Heryerde İNSAN

Hayali psikolog olmaktı, olmadı ama ilgisini yitirmedi. Her zaman daima,psikolojiyle alakalı.

[heryerdeinsann]

Bir Harika Dizi Önerisi; Kırmızı Oda

Açıkca söylemem gerekirse Binnur Kaya hanımefendiyi buradan tebrik ediyorum. Kendisini daima komedi rollerinde görmeye alışık olduğumuzdan dolayı böyle bir rolde kendisini görmek kendisini ne kadar geliştirdiğinin bir göstergesidir. Öncelikle şurdan başlayayım ben normalde türk dizisi izlemem sevmem de zaten dizi izlemeyi. Öyle uzun uzun iki saatlik dizilerle vakit harcamazdım asla. Açıkcası psikoloji üzerine ilgim olduğundan youtubeda gezerken bu diziyle karşılaştım dün, ya açayım on dakika bakar kaparım diye düşünmüştüm ama öyle olmadı. Karakterlerin gerçek hikayeleri, acı içinde geçen çocukluklar , ailenin önemini vurgulayan mükemmel bir dizi. İki saat doya doya ekrandan gözümü ayırmadan izledim. Şuan üçüncü bölümdeyim ve Alya`nın hikayesini sabırla bekliyorum. Ancak inanıyorum ki o hırçın kendini beğenmiş kızın altından acı dolu gerçekler çıkacak. Dizide Binnur Kaya haricinde bir kaç bilindik oyuncu daha var, yada bendeki göz aşinalığı diyebiliriz. Diziyi izlerken inanın iki saat nasıl geçti anlamadım. Karakterlerin hikayelerini yavaş yavaş ilmek ilmek anlatmaları çok hoşuma gitti. Ayrıca dizi tam bir detay dizisi diyebilirim. Aman ben detaya gelemem sıkılırım diyorsanız sizlik değil bu dizi. Aslında hepimizi anlatan şeyler detaylarda saklı oysaki değil mi? Kesinlikle mükemmel bir dizi. Ben bununla birlikte birde Masumlar Apartmanını izliyorum. Oda tam bir başyapıt. Oda psikoloji üzerine. E zaten tüm Türkiye olarak sıkılmıştık kıytırık aşk dizilerinden. Bize artık hayatın gerçekleriyle gelin. Gözardı ettiğimiz gerçeklerle gelin derken işte bu güzel dizi piyasaya sürülmüş. Bende bir kaç kez instagramdan gezerken gördüm ama ilgimi çekmediği için izlemedim. Şimdi pişmanım açıkcası. Diziden alınacak birsürü ders var. Bütün yaşanan olaylar toplumuzun kanayan yarası. Hepimizin içinde gizleyip dışarıya atamadığı, utandığı,sıkıldığı tüm gerçekleri ve sırları birbir yüzümüze vuruyor bu dizi. Takdir ediyorum yapımcısını. Öyle boş beleş diziler izlemek yerine bu tarz dizileri izleyip kendi kişisel gelişimimizi sağlayabiliriz kanımca. Ve spoiler vermek istemediğimden çok detaya düşemedim fakat demek isterim ki, dizi harika. Binnur ablam döktürmüş. Harika, kesinlikle hepinize tavsiye ediyorum..

[heryerdeinsann]

Okuyalım bakalım..

[heryerdeinsann]

Şiddetle büyürsek ne olur?

