Bu gezegen benimki değil...
Show & Tell

Jimmy Eat World

No title available
TMBGareOK. The Official They Might Be Giants tumblr

No title available
h

titsay
No title available

Kiana Khansmith
Noah Kahan
KIROKAZE
𓃗
No title available
Fieri Frames

Origami Around
"I'm Dorothy Gale from Kansas"
🩵 avery cochrane 🩵

gracie abrams
ojovivo
★
seen from Ukraine
seen from United States
seen from Romania

seen from Italy
seen from United States
seen from United States
seen from Malaysia

seen from France

seen from United States

seen from Bangladesh
seen from Germany

seen from United Kingdom
seen from Germany

seen from Malaysia

seen from Mexico

seen from Australia
seen from Indonesia
seen from United States
seen from Japan
seen from Bangladesh
@hikayesiolmayanbirson
Bu gezegen benimki değil...
Şu yaşıma kadar öğrendim ki acı en büyük öğretmen. İstediğiniz kadar ihanete uğrayın veya ne bileyim istenilmeyen durumlar içerisine girin hiç fark etmez acı kadar iyi bir öğretici yok. Çünkü acı anında yalnız sen ve karanlığın...
Küçükken annem şey derdi. Büyüdüğün zaman neden bazı şeyleri sana ısrarla söylediğimi çok daha iyi anlayacaksın derdi. Etrafın dolu olunca değil tek başına kaldığında.
Düşünürken buluyorum kendimi geceleri, özellikle herkes uyurken. Geçmiş gelecek şuan o kadar istemediğim bir halde ki elimde olsa yıkıp baştan başlamak isterdim. Bazı şeylerin geri dönüşünün olmaması ne kadar acı.
ben bozmadığım hiçbir şeyi düzeltmeye çalışmam
Tepeden tırnağa bıkmış ama gülümsemeyi unutmamış...
İstanbul'un anlatılanlardan daha güzel olduğu gerçeği ve veda etmenin bu kadar üzeceğini bilmiyordum...
Bir dönem sadece dağıldığım zamanı bir dönem de sadece mutlu olduğum anı hatırlıyorum. Hiçbir zaman başımı yaslayıp işte olması gereken huzur bu diyemedim. Sanki yasak bana. Ulaşılması zor bir yer gibi...
Tepeden tırnağa yaralısın sevmek senin neyine.
Her 'iyiyim' biraz daha ağırlaştırdı içimde taşıdığım yorgunluğu.
Şimdi anlıyorum da bazı şeylerin neden geciktiğini neden yavaşladığını veya şuan değil de çok uzun yıllar varmış gibi hissettirmesi. Hayat gerçekten çok acımasız. Çünkü istenilen şey göz önünde iken bile birkaç adımla yok etme potansiyeline sahibiz. Bu çok korkunç çünkü ortaya sunulan şeyi farkında olmadan yok etmek...
Uzak ama yakın hissiyatlar...
Arada sırada gülümsetiyor diye zarar veren bir şeye tutunmaya değmez.
Gülü seven dikenine katlanır :)
Hayattayım ama yokmuş gibi...
Sonra bir zaman insan dönüp baktığında kendine karşısında gördüğü yabancıdan mı korkuyordu yoksa olacak diğer şeylerin endişesi yüzünden mi kendini tanımakta zorlanıyordu...
Yarayı sevebilmek artık gerçekten pes ettiğinin mi göstergesi yoksa farkındayım ve bunun üstesinden gelip daha güçlü devam edebilirim mi? Bilmiyorum iki açıdan bakılınca yara sanki oyukmuş her açıdan...