how to Mommy

De zoektocht en bevindingen van een kersverse mama

[howtomommy-blog]

Bart Simpson

Sinds twee weken (week 11) kan Mikail hardop lachen, en dat klinkt een beetje als Bart Simpson, superzoet!

[howtomommy-blog]

Reflux

Aangezien we zijn verhuisd van de grote stad naar een dorp daarbuiten waarschuwde mijn verloskundige dat ik snel een nieuwe huisarts moest regelen. ‘Want met een kind kom je daar veel vaker dan je denkt.’ Dat lieve mensen, is gebleken. Tijdens de derde bezoek in 12 weken tijd dat Mikail bestaat, zat ik weer in de wachtkamer. Nu voor reflux: doordat de maagkleppen (nog) niet goed sluiten, wil melk nogal eens omhoog vloeien. Melk is zuur en gaat dus branden. Gevolg: huilende baby die niet kan slapen. Wij hadden sterk het vermoeden dat onze baby daar last van had. Op advies van het cb hebben we het hoofd van de wieg verhoogd door boeken onder de poten te leggen, maar dat heeft niet geholpen. Dus moesten we toch echt weer naar de huisarts. ‘Daar zijn we weer hoor!’, riep ik in de wachtruimte om mijn ongemakkelijke gevoel te overschreeuwen, maar de huisarts glimlachte en zei dat hij alle kindjes tot hun 4e jaar heel regelmatig ziet. Kijk, dat lucht op. Hij adviseerde om aapie zeker een half uur (!) lang rechtop te houden na iedere voeding. Maar mocht dat echt niet helpen, dan en het liefst echt alleen dan zou medicatie hulp kunnen bieden: Omeprazol. Maar zoals dat altijd gaat, lijkt de reflux sinds ons bezoek aan de huisarts als vanzelf opgelost. Typisch :-)

[howtomommy-blog]

Geprikt

En wel in beide benen. We hielden hem ieder vast bij z’n arm en hopla. Mikail wist niet wat ‘m overkwam en zette het op een huilen. Op de allerheftigste stand. Ik beet op m’n lip, en kon mijn eigen traanbuizen nog net onder bedwang houden. Zo, ook weer overleefd. Gelukkig bleven bijwerkingen uit en was aapie snel weer de oude; goed gehumeurd en actief. Grote jongen!

[howtomommy-blog]

Daar gaan we! Alvast oefenen en hopelijk een voorraad produceren..

[howtomommy-blog]

Als een roos

Een mijlpaal: Mikail heeft vannacht doorgeslapen! In de officiële zin van het woord, dus: 5 uur of langer achtereen. Hij viel gisteravond om 23:06 in slaap en werd zojuist om 04:07 pas wakker voor voeding. Dat zijn vijf hele uren plus één minuut, wat een cadeau! En nu maar hopen dat dit niet eenmalig is.

[howtomommy-blog]

Trein tafereel

Afgelopen week hebben we de allereerste treinreis (25 min) gemaakt met baby Mikail. Op de heenweg was ik best een beetje gespannen, want alles werkt toch net even anders met een baby. Zo kon ik niet de trap naar het perron nemen en ben ik plots afhankelijk van onbekenden om de babywagen op de trein te krijgen. Gelukkig was koala de hele reis in diepe slaap gedompeld, dus dat stukje was onder controle. De terugreis verliep minder harmonisch. Op het moment dat we voet zetten op de trein begon Mikail en zijn tien weken oudere neef te huilen, als in koor: hilarisch! Ik kon er hard om lachen, en met mij een aantal vrouwelijke medepassagiers. Maar toen stapte grote neef uit, en hadden wij nog een rit van tien minuten te gaan. Daar zat ik dan, alleen en met een huilende baby in een volle trein. Leuk is anders. Ik had ooit gelezen dat babygehuil hoog in de top naarste geluiden staat, dus begon ik zijn wagen te wiegen terwijl ik troostende woorden fluisterde in z’n oor. Tevergeefs. Mikail spuugde zijn speen uit en brulde uit volle borst verder. Ik haalde diep adem en bedacht me toen: dit hoort er nu eenmaal bij.

[howtomommy-blog]

Groeipijn

Vorige week (week 6) was kort samengevat ‘a bitch’. Onze normaal best rustige, leesbare Mikail was continu huilerig, zeurderig, en het ergste van alles: hij kon maar niet slapen, wat de boel verergerde. Zodra hij in slaap dreigde te vallen, schrok-ie wakker alsof er een bom was ontploft. Nu heeft hij overdag wel vaker moeite met in slaap vallen, maar afgelopen week spande de kroon. De arme jongen wilde wel, maar omdat het maar niet lukte bleef hij huilen, steeds hysterischer. Alles wat normaal prima werkt (bij papa in de armen, in de voorverwarmde wieg, in de box, in de wagenwieg, muziekdoosje aan, muziekdoosje uit) werd nu krijsend op geprotesteerd. Zelfs onze noodplan, een rit met de auto over de drempels van onze Vinexwijk, mocht niet baten. Enkel en alleen in mama’s armen en met de tepel in de mond werd hij rustig. De hele dag, een heel week lang. Om claustrofobisch van te worden. Als ik hem ook maar even loskoppelde, begon het hysterische gehuil. Hartverscheurend. Eten sloeg ik dus maar over, net als bezoeken aan het toilet. Je snapt al: dit houdt een mens niet lang vol. Maar: hij gelukkig ook niet. Sinds deze week is-ie - godzijdank - weer de oude en slaapt hij weer, in z’n wieg, in papa’s armen en zelfs op de bank in de rumoerige woonkamer. Halleluja! Sprong 1 hebben we overleefd.

[howtomommy-blog]

Even serieus, waarom heb je ook alweer dit ingewikkelde doek gekocht in plaats van zo’n eenvoudige draagzak?!

Papa Kamil tijdens eerste, hopeloze poging draagdoek wikkelen

[howtomommy-blog]

Koalabeer

Overdag is Mikail net een koalabeer: hij zal en moet in mijn armen. En anders zet hij het op een huilen. Klein detail: sinds week 5 produceert hij tranen, drama! Nee, dan veel liever mijn aapie in m’n armen. Toch ben ik - na wekenlang non-stop knuffelen op de bank - toe aan wat meer vrijheid. Daarom zijn we vorige week naar Babypark gereden voor een draagdoek (doek vind ik persoonlijk natuurlijker dan draagzak). Tussen alle opties (en dat zijn er nogal wat) is de keuze gevallen op een groene doek van Ergobaby (want beste stretch in alle richtingen). Nadat ik de instructies op Youtube 10 keer heb bekeken, gingen we aan de slag, aapie en ik. De eerste poging hing -ie bij m’n navel (te slap gewikkeld). Zoals hij met een verbaasde, is-dit-nu-werkelijk-de-bedoeling-blik omhoog keek, geniaal :-) De tweede keer keken we elkaar zowat recht in de ogen aan (veel te hoog dus). Bij poging drie hadden we het eindelijk door: Mikail hangt tussen buik en borsten, zodat ik nog net z’n kruin kan kussen. Aapie blij, mama blij. Overigens heb ik hem niet continu in de zak, want sjee wat is dat zwaar! Misschien doe ik toch iets verkeerd, want na iedere draagsessie voel ik druk op m’n rug. To be continued..