Kalbim hala sıcak. Rüzgar hala bir parça senden esiyor. Fazla uzaklaşmış olamazsın öyle değil mi? Hem ben kokundan tanırım seni, o bir türlü doyamadığım mis kokundan. Buralarda bir yerlerdesin, artık eminim.
Saatlerce dokundum sana. Dokunmak aslında koklamaktan farksızdır. Sen bir yemek olmadığını düşünüp reddedersin şimdi. Oysa dokunmadığın birinin nerede, ne renk, ne kadar büyük, ne kadar güçlü ve en önemlisi ‘nereye kadar’ olduğunu anlayamazsın ki! Dokunmadan anlatamazsın. Sen ona neresinden dokunacak, neresini serbest bırakıp neresini zincire vuracaksın? Neresini kendine ayırıp neresinden vazgeçeceksin anlatamazsın. Ben de dokundum. Dokunarak düşündüm. Her dokunuşumda düşüncelerimin yönü birkaç derece daha döndü. Her açıdan dokundum. Sinirli de dokundum ama şiddetli değildi. Belki de bir tek sinirle bakmadım sana. Ne bulduğumu ben de bilmiyorum. Bilmemeyi sevmiyorum aslında. Bu duygu aslında biraz korkmak gibi. Bana ne zaman nasıl zarar verir diye düşünüyorsun. O sorudan önce onun içini bilsen elbette ona iyi ve olağanüstü saf duygularından dolayı minnet bile duyarsın. Yapamam, seni anlamıyorum. Senin getirebileceklerinden korkmak zorundayım. Teslim olmaya çalışmak aptalca olur.
Denedim dokunurken. Teslim olur tarafların var mı diye baktım. Benim teslim olabilen taraflarımla dokundum. Yankı yapmadı dokunuşlarım, toