Sosyal Hayvan

Sosyalleşmek isteyen hayvanları veya hayvanlaşmak isteyen sosyalleri bu mutlu günümüzde kalbimiz kadar temiz sayfaları doldurmak üzere aramızda görmekten kıvanç duyarız.İletişim için aşağıdaki turuncu yuvarlaklar

[hayvansosyal]

Bazen, ben miydim sallanan yoksa vapur muydu karıştırırdım. dünyanın en güzel manzarasını seyrederken en pis kokularıyla yolculuk ederdi sarhoşluğum ama bir ben değildim, illaki benim gibi sarhoşlar da vardı; dünyanın en güzel manzaralı tuvaletine kadar çişini tutmuş, gün batarken Beşiktaş tan Kadıköy e geçmenin sarhoşluğuyla bu manzaranın karşısında işemek isteyen. Aaah! tuvaletten çıkınca gördüğüm suratlar… yalpalayarak oraya buraya savrulan işinden gücünden çıkmış sarhoşlar sürüsü... vapurun arkasında gazeteye sarılmış yalnızlıklarını yudumlayan yaşlılar… Gün boyu topladıkları bayat ekmekleri martılara savurup boğaza kuşlardan yol yapan evsizler… koca bir kentin sarhoşluğu vapura binmiş kıtaları dolaşırdı boğazın dalgalarında.

smena symbol - fujifilm 200

[hayvansosyal]

geçen yine kendimi aldatıyorum

Sevdiğim tüm kadınları aynı anda, bu şarkının sonunda, şarabımın bu yudumunda terk ediyorum. Daha önce masadan kalkmış olanlar da vardı. Gitsinler.. ama ben şimdi terk ediyorum bu masayı, daha damağımda kalmışken bütün lezzeti, daha yeni sarmışken mayhoşluğu.. ben artık hepsine dayanamıyorum. Bu masadan kalkıp başka bir meyhaneye gidiyorum iyi aşklar dileyerek, kendime ve size saygılarımı sunuyorum. çok teşekkür ederim beni yarattığınız için!  hepinizi hala çok seviyorum! sadece yeniden aşık oluyorum ya da olmak için sarhoş oluyorum.. gözüm kararır, başım dönerken tanımadığım bir hayata rastlamak istiyorum!

[hayvansosyal]

SonDin

Din insanın insanı yönetmesi, şekil vermesi için var olmuş; ideal tanrının ideal kulunu yarattığı bir sistemdir. Dinsizlik tanrısızlığı yaratmaz. Tanrı arayışını doğurur. ‘’ben’’ diye bir şey varsa tanrı kavramı da onun içinde gizlidir.

Son din inananı kalmayınca son olur zaten din inancının sonunu getirince son olur. İnsanların din gibi bir şeyle yönetilmesinin saçma olduğu anlaşılınca son olur. Akıllı insan evrimini başka yöne yönlendirmek isteyince son olur, o yönde  eğitilirse son olur. Şifre çözülür. Başka bölüme geçilir, insan bir kat daha küçülür evren bir kat daha genişler. Artık tül perde kalkar sinema perdesi gelir. Seyreder insan uzaktan gördüklerini. Geçmişten dine sapan yollardan geri çıkar öyle bakar kendine. İnsan din dediği olguyu bilime satın alır. teknolojiyle alır. Artık insanların birbirini sihirle büyüyle kandırması, bilinmeyenle korkutması geçmiştir. Bilinmeyen en sevilen kutsaldır. Parayla alır. İnsan düşünme yetisi kazanmış fakat bedeni için can çekişmektedir. İçine doğduğu borçlar dünyasında köle olmaya mahkum olmuştur. Kendisini para dinine, tüketim ibadetine vermiştir. Kendisini ekonomik dünyanın politikasına adayanlar, evrimin bu şekilde mükemmel insan-tanrıyı oluşturma kanadında görevli işçi arılarıdır. En üstün varlık insandır derken insan olmaya çalıştıklarının farkında değillerdir. Bedenlerini başka tanrılar için köle yapmış sadece onların isteklerine arzularına ve estetiğine ulaşmak için kendi kovanlarını yerler. Bazı doğal evrim yanlıları ise kardeş olduğumuz hayvanlarla, onları yarı yolda bırakmadan eşit bi zeminde olmasa da onları gözeterek tanrıya ulaşma arayışındadırlar. Hayvanlar bizim yol arkadaşımız düş dostlarımızdır derler. Doğaya saygımız kendimize saygımızdır bu perde doğayla kucaklaştığımız sahnedir derler. Bir istiridyenin tanrısı benim tanrımdan daha az değerli değil derler. 

Devletlerin bizi maymunken alıp şimdiye kadar büyütmesini görüyorum. ben evrimimi bu yönde devam ettirmek dünyanın içine etmek istemiyorum. yol arkadaşlarımı öldürmek de istemiyorum insanlarca bilinçli bir şekilde geçmişimize bakıp zaman yolcuğu yapmak istiyorum. oturup üzerimizdeki kültür tohumlarını bi kenara silkelim de düşünelim istiyorum. bu bilgi birikimimizle sürdürülebilir bir dünyada akıllı bir insan istiyorum.

[hayvansosyal]

uyku

hepimizin biraz uykuya ihtiyacı var. Eğer rüyaları nasıl gördüğümüzü unutursak içinde bulunduğumuz rüyada yaşayamayız. Ölü oluruz.

[hayvansosyal]

bir sanatkar neden sevinir biliyor musunuz?

yaşar hayatını, çeker zulmünü, düşüncelerinde paralar kendini. anlatamaz kimseye derdini. Dünyaların yıkıldığını, patlayan silahları görür karşısında da ses çıkarmaz pek sivrilmez durduğu yerden. Tiyatrocudur her sanatkar hayatını yaşarken, değilse nasıl aktarsın ki silah altında düşüncelerini. rol yapar da aklar kendi sanatını iktidarın zulmüne karşı yazar da çizer de saklar düşüncelerini. Bir filmin en kısa sahnesine gömerken sevdiği kadına olan aşkını, çizdiği bir kulübede saklar göçmen kuşların valizini. ölü sevici toplumların alevleriyle büker camını, kuramadığı bir kaç cümle bile gelecek nesillere tavaf ettirir ayı yıldızları. sanatkar neden sanatkar olursa o yüzden sevinir işte, sanatkar olmak gizli bir gülümsemedir insanın kendi içinde yaptığı. Her şeyi bilir de öyle hemen gösteremez cesaret edemez kafese kapatılmış köpek yavruları gibi. Buna sevinmenin adı sanatsa yapanın adı da sanatkardır belki.

[hayvansosyal]

delilik

Herkes deliliğini yaymaya çalışıyordu dünyada. Ben deliliğimi yaptım, tıp kı Muhammed gibi Einstein gibi Senin gibi..

saygılarımla bir deli 

[hayvansosyal]

bi kaç laf edeyim dedim şuralara..

Hayat sana nasıl tuzaklar kurar biliyor musun? Şöyle anlatmaya çalışacağım: gezersin ya kafanın içinde,hani gezerken sana aynı isimleri, aynı yüzleri, aynı renkleri, aynı sayıları çıkarır, senin dinlediklerin aynı notalardır. aralarında kurduğun bağlantılardır yaşamın. Duydukların arasında çaldığın şarkılar, algıladığın isimler senindir. Bazen Osman bazen Nemo olur adın. Yoldan geçerken konuşan insanlardan duyduğun filmin içinde bir adam olursun demiştik bazen. Bolat mı demişti, Maya mı yoksa Hasan mı bilemezsin. Öyle bir yaşarsın ki hayatı çıkamazsın girdiğin fotoğrafın içinden geriye. Sıkışmış kalmışsındır. Bedenin bir kaya olmuş seyreder durursun karşındaki sahneden akan nehirleri, yanındaki kayaları.Üstündeki uçan kuşların kim olduğunu bilirsin de selam veremezsin hani. Hayat böyle tuzaklar kurar işte.. yaşarsın

[hayvansosyal]

Tik-Tak, Tik-Tak

fotoğraf: saatler döner iken, kbd, nikon n8008s agfa 400

Pekte duymak, işitmek… yada adına her ne derseniz deyin onu yaşamak istemediğim seslerden birisi ile güne başlamak istemiyorum. Tahammül edemiyorum gerçekten. Eğer ki güne alarm sesi ile başlarsam, o gün her ne olacaksa (emin olmamak ile beraber –oluyorsa –olursa ) olsun, yaşamda bir mesaiden farklı olmayacak.

