadar önümde sallanan bir el gördüm. Karşısındaki tabureyi işaret ediyordu bana. ‘‘Buyur abi!’’ dedi onu gördüğüme emin olduğu an. Çektim tabureyi, oturdum karşısına. Biraz garip davranıyordu ama. Dilini dışarı çıkartıp bekliyor, sonra da kafasını dengesizce sağa sola sallıyordu. Ona baktığımı fark etmiş olacak ki, bıraktı o anlamsız hareketleri yapmayı. ‘‘Kontrolünü henüz yitirmemiş, fakat kendisini izleyen gözlerin olmadığı kuytularda gönlünce saçmalayan bir manyak bu.’’ dedim içimden. Hem hangimiz onun gibi değildik ki? Bu denli değil belki, ama yularını bırakmamızı bekleyen bir çılgın vardı içimizde. Bunu biliyorduk elbet.

       Kim bilir hangi travma çarpmıştı zihnine de bedenini es geçip ruhunu parçalamıştı? Görünmeyen bu hasarın boyutu ne denliydi ki, içinden taşıp dışına sızabiliyordu? Bilinemezdi. İçimizde tam olarak bir biyoloji işlemiyordu çünkü. Bir mikroskobu içimize doğrultup ruh denen şey nasıl çalışıyor, anlayamıyorduk. Ya da tam olarak bir beyni… Sadece nöronlar vardı bir nebze olsa da anladığımız. Lakin içlerine kodlananlar ve etkileri her ruhta farklı birer muamma. Akif gibi…

        Gözleri bana dönüktü ama bana bakmıyordu. Yüzüne ise anlamsız, yarım yamalak bir gülümseme yerleşmişti. Samimiyetten uzak, aslolan duyguları örten bir maske… Yudumladım biramı. Yüzümü buruşturup küfrettim sonra. Tadı berbattı ve çok daha soğuk olmasını dilerdim.

        ‘‘Rengi gibi, santigratı ve tadı da sidik gibi değil mi?’’dedi. Başımı sallayarak onayladım onu. Haklıydı. Biranın insanı kolayca işetmesi de bu yüzdendi belki de. Vücut onu sidik zannedip direk çıkarıyordu içinden. Birahanelerde sidik değil, aslında bira işiyordu insanlar.

        ‘‘Kimsin, nerelisin, ne iş yaparsın abi?’’ Etrafa bakınarak başladım yalanlarımı kulaklarına dizmeye. Bir deli, gerçekleri duymamalıydı bence. Ne de olsa delirmiş olması onların suçuydu.

        ‘‘Adım Sinan. Beyaz ve Siyah adlı iki şehrin tam ortasında doğmuşum. Köyümün adı Araf’tır. Şu an tek kişilik bir temizlik şirketinin yöneticisiyim. Peki ya sen?’’ dedim pür dikkat, dili dışarıda beni dinleyen adama.

        ‘‘Akif ben. Dört harf, iki hece… Kendini taşıyan bir hamal… Ama adımı sevmiyorum. Bana kalsaydı şayet Umut koyardım. Umutsuzlukta dahi en az bir umut olurdu taşıdığım. O da yok şimdi. Doğma, büyüme ve ölme Ankaralıyım ben. Seviyorum bu şehri. Bir yerlerde okumuştum. Bir şehri, her karışını bildiğin vakit severmişsin. Bir de içindekilere adayınca canını. Canımı adayacaklarım yok da, biliyorum her karışını.

         Broşür dağıtır, teneke ve karton kutu toplar satarım. Çok kazanmam. Özellikle çok kazanmamaya çalışırım. Bilirim ki, çok kazanırsam çok kaybederim. Hem kaybedecek bir şeyi olmayanların dünya derdi olur mu hiç? Olmaz. Ama öyle de yaşanmaz! Yaşamak… YAŞAMAK!’’

        ‘‘Anladım Akif. Bağırma. Konuşacaksak küçük harflerle konuşalım. Anlaştık mı?’’ Eğdi başını ve fısıldadı: ‘‘Peki Sinan abi.’’ Başını sallamaya başladı yine. Sonra durdu birden.

        ‘‘Tek kişilik temizlik şirketi ha?.. Anladım. Bende biraz para var. Yeter mi bilmem ama beni de temizler misin abi? Çok istedim fakat, bu yaşam hastalığından beni kurtaracak tedavi için yeterince cesaretim yok. Hem korkuyorum da: ölmek değil de, tekrar gelmek var bu dünyaya. Umarım ölüm sondur be abi. Bir başka başlangıç için insanlığım kalmadı. En azından insan olarak…’’

        Zekiydi Akif. Her deli, içinde zeka barındırırdı. Aptal doğardı da, deli doğamazdı insan. Delirmek meşakkatli işti. Birçok evreden meydana gelirdi mesela. İlk ve en önemli evresi ise düşünmekti. İnsan düşündükçe delirir, delirdikçe unuturdu düşünmeyi.

        ‘‘Bak ne diyeceğim? Sen bana, seni temizlemem için mantıklı birkaç neden söyle, ben de senden ücret almayayım. Ne dersin?’’

        Cümlemi bitirdiğim anda gözleri parladı Akif’in. Önündeki cam şişenin dibini tavana doğrultup içindeki tüm birayı midesine gönderdi. Ağzını elinin tersiyle kuruladı. Başını sallamayı kesti ve başladı anlatmaya:

        ‘‘Babam o gün eve geç geldi. Zarları sanki annem atmış da kaybetmiş gibi, başladı kadını dövmeye. Geç gelmesi dışında sıradan bir gündü yani. Ama bu sefer çok kaybetmiş olacak ya da çok içmiş olacak ki, elinin ayarını biraz kaçırmıştı. ‘‘Dur!’’ dedim ama durmadı. Ayaklarımın ucuna kan tükürdü annem. Biliyordum, dur demiş olmam, sıranın birazdan bana geleceği anlamına geliyordu. Meydan okuyan bir davetti o söz. ‘‘Dur!’’ Bu sefer bağırmıştım. Annem yere yığılmıştı ve baygın bir kadını tekmeleyen bir adam duruyordu önümde. Şiddeti olağan karşılayan biri için dahi katlanılır şey değil yani. Ama durmadı işte. Neden bilmiyorum, mutfağa koştum. Bir de baktım ki elimde kör bir meyve bıçağı. Şaşırdım tabi. Öylece bekledim birkaç saniye. O an içimde kopan fırtınaya bırakmak istedim kendimi. Yine de anlam veremiyordum. Oysa gazetelerin üçüncü sayfalarında bu durum için ‘‘cinnet’’ diyorlardı. Ha bu arada yaşım dokuz, bilemedin on. Neyse… Yaklaştım arkasından. Annemi hala ezerken ayakları, sapladım sırtına. Acıyla diz çöktü. Çıkartıp tekrar sapladım. Bu sefer boynuna. İyice derine. Birkaç haykırış, küfür, öksürük ve hırıltı… Sonrası yok. En azından onun için.

        Yerdeydi. Baktım ona. Babama baktım. Öylece baktım abi. Babamdı o benim. Boynunda bir meyve bıçağıyla cesedi soğuyordu, ama hala babamdı. Ben gibi bir çocuğun ‘‘kahramanım’’ demesi gereken adamdı o. Belli ki kaldıramadı bu yükü. Evet, ben kahramanımı öldürdüm Sinan abi. Düşündüm ki, babam bir kahraman olamıyor, o halde ben kendime bir kahraman yaratacaktım. Ve yarattım da… Bak, tam karşında duruyor. Annesi tarafından terk edilmiş, babasının katili bir adam. Her neyse işte. Aradım polisi. Geldiler. Dedim ‘‘adam değildi o.’’ dediler ‘‘kanun karşısında adamdı.’’ Aldılar götürdüler. Hali hazırda bir hücreyle yaşayan bir insanın etrafına başka hücreler ördüler. Hakkımdı. Uyudum, uyandım ve düşündüm. Çünkü çok fazla boş zamanım vardı. Düşündükçe de hak verdim onlara. Saklamalıydılar beni diğer insanlardan. Bu şarttı.

        Kaçtım birkaç kez. Yaşıtlarımı dövdüm önce. Sonra benden büyüklere geldi sıra. Ne Türkçe ne de başka bir dil biliyordum. Sadece şiddet ve öfke… Biri uzattı, sigaraya başladım. Birinin elinden aldım, bali çektim.  Hiç unutmam, bir keresinde de arkadaşımıza sarkan bir gardiyana beş kişi tecavüz etmiştik. Sonrasını boş ver. Ne çocukluk ama, öyle değil mi?

         Beş altı senemi aldılar. Onlara yeterli gelmiş olacak ki,  saldılar sokaklara. Ama sokaklar bizi taşımadı. Biz sırtladık onu. Çok ağırdı. Kaldıramadı kimimiz. Anlayacağın, çocukluk sizlere ömür. Çıktığımda yaş olmuş on yedi. Cahil cesaretli bir delikanlı var aynamda. Aklı keskin, ama bıçağın ucu kendisine dönük.

         Eve gittim. Annem yoktu. Tahmin etmiştim zaten. Hiç aramamıştı beni. Onun yaptığı gibi, ben de boş verdim beni. Bir müddet etrafta dolandım durdum. Durdum… DURDUM!’’

        Anlattıkları salatayı andırıyordu. İstikrarlı bir tadı var fakat karışık. Muhtemelen hiç biri yalan değildi. Ama yalan dahi olsalar dinlemek hoşuma gitmişti. Lakin Akif’ten düşen her hece onu yoruyordu belli ki. Bunu apaçık görebiliyordum.

        ‘‘Ne konuşmuştuk Akif. Sakin ve küçük harflerle.’’

        ‘‘Tamam… Peki sen hiç çölde penguen gördün mü Sinan abi?.. Göremezsin. Ama ben kutuplarda deveye binmiş adamım. Şimdi gidip bir bardağa işesem, getirsem koysam önüne. Tadına bakıncaya kadar onu bira sanırsın be abi. Dünyada da bu yüzden hayat var sanıyorlar. Hiçbir şeyin ambalajına kanmamalı insan. Bilhassa mevzu bahis insan ve hayat olunca. Ama ben ne sandım, ne de kaldım. Anlatıyorum ama, biliyorum ki anlamazsın. Görmüyor musun abi? Ben deliyim. İşin kötü yanı deli olduğumu bilmem ve aklımı kaybetmemem. Keşke o da terk etseydi beni. Düşünmek yoruyor. Bilemezsin. Durduramadığım bir işkence var içimde. Zihnim her geçen gün ruhumu biraz daha eziyor.

         Temizle beni. Dünyanın bensizliğe ihtiyacı var. Benim de dünyasızlığa…’’

        ‘‘Tamam ulan! Senden ücret almamaya karar verdim Akif. İstediğini yapacağım. Ama önce anlat bakalım. Sonra ne oldu?’’

        ‘‘Ne oldu?… Ha! Evet, bir şeyler daha oldu. Herhangi bir amaç aradım bir süre. Hayatta kalmamı sağlayacak, ayaklarımın ucundaki dipsiz uçurum için tutunacak bir dal, bir amaç… Yoktu. İşte o vakit ben de layıkıyla var olamıyordum ki.

Neyse, bir gün gene dolanırken bir yangın gördüm. Apartmanın biri komple yanıyordu. Bağırış çağırış, feryat figan millet toplanmış işte. Dedim ‘‘Ne oluyor?’’ dediler ‘‘Yangın yayılıyor. İçeride de insanlar var.’’ Düşünmedim, daldım ateşlerin içine. ‘‘Al sana amaç.’’ dedim kendime. Sırtım ve kollarım O yangında yandı. Ama iki de çocuk çıkardım o cehennemden. Birini kurtaramadılar ama. Diğeri yaşadı. Sonrası yok sandım. Vardı. Daha çok vardı… Varlar çok, yoklar daha da çoktu. Öldü. Develer, penguenler, babalar, yangında çocuklar öldü abi. Ölenlere ne oldu? Sahi, ölmek nedir Sinan abi? Ölmek… ÖLMEK!’’

       Bir bira daha söyledim Akif’e. Şişeyi başına dikti ve masaya koyup büyük bir merakla dudaklarımdan dökülecek kelimeleri beklemeye başladı. Anlatma sırası bana, fakat konu ölüme gelmişti. Anlattım. Bildiklerimden çok, tahmin ettiklerimi… Ölüm, bir yaşayan tarafından anlatılamayacak kadar gizemliydi çünkü.

        ‘‘Ölmek, yaşanacak her ana saklanan bir yıkımdır. Yılları, üst üste yığılan tuğlalar say. Ölüm, işte onların yıkılmasıdır. Yıkılırlar. Kimi zaman fazla yığılmaktan, kimi zaman bir fırtınada, kimi zaman ise bir tekmeyle. Öyle işte. İnsan birikir ve yıkılır. Ölüm ise o yıkılmanın oluştuğu ana verilen bir addır. Ki bilmezler, aslında o an, ilk tuğlayla başlamıştır. Anlayacağın, her başlangıç, yaklaşan sonun habercisidir be Akif. Peki sen söyle bakalım. En acılı ölüm sence hangisidir?’’

        En azından bir müddet düşünür sandım ama hiç düşünmedi. Direk söze atıldı. Bildiği yerden sormuştum belli ki. Ya da o öyle zannediyordu.

        ‘‘Bilmem mi hiç abi. Ölmenin en acı verenini biliyorum elbet. Yaşamak… Üç mermi yiyip hayatta kalmak, bir mermi yiyip ölmekten çok daha zordur. Misal, televizyonu kapatmak kolay Sinan abi. Sen gel de nefret ettiğin tüm programları, dizileri, filmleri, hatta dandik reklamları bile zorla izle. Sende bir kumanda varsa şayet, tepesinde kırmızı bir tuş olacak. Bana çevir ve bas abi ona. Zor. Çok zor. ÇOK ZOR LAN!…’’

         ‘‘Akif ?’’

         ‘‘Kızma abi. Tamam bağırmayacağım bir daha. Ama tutamıyorum kendimi. Her şeyi parçalayasım, her insanı öldüresim geliyor bazen. Şayet bir gün yaparsam, işe kendimden başlayacağım. Belki de sen yaparsın. Tekmelersin o bahsettiğin tuğlaları. Gerisi fizik kuralları. Yıkılırlar benimle.  

         Cebimde bir sustalı var. Biraz kör ama İş görür. Tabii bana soracak olursan bir dokuz milimetre hiç fena olmaz hani. Ne dersin? Hep vurulmak istemişimdir. Yumrukların izi kalmıyor çünkü. Kalmalarını isterdim oysa. Ben yaraları severim abi. Şikayet etmem, övünürüm onlarla. Her biri benim için birer rütbe gibi.’’

…

        Sonuna gelmiştik. Kesip atmalıydım bu sohbeti. Kendini çabuk kaptırıyordu Akif. Düşündüm. Onun da hoşuna gideceğini umduğum bir yol geldi aklıma. Elimi ceketimin iç cebine daldırdım. Küçük bir kağıt paket çıkartıp koydum masanın üzerine. Yırttım ucunu ve başladım senaryomu yazmaya.

        ‘‘Peki Akif. Sen kazandın. Sana sadece elit müşterilerime sunduğum bir son bahşedeceğim. Umarım hoşuna gider. Öncelikle ver bakalım şu bardağı. Evet… Biraz da su doldur içine. Yeter… Şimdi de bu gördüğün bozuk para boyutundaki tableti içine atıyoruz.’’  

         Sakince izliyordu beni. Önünde çözünen şey, suda eriyen aspirinlerden biriydi sadece. Kimseye bir halt yapacağı yoktu yani. Dikkatle baktı suda yok oluşuna. Gözlerini ondan bir an olsun ayırmadı.

        ‘‘İşte bu suya attığım ve çözünmeye başlayan şey saf kötülüktür Akif. Suysa saf iyiliktir. Kötülük, iyiliğe atılınca erir, yok olur. Herkes kötülüğün kaybettiğini düşünür. Fakat yanılıyorlardır. Kötülüğü eriten o iyilik, artık eskisi gibi değildir ve hiç bir zaman olamayacaktır. Beyaz bir boyaya çok az dahi olsa siyah boya karıştırmak gibi… Renk gri, su zehirlidir artık. Ve bu karışımı her kim içerse, içten içe erir ve ölür. Zehirlenir! Ama bilmen gereken bir şey daha var. O da, içen kişi ne denli kötüyse zehrin de o denli etkili olduğudur. Kötü insanları hemen, iyi insanları birkaç günde öldürebilir. Bazen de, ki bu çok nadirdir, insanı hiç etkilemeyebilir. Fakat bu durumun gerçekleşebilmesi için tam ortada olmalı insan. Arafta…

         Şimdi sen söyle. Ne diyorsun? İçecek misin bu zıkkımı? Yoksa…korkuyor musun?’’

        Göz göze geldik. Gülümsemesi büyüdü git gide. Dilini çıkarıp başını sallamaya başladı yine. Birden bardağı kaptı ve dudaklarına götürdü. Tam içecekti ki durdu. Baktı bana. Gülümsemesi kayboldu. Ciddi bir tavır yerleşti yüzüne ve soluksuz içti tüm suyu. Kalktı masadan. Ceketini giydi. Sonra da uzattı elini.  

       ‘‘Teşekkür ederim Sinan abi. Her Azrail senin kadar kafa olsa keşke. Selametle.’’ Sıktım havada bekleyen eli. Arkasını döndü.  Seslendim:

       ‘‘Dur bakalım Akif.’’      

  ‘‘Buyur abi.’’      

  ‘‘Ya araftaysan? Ya ne iyilik, ne de kötülük baskın değilse ruhunda?’’    

 ‘‘Tasalanma. Ondan kolayı mı var? İki taraftan birini seçer, bulurum seni.’’    

    ‘‘Peki ama hangi tarafı?’’    

    ‘‘Ben siyahı oldum olası sevemedim be abi.’’

…

[raskolnikovsendromu]

      Tavsiyem: okumayı ve insanlık üzerine düşünmeyi sevmeyenler bu denemeyi okumaya hiç başlamasın. 

 …

        Başlarda her şey olağan ve sıradandı. Her ne kadar doğuşumun üzerinden milyonlarca yıl geçmiş olsa da, değişen tek şey gezegenlerin yörüngelerindeki ufak sapmalardı. Karmaşa, yerini, an ve an artan bir düzene ve kendini onaran bir sisteme bırakıyordu. Biliyordum: kozmik sistem ya kusursuzlaşır ya da toz zerrelerine döner ve uzaya saçılırdı. Evren her halükarda kazanacaktı. Maddenin doğasında kaybetmek yoktu: Dönüşmek, biçimden biçime geçmek vardı. Hidrojenden helyuma, helyumdan karbona…  

        Tüm zamanımı, yakınımdan geçmekte olan meteor ve asteroitleri izleyerek, diğer yıldızları, meraklı  bakışlar ile süzerek geçiriyordum. Yapabileceğim çok fazla şey yoktu. Sistemimi çok iyi biliyor, kendimden biraz da bu yüzden sıkılıyordum.              Gezegenlerimi izlemeyi uzun zaman önce bırakmıştım. Gezegenlerim diyorum onlara, çünkü gelişimlerinde dolaylı yoldan katkım olmuştu ve artık her santimetrekarelerini ezberlemiştim. İçerdikleri atomların türlerini,  boyutlarını, yoğunluklarını ve sıcaklıklarını. Özellikle sıcaklıklarını. Bu benim işimdi çünkü. Bana dönük olan yüzlerini aydınlatıyor, aynı zamanda şanslı olan bazılarının da tamamen donmalarını önlüyordum. Donmak durağandır. Ve ben durağanlıktan nefret ediyordum.           Gezegenlerimi seviyor, her birine müthiş bir saygı duyuyordum. Çünkü bazıları benden kat ve kat yaşlıydı. Görmüştüm: Her yıldızın bir ömrü vardı. Ve o ömür bittiğinde başka ömürlerin başlaması için evrene saçılmamız gerekiyordu.Bir yıldız olarak tüm bu sürece tanık olmuştum. Zaman içerisinde kütle çekim ile parçalarımız birleşiyor ve yeni gezegenlerin tohumu atılıyordu. İşte o gezegenlerden bazıları dönüyordu etrafımda. Her biri hiç şüphesiz ki yıldız tozlarıydılar ve bir yıldızın etrafında dönüyorlardı. Yani ben gibi görünmeyen benler vardı etrafımda. Bunu biliyor olmanın huzuru ve benliğime karşı hissettiğim önem ile her şey çok daha aydınlık ve saf görünüyordu gözüme. Kozmos basitti: Temel bir kaç fizik kuralı ve öngörülebilir bir gelecek… 

           Zamanımın bir kısmını işte bu monotonluğun içerisinde tükettim. Fakat sonra ilginç şeyler oldu. İhtimalini dahi bilmediğim, asla öngöremeyeceğim bir şey… Gezegenlerimin birinde, -ki başlarda hiç birinin bir adı yoktu- bir hareket gördüm. Bir rüzgar değildi. Bir akıntı ya da bir deprem hiç değildi. Çünkü onları tanırım. Sadık kaldıkları yasaları da… Hayır, bu bambaşka bir şeydi. Tüm dikkatimle o gezegeni izlemeye koyuldum. Ve Gördüm. Fizik kurallarının çiğnenişini, olasılıkların uçsuz bucaksız evrenini gördüm. Gittikçe karmaşıklaşan, kendini bölerek çoğalan ve bölgesel şartlara uyum sağlayan, çok küçük ölçekte, fakat kesinlikle hareketli şeyler gördüm. Başlarda sadece okyanusların sıcak tabanlarındaydılar. Çok daha sonraları okyanusun her metre karesinde yaşayabilecek şekilde değiştiler ve birbirlerinden gittikçe farklılaştılar. Şaşkındım. Bilmediğim yeni yasalar türüyordu gözümün önünde ve ben ister istemez o hareketliliği besliyordum.    

          Artık sadece o gezegeni izler, sadece o gezegeni inceler olmuştum. Anlamaya, kendime bu durumu açıklamaya çalışıyordum. Fakat yapamadım. Anladım ki, açıklayamayacağım şeyler oluyordu etrafımda. Demek ki ‘‘Anladım.’’ dediğim o fizik kurallarını yeterince anlayamıyor, yeterince bilmiyordum. Bu, şahit olduğum hiçbir evrensel olaya benzemiyordu. Şaşkındım. Aynı zamanda meraklı ve heyecanlı… Ortada benim için bir bilinmeyen vardı. Ve tüm bilinenlerden sıkılmış olan ben, bu durumu büyük bir sevinç ile karşılıyordum.            Zaman durmuyordu. İzlemekte olduğum gezegen şekilleniyor, ben ise hayretler içerisinde seyrediyordum. Karalarının hiç durmadan yer değiştirmesini, üzerinde oluşan ince hava kütlesini ve gittikçe mavileşmesini, atmosferi sayesinde düşen ortalama sıcaklığını ve elbette zaman ile çeşitlenen ve kendi başlarına hareket edebilen o sihirli varlıkları… İzliyordum.

         Fazlasıyla küçük ve güçsüz görünüyorlardı. Ayrıca çok kısa bir ömre sahiptiler. Fakat küçük ve güçsüz olmalarına rağmen doğaya saldıkları gazlarla içinde bulundukları gezegende köklü değişikliklere neden olabilecek kadar fazlaydılar. Tabi bunu biraz da benim sayemde yaptıklarını gayet iyi biliyorum. Ben, artık o hareketli küçük maddeler için büyük önem arz ediyordum ve bu beni hiç olmadığım kadar mutlu ediyordu.

        Zaman içerisinde yerküredeki tüm okyanusa hakim oldular. Derken tuhaf ve bir o kadar şaşırtıcı bir şey daha oldu. Gözlerini karalara diktiler. Kıyı boyunca gezinip kendilerini yavaş yavaş karaya alıştırdılar. Hatta bir kaçı, sudan uzaklamayı ve buna rağmen hayatta kalmayı başardı. Bunu nasıl ya da neden yaptıklarını bilmiyorum ama bir şekilde başarmışlardı. Belki de usulca değişen çevre, onları da değişime zorlamıştı. Nihayetinde adaptasyon, yok olmayı engelleyen bir güçtü ve onların uyum sağlama konusundaki yetenekleri muazzamdı.

        Gözlerime inanamıyordum. Fizik yapıları öyle çok değişti ki, birbirlerine hiç benzemiyorlardı artık. Tamamen başkalaşmışlardı. Doku ve organ sistemleri gittikçe karmaşıklaşıyor, bazılarının ise bedensel boyutları durmadan büyüyordu. Çevrenin onlara sunduğu imkanlar değişiyor, dolayısıyla beslenme alışkanlıkları da her geçen gün farklılaşıyordu.

         İçinde bulundukları doğayı gözlemlerken fark ettiğim bazı kurallar vardı. Örneğin güçsüz ve savunmasız olanlarının çok daha az yaşaması gibi. Sadece güçlülerin çoğalması ile gittikçe daha da güçlülerinin oluşması gibi. Anladım ki doğa zayıfları pek sevmiyordu. Çünkü güçlü olanı bağrına basıyordu ancak. Çünkü sadece güçlü olanın gen havuzu bir sonraki nesle aktarılmaya layıktı. Bu sistem her ne kadar acımasız görünse de kendi içinde müthiş bir ahenk ve dengeyle işliyordu. İstiyordu ki, her çeşitlilik, varlığını en üstün formu ile sürdürsün. Ve bunu başarmak için değişim ve uyum şarttı. Anlayabiliyor, sistemi sorgulamıyor, onu olduğu gibi kabulleniyor ve ona hak veriyordum.

        Ovalarda, vadilerde, dağ eteklerinde ve zirvelerde geziniyor, gözlerimin önünde oluşan ve halen oluşmakta olan harikuladeliğe her geçen gün daha da hayran oluyordum. Toprağın üzerinde büyüyebilen yeşil varlıklar çoğalıyor, onu tüketen diğer varlıklar ise bu durum karşısında sayılarını ve hakim oldukları bölgeleri arttırıyordu. Her türü ayrı ayrı seviyor, her türü büyük bir merakla inceliyordum. Fakat bir tür vardı ki, beni her geçen gün daha fazla şaşırtıyor, daha fazla ilgimi çekiyordu. Fiziksel olarak fazlasıyla güçsüz olan bu tür, etobur olan uzak akrabalarından korunmak amacıyla ağaçlarda yaşıyordu. Uzun yıllar bu böyle devam etti. Ta ki onlar için mecburi göç vakti gelinceye dek.

        Gezegen soğuyordu. Periyodik olarak soğuyan bu gezegen, üzerinde yaşayan bu müthiş varlıklar için yer yer bir tehdit unsuru oluşturabiliyordu. Bu da güçsüzü ve güçlüyü birbirinden ayırmak için gereken bir sınav olabieceğini düşündüm. Bu soğuma, yumuşak bir geçiş ile gerçekleştiğinden bazı türler bu duruma uyum sağlayabiliyor, uyum sağlayamayan bazı sıcak kanlı varlıklar ise daha sıcak bölgelere göç etmek zorunda kalıyordu. Ve özellikle ilgimi çeken bu tür için göç vakti gelip çatmıştı.

         Alıştıkları ve yüz yılar boyunca adapte olarak hayatta kaldıkları değerli yaşam alanlarını yitirdiler. Yetmezmiş gibi bir de kendilerinden kat ve kat güçlü yırtıcılarla karşılaştılar. Korktular ve çoğu zaman saklandılar. Beslenme olarak hepçil varlıklardı. Buna mecburdular. Otları ve meyveleri büyük bir titizlik ile seçerek, etleri ise kendilerinden daha küçük varlıkları avlayarak elde ettiler. Kimi grupların yerleştiği yeni yerlerdeki ağaçlar giderek kuruyor, bitki örtüsü çalılaşıyordu. Üzerlerine çıkacakları ağaçlar yok denecek kadar azdı artık. Ve içlerinden bazıları arka ayaklarının üzerinde daha çok durmaya başladı. Şaşkındım… Değişimler görmüştüm. Ama bu çok hızlı oluyordu. Çünkü benim gibi bir yıldız için birkaç milyon yıl, dünya varlıkları için birkaç gün gibiydi. Zaman algılarımızın arasındaki fark, onları kavrayışımı zorlaştırsa da anlamaya çalışmaktan asla vazgeçmiyordum.

        İlerlemeyi hiç bırakmıyorlardı. Her geçen gün yeni şeyler öğreniyordum onlardan. Beni en çok büyüleyen şey ise benden bir parçayı kontrol etmeyi öğrenmeleri oldu. Ateş… Bu onların ısınma ve savunma sorununu çözmüştü. Bunun büyük bir adım olduğunu biliyordum. Artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı.

        Onlardan öğrendiğim bir diğer şey ise fiziken güçsüz bir varlığın kendisinden çok daha güçlü bir varlığı yenebilecek olmasıydı. İşte bu mucize, zeka ile mümkün olabiliyordu. Zeka denen bu düşünme yeteneğini de korku ve yaşama arzusu besliyordu. İzlemekte olduğum bu türde, her ikisi de yoğun olarak bulunmaktaydı. Ve yendiler. En büyük, en yırtıcı olanlarını dahi dize getirdiler. Milyonlarca yıllık acı onları olgunlaştırmış, çaresizlik ise onlara yol göstermişti.

         Artık arka ayaklar üzerinde rahatça koşabiliyorlar, ön ayaklarla da ayrıntılı işleri kolaylıkla yapabiliyorlardı. Ama şaşırmam için henüz çok erken olduğunu hissedebiliyordum. Yaşadıkları mağaraların duvarlarına kazıdıkları figürlerden, kullandıkları çeşitli eşyalardan, üzerlerinde duran ve başka varlıklara ait olan kürklerden… Ve elbette birbirlerine seslenişlerinden… Anlıyordum: Dillerinin temellerini atıyorlardı. Kendilerini ifade etmeleri her geçen gün kolaylaşıyordu. Doğada çaldıkları bazı sesleri kullandılar önce. Sonra özgüsel nidalar yerleşti dillere. Ve çıkarttıkları tuhaf sesleri gittikçe karmaşıklaşan bir düzene sokup ilk cümleleri bağırdılar birbirlerine. Bu inanılmaz bir gelişmeydi işte. Çünkü bilgi denen hazine, aktarılmayı ve birikmeyi bekliyordu. Büyümek, güçlenmek ve ilerlemek için bu şarttı. Nihayetinde bilgi ve tecrübe, bilinç denen özgürlüğün yapı taşlarıydılar.    

        Gezegenin dört bir yanına dağılıyorlardı. Birbirlerinden uzaklaştıkça, görünüşleri ve hatta kabiliyetleri çeşitleniyordu. Fakat bir çoğu, buna rağmen tek bir bölgeye yerleşemiyor, sürekli göç etmeye mecbur kalıyordu. Fakat bu durumun da değişmek üzere olduğunu görebiliyordum.                     

        Bu mavi gezegen, sistemim içerisindeki diğer gezegen ve uyduları unutturmuştu bana. Ve artık bir de ismi vardı. Dünya… Bu adı kendi sakinleri vermişti ona. Hoşuma gitmişti. Dünya… O bu ismi verenlerin vasıfları ile büyüleniyor, ortaya koydukları uğraş ve icatlarla her geçen gün gözümde biraz daha büyüyorlardı. Fakat gariptir ki insanlar, kendilerini diğer tüm türlerden çok daha üstün ve  farklı bir noktada görüyordu. Doğa canlılarını; bitkiler, hayvanlar ve insanlar olarak üç temel gruba ayırmış olsalar da bu durum hiç değişmiyordu. Açıkçası başlarda pek önemsememiştim. Gelişim yolundaki bir alt basamağın kusru sanıp üzerinde öyle çok durmamıştım lakin zamanla anladım ki insanlar, doğa içinde üstünlük belirten kabiliyetlerin gölgesinde, -gereksiz bir kibir ile doluyor- diğer tüm yaşamı aşağılarcasına yaşıyordu. Bu gerçeği görüyor olmanın verdiği huzursuzluk ve ürpertiyle derin bir merak içinde bekliyor, gelecek adına kaygı duymaktan başka bir şey yapamıyordum. İşte bu beni gerçekten üzüyordu. Ama onları da anlayabiliyordum: Kendi aralarında gayet iyi bir şekilde iletişim kurabiliyor, bu şekilde çok iyi organize olabiliyor ve güçlerini birleştirerek her türlü zorluğu aşabiliyorlardı. Fakat doğada yenilmez olmalarını sağlayan mecburi birlik ve beraberlik kısa sürmüştü. Çünkü artık rakip olarak birbirlerini seçmeye başlamışlardı.

         Bana güneş diyorlardı. İlk duyduğum da biraz garipsemiş olsam da çabuk alıştım. Hakkımda çok fazla şey bilmeseler de her geçen gün daha fazlasını öğrenerek bilgilerini biriktiriyorlardı. Seviyorlardı beni. Onlara aydınlığı ve sıcaklığı benim sağladığımı biliyorlardı artık. Lakin kimi zaman bu durumu fazlasıyla abartıyorlardı. Ben, milyarlarca yıldızdan sadece biriydim ve onlar beni tanrı sanıyorlardı. Kızamazdım onlara. Hayatlarının devamlılığı için etraflarında olmam gerekiyordu ve bunu anladıkları anda bana bakış açıları tamamen değişmişti. Anlama ve açıklık getirme eğilimleri onları büyük sanrılara sürüklüyordu. Akıllarının açıklayamadıklarını hayal güçleriyle tamamlıyor; garip mitler, teoriler ve gerçeği yansıtmayan efsaneler türetiyorlardı.  

         Zamanla toprağı ve bitki dedikleri -çok daha az ve yavaş hareket eden- canlıları tanımaya başladılar. Hatta yeterince izleyerek ben gibi diğer yıldızları da… Ardından yılları, mevsim denilen kesimlere ayırıp, tarih dedikleri küçük parçalara böldüler. Bu onlara bir çok avantaj sağladı. Yerleşik hayata geçmeyi kolaylaştırmak ve bu şekilde tarım ile rahatça uğraşmak gibi. Yıldızlar tarihi, tarih ise yapılması gerekenlerin doğru anını söylüyordu onlara. Toprağı, bana bakarak ekiyor, bana bakarak biçiyorlardı. Çünkü her bitkinin sevdiği bir tarih vardı ve bu tarihi belirlemek için yıldızları kullanmayı artık biliyorlardı.  

        Toplayıcılık onlar için en kolayıydı. Bilgi gerektirmiyordu mesela. Fakat doğadaki kısıtlı kaynaklar çabuk tükenebiliyor, besin olarak kullanılan çoğu bitki, soğuk havada yaşayamıyordu. Oysa tarımla, istedikleri ürünü doğru zamanda, yüksek miktarlarda yetiştirir hale gelmişler, birikim yaparak da kışları kıtlık çekmeden rahatça geçirmişlerdi.     

