@hippiedeipapidi-blog - Tumblr Blog

And, I am here again. Happy, happy because of him.

Ayoko na

“Ayoko na. Ayoko na.” Mga katagang isinisigaw ng utak ko. Pero “Sige pa. Laban lang! Bigyan mo pa siya ng chance. Magbabago rin yan.” ang sigaw ng puso ko.

Ewan ko ba, ulit. Heto na naman ako, ulit. Nagpapakatanga.

Ngayon. Oo, sa oras na ito. Nahuli ko na naman. Nahuli ko na naman siyang niloloko ako. Ano pa bang bago? Pinaniwala na naman akong natutulog siya. Pero, ayun. Kasama ang mga tropang nagturo sa kaniya ng mundo.

Oo, alam niya. Alam niyang ayaw ko sa tropa niya. Tama at sapat na ang rason ko kung bakit ayaw ko sa kanila. Pero, ano na naman ‘to? Kailan ba mangyayaring ako naman ang susundin mo at hindi puro ako ang sumusunod sa’yo?

Nalayo ako sa mga kaibigan ko, kasi nga ayaw mo ‘di ba? Kasi ayaw mo sa kanila. Ayaw mo sa kanila kasi nagseselos ka? Napakapathetic. Pati mga kaibigan kong lihis ang kasarian pinagseselosan mo. Hindi naman sila umiinom o may bisyo, tulad ng mga kaibigan mo. Ano bang problema mo sa kanila? ... Tapos ano ngayon? Anong ginawa mo? Naging mundo kita. Kasi gusto mo palagi nasa iyo ang lahat ng oras ko. Ayaw mo ko magsocialize.

Pero sa bandang huli, ako pa rin naman ang may kasalanan. Ako pa rin ang lalabas na masama; sa kaniya, sa mga kaibigan namin, at sa iba pang taong nakapaligid sa amin. Wala eh. Tanga. Tanga ako. Nagpapakatanga sa maling tao.

How do I want to be remembered?

I want to be remembered as a selfless woman and child. A woman who always think first about other people, without asking for any material replacement. I also want to be remembered for being unordinary. What I mean is pursuing my passion and dreams that other people find it weird when it comes from me. My dream, other than to be a web developer and a dancer, is to be a volleyball player.

And, I also want to be remembered as an empathetic person, who understands the feelings other people, without judgment. The one who put herself in the shoes of other people. The one who strive to give happiness . The one who will make change. The one who will contribute to a better society.

ABUSADO AT TANGA

Biktima ako ng pang-aabuso. Pisikal at emosyonal. Ang mas masakit pa nito, nanggaling pa ang pang-aabusong ito sa mahal kong tao.

Oo, tanga ako. Kailanman, hindi ako nanghingi ng tulong sa ibang tao. Kahit sa pamilya ko, pati na rin sa mga kaibigan ko. Kasi, natatakot ako. Natatakot akong mahusgahan, natatakot akong pagtawanan, natatakot ako sa kaniya, natatakot ako na baka ako’y iwan niya.

Oh ang tanga diba? Ayaw kong mawala sya. Dahil sa simpleng mahal ko sya. Nagpapakamartyr ako sa lahat. Nagtitimpi ako. Patuloy siyang iniintindi at pinagpapasensyahan, kahit napakaraming beses na niya akong ginago.

Paulit-ulit. Paulit-ulit ang dahilan ng pag-aaway. Paulit-ulit ang salitaan. Paulit-ulit na pananakit. Paulit-ulit na pagmamakaawang huwag niya akong iwan. Paulit-ulit na. Pero anong magagawa ko? Hindi ko na mapigilan lahat ng nangyayari sa pagitan naming dalawa. Naging immune na ako. Sanay na sanay na ako sa bawat nangyayari araw-araw. Pero bakit ayaw ko pa rin siyang mawala?

Bakit nga ba? Bakit? Kasi una pa lang, siya na ang nagparamdam sa akin ng halaga ko. Pangalawa,siya ang nagpabalik sa akin ng tiwala sa sarili. Pangatlo, pinasaya niya ako, sa kakaibang paraan, na hindi kayang matumbasan ng kahit ninoman. Iyong pakiramdam na, makita mo pa lang siya sa malayo, bumibilis kaagad ang tibok ng puso mo. Pang-apat, sanay na ako sa piling niya, na palagi siya ang kasama ko sa lahat ng bagay. Kasi sinanay niya ako sa ganito eh. Sinanay niya ako na maging dependent sa kaniya. Kaya ngayon, ako’y naririto. Nagpapakatanga. Nagpapakagago. Nagpapakamartyr. Nagpapakamanhid.

Pero, hanggang ngayon ay umaasa pa rin ako. Umaasa na magbago kaming dalawa. Na magbago ang mga nangyayari sa amin. Na sana bumalik na ang dating kami. Yung dating siya, na minahal ko.

*Educating yourself on other culture is very important*

KAIBIGAN. Hindi ko alam kung paano nagsimula, pero di naman iyon ang kailangan. Ano nga ba ang kaibigan? Ano nga ba si Kyla, Kate, Paolo, at Alvin?

Sila yung mga taong nasa tabi ko sa mga panahong hirap na hirap na ako. (Bukod sa pamilya ko). Tanggap nila ako sa kabila ng mga isyu ko sa sarili ko; lahat ng flaws ko. Tanggap namin ang isa’t isa, kahit namagkakaiba kami ng personality.

Lagi sila nandidyan. Actually, one call away lang talaga. Kahit na di mo sila kailangan, nandydyan pa rin. Sila yung mga klase ng tao na hindi ka gagaguhin o paplastikin. Harap-harapan nilang sasabihin sa’yo lahat ng ayaw nila sayo at mga pagkakamali. Kasi nga ang totoong kaibigan ay totoo.

#Pamilia #Pwends

MY HAPPINESS!

#Laurent #Haven

Sa totoo lang, sobrang hirap mag-aral. Pero sa tuwing nakikita ko ang mga magulang ko, naiisip ko na mas nahihirapan sila at magiging worth it lahat ng paghihirap nila kung magagantihan ko ito nang mabubuting bagay.

Kaya, heto pa rin ako. Hindi sumusuko. Kahit na napakaraming pagsubok ang dumating at dumarating sa akin. Lahat ng ginagawa ko para sa inyo, Mama at Papa!