 Bin tövbe ile tüm mekanikliği ve yapay uyarıcıları kapatıp uyumaya meyil ettim.  Bunlar için başka bir yapaylığın içine gark oldum. Öncelikle, telefonu ve bilgisayarı ve saati… oda dışarı attım. Akabinde sifon sesleri ve yoldan geçen araçların sesleri için önlem almaya başladım. Kulak tıkacımı taktım. Göz bandımı boynuma astım. Çünkü sabahın ilk ışıkları da bazen rahatsız edebiliyor. Beni çiş meselesi de rahatsız etmemeli idi. Mesanemin iyice boşaldığından emin oldum. 

 Sona yaklaşıyordum. Artık deliksiz bir uykuya az kalmıştı. Hava durumunu bile kontrol ettim. Buna nazaran camı hafif aralık bıraktım. Çünkü sıcak ve ter sebepli uyanmak… kimse istemez bunu.

 Saat neredeyse sabahın üçü olmuştu. Plan da rayında gitmekteydi. Her şey istediğim gibi giderse tamamen bilinçsiz bir rıza ile güne başlayacaktım. Bu fikir beni fazla heyecanlandırmamalıydı, ya değilse uykum kaçabilirdi. Buna bir dengeleme unsuru ile karşılık verdim. Hafta boyunca bunu kovalamıştım. Artık bunu hak ediyorum yalanı ile bu dengelemeye meyil ettim. Ne de olsa kutsal cumartesi gecesi. Haftanın en ateist anı neredeyse…

 Sanırım üçü az geçerken uykuya daldım.

 Pazar gününün bu kadar erken başlamaması gerektiğini düşünüp, üç kez daha uyudum. Dördüncü uyanışımda doğruca mekanizmaya koştum. İçine dâhil olacağım mekanik 10.36’yı göstermekteydi. Daha da direnmedim. Çünkü bir kez bakmıştım o saate.  

[hayvansosyal]

_KOZMOS_

*COSMOS ’u ucundan gördüğünüzü düşünüyorum. İşte o programı sunan beyefendi, NatGeo’da STAR TALKS isimli bir programı da sunuyor. O adamcağız çocukluğunu Bronx’ ta geçiren şanslı kişilerden biri malum o zamanlar Bronx çok da yaşamak isteyeceğiniz bir yer değil. Birazcık kaos var. [tatlı yüzler için lütfen tıkla.  http://listelist.com/camilo-jose-vergara/  ]

 *ESCOBAR ’ı duymuşsunuzdur. Bir dönem dünya uyuşturucu ticaretinin  %90’ını kontrol ediyormuş. bir takım şeyler. Oradaki hikayeyi de az biraz biliyorsunuzdur. [ beğendiğinizi alın   https://www.google.com.tr/search?q=escobar&oq=escobar&aqs=chrome..69i57.2151j0j4&sourceid=chrome&ie=UTF-8   ]

 *MEKSİDA ’daki kartel meselelerini duymuşsunuzdur. Ama yakın zamanlarda “AUTODEFANSA” diye bir örgüt kartellere savaş açıyor.

[ bunu vikilemekte fayda var. Her ne kadar link olmasa da. Başına “0” koy çalışır o. ][https://en.wikipedia.org/wiki/Grupos_de_Autodefensa_Comunitaria][https://en.wikipedia.org/wiki/Jos%C3%A9_Manuel_Mireles_Valverde]

 *”KÖPRÜ ÇEVRESİNDE ESRAR VE ALKOL TÜKETMEK YASAKTIR!”

 bir tabela gördüğüm on gözlü köprü yanında. Diyarbakır’da…

 *Bazen toparlamak istiyorum. Onun için biraz daha derine dalacağım. Başımdan geçen bir aksiyondan bahsedeceğim öyle veya böyle.

Abi evime hırsız girdi. O yirmi dört saati anlatmak istiyorum. Bayadır anlatmak istiyordum sadece hiç etmek istemiyordum.  

[K]ayseriden yeni gelmiştim. Zorlu bir hafta beni bekliyordu.

[ okurken birşeyler dinlemek istersen ]

Toparlandım işe gittim. Öğlene kadar normaldi her şey bir numara yoktu. Öğle arasında çorbam önümde. Telefon çalıyor. Yönetici arıyor. Evine hırsız girmiş gel diyor. İş yerindekiler “oğlum gitsene ne bekliyorsun?” diyor. Cevaben yemek yiyecek vaktim olmaz diye yemeği yiyorum. Akabinde “olay yerine” gidiyorum. Zaten budan sonraki 24 saat boyunca olay yeri diye bahsedilecek oradan.  Hülasa çok bir şey çalınmamış… Ama çokta bir şeyim yok zaten. Çalan çocuğun adı Serkan Gezgin. Hiçbir şeye dokunmadan polisi aradım. Takip eden yarım saatte bir ekip geldi. 3 kişi idiler. Bana bir şeyler yazıp imzalattılar. “olay yeri gelecek parmak izi alacak” dediler. İki saate onlar geldi evin etrafındayım içeri kimse girmesin diye kapı tutuyorum. Falan filan işte. “kamera kayıtlarını almaya bir ekip gelecek “ dediler ve gittiler.  Saatlerce onları bekledim. Gelmeyince aradım karakolu. Saygıdeğer emniyet mensuplarımızın içine sızmış bazı fetöcü ateyist dehaşkapeceli pekakalı deaşlı şerefsiz ve hain olan bir memur beni kandırmış. Meğerse kamera kayıtlarını ben götürecekmişim. Saatlerce yalandan bekledik. Kayıtları götürdüm. Bunları alamayacaklarını söylediler. Bu dosyayı inceleyebilecek bilgisayarı mı ne yokmuş artık. Bunu nasıl vereceğim ben diye söylenirken bir memur “ne onlar?” dedi. Telefondan gösterdim. “Serkan Gezgin. Bu hafta 4. Vakası bu. “ dedi ve kayıtları almadı. Yetkisi yokmuş.

fotoğraf: kbd / kayseri (bağzı yerler...)

İki saat sonra aradılar. “eşyalarından bazıları bulunmuş gel al” diye. Gittim ve doğruladım. İki makine bir telefon çantanın içinde geldi. Ama eşyaları vermediler. Savcı parmak izi istemiş. Ve kamera kayıtlarını veremedim yine. Eve geldim. Saat iki… Karakoldan geldim. Sabah işe gideceğim diye uyudum.

Ve saat 4. Ve aradılar. -alo! +Kazım, ben memur Şevki Dudullu polis karakolu… -memur ne?! +şevki… -buyurun n’oldu? +hırsızı yakalamış olabiliriz. Elimizde şüpheli birisi var. KAMERA KAYITLARI İLE DOĞRULAMAK İSTİYORUZ. Kayıtları getirebilir misiniz? (ve saat 4. Ve kayıtlar instagram hesabımda bile var -link burada.!. Mahalleden bir gence atmışım whatsapptan oda yarım saat sonra hırsızın adını soyadını ailesini ve evini falan bulmuş bana. Tabi bu olay üzerinden 12 saat falan geçmiş. ) -HAYIR. +elimizde tutacak.  Bir şeyimiz kalmaz salmak zorunda kalırız. -kayıtları size vermek için çok uğraştım. Telefon kayıtları ve deliler var elimde. Şuan beni herhangi bir güç yatağımdan çıkarırsa kamera kayıtları için. Ömrümün sonuna kadar onu unutmam. +whatsapp var mı? Oradan atsana bu numaraya.; -tamamdır.(işbu rehberimde memur şevki diye bir kayıt olmasının sebebi de budur.)

Ve saat 6. Ve aradılar. -gel eşyalarını al. +8’e doğru gelsem olmaz mı?(sanki annem uyandırıyor. Okula geç kalacaksın diyor.) -7 de başka ekip gelecek. Değişimden önce gelsen iyi olur senin için.

Ve emniyete gittim.