Çocukluğumu hatırlıyorum.. Gecekonduya benzeyen müstakil bir evimiz vardı, sanırım 6 yada 7 yaşındaydım. Ozamanlar dünyayı toz pembe sanardım. Tabi halen bazen o günlere dönmek istemiyor değilim. Çocukluğun verdiği tüm masumiyet ve saflık duygusu. İşte bu yüzden çocuklarımıza çok değer vermeli sevmeliyiz. Bizi kurtaracak olan çocuklarımız ve değersiz gördüğümüz hayvanlar, çünkü saf sevgi orada. Tüm güzelliği ve ihtişamıyla. Tabi şimdilerde ne zaman dışarıda bir kediyi yada köpeği sevsem insanların garip bakışlarına maruz kalıyorum. Çünkü bir çoğumuz gerçek sevgi ne unuttuk bile.. Aslında tüm bu konunun temelinin çocukluğa dayalı olduğunu düşünüyorum. Gerçi çok sevgi dolu bir çocukluk geçirmedim fakat mükemmel bir anne tarafından büyütüldüm,sanırım bu benim hayattaki en güzel şanslarımdan biri. Ama bazı insanlar şanssızdır. Hem annesiz hem babasız, kimisi ise ikisinede sahip ama ilgisiz ve sevgisiz büyütülüyor, bende öyleydim hemen hemen. Ama şükür iyi bir annem vardı ve beni sevgisiz büyütmedi. Hayvanları sevmeyi öğreten bir annem oldu, sadece hayvanları değil herşeyi sevmem gerektiğini bana aşılayan bir annem oldu. Bu konuda ki şansımı asla yadsıyamam. Şuan 23 yaşındayım ve bunu adım gibi biliyorum ki, sevgi bizi kurtaracak olan tek şeydir, para pul değil, yalnızca saf ve temiz bir sevgi. Güven duygusu. Parayla sahip olunamayacak şeyler.. Ben güven duygusunun ne olduğunu iyi bilen biri değilim, çünkü babasız büyüdüm. Babasız büyüyen kız çocukları gelecekte daima güvensiz bireyler olurlar.. Bu önlenemez bir sondur. Fakat sonradan çözülemeyecek derecede zor değildir. Bana göre birşeyleri başarabilmek için önce onun bizim gücümüzü alt edemeyeceğine inanmamız gerekir. Biz güçlüyüz, halen hayattayız ve birşeyleri çözebiliriz. Bundan 1 ay öncesine kadar çok depresif biriydim. Daha sonra mecburen antidepresana başladım. Ama yazı yazarak kendimi rehabilite ettiğim için buraya bu satırları karalıyorum. Neyse dediğim gibi.. Sevgi ve güven duygusu ailede başlar, ailede biter. Sevgisiz büyüyen çocuklar, istisnalar hariç, şiddete ve bağımlılıklara eğilimli birer bireylere dönüşürler. Ben sanırım birer istisnayım, çünkü sevgisiz ve şiddet dolu bir ortamda büyüdüm, şimdi bunu söylerken asla utanç hissetmiyorum. Benim yada ailemin suçu değildi. Bu babamı bu hale getiren babası yüzünden olmuştu. Yani demem o ki kendimizden emin olmadan çoluk çocuğa girişmesek iyi olur gibi. Sen zaten iyi değilsin, birde bu dünyaya bir çocuk getirip onuda kendi sorunlarınla boğuyorsun. İşte ben tam olarak bunu yaşadım. Babam kendi babasından daima şiddet görerek bir çocukluk geçirdi. Aynı şekilde anneside ona karşı aynı tavırlardaydı. Onu bu fiziksel ve duygusal şiddetten koruyamadı. Ve babamda günün birinde aynı şeyleri çocuklarına yaptı. Şimdi sorunun cevabını açmam gerekirse, şiddetle büyürsek iki şey olur. Ya güçlüyüzdür bir noktadan kendimizi tamir ederiz, yada güçsüzüzdür eriyip gideriz. Ya bağımlılıklara sarılırız yada gitgide bizi o hale getiren kişiye dönüşürüz. Burada ince nokta aslında kendi bilincimizi yitirmemekte, şöyleki öz farkındalığınızı yitirmezseniz şu hayatta tamir edemeyeceğimiz hiçbir şey yok diyebilirim. Çünkü kendimizi seviyoruz. Sevmeliyiz. Ancak bazı bireyler sevgi kavramının ne olduğunu bilemezler. Onları suçlamıyorum. Aslında suçluyu aramaya koyulsak çok uzun bir süre gerçek suçluyu aramakla geçip gider. Çünkü olan herşey zincirleme gibidir, başından sonuna bir ömür geçer. Ama güzel bir yolu vardır sevgiyi keşfetmenin. Affetmek. Affetmeyi bilmek. Siz ne kadar affederseniz o kadar güçlü hissedeceksiniz. Affetme duygusu öfkeden daha güçlüdür bana göre. Kin tutmak, yarınını düşünmeden kendini hayata bilemek yolun sonunda başkaları yerine sizi hırpalayacak. Bu yüzden affedin. Sizi üzenleri yıkanları darmadağın edenleri affedin, ve arkanızı dönüp sessizce uzaklaşın. Özür beklemeyin, özür dilemeyin. Yapmayın özür dilemeyin. Kırmayın özür dilemeyin. Affetmek kendinize olan saygınızı güçlendirecek. Bu mottoyla yürüyorum hayat yolunda. Önceden hep kendimi suçlardım. Hep sen hatalısın yanlışsın, eksiksin. Dur, öyle değilsin.