Healegeare

Alles #Frysk.

[healegeare]

Spylje my

spylje myn oargel

stryk myn fioele

slaan op 'e tromme fan myn hert

mar brek it net

~

myn toetsen stean ree

myn snaren binne spand

stiif stiet it flues fan myn hert

o brek it net

Gedicht fan Ella Wassenear, út: P. Boorsma e.a., Spiegel van de Friese poëzy (Amsterdam 2008) 169.

[healegeare]

Foar Anne Wadman - Tr. Riemersma

wêrs fan de wrâld joech ik my del

binnen de fêsting fan myn fel.

de iensumheid is myn ûntwyk -

de duvel yn myn eigen hel

~

de ienichste easken dy't ik stel:

in stoel, in tafel, in bed: in sel.

it ryk allinnich, yn 'e iensumheid ryk -

de duvel yn myn eigen hel

~

ik toch yn dizze sitadel

sil 't lok ûntbloeie op myn befel,

god yn 'e himel wurd ik allyk -

de duvel yn myn eigen hel

~

fan god noch duvel wurd ik kjel,

de mienskip is by my gjin tel:

wat dondert my de hele klyk -

de Duvel yn myn eigen Hel

In gedicht foar Anne Wadman yn de debutroman Fabryk fan Tr. Riemersma (1964).

[healegeare]

d' Æbare

Âld Frysk:

d’ Æbare trapet, plomp ijn’t gnod,

Oer ‘t goe kruwd hinne’ in sijkt de Podd’:

Dy hier uwn naet az fuwl op-sijkje,

Momme’ eack, mey rjuecht, by Rea-schonck lijckje.

Nij Frysk oersetting:

De eibert trapet plomp yn ‘t gnod

Oer ‘t goed grien, speurend nei in pod.

Dy’t hjirút neat as ûnrant sike,

Kin skoan by readskonk fergelike.

Orizjineel: Gysbert Japiks (1603-1666), bewurking: Klaas Bruinsma. Út E. Dam, ‘Oer de Wjuk. Fryslâns moaiste fûgelpoëzy’, Bornmeer 2013, side 21

[healegeare]

Rizende simmermoarn

Wat bisto leaflik rizende simmermoarn! 't Opgeande sintsje laket my oan. 't Hoantsje kraait: “kûkelû”, 't doke ropt: “rûkûkû” Ik wol ek sjonge fleurig fan toan.

Alles wat libbet docht der no sines by: Fôltsjes en kealtsjes hynders en kei. Guoskes dy snetterje, skiepkes dy bletterje. Lamkes dy springe nuvere blij.

't Lurkje yn 'e wolken de eintsjes yn 't lizich wiet, moskjes en sweltsjes elts sjongt syn liet De ea' barren klapperje, ljipkes wjukwapperje. Skries op 'e hikke ropt grito-griet!

'k Woe foar gjin gûne dat 'k jit te sliepen lei,

't is my sa noflik ier op 'e dei. Protters dy tsjotterje, de eksters dy skatterje, alles is fleurich ik bin it mei.

Waling Dykstra

[healegeare]

Sin en wille kinne folle tille!

[healegeare]

Brea mei brea smarre.

Water naar de zee brengen.

[fryslanboppe]

'Morning Colors'

[healegeare]

'Hoe binne jo oan Alfred slagge?' 'By it dûnsjen yn Surhústerfean mei de winkelwike. Hy woe der daliks op en ik sei: dan moatsto der mar om tinke, want ik woe dy jûns eins net, mar dat hat er net dien, dat doe moasten wy trouwe'. De hiele romance yn goed tritich wurden. Folle mear sil der ek net fan te sizzen wêze, betinkt plysje Havinga.

In stikje tekst út De Ôfrekken, in boek fan Rink van der Velde.

[healegeare]

Earjuster wie in bysûndere dei, op it iene momint skynde de sinne yn Leien, it oare momint reinde it dat is spielde. In ideale situaasje foar in reinbôge soene jo sizze, en ja, doe't ik krekt út kollege kaam fytsen wie it safier. Lâns de Âlde Rijn seach ik dit spektakel, en dêr moast ik fansels in foto fan meitsje. 

[healegeare]

De Seeman, in fers fan Piter Jelles Troelstra.

[healegeare]

'As de kat fleane koe, wie der gjin protter mear yn 'e loft.'

Siswize dy't brûkt wurd foar minsken dy't it altiten oer 'as' of 'at' hawwe. Ja, as de kat fleane koe, wie der gjin protter mear yn 'e loft. Mar dat is no ien kear net sa.

[healegeare]

It gedicht Wetter fan Eeltje Halbertsma (1797-1858). Halbertsma studeare medisinen yn Leien en Heidelberch, en wurde dernei doktor yn Purmerend. Letter ferhuze hij wer nei syn berteplak Grouw, der soe hij bekent wurde om't hy it Frysk Folksliet (De Âlde Friezen) der hat skreaun. De Halbertsma famylje is aardich bekent yn Fryslân en derbûten, se hat in soad gelearden en keapmannen foar't brocht.

[healegeare]

It ferske 'Fries om Utens' fan 'e grutte artyst John Wright, spitigernôch fierstente te betiid ferstoarn, yn it jier 2008. Mar it bliuwt in fantastysk lied oer Friezen dy't earne oars weinje as yn it Heitelân.    

[healegeare]

De See - Obe Postma

     – Hy brocht ús de dyk út en yn ’e bocht  Naam er op ’e peallen syn stee;  En seagen wy, skoft nei skoft, wer om,  Hy digere oer ’e see.     Wat goudene skippen seach er gean?  O hoe’t him it wide lûkt!  Hoe’t ljocht de libbene spegel blinkt,  Hoe’t wier en wetter rûkt!          – Op ’e kisten stiet Jintsje en mikert mar,  En sjocht nei in seehûn út.  Hoe ’t in mylde laits oer har wezen giet  Ta de gledde robbesnút!     Hja hat mei har freonen in nochlik petear,  In wûndere, rouwe tean.  It sâlte skom sit har yn ’t hier,  De wyn ritst troch har klean.          – Oan ’e dyk mei it jutte en jagerswiif  Belústere ik syn lûd;  O it liet fan dy’t as bern ús koe,  Dat grypt ús wol yn ’t moed.     Hja spriek syn rom. O dat greidefjild  Dat fan hichten noch lichten wit!  Hjir docht him iepen in djippe drang  Dy’t yn elts wêzen sit.     Hjir giet oan ús fuotten, yn weagen en tij,  Fan libben de foarse stream,  En oan ’e kimen de siele wint  Syn ljochte ûneindichheidsdream.

Bron: http://bit.ly/1arkdBT (Obe Postma Selskip)

[healegeare]

Pigmeat - Âlde Boekebeam

[healegeare]

It gedicht 'Oan de neiteam' fan Piter Jelles Troelstra. Publisearre yn 1882.