Hepeksik

SEDAT

[hepeksikk]

İlk kitabım Yalnızlığın Çoğul Hali çok yakında sizlerle buluşuyor. Umarım bir yerlerde kalbinize dokunur. 🖤

Acı, adresi şaşırmaz; sadece bazen rötarlı gelir.

Bu kitap;

Kendi enkazında arkeolog olanların,

Gitmekle kalmak arasındaki Araf'ta donanların,

Ve yokluğa oturma izni verenlerin,

Bitmeyen vedasını anlatır.

Belki bir sayfasında kendine rastlarsın…

[hepeksikk]

"Yaramı bilsin de acıtmadan sevsin, neremin kanadığını bilsin de ordan korusun derken; 'Beni nerden vuracaklarını öğretmişim ev sandığım insanlara!"'

“İnsan bazen yarasını sarması için tuttuğu eli, yarasını derinleştiren el sanıyor…”

[hepeksikk]

Son zamanlarda duyduğum en güzel cümle;

"Sevgiyle çiçek açtıracağınız insanları sevgisizlikle dikenleştiriyor, sonra da senin dikenlerin var dıye suçluyorsunuz."

[hepeksikk]

Velhasıl çiçek soldu, vazonun da bir önemi kalmadı…

[hepeksikk]

Bazı insanlar gün batımına benzer;

tam giderken en güzel hâllerini gösterirler.

Ve bazı geceler vardır,birini unutmaya çalışırken

onu en çok hatırladığın geceler…

Ben ikisini de seyrettim, aynı kalple…

[hepeksikk]

Bu kitap, gidenlerin ardından el sallayanlara değil; o el havada asılı kalanlara yazıldı.

Giden, gittiği yerde yeni bir "biz" kurarken; kalan, olduğu yerde eski bir **"ben"**i gömmekle meşguldü. Hikaye bu kadar sade, acı bu kadar karmaşıktı.

Buradaki her satır, kabuk tuttuğunu sandığın bir yaranın, tırnakla yeniden kanatılmasıdır. Çünkü insan, en çok kanayan yerini sever. En çok ağrıyan uzvuna bakar.

Okuyacağın her kelime, Gitmek fiilinin çekimlenmiş halleridir. Sana değil, senin yokluğuna yazılan mektuplardır.

Kendi enkazınla yüzleşmeye hazır mısın ?

Çok yakında yeni kitabım sizlerle…

[hepeksikk]

Kırmaktan çekinmediğin her bir dalım,

Baharda bana çiçek açacaktı.

Ben seni nasıl affedeyim...

[hepeksikk]

Geç müdahale edilen bir yangının ortasında kalmış birini düşün...

Enkaz altından günler sonra çıkarılan birini...

Yüzme bilmiyorken , en derin sulara bırakılmış birini düşün.

Ven anla şimdi beni , hisset ne haldeyim.

Gelirsen , en fazla ölümü görürsün...

[hepeksikk]

Bir gün başka biri seni benim kadar kimse sevemez derse bu lafın altında ezilmemeni sağlayacak bir aşk bıraktım sana…

[hepeksikk]

İnceldiği yerden kopmasın diye düğüm üstüne düğüm attım. Ama ipin kendisi çürükmüş geç anladım…

[hepeksikk]

yanımda olursan her şeyle savaşabilirim sanmıştım.

yanımda olman için en çok seninle savaşmam gerekiyormuş, bilmiyordum…

[hepeksikk]

Ben senin adını kimseye ezdirmedim, ama sen beni kendime bile rezil ettin..

[hepeksikk]

‘’Gel’’ dese bile dönecek gücüm olmadığından yine arada hırpalanan kalbim olurdu..

[hepeksikk]

Bazılarının niyeti, uyurken üşümeyeyim diye üzerimi örtmek gibi görünse de huzurlu uykumu bölüp uyandırmaktan başka hiçbir şey değildi.

"Bunun adını bir de ivilik koydular...’’

[hepeksikk]

O, aşktan yana acılarına “geçer!” diyecek. Sen de sonra öğreneceksin ki, geçer gerçekten.

İşler ruhuna kadar..

[hepeksikk]

Beni seviyor musun? la biten cümlenin sonuna,

Soru işareti eklenmemeli.

Sorudan çok,

Bu bir sorun işaretidir gördüğün gibi…

[hepeksikk]

Şimdi,

Söndü ışık.

Sustu dudağımdaki sen çalan ıslık.

Sen,

Dünya ahret acımsın artık!