Bir sürü saçma sapan olaydan belki de en saçmasına geldik. Polisin hırsızı saldığını söylemesi idi. Adam ben kadar yorulmadı be. Adamın adresini verebileceğini söyledi. Ama telefonunu paylaşamazmış. Adresi aldım bilgisayarım kaldı. Bir elimde sımsıkı tuttuğum bir not kâğıdı var polis hırsızın adresini vermiş.

fotoğraf: kbd / istiklal caddesi (bağzı memurlar...)

Çünkü.

Polis hırsızı arıyor hoparlöre veriyor sesi. Ve adamın çalarken dinlet teknolojisi var. Evet, polis tarafından aranan bir hırsızsanız, polis sizi arıyorken onu mutlu etmelisiniz. Zira 24 saatin her saatinde arayabilir. Rüşvet gibi düşünün. Ama neden serdar ortaç. O da “bilgisayarı bende değil. Sana verdiğimi alsın işte” diyor. Pişkin pişkin.(ortada bir başka çalıntı bilgisayar var. Onu da gördüm. Sahibini de ben buldum.) sesini duyabiliyorum, hırsız uykulu. Hayvan terli. Sakince dinliyorum. Neyse nerde kalmıştık. Adresi aldım. Ama ne yapabilirim bilmiyorum. (?) mafyaya mı vereceğim? Kartellere mi? Terör örgütlerine mi? Devlet niye var? Tüm bu bir birini kovalayan sorular düşünmem için yeni ufuklar verdi.

  fotoğraf: kbd / ayvalık (bağzı tutuklu palmiyeler... direniyorlar.)

[MÜLKSÜZLÜK]

Adalet mülkün temeli midir? mülk? adalet?

Fevziye hocamın kompozisyon sorusu gibi olsun istedim. Bir takım şeyler düşündüm. (toparlayabileceğimden emin de değilim artık konuyu…)

KONU: ADALET MÜLKÜN TEMELİDİR.

 1.       Ev, dükkân arazi vb. taşınmaz mal.

2.       Vakıf olmayıp, doğrudan doğruya birinin malı olan yer veya yapı.

3.       Devletin egemenliği altında bulunan toprakların bütünü. Ülke. (haydaa!!!)

Mülk’ ün tanımı TDK ’ya göre. Peki ya bunların temeli olan adalet(?)

1.       Yasalarla sahip olunan hakların herkes tarafından kullanılmasını sağlanması. Türe. (?)

2.       Hak ve hukuka uygunluk hakkı gözetme.

İki madde daha var TDK ’da temelimiz oluştu. 3 kelimelik veciz laftaki iki kelimenin anlamını biliyoruz. Artık helva zamanı. Öncelikle bu cümle kesinlikle sizin gayrimenkulleriniz ile alakalı bir şey değil. İnşaat sektörünü dışarıda bırakıp konuya odaklanmam biraz zaman alacak ama…

fotoğraf: kbd / niğde (kelimeler...)

Devleti bölmeye falan çalışmıyorum. Bunu bilin istiyorum. İsterseniz üstünü de çizerim. “Devleti bölmeye falan çalışmıyorum.” Bu ön kabul ile başlıyorum devlet algısının bende ki tecellisine…

Kardeşim ile veya annem ile bir anlaşmazlık yaşarsam babama giderim. Onlar adil bir yolda uzlaşırlar. Evin devleti demokrasinin gereği mazlum olan tarafın hakkını gözeten kısmen mantıklı bir bireydedir. –ki bu gayet makul ve anlaşılabilir. Bu uzun yıllardır böyle. Annemi, babama şikâyet ederim. İzin vermiyor… falan… filan… işte biliyorsunuz. Çünkü o devrin devleti o dur. Bakın burada o ev gerçekten bir MÜLK oluyor. Sonra devam edelim. Bir tık büyüdük. Mahalleden arkadaş edindik. Mahalleden abiler bizim adalet savunucularımız oldu. Yeni bir devlet; MAHALLE… Sonra öğretmenler. Sonra çalıştığımız kurum. Sonra da belki kendi ailemiz. Ama hepsinin üzerinde bir güç (buradan anarşist olmadığımı bilakis Devlet’e olan büyük özlemimi görebilirsiniz. Halen daha bölmüyorum. Terörist falan değilim yani. –malum günümüz korkusu.)

fotoğraf: kbd / ishkender (bazen...)

Ilık ılık toparlıyorum… HAKLARINIZ İÇERSİNDE SEÇİM YAPABİLİYORSANIZ ÖZGÜRSÜNÜZDÜR. Bu durumda, HAKLARIN GARANTİ ALTINA ALINMASI DA ADALET. Tahmin edeceğiniz üzerine… BU HAKLARI GARANTİ ALTINA ALAN YEGÂNE KURUM DEVLET. (konu ile çok alakalı olmayabilir belki ama evime hırsız girmesi üzerine şikayetçi olmak gibi bir hataya düştüm. Bundan bir-iki ay sonra hazreti savcı takipsizlik kararı vermiş. –I mean, who cares.? Olur böyle şeyler.)

fotoğraf: kbd / ayvalık (üzülmeyin artık...)

Varabildiğim kısmi sonuç;

adalet özgürlüğümüzün temelidir.

Peki bu özgürlüğü edinmek için ne yapmam gerekiyor. Hakim güce, -yani mahalledeki abiye, kafa tutmamalıyım. Ya da öğretmenime, yada babama…

Eğer görüyorsam öğretmen zengin çocuklarını kayırıyor. Bizi sallayan yok. İster istemez bu ön kabul hareket etmek zorunda olurum (lisansımı tamamlarken bunları görmek zorunda kaldım. Minik lanetler…)

Güç sahiplerine sesleniyorum.(size sahip sesleniyorum…) bu gücü adil bir şekilde kullanmazsanız, başka bir güç doğacaktır. Çok başlılıktan yakınan kardeşlerim, o zaman beni daha iyi anlayacaklardır. Geçirdiğimiz darbe krizinin başarısız olmasının sebebi, halkın desteğini alamaması… bu son cümleyi en az yüz elli yerde falan duymuşsunuzdur. Sonuçta adamlar asker ve silahları var. Hatta tank ve uçak… Biliyorsunuz meseleyi...

 En başında vermiş olduğum küçük konular kafanıza farklı dalga boyunda bir ışık katabilmiştir umarım.

 Adalet’in olmadığını kabul ediyorum. –ki olduğunu ispatlayamaz kimse. Nihayetinde birkaç ay sonra savcı takipsizlik kararı vermiş. Eve bir kâğıt geliyor ve öyle öğreniyorsunuz.

fotoğraf: kbd / ishkender (diren...)

OHAL’de adaleti başka yollarda aramak gerekecek. Ya da siktir et mülkü de adaleti de... Ne yapabilirim gerçekten bilmiyorum. Gerçekten adil bir sonuç alacaksam, şuan ki adalet servis sağlayıcım olan (özgürlüğümü garanti altına alan) bu mülk ile olamayacak.(YEİS!!!) ESCOBAR ölmese idi ona söylerdim. Belki ne bileyim ÇATLI’ya. Kim güçlüyse adaleti o dağıtır. Bana adaletini dağıtamayan öğretmen, saygıyı ona göre hak eder. Ona bu acziyet ömrü yettikçe yeter. Budur işte mülkün temeli adalet.

[hayvansosyal]

aman tanrım

tanrımın ölünce anlamını çözeceğim bi dünyaya, beni başka insanlara köle olayım diye gönderdiğine inanmıyorum. ardından cennette kökleri dışarıda hurma ağaçları gösterip bak ne kadar harikalar diyeceğine inanmıyorum. bunun için gidip insanları öldürmüyorum ya da başka bir şeylere inanıyorlar diye canlı canlı yakmıyorum. buna da gerçek bilmem ne bu değil demiyorum gereğinden fazla güzel bi dünyada yaşıyorum ne zaman doğduğumu hatırlamıyorum hatırlayamadığım şeylerin varlığını da inkar etmiyorum. belki de milyonlarca yıldır bu dünyada yaşıyorum kendi evimdeki böcek de olabilirim dağdaki bir ayı da ormandaki bir ağaç da içtiğim kahvenin çekirdeğinde bir koku bile olabilirim ama insanların sahte tarihlerinin uydurma dinlerinin bi parçası değilim ben tanrımı seviyorum ben yaşadığım evrenin mükemmelliğini seviyorum benim tanrım politik değil benim tanrım cehennemi de yaratmadı benim tanrım beni içine koyduğu dünyada dans edişimi izliyor. benim tanrım atomların arasındaki sonsuz boşlukları dolduruyor. safsatalarla dikilmiş politik binaların minaresinden bağıran benim gibi insanlar çağırmıyor beni ibadet edeyim diye, yanımdaki banka konan güvercinin ötmesi benim dua vaktim. ormanda gördüğüm farenin girdiği delik benim mabedim. yunusların suda zıplayarak gökyüzüne karışığı saniyeler benim yaşadığım zaman. inekleri ahırlara zindan edip her gün tecavüz gibi buzağıların sütlerini çalan insanların söylediği yetim haklarıyla ilgili nutukları dinlemektense gecenin karanlığında yaprakların hışırtısını vaaz olarak dinlemeyi seviyorum. bulutlardan yeryüzüne çakan şimşekler, beynimdeki sinir hücrelerimin birbirine teması benim için aynı. yaşamayı seviyorum ama artık insanları sevmiyorum. her savaşta zulüm zulüm diye bağırıp kendi tabağındaki kanı görmeyen gözlerdeki samimiyetsiz göz yaşları televizyon programlarında ağlayan sahte insanlar.ama benim tanrım yok artık, benim tanrım neden yok biliyor musunuz çünkü benim tanrım samimi çünkü benim tanrım olsaydı alkolden çok hayvanların köleleştirilmesine yer verirdi kitaplarında. kendi varlığını öylesine yücelten vücudunun mükemmel bi şekilde yaratıldığına inanan insanlar nasıl oluyor da bi kediyle arasındaki benzerlikleri göremiyor. evet evrim var ve gerçek dünyaya o kadar adapte olmuşuz ki yıllarca sadece bizim için yaratıldığına inanıyoruz acaba pencereme konan serçe konuşabilseydi demez miydi dünya benim için yaratıldı baksana gökyüzü tam kanatlarıma göre ihtiyacım olan her şeye sahibim ses algım o kadar gelişmiş ki diğer kuşları mükemmel bi şekilde anlayabiliyorum gagam gözlerimle o kadar uyumlu ki yiyeceğim ufacık bi ekmek kırıntısını tek hamlede mideme indirebiliyorum. demez miydi ki bakın çalılara tam bana göre diğer hayvanlardan korunmam için mükemmel bir yuva.çevredeki bütün hayvanların hatta ağaçların hatta bakterilerin nasıl da bulundukları ortama uyum sağladıklarını görmüyoruz da kendi uyumsuz binalarımız da sahte bir güven hissiyle cenneti bekliyoruz. kendi yarattığı cennet sevdasıyla yeryüzünü cehenneme çevirenlere sesleniyorum tanrınız varsa eğer dönüp geçmişinize bakınız siz kimdiniz nasıl bu hale geldiniz içinizdeki öfkeler kimin için? aptal toplulukların öğretilerini kendi değerleriniz yapmaktansa gerçek bi insan olup dünyanın tadını çıkarmak daha kolay değil mi? çocuk yapıp okullara gönderip başkalarına nasıl köle olunuru öğretmek hangi annenin isteyebileceği bir şey olabilir? evet bizler mükemmelliğinin farkında olmayan aptal yaratıklarız kurduğumuz sistemin köleleriyiz tanrı diye isim koyduğumuz varlığın öldükçe bitmeyen askerleriyiz. silah üretip ölü bedenlerle beslenen virüsleriz bu dünyada kendi varlıklarımızı bi parçası olup olmadığını bile anlayamadığımız ırklara armağan etmiş aptallar ordusuyuz. banka kuyruğunda bekleyen bozuk paralarız. bazı şeyleri değiştirmek için çok geç sanırım. amansız otorite arayışımız, radikal toplumlar yarattıkça bu zulüm hep sürecek. otorite sensin dünya senin dünyan varlığının farkına varmalı insan. yarattıkları sistem ne sürdürülebilir ne doğal politikacılar siktirsin gitsin. bunların vereceği eğitime de ihtiyacımız yok. eğer böyle kinle öfkeyle eğiteceklerse toplumları batsın ülkeler, batsın dinler, yok olsun tanrılar, yok olsun insanlar, en azından diğer hayvanlar huzur içinde yaşasın!

[hayvansosyal]

İyi Bayramlar

Bilgisayarın başına oturduğumda yaptığım işleri üç farklı kategoride değerlendirebilirim. İlkini tarif etmek için son bir senedir falan duyduğum ve nedense çok takıldığım bir ifade kullanacağım. Boş yapmak*. Boş yapma kategorisinin altına birçok başlık sıralanabilir. Oyun oynamak, dizi izlemek, mastürbasyon yapmak, haberlere bakmak, sörf yapmak vesaire. Yani kazanımı neredeyse hiç olmayan ve tamamen vakit geçirmek için yapılan işler. İkinci kategori ise öğrenme kategorisi. Eğitici videolar izlemek, okumak mesela yeni bir programlama dili öğrenmek ya da asla uygulamayacağın primitive technology videoları izlemek. Okul için pc başında geçirdiğim vakti de bu kategoriye koyuyorum. Son kategori ise üretmek. Örneğin bu yazıyı yazmak için pc başında geçirdiğim vakit ya da aklıma gelen yeni bir fikri somutlaştırmak için pc başında harcadığım zaman bu kategoride sayılabilir. Bir uygulama yazıp pc başında geçirdiğim vakti analiz etsin istiyorum. Bu üç farklı kategori için ne kadar zaman ayırmışım, yüzdelik dilimler nedir falan gün sonunda bir z raporu versin bana. Ve bana özel olsun bu uygulama. Anlayacağınız ben iflah olmaz bir bilgisayar insanıyım. Telefon hiçbir zaman bilgisayarın yerini dolduramadı. Zaten fakir adamın telefonu hep problem çıkarır, tat vermez. Ama asıl mesele bu değil.

Asıl mesele, bahsettiğim bütün bu işleri yapabileceğim tek yer bilgisayarın karşısı değil. Hem boş yapıp hem öğrenip hem de üretebileceğim, bunları belli bir sıra olmadan ve tek başıma olduğumdan kat kat daha verimli yapabileceğim hatta yaparken farkına bile varmayacağım, çıktığımda asla eskisi gibi olmaya devam etmeyeceğim bir ortam daha var. İnsanoğlu evrimde nasıl fark yarattı? Kendisinden çok daha güçlü ve hızlı diğer hayvanların arasından nasıl sıyrıldı? İletişim kurarak değil mi? Kendi türdeşleri ile konuştu, anlaştı, plan yaptı ve hayatta kaldı. Şimdi ise o kadar ilerledik ki yüz yüze gelme ihtiyacımız kalmadı. Neyse baştaki meseleye gelirsek. Evet başka bir ortam var. Çok daha değerli, çok daha efektif, çok daha doyurucu, çok daha ihtiyaç. Bilgisayar başında kaldıkça özlediğim ve içine girmek istediğim o ortam. İşte o ortam (Yazının bu bölgesi espri yapmak için çok uygun ancak yapmayacağım. Sadece okuyucuyu buna ayıktırmak istiyorum eğer ayıktırmak diye bir fiil varsa ki Microsoft Word e göre yok.) işte o ortam sevgili okuyucular sosyal hayvan ailesi. O ortam Mehmet Bolat Haklı, Kazım …. Berke Deust, Memedö ve Scç. O ortam gerçek bayram. Bayramınız kutlu olsun.

 *Boş yapma mevzusuna neden takıldım bilmiyorum. Bir aylaklığa övgü niyetinde değilim ama bence gelip geçici bir trendden ziyade toplumsal algıya iyice yerleşmiş olan “Vaktini değerlendir, vaktini boşa harcama.” komutlarının bilinçdışı dışavurumu. Bu yüzden kıl oluyorum ama kullanmaktan kendimi alamayacak kadar da seviyorum.

P.S : Bilgisayar başında ne yapıyorsam daha kalitelisini daha doyurucusunu arkadaşlarımla beraber yapıyorum temalı yazımda büyük bir hata olduğunu üzülerek fark ettim. Sosyal hayvan ailesi olarak bir araya gelip kaliteli ve doyurucu bir şekilde mastürbasyon yapmıyoruz. Tekrar etmek isterim ki SOSYAL HAYVAN AİLESİ olarak birlikte MASTÜRBASYON YAPMIYORUZ.