        Yıldızları tanımaya çalışmaları, düşünce yapılarını derinleştirmiş, bazı gizemleri sorgulama yetisini ve cesaretini onlara bahşetmişti. Merak, zaten içlerinde hep vardı. İnsanların bu öğrenme arzusu, beni her daim etkilemiştir. İlginçtir ki, -ihtiyaçları olmasa dahi- her şeyi anlamak istiyorlardı. Kendilerine açıklayamadıkları şeyleri ise tanrıya veyahut tanrılara bağlıyorlardı ve bu şekilde sihre ve doğa üstü güçlere karşı olan inançları her geçen gün artıyordu. 

        Etrafımda dönüşlerini izlemekten hiç sıkılmıyordum. Hatta bazen uydusu olan ay, aramıza giriyor, görüş alanımı kapatıyordu ve bu durum canımı biraz sıkıyordu. Ama uzun sürmüyordu elbet. Tek eğlencem ve tek merakım olmuşlardı. Öğreniyordum. Onlar ile her şeyi yeniden öğreniyordum.          

        Dünyayı henüz tam olarak bilmiyor, içinde bulunduğu evreni ise tanımıyorlardı. Fakat bu durumun çok uzun sürmeyeceğine emindim. Öğrenme ve keşfetme hızları beni hayrete düşürüyordu. Aklıma dahi gelmeyecek şeylerle uğraşıyorlardı. Taş yapılar, köprüler, su kanalları, çeşit çeşit çok işlevsel eşyalar gibi… Geçmiş zamanlardaki hallerini düşündüğüm vakit, heyecana, şaşkınlığa ve büyük bir meraka kapılıyordum. Özellikle de ‘‘yazı’’ dedikleri tekniği kusursuzlaştırıp dilleri ile uyum halinde kullanmayı başardıklarından sonra… Bu gelişim, onları geleceğe taşıyacak en kestirme yol olacaktı. Bilgi, paylaşıldığı zaman yığınlaşıyor, biriken bilgi ise kitaplara aktarıldığı zaman ölümsüzleşiyordu. Okumak kalıyordu geriye. Kısa süreli bir eğitimle insanların tümü başarabiliyordu bunu. Artık onlar için okumak, yaşamadan yaşlanmak gibiydi. Bilmenin verdiği huzur insanı iyi ve aydın kılıyordu. Ve bu şekilde diğer türlerle aralarındaki uçurum gittikçe büyüyordu. Kim inanabilirdi ki onlardan biri olduklarına. Biraz da bu yüzden tek ve özel saydılar kendilerini. Biraz da bu yüzden, şartların güçlendirdiği zekalarını eşsiz ve yenilmez sandılar. Doğanın içinde bulunan tür çeşitliliğinde bir emsallerine daha rastlayamıyorlardı çünkü. Çünkü onların evreninde, kendini bilen canlı, bilinçli, bilinçli canlı ise yüce kabul ediliyordu. Oysa onlara bu yüceliği bahşeden doğaya karşı saygısızca davranışlar sergiliyorlardı. Bu mevcut körlük, beni derin düşüncelere sevk ediyordu.    

        En şanslı yıldız ben olmalıydım. Belki de içlerinde sadece benim sistemimde böylesi bir varlık vuku bulmuş, ancak benim sistemimde bilinç taşıyan varlıklar meydana gelmişti. Tüm galaksiyi göremiyordum ama belki de ancak ben tanık olmuştum onlara. Ama fark ettiğim bazı gerçekler de vardı elbet. Tek olamayabileceğimi anladığım gerçekler… Yaşam için vazgeçilmez olan atomlar; karbon, oksijen, azot ve hidrojendi. Uygun sıcaklık ve tabi ki uygun atmosfer şarttı. Nede olsa yaşamın temelinde suyun bulunması yetmiyor, aynı zamanda sıvı halde olması da gerekiyordu. Olasılıkları şöyle bir düşününce anladım ki, benim tanık olduklarımın benzerlerine tanık olabilecek binlerce hatta milyonlarca yıldız olmalıydı. Sadece içinde bulunduğum galakside dahi binlerce… Ve tüm evreni düşününce, belki de milyonlarca… Hiçbir zaman bilemeyecektim tabi ama bunun mümkün olduğunu bilmek dahi beni heyecanlandırmaya yetiyordu. Onlar ise bu durumu büyük bir kibirle karşılıyorlardı. Çünkü bakıyor, göremiyorlardı. Evrenin merkezinde olduklarını ve tüm evrenin sadece onlar için yaratıldığını var sayıyorlardı. Bazen bende kapılıyordun onlara: başka ihtimallere de açmaya çalışıyordum zihnimi. Ama bu savruluşları da kısa sürüyordu. Derhal vazgeçiyorlardı az önce kanun dedikleri gerçeklerden. Bir yenisini buluyor, hiç vazgeçmeyecek gibi tapıyorlardı ona. Daha sonraları ondan da bir çırpıda vazgeçebiliyorlardı. Bin yıl önceki inançlarına bakıp gülüyor, bin yıl sonra da geriye bakıp gülebileceklerini unutuyorlardı.

        Savaşıyorlardı. Hem de çok fazla… Birbirlerine üstün gelmeyi ve birbirlerinin üzerine basarak yükselmeyi çok seviyorlardı. Çünkü maddi imkanlara karşı olan açlıkları bitmek tükenmek bilmiyordu. Gücü arzuluyorlardı ve onlar için güç; kıymetli madenler, verimli topraklar ve jeopolitik konumdan geçiyordu. Güç; fakir ülkeler için kaynaklardan, küçük ülkeler için daha fazla topraktan, her ikisine de ihtiyaç duymayan ülkeler içinse bilim ve teknolojiden geçiyordu. Dolayısıyla, savaşıyorlardı. Tek kazananın ölüm ve sefalet olduğu nice savaş patlak veriyordu. Zaferler sadece birer ilizyondu. Zafer sanrısı içinde, aslında insanlığın kaybettiğini göremiyorlardı. 

        Dünya parçalanıyordu. Yüzlerce dil ve kültürle yavaşça ve emin adımlarla parçalanıyordu. Ülkeler, diğer ülkelerce, insanlar ise diğer insanlarca sınıflandırılıyordu. Almanya, Çin ve Mısır gibi… Soylular, şövalyeler, askerler ve halk gibi… Müslüman, Hıristiyan, Yahudi ve Budist gibi… Ve endişelerim her geçen gün artıyordu. Çünkü onlar, tüm insanların eşit hak ve hürriyete sahip olduklarını unutmuş bir haldeydiler ve tüm bu sınıflaşma, adaletsizliği meşrulaştırıyordu. Koyu tenli olan hem türlerini köle yapmaları, kendilerinden güçsüzleri sömürmeleri ve daha fazlası için, azı ile yetinenlere zulmetmeleri bunu kanıtlıyordu.

        Artık doğal düşmanlarının olmayışı türeyişlerini muazzam bir hızda arttırmıştı. Zaman içerisinde sayıları inanılmaz boyutlara ulaşmıştı. Yerleşim yerleri öyle büyük alanları kaplar oldu ki, diğer türlerin yaşam alanlarını işgal eder oldular. Ve hatta bir çok türün soyu, insanlar yüzünden tükendi. Bilinçli ve üstün bir canlının yapmaması gereken ne varsa yapıyorlar, lakin yine de kendilerini evrenin ve gelişmişliğin zirvesinde görüyorlardı. Bense bakış açılarına gülüyordum sadece. Merakımı gittikçe yitirsem de içimde parlayan cılız bir ihtimalin varlığıyla bekliyor, aslolanın kıymetini ve mevcudiyetin gerçekliğini idrak etmelerini umuyordum. Evet, bu bir gün gerçek olacaktı. Fakat bunun çok geç olmamasını diliyordum. 

        Gelişimi yanlış anladıklarını görebiliyordum. Teknolojiyi ileriye taşıdıkça özlerini unutmaya başlıyor, -nereden geldiklerini bilmezmiş gibi davranıp- konfor ve rahatlık uğruna çevrelerini mahvedebiliyorlardı. Tükettikleri kaynakların bazıları dünyanın doğal yapısına ürkütücü zararlar veriyordu. Dünyanın, sadece kendisi için yaratıldığını düşünen bu tür, aynı dünya için büyük bir tehdit unsuru olabiliyordu. İşte bunu aklım almıyordu. Ne yani, sahip oldukları başka bir dünya vardı da benim mi haberim yoktu? En kötü senaryolarda dahi geliştirmiş oldukları son teknolojiyle dünyayı terk edip başka gezegenlerde kolonileşme planları yapıyorlardı. Oysa ne büyük bir mantık hatası! O geliştirilen teknolojiyi içinde bulundukları gezegeni -terk etmekten ziyade- iyileştirmek için kullanmak hiç mi akıllarına gelmiyordu?.. Anlıyordum: Sonlarını göremeyecek kadar kördüler fakat kendilerine gelişmiş ve bilinçli bireyler olarak görmeye devam edebiliyorlardı. İşte asıl bu çelişkinin varlığı tüm endişelerimi körüklüyordu.

        Dünya ülkelerinin elinde, tüm gezegen çapındaki açlık, barınma ve sağlık gibi mühim sorunları kolaylıkla ortadan kaldırabilecek güç ve kaynak mevcuttu. Görebiliyordum bunu. Ama nasıl oluyorsa kimse bir şey yapmıyor, aksine, bu sorunları daha da büyütebilecek kararlar alıyorlardı. Anlıyordum ki izlemekte olduğum devirde, insanlığın değil, ülkelerin menfaati düşünülüyor, yükselmek için basamak olarak, itina ile  köleleştirilmiş verimli coğrafyalar kullanılıyordu. Bilinç, henüz doğada köklü bir değişiklik yapmamıştı anlaşılan: güçlü balık güçsüz balığı hala yiyordu.  

        İnsanlarda, sadece acı ve dram görmüyordum elbet. Nefret, korku ve kötülüğün dışında; mutluluk, sevgi ve iyilik de görüyordum. Karanlıklarının içine dalınca zayıf bir ışık fark ediyor, ümitsizliğin içine hapsolmuş ve zamanla solmuş bir parça umutla karşılaşıyordum. Umut… Bu kelime beni büyülüyordu. Gelecek denen meçhule ulaşmak adına -çekilmez dahi olsa- şimdiki zamana katlanmayı sağlıyor, zorlukların şiddetini azaltıyordu. İnsan denen bu tür kesinlikle sihirliydi. Buna emindim. Ne tür bir bedbahtlıkla karşılaşırsam karşılaşayım insanlıktan umudumu kesemiyordum. Biri çıkıp tüm kızgınlığımı ve geçmişin izlerini silen mucizevi ve hayran kalınası adımlar atıyor, ruhumun yeniden ilgi, merak ve umut ile dolup taşmasını sağlıyordu.

         Beni şaşırtan bir diğer özellikleri ise karşı cinse karşı duydukları hislerin diğer hiçbir tür ile örtüşmüyor oluşuydu. ‘‘Aşk’’ dedikleri manevi durumu çok ciddiye alıyor, o hal içerisindeyken sadık, hoş görülü, mutlu ve çok daha iyi ve hassas birer birey olabiliyorlardı. Yani aşk onları iyileştiriyor, verdikleri değerleri kökten değiştiriyordu. Bu uğurda kendi hayatından vazgeçenleri görüyordum. Hatta bu büyük fedakarlığa gözlerini dahi kırpmadan atılıyorlardı. Galiba, ancak benliklerini hiçe saydıkları zaman insan olduklarını hatırlıyorlardı. Örneğin, baba ya da anne oldukları an, çok daha merhametli, düşünceli ve bilinçli davranabiliyorlardı. Teorim doğruysa şayet, insan denen türü sadece sevgi kurtarabilirdi. Çokça  sevgi…

         Yazıyı kullanmalarının ve ilk kitabelerin ortaya çıkışının ardından sadece birkaç bin yıl geçmişti. Fiziksel gelişim için neredeyse bir hiç olan bu süreç, zeka seviyeleri, hafıza kapasiteleri ve öğrenme hızları üzerinde büyük bir sıçrayışa neden olmuştu. Bu şekilde, şu an sahip oldukları bilim ve teknolojiyi meydana getirmiş, merak duyma ve öğrenme isteklerini arttırmışlardı. Fakat mevcut gelişimi sağlayan şey ne zaman ne de meraktı. Her geçen gün bilginin kayıt altında olarak yığılması, savaşmak veyahut savunmak adına yeni teknolojilerin peşine düşülmesi, ülkelere bölünen dünyanın içerisinde üstünlük kurma çabaları ve elbette ki bu amaçlar doğrultusunda elektriği anlama ve onu kontrol altına almayı başarmaları, gelişim süreçlerine muazzam bir ivme kazandırmıştı. Fakat bazı gelişmeler vardı ki, beni sadece endişelendirmiyor, hayli korkutuyordu. Atomun parçalanabilirliği gibi… Ve bu teknolojiyi, hala ilkel içgüdülerinden kurtulamamış insanların kontrol altında tutmaya çalışması gibi… Nükleer enerjinin getirdiği avantajlar, dezavantajları konusunda insanı kör edebiliyordu. Tabi zamanla meydana gelen birkaç kötü tecrübeyle fark edilen bazı gerçekler oldu. Anladılar: Bilmek, çoğu zaman yetmiyordu. İllaki düşmeleri, tekrar ayağa kalkıp hayattan ders çıkarmaları gerekiyordu. Bazı şeyleri zor yoldan öğrenmeleri beni biraz düşündürüyordu. Bilince sahip olmalarına rağmen böylesi adımlar atıyor oluşları bana hiç de mantıklı gelmiyordu.  

         Beni biliyorlardı artık. Sistemimi ben kadar olmasa da az buçuk tanıyorlardı. Nasıl oluştuğumu ve hatta nasıl öleceğimi dahi anlamışlardı. Ve dolayısıyla nasıl öleceklerini de… Çünkü onlar için ben, kısıtlı bir yakıtla (hidrojen) çalışan devasa bir sobaydım. Ve son her ne kadar uzak görünse de oradaydı. Onları bekliyordu. Anlamışlardı. Aynı teknolojinin iki farklı nimeti ile fark etmişlerdi bunu. Optiğin yüzlerce kat küçültme ve büyütme özellikleri, onlara bir çok yeniliğin ve gelişimin kapılarını açmıştı. Mikroskop ile mikro düzeyle, teleskop ile makro düzeyle tanışmışlardı. Ama en büyük farkındalığı Hubble adlı uyduyu dünya yörüngesine yerleştirmeyi başararak elde etmişlerdi. Evrenin oluşumu ve yapısı hakkındaki temel bilgilere ulaşmaları işte bu şekilde mümkün olmuştu. Yeni bir döneme girilmişti artık. Bilim ve farkındalık çağı… Kişisel gelişim ve benliği tanıma çağı… Diğer türleri koruma ve dünyanın mevcut durumunu kavrama çağı… Farklılıkların kötü bir şey olmadığını anlama, saygı ve sevgi çağı… Ölümü keşfetme ve ölmeyecek gibi yaşamaktan vazgeçme çağı… Maddeyi anlama ve maneviyata değer verme çağı… ‘‘Ben’’ merkezli ideolojileri  terk etme ve nihayetinde evrenselleşme çağı… Lakin insanlık, bu çağa ulaşmak ve ardına adım atabilmek için büyük bir sınav vermeliydi. Çünkü şimdiki zamanı diledikleri  şekilde -sonuçları görmezden gelinen ve sadece daha fazla para kazanma hedefiyle- yaşamaları, bir sonraki nesli büyük bir tehlikenin içine atıyordu. Yazmaya onlar başlamamıştı belki fakat bu hikayenin sonunu onlar belirleyecekti. Dünyanın halinden memnun tek bir insan bulunmuyorken, dünyanın bu halde olmasını açıklamak çok zordu. Belli ki ne yaptığından ya da yaptığı şeylerin sonuçlarından bi haber bir insanlık yönetiyordu dünyayı. Ve gelecek, belirsizlik barındırmayan bir bilinci selamlıyordu sadece. Umut vardı. Ama zaman ve dünya kısıtlıydı.

…

[raskolnikovsendromu]

       İçindeki saflığı kaybetmenin ödülü büyümek mi be Cezmi? Hançerleri tutan tüm eller öyle güzel ve zarif ki... Ah İnsan güvene eğiyor başını Cezmi, güvene! Giyotinin inişini duymuyor mu sanıyorsun? Duyuyor elbet: güzel bir soprano gibi... Hatta fısıltılar ile gelmiyor çoğu ihanet, tuzak. Kulaklarımızı sanrılara boğan bir güç var. Duyduklarımızı süsleyen, serapların inşa malzemesi: Sevgi, güven, saflık gibi yüce, insani duyguların elbette ki bazı bedelleri var. Sürekli güvensizlik, şüphe ve sevgisizce bir ömür geçirmenin bedeli yanında çok, çok küçük bir bedel ha Cezmi, ne dersin?... 

       Sen dinleme bu deliyi be kardeşim! Saflığını yitiren her çocuğun diline vuran şaşkın, körpe bir serzeniş bu. Sev ve güven Cezmi: bin kere yansan da bir kere haklı çıkacak ve çekilen tüm acıya değecek bir huzura ereceksin. Ya da afili yalanlara kapılıp, çürümüş gerçekleri süsleyeceksin, bilemiyorum. Yani nasıl desem, umarım değer. Biliyorum, sonu pek iyi olmadı, toparlayamadım ama idare et işte. İnsandan bahsediyoruz sonuçta. 

...      

[raskolnikovsendromu]

İyiliğin yetki açmazı !!!

      İyiliğin içinde eksik olan en büyük kusur hırstır. Evet, iyiliğin içinde bir çok eksiklik vardır. Çünkü onu saf ve nadir kılan şey; eksik, kusurlu olan yanlarıdır. Diyorum ki iyilik kusurlardan doğar. Bir aşkın güvensizlik içinde varolamayacağı gibi, o da bazı eksikliklerimizden beslenir ve -işin en tuhaf yanı- yine bu eksiklikleri besler! Kafanızı yakmaya uğraşmıyorum. Dilim döndüğünce anlatacağım, sabırlı olun.

      İyiliğin en büyük eksikliği hırstır demiştim. Buna katılmayan bir düşünür bulun ve ona dünyanın halini gösterip, ağlanacak halimize gülelim. Zira bunu anlamak için çevrenize, hayatlarınıza şöyle bir bakmak fazlasıyla yeterlidir.   

      İyi insan, insan ezebilir mi? Bir konumu, mertebeyi, makamı, yani kendisine atfedilen yahut kazanılmış herhangi bir gücü kullanarak üstünlük kurma, adaletsizliğe göz yumma, onu besleme ya da eşitsizliği arttırma gibi eylemlerden hiçbirine yeltenemez. Dolayısıyla bencillikten uzak yaşar. Tekrarlıyorum: ‘‘İyi insan, insan ezemez.’’ Dünyevi arzuların ve konfor açlığının kölesi olacak kadar çiğ ve ben merkezci değildir. İyilik, bu hırstan yoksundur. Beyaz, içinde siyahlık barındıramaz.

      Kötülük, -iyiliğin aksine- sınırlar içinde vuku bulan bir kavram değildir. Bu ona bazı ayrıcalıklar tanır. öyle ki, bir damla siyah dahi bir kova beyazı griye dönüştürebilir. Dünyada kötüden çok iyi var. Buna inanın demiyorum. Bunu biliyorum. Çünkü iyiliği de kötülüğü de tanıyorum. Bu insani kavramların tüm derinlikleri hayatlarımıza kazınmış, onları anlamamızı bekliyor. Kendimizi anlamamızı... Dünyanın hali, küçük bir azınlığın kararlarının sonucudur ve bu kararları verenler, o konumu kazanmak için insan ezmeyi sorun etmeyecek karakterlerdir. Bu bir kısır döngü yaratıyor. Bir açmaz: İyiliğin yetki açmazı.  

      Dünya ve ülkeler, daima azınlıklarca yönetilecektir. Çoğunluğun verdiği kararlar sadece asıl önemli kararları verecekleri belirler, alınacak büyük kararları değil. Ve kaldı ki zenginlik ve politik güç, sadece çıkar odaklı gurupların tekeline düşmeye mahkumdur. Tüm bu çürümenin içinde ise iyilik, ancak dümeni tutma açlığı ile kendisine saldıran azınlığı bağrına basmak gibi düşsel heyecanların saflığına kapılabilir. Kötülüğü övmüyorum. O iyilikten çok ama çok daha az. Sadece daha güçlü. Nedenini bilsem de buna katlanamıyorum.

...            

[raskolnikovsendromu]

        Ah yüzündeki şu bayağı hüzün. Söyle bakalım, yine yapabileceklerin ve yapamayacakların arasında mı eziliyorsun Ömer? Yapabileceğin fakat kendine inancın olmadığı için yahut fazlaca çabadan üşendiğin için kaçtığın her şey...ve yapamayacağın, çabalasan da varamayacağın bir yer arasındasın değil mi? Hep böyledir ama Ömer: sen, ne düşündüğün kadar iyi ne de sandığın kadar kötüsün. Sadece biraz tembel, sınırlarına küfreden ve nasıl desem, alelade birisisin Ömer. Kaç vakittir izliyorum seni. Korktuğunu görüyor, gülüyorum. Güldüğünü görüyor, acıyorum. Acıdığını görüyor da anlıyorum. Senden bir farkım olduğu için değil, haşa. Ben senden çok, ‘‘ben’’ tanıyorum.

...