[hayvansosyal]

kovalambaç ilişki

Ebe oldum yine.  Keşke annem çağırsa, akşam ezanı okunsa ya da ne bileyim misafirler filan gelse. Bu sokaktan çıkmam lazım artık. Oyunun tüm yükü üzerime bindi yine. Ben olmazsam oyun da olmayacak ya da aralarından birini ebe yapacaklar devam edecekler ama ebe olarak burada kalmaktansa oyunlarına dahil olmamayı tercih edeceğim. Ebe olmak güzel, ilk dakikalar çok hoştu merak. Acaba denk getirebilir miyim hop şunu kovalasam yakaladım sanki falan gibi düşüncelerle geçiyor. Sonrası tam bir işkence. Artık yoruldum koşasım gelmiyor. Sanıyorum ki insanların da kaçası gelmiyor. Hatta bazıları kendi aralarında konuşup benim mızıkçılık yaptığımı bir daha oyunlarına almayacaklarını filan söylüyorlardır kesin. Ama yoruldum ne yapabilirim. Böle bi oyunla ortaya çıkıp hadi oynayalım diyen de hepimiz değil miydik. Sonsuza kadar koşabileceğimizi mi hayal etmiştik? Ne düşünüyorduk ki illaki birileri yorulacaktı. Birileri sıkılacaktı. En güzel oyununu getirsen dünyanın, onun bile ömrü yok muydu sanki. Şimdi niye bütün gözler yargılar gibi bana bakıyor. Oyunun devam ettiğini düşünüp yanıma bile yaklaşamıyorlar. Dokunurum da kendileri ebe olur sanıyorlar. Merak etmeyin dokunmak değil sadece sarılmak istiyorum. Hem uzun süre sarılırsak ebelik döngüsü çok hızlı değiştiğinden dolayı aramızda ebelik kara delikleri açılır böylelikle oyun kendisini yok eder ve yorgunluğumuzu mutluluklara değişiriz. Kazanmak mı yoksa tek amacınız eğlenmek değil miydi onca zaman oynarken. Ben eğleniyoruz sanmıştım. Hem bu oyun kazanmak için oynanmaz ki. bitimi belli olmayan oyunları nasıl kazanabilir insan. Hayatı kazanabilir mi insan. Tamam kabul ediyorum. mızıkçılık yaptım. Kaybettim. siz kazandınız. sihirli sözcükleri söylüyorum “oyun bitti”. artık kaçmayın benden. Eğlenmediğinizi görmek benim canımı yakmıyor mu sanıyorsunuz ama elimden gelmiyor artık koşamıyorum bıktım artık bu saçma oyundan. Dokunduğumuz herkesin bir anda bizden dünyanın en kötü insanıymışız gibi uzaklaşmasından bıktım. Ruhuma değseniz kaçtınız. Dokunmadan önceki en heyecanlı noktası nasıl da güzeldi nasıl da güldük adrenalin hat safhadaydı. Sırf onun için mi oynadık acaba oyunu? bazen sırf onun için oynadığımızı düşünüyorum. Fazla uzak kalmak oyunu bozuyor bir tarafın kaçması diğer tarafınsa kovalaması manasızlaşıyor bir anda çöküveriyor bitiveriyor içimiz. Sonu olmayan bir oyundayım artık ezan mı okunur sela mı verilir haydi akşam olsun eve çıkıp anneme sarılmak istiyorum onunla hiç oynamıyoruz bu oyunu.

"��T�^

[hayvansosyal]

oyun tanrısına

Lütfen bana acı çekmesini öğretin. Acı çekemiyorum bir şeyler yanlış gidiyor. Nasıl kabuklarınıza çekilip kapatabiliyorsunuz kendinizi. Nasıl hiçbir şey söylemeden öylece yaşayabiliyorsunuz. Nasıl bu kadar şey yaşayıp susabiliyorsunuz. Bana öğretin bana kapanmayı öğretin bozuk bir alet gibi yerli yersiz ötmekten bıktım. Pilimi çıkartın bataryamı alın ve geri dönüşüm kutusuna filan atın. Bıkıyorum kendimden. Acımı bile kendime saklayamayan bir insan olmaktan sıkıldım. Paylaşmak neden istiyorum. Her şeyimi paylaşmaya ne zaman alıştım ne zaman alıştırdınız. Lanet olsun artık paylaşmak istemiyorum. Özelim olsun istiyorum. Neden acı çektiğini o bilmese acı boşa gidiyormuş gibi bir eğilim var. Bundan kurtulmak istiyorum. Lütfen kaybettiğim evren mesajlarımı geri verin bana. Alın şu aleti gözümün önünden. 100 yıl öncesine gitmek istiyorum orada kalmak istiyorum güzel değil paylaşmak. Kendine söz geçirememek, Sürekli bir şeyler görmek çok yorucu.  İstemiyorum ilişkilerinizi istemiyorum başkalarını kendimle ve kimseye ulaşamazken buluyorum mutluluğu şimdiyse zincirlenmiş gibiyim. Mutlaka bir şeyler kullanmak zorunda olmaktan bıktım.  Kendime düşman olmak istemiyorum artık kendimi dövmek istemiyorum. Bir insan neden kendine vurur neden neyin nefreti var içimde beni bu düşünceler denizinde boğan içimdeki tanrıdan nefret ediyorum. Kıskançlıktan nefret ediyorum. İçimde konuşan tanrılardan nefret ediyorum. İsyan ediyorum artık dayanamıyorum. Kendimle çelişmekten bıktım. Kendimle çeliştiğimi görmekten daha çok bıktım düşünmekten bıktım. Tüm bunların neden olduğunu bulmaya çalışmaktan bıktım. Ne yapıyorsam hepsini yaşamaktan bıktım. Karmadan bıktım. Beynimdeki düşünceleri karıştırıp hiç lezzetli bir şey bulamamaktan bıktım. Lanet olası geldiğimiz boşluğa geri dönme tuşu istiyorum. Gitmek isterken kalmak da istemekten bıktım. Kavgamdan bıktım. Mutfakta ağlamaktan çok sıkıldım. Battaniyenin altında ağlamaktan da sıkıldım. Güneş batarken bile kendimi düşünmekten sıkıldım. Önceden balkonum vardı bir tane, 19 yaşına kadar her gece oraya çıkar ay ışığına bakar ayı düşünüp dururdum. Peygambere yüklediği anlamı anlamaya çalışırdım allahın. oralarda bir yerde yarık bi ay olduğunu onun da sırf insanlar inansın diye günün birinde kırılmış olduğunu düşünmek öyle zannetmek hoşuma giderdi. Loş sarı ışıkları vardı caddenin, binaların biraz içerisinde kalmış bu balkonda saatlerce oturur gece yarıları tek tük gelen arabaların hangi yönden geldiğini tahmin etmeye çalışırdım. Sokağın sadece ufak bir kısmını görebiliyordum. Hep birşeyler düşünürken basite indirgeyebileceğim bi araçtı o arabaların nereden geldiğini düşünmek. Binaların arasında gecenin sessizliğinde arabaların sesi eko yapar bulmak zorlaşırdı nereden geldiklerini. Düşüncelerimin doğruluğunu bulmak neye göre düşüneceğimi kestirmek de zor olduğu için tanrıyla şu oyunu oynardım: o an ne düşünüyorsam arabanın geldiği yönü doğru bildiğim anda düşüncemin doğru olduğunu savunur ve ona göre başka düşünceler üretirdim. Bu savrulma işlemi saatlerce sürerdi. Tanrıyla oynadığım bu oyunda ona olan güvenim tam olduğu için beni yanıltmayacağını düşündüm yıllarca. Ne savrulma ama bu alışkanlık haline geldi. Başka şeylerle de yaptım trafik ışıkları, zil sesleri, futbol maçları, basketbol maçları, çakmağın ilk çakışta yanıp yanmamasını bile içimden geçen düşüncelerin doğruluğuyla özdeşletirdim. Saçma olabilir ama keyiflendiriyordu beni. Hiç vazgeçmedim bazen doğruluğundan o kadar emin olduğum şeyleri bile tanrıyla böle tartışmaya açıyordum hep bir işaret bekledim. Karşımdaki insana karşı ne hissettiğimi iki seçeneğe indirip elimdeki çakmağı çaktığım bile oldu. Bazen böyle aldım birini hayatıma bazen böyle yaşadım ben. Fizik kanunları yanlış çıktığındaysa yine ona güvenmeye ihtiyacım vardı. Kesin insanoğlu bir hata yapmıştır elli yıl sonra doğrusu ortaya çıkacaktır diye. Oynadığım oyuna, tanrının benle konuştuğuna inandım. Bunun acısını da çok çektim ben şimdi soruyorum tanrım yalan mıydı bütün oyunumuz, ben sana o kadar masum güvenmiştim ki yalan mıydı tüm yaşadığım. Sakın bana bu oyunu sen uydurdun ben sorumlu değilim deme. Sen uydurma yetkisi vermesen uyduramazdım. Ayrıca hiç o iki seçenek dışında bi seçenek göstermedin hep cevap verdin. Hiç basketbol maçındaki o top bi anda yok olmadı mesela, olsaydı inanırdım bu oyunun meşruiyeti yok ve sen bu oyunu reddediyorsun benimle konuşmak istemiyorsun diyebilirdim ama hiç yok olmadı tanrım o top ya girdi ya girmedi. O çakmak ya yandı ya yanmadı. Konuştuğunu inkar edersen ben de seni inkar ederim. Yoksun derim bütün dünyaya. Deee, desen ne olacak ki deyip içimde bi yerlerde naniktesin yine. Neyse acı çekmeyi bilemedim ama kendimi biraz sakinleştirmeyi öğrendim galiba. Sağol yazsam mı yazmasam mı dediğimde çakmağım bi kere çaktığı için yine sana minnettarım.

g":"uoq�����

[hayvansosyal]

karış karış haykırış

Büyük buhranların ardından..  duygu açlığı, sefaleti ya da her hangi bir eksikliği çeken ruhani liderler sistem değişikliğinin zorunlu olduğunu bir kez daha beyinlerimizin arka sokaklarında dile getirmeye başlamıştı. Rahatça ortaya çıkabilecekleri ortamı bulamamış, çeşitli baskılara maruz bırakılmış düşünce hapislerinde çürümüşlerdi. Sokakta karşılaşılan her bir insanın içinde hayrkırmalarına rağmen yapmacık tavırlarla bastırılan zapt edilen bu örgüt hücreleri beyinden dışarı çıkmayı başaramamış yıllarca kelimelere dökülmeyi bırak, en ufak bi hissiyatlarının dahi herhangi bir şekilde dışa vurulması yasaklanmıştı. Vücut ve nefis denilen ama aslında o kadar da nefis bişey olmayan maddi şeylerin boyunduruğu altında toplumların büyümesiyle onların söz hakları küçülmüş, bazı insanlarda yok olmuştu bile.

Bu ahval ve şerait altında yapılacak tek şey duyguları salmak, iletişim kanallarını elinde tutan bu bedenden bunu geri almaktı. Devrimin vakti gelmişti ve devrim vücut medyasını tekrar kazanarak gerçekleşecekti. İçimizdeki tanrıların, ruhların, her şeyi atfettiğimiz ama kendimizi suçladığımız yaratıkların her birinin dışarı çıkması elzemdi. Yalanla yoğrulan, saptırılan kendimizi kandırma yayın organlarımızın birer birer  çökmesi, insanın kendiyle baş başa kalması ve bunu çözmesi gereken bir sorun olarak ortaya çıkmıştı. Yalnız kalan insan bedeni düşündükçe içinde hissettiği her bir tanrıyı ortaya çıkaracaktı. Onlar ortaya çıktıkça insan kendisinin içinde asırlardır özlem duyduğu tanrıları bulacak buldukça aslında tek tanrının duygu ve düşüncelerini yöneten tek varlık olan kendisi olduğunu anlayacaktı. Dünyayı algılayış biçimi insanı nereden nereye sürüklemişti. Üzerindeki otoritenin artmasıyla kendisinin tanrı olamayacağı, aslında hiç bir şey olmadığı fikrine yönelen insan oğlu önüne gelen herşeye boyun eğmiş kendisini yok saymıştı. Duygu ve düşüncelerinden vazgeçip toplumsal normlara uyan insan kendi gibi olan ama daha çok düşünen insanları peygamber ilan etmiş. Ne düşünürse düşünsün o insanlara biat etmiş içindeki vicdandan ve gerçeklikten koparak ne denli büyük cinayetler işleyebileceğini tüm dünyaya göstermişti. Tüm ihtiyacım olan sevgi diyen insanları öldürmüş, hapsetmiş, kendi düşüncelerine köle yapmak istemişti. Artık devrim gelmişti. Bu insanlara daha fazla boyun eğilemeyecekti. Devrim kendi içimizde olacak ve ancak bizi biz anlayacaktık. Kimseye bişey kanıtlamak ayet göstermek gerekmezdi. Günde iki saat kendiyle konuşan bir insan elbette bir çıkar yol bulacak bulamasa da bu uğurda deli olacaktı. Biz şehit olma mottosuyla değil biz deli olma mottosuyla yola çıktık. Bizim delilerimiz silahların karşısında delirmedi. Bizim delilerimiz sizin yarattığınız toplumun ortasında sizin arka bahçenizde sizin gözlerinizin önünde, düşünce terörlerinize maruz kala kala delirdi. Terörist sizsiniz düşünce teröristleri, aklımızı yiyen yedikçe büyüyen düşünmemizi engelleyen devamlı ket vuran yörelere törelere ayıran bizi kendimizden koparan sizsiniz. Kendi kendinizden kaçan da sizsiniz yaptığı hareketleri anlamaya çalışmayan yapmak için yapan yaşamak için yaşayan ama yaşadıklarından sorumlu olmadığını düşünen siz. Özeleştiri tanrınızı yok etmiş, her yaptığınızı kabul eden ego tanrısına boyun eğmişsiniz. Kötü tanrı diye bir şey yoktu. Bütün tanrıları aynı ipte oynatıp dengede durmalarını sağlamak vardı, dürüstlük tanrısı vardı. Dürüst olup bu boktan insanlara tanrılarımı saçıyorum her kelimenin arkasına tanrı getirerek, yaptığınız hareketi bi otoriteyle konuşuyormuş gibi sorgulayabilirsiniz. Modern dediğimiz dünyanın içinde tanrı geçmeyen cümlelerini hiçe sayan, otoriteden başkasına inanmayan  siz bok çuvallarına: alın size tanrı her biri birbirinden özel ve hepsinin toplamı da sizsiniz siz diye haykırıyorum.

����֗��r

[hayvansosyal]

çok tanrılı dinler misiniz ?

Birkaç haftadır üzerimdeki kötü düşünce baloncuklarını bi kenara bırakmayı başardığım anlar yakalamam beni çok mutlu ediyor. Bilmiyorum neden bi anda böle ani değişimler yaşayıp anında depresyona girebiliyor ya da çıkabiliyorum. Dingonun ahırına çevirdim galiba. ilkokul ve lise öğretmenlerim olsa böle derlerdi şimdi. Depresyon ağır bi hastalıktır sen kim oluyorsun da dingonun ahırına çeviriyorsun diye ama diyemezler artık çünkü yoklar. Bilmiyorum neredeler nasıllar ama yoklar. Bir daha da olacaklarını sanmıyorum. Galiba gördüğüm her şeyi var ilan edip görmediğim her şeyi de yok ilan etmeye başladım. İlkokul ateisti oldum ben de bu günlerde. Bölesi daha güzel oluyor en azından daha verimli. Mesela dingo var mı yok çünkü ben hiç görmedim ahır var mı bir tane gördüm bugün o yüzden var ama şuan görmediğim için yok hükmünde. Böle mi olması gerekiyor nasıl başa çıkmak gerekir ki geçmişle daha sabah gördüğün şeyin varlığından emin olamamak. Ama bu sabah farklıydı bence kesinlikle veyahut öleydi. Alice in vonderland mı bolat in underground mu bilemedim. Yine bilemedim. Kahve makinesine bir lei verdim burada her yer makine dolu. Burada her yer aynı zamanda bir lei de dolu orandan burandan çıkabiliyor. Yine kendimi ucuzluğa sevk ettim pardon açlığa parasızlığa, sanki cebimde para bulunsa rahatsız oluyor gibi harcıyorum. Gereksiz şeyler alıyorum keyif alıyorum mesela. Neyse en son kahve aldım demiştim. Aldım ve yine yürümeye başladım ondan öncesinde de kapıda kaldım. İyi oldu ne bileyim gezesim yok gibiydi eve gelmiştim. Sonra baktım anahtarlarım yok. Tanrı beni kapı dışarı etti. Ev tanrısı. Ev hanımı ev beyi gibi ama ev tanrısı. Bunun da farkı yok ev hanımından beyinden. Sonra bu emri yerine getirmesem günahkar olurum korkusuyla sokak cehennemlerinde donmaya mahkum edilirim diyerekten yine attım kendimi sokak tanrısının kucaklarına. Oradan oraya yuvarlanırken tanıştım işte onunla öle çekiciydi ki büyüsüne kapılıp bir lei verdim. Öle deyip geçme cebindeki son parayı verdin sen dedim. Bir leiyi aşşağalayan ben bi anda utancından benim dibime girdi kayboldu bu cümleyi yazınca. Elimde keyif arkamda keyif sokaktaki kimse anlaşılmıyor zaten. İnsanların ne konuştuğunu bilmemek de bana yabancı ülke tanrısı tarafından bahşedilmiş bir hediye gibi. Burada önünden geçip durduğum bi heykel vardı bari onunla tanışmaya gideyim şimdi ne yapıyordur bu soğuk havada merak ettim dedim. İçimdeki sevapkar sokak tanrısı dindarı bolat da insanlar sokak tanrısına inanmasa ibret olsun diye böle taş olurlar oldukları yerde kalırlar dedi hatta utançlarından yerin dibine girsin diye bazılarının memesi pipisi açıkta bırakılır dedi. Düştüm günahkarın yoluna. Vardığımda insanların üzerinde romanya bayraklı çelenkler bırakıp gitmiş olduklarını gördüm vay be bolat bir tek sen önemsemiyormuşsun şu heykelleri bak millet üşümesin diye çiçeklerle çelenklerle örtmüş. Elim boş geldiğim için birazcık hicap duydum. Bir memesi açıkta kalmış ablanın karşısında af dileyerek insanların ona atfettiği tarihi yazıyı okumaya çalıştım bir şey anlayamadım romancaydı telefonu çıkarıp çevireyim bari dedim ki çıkardığım anda şarjı bitip kapandı. Yine tanrılar benimle konuşuyordu. Sanırım sokak tanrısıyla telefon tanrsı ( bazı dönemlerde kendisine teknoloji tanrısı da denir.) aralarında bi anlaşmaya varmış ve benim üzerimde dış mihraklar gibi oyun oynuyorlar diye düşündüm. Ama o anda dile getirmedim tanrılar zaten dile getirmeden anlasam bile biliyorlar o yüzden namaz kılmıyorum mesela Müslüman tanrısına namaz kılmayı düşünüyorum yetiyor. Telefon kapandığı zaman da anladılar onların benim hakkımda bişiler yapmaya çalıştıklarını anladığımı. Neyse dedim biraz daha dikkatli baktım elinde yapraklardan oluşan bi tacı vardı. Sanırım kendisi özgürlükçü filan bişeyler yapmış tanrı da onu taşa çevirmiş. Bu tip insanlardan hala taşa dönmeyenler de var. Tanrı çok affedici olabiliyor. Kahvemi bu ceza sahasında taşa dönmüş biri karşısında bitirdikten sonra çöp için etrafıma bakındım. Çünkü çöp kullanmak demek ortalığın tamamen çöp yığını olmasını engelliyordu. Ben de ortalıkta çok çöp görmeyi seven biri değilim. Bulamadım belki çöp de işe yaradığı için başka bir tanrı tarafından cezalandırılmış olabilir dedim . biraz daha etrafıma bakınayım taşa dönmüş böcek filan da var mı acaba diye. Yoktu. Ya da ben görememiştim. Böcekler insanlardan daha iyi kullardı. En azından taş olmuyorlardı. Böcek görememek koysa da belediye tanrısının yaptığı merdivenleri gördüm. Yahut da böcek kolonilerini taşa çevirerek kocaman merdivenler yapmış başka tanrıların eseriydi bilemiyorum. Biraz onca böceğin anıtlarını eziyormuşum gibi gelse de merdivenleri adım adım çıkmaya başladım. Anlatamam burası tam bir böcek mezarlığıydı çok fazla merdiven basamağı çıktım. Artık merdivenler bile kaybolmuştu etrafımda. Sonbaharın getirdiği o güzellik her basamağı sarmış adeta belediye tanrısının kusurlarını örtmüştü. Artık beton değil yaprak merdivenler olmuşlardı. Her basamak ayrı bir güzellikteyken sunduğu manzara kocaman bir orman olmuştu. Beton görünmez olmuş hatta arkama baktığımda da şehirden hiçbir parça kalmamıştı. Zaten sessiz olan şehir tamamen susmuş beni terk etmişti. Eğer benim şehri terk ettiğimi düşünüyorsanız fazlasıyla suçluyorsunuz. Ben sadece yürüdüm sizden kaçmak istemedim siz bi anda kayboluverdiniz benimle yürüyebilirdiniz buralara da çöp atabilirdiniz ama bi şekilde momentinizi kaybetmeden yaşayamadınız hep sizi birbirinize bağlayan momentleriniz vardı azcık uzaklaşsanız yalnız kaldık diye ağlıyordunuz ya da birisi sizden uzaklaşsa onu suçluyordunuz. Ama durum böle değildi işte şimdi ben yürümüştüm ve siz benden ve zihnimden kaçmıştınız. Durup yalnızlığımı kontrol etmek evimde olduğumu hissetmek için etrafımı dinlemeye başladım sonra bir arkadaş geldi, sincap ona size davrandığım gibi davranamazdım. Hemen birbirinize sokulup yalan tavırlar takındığınızı biliyordum. Benimse elime kendim gibi olabileceğim aynı zamanda hiç ön yargım olmayan bi arkadaş edinebileceğim bir şans geçmişti incitemezdim kaçıramazdım. Telefon tanrısı iyiki beni terk etmişti değilse burada renklerin birbiri içinde altında üstünde serildiği bu ormanda elimdeki varlığı beni samimiyetsizleştirirdi. Sincap kardeşe yaklaşmamın yakışıksız iki insanın birbirine sahte gülümsemesinden farkı kalmazdı. Bu tam karpediyem tanrısının işiydi. Benim farkıma bile ilk bir dakika boyunca varmadı ya da ben alıngan davranıyorum vardı ama önemsemedi bilemiyorum. Tehdit olarak görmediğindendir belki dedim. Buralara fazla insan da gelmemiştir belki tanımıyordu bizim türümüzü. Ona insanın uzaydan gelip biz dostuz demesini beklediği bir uzaylı gibi yaklaşmak istiyordum. Keza öle de yapmaya çalıştım. Yavaş adımlarla yaklaşıyor o durunca ben de duruyordum birbirimize bakıyor nefes dahi almıyorduk. Sonrasında bi ağaçtan farksız olduğumu düşündüğündeyse hareket etmeye başlıyordu. Bense bu hareketli anlarımızı iyi değerlendirip onunla konuşmayı tercih ediyordum. Yaprakların altına bakıyor üstüne bakıyor kaybettiği bişeyleri odanın her bi köşesini altüst eden telaşlı biri gibi kurcalıyordu. Sakin hareket etmesini belki oturup düşünürse bulacağını söylediğim bi anda tekrar donma hareketini yapmamız beni anladığını kanıtlamaya yetmişti de zaten. Velhasıl bir 15 metre kadar ormanın içinde gittikten sonra. Fazla rahatsızlık da vermek istemediğim için bi tahtanın üzerine oturup ölece onun beni terketmesini bekledim,  hızla uzaklaşmasını. fakat uzaklaşmadı etrafımda dolandı. Ben daha konuşuyordum ne kadar güzel bi yerde yaşadığını hiç benimkine benzemediğini söyledim. Nankör olarak algılamış olacak ki bi anda aradığı şeyi bulmuş gibi uzaklaştı gitti. Halbuki king of the ring olsa kıymetlimis olsa ondan kıymetli değildi elinden alacak halimde yoktu hani. Karnım tok gözüm pekti benim. Orada oturdum bi süre geri gelmesini bekledim fakat gelmedi ya da ben yeterince beklemedim. Ara ara bi daha gitmek istiyorum çözemediğimiz sorunlarımız var ilişkimizde. Değerlendirmemiz gereken ortada kalmış binlerce soru. Beni anladığını biliyorum belki bulduğu şeyi yine kaybeder o zaman tekrar karşılaşırız bi yerlerde. Kaybetmesini istediğimden değil bu bencillik olurdu. Sadece tekrar bi araya gelme ihtimalimizin düşüncesi bile beni mutlu etmeye yetiyor. ve umarım beni hatırlar yaşadığımız o özel anları ikimiz biliyoruz sadece bir de siz biliyorsunuz şimdi. Ama siz bilseniz de bizim hissettiğimizi de bilemessiniz ya. Bi o bilir o da kendine göre bilir. Buruk buruk elimdeki kahve bardağına baktım kartondu öle büyük filan da değildi. Eve döneyim evde atılacak çöp vardı dedim. Geri yürüdüm. Ama seni unutamadım unutmak da istemedim. İyi geldin dost arkadaş sevgili sincap kim bilir şekilden şekle giren kurtarıcılarından bi tanesisindir dünyanın. Görüşmek dileğiyle senin gittiğini sonra benimde gittiğimi buraya gelip  böle şeyler yazdığımı düşününce hüzünlendim. Ama biliyorum sen şimdi gerek yok hüzne diyeceksin haklısın.

[hayvansosyal]

Benim Garı Arıyoru...

Bir çiçeğe yar oldu gönlüm. Ona yanar oldu. Mevsim bile değişti. Havalar soğudu. Yanacak bir şeyim. Kalmadı, ne bok yemeye yamar oldum onu da bilmiyorum. Öyle bir sarhoşluk, öyle bir yanılgı Hem bir bu çiçek ilkte değil. Daha önce ki çiçeklere ayrı ayrı yanıyorum. Sonra the great fire of london. Evet yanlış duymadınız bir great fire da bendın. Enstrumental bir işkence. Hatırladıkça o anı o gürültüyü duydukça kendinden boşanasın geliyor. Ama ne boşanması bir adım öteye gidemiyorsun. Ya da geri kalamıyorsun. Bir garip haller yani. Kendini bile durduramıyorsun. Kontrolden çıkmış bir yalnızlık ve bunun peşinden gelen atlılar. Seninle devam bir çukur…Tabi ki etrafımda onlar olacaklar. Dertlerimi onlar dinleyecekler. Çünki bunlar benim esas sorunumu oluşturan kitleler. Ve o zararlı maddeyi, bakteriyi bedenden atmak için zararsız iyi huylu zayıf bakteriler bulup anti-biyotik bir toksik… güya kendimi tedavi ediyorum. Yalnızlığımı da çözmüyorum. Ama böyle bir yatıştırıcı. Kendimi iyi hissediyorum sadece. Ama bir şey eksik. Sanki o ilaca bağımlı oldum. Lanet olsun. Neden kurtulamıyorum. İçimdeki hitleri salmak üzereyim. Tehditkar laf atmaları falan devam ediyor. Yazının burasına ara verip; “bi dakka benim garı arıyoru!” demek istiyorum. Sonra neydi vişne suyu muydu? Ne içiyordunuz. Neyse. Mesele  bazen sandığımızdan daha neşeli olabiliyor. Ve isyana kucak açıyorum. Ellerimi kollarımı falan da bırakıyorum. Tam bir eylemsizlik. Tam bir atalet. Tam bir baş kaldırı. Beden mi bana kaldırıyor. Yoksa ben mi bedene bilmiyorum. Ne müthiş bir tartışma içindeyiz. Ama biliyorsunuz. “benim garı… arıyoru…” neyse muhtemelen. Nerede kaldığımı soracak. Ama benim ama benim… derdim dün ya! Yârim dünya. Yarım bir dünya. neden mi yarım? yârim, başımı döndürdünya… sonra da söndürdünya.. kakolu ve sade olacak. Sadece istediğim bu. O sade orada kalmasın sade… yalnız… ulan ne ezik edebiyatı şu. Ne yalnızmışsın be bilader. Kanser olmuşsun yetmiyor yalnızlığına milleti ortak ediyor. Onlara da kanserini bulaştırıyorsun. Milletin zaten derdi… off… eyfel… daha da büyük işte üçüncü köprünün ayağı gibi büyük. Daha ne var ki bildiğim büyük. Cimbom gibi güyük. Başlatma yalnızlığına AQ. işte anlaşılan.

  Ne düşündüğümü de hatırlayamıyorum. Netice de benim garı arıyoru! 

[hayvansosyal]

Taleal Bedru Aleyna(gezi yazısı)

orta boy muhalif pizza aradığım günlerin birindeyim. İş icabı muhtelif Trakya illerini dolaşıp, “h” harfi olmayan bir iş yapmaktayım.(a,be,ce,çe,de,e,fe,ge,aş,ı,i,..) Gecemi Trakya da geçirmem emir edildi. (Aracım Tekirdağ’da idi emir geldiğinde.) Bazen hayat –yada evren ya da Allah- bazı fırsatla sunar. Ve der ki, “git yaşa!” Öğrencilik zamanlarından ev arkadaşım ve kız arkadaşı o an da orada ikame ediyorlardı hayatlarını ve sen burayı seversin diyip o akşam beni bir mekâna götürdüler. (cafe.com.shu) aracı parkettik. Bir kedi biraz tavuk parçası bir de tekerleği olmayan mavi bir araba görünce fotoğrafını çekmek istedim. Ve makinemi çıkarttım. Her zaman olduğu gibi kedi arazi oldu. Elimde makine, tabelası olmayan bir binaya girdik. İçeri de o kadar çok sizi salmayan şey var ki. Her detay da saatlerce vakit geçirebilirsiniz ve her birisi size, içinizden bir şeylere dokunur. Belki de bana öyle geliyordu. Benim bugüne kadar yaşamış olduğum tüm yaşam alanlarına benziyordu. Yani aynı mantık ile oluşturulmuş. I mean “yer de bulduğum misketi evde bir yerde aksesuar olarak kullanmam ona türlü manalar yüklemek. Ya da bir şey üretip, onu gelen misafirlerime sunmam. Bir enstalasyon hükmünde…” en basit örneği, tuvaletteki maymun. Göbeğinde tuvalet kağıdı duruyor. Üstelik işletme sahibi yapmış. Üstelik “utandım ben diyince arkasını dönüyor.”   Dolunay doğuyordu biz kumsalda ayaklarımızı kuma değdirirken. Denizini izlemesi gerçekten çok keyifli idi. Bir kafe-bar yada ne bileyim pastane gibi değil de daha çok bir dinlence evi gibi bir şeydi. sahibi hanım efendi, çok samimi. Tüm o atmosferi kendinden yaratmış sanki, bakın benim içim bu kadar güzel diyip sergiliyor. Her ufak şeyde bile ondan bir şey bulacaksınız ve bu detaylar… sizi çektikçe içine kopamayacaksınız. Tekrar tekrar gitmeyi çok arzu ederim. biz orada iken bir takım belediye ekipleri mekana geldiler. Bu güzel insanları kırdılar. Sonra tekrar geldiler. Sonra tekrar kırdılar. Keşke olmasa idi. Ama çiçekleri koparmadan sevemiyoruz. Yada çiçeklerin üzerine hep mi basıyoruz? biraz konuşunca birbirimizi çok iyi anladık. Ortak bir his oluştu. Bir şeyleri aynı gördük. Ve kadın gerçekten başarmış. Bu hepinizin istediği işi bırakacağım kafe açacağım muhabbetleri var ya… onu başarmış. ruhum dinlendi. Bir de nasıl diyeyim muhabbetleri var. Ne derseniz içini dolduramıyorsunuz. Tarif edemiyorsunuz. Her bir söz eksiğini kapatmıyor. Özetle gidin görün abi. �wY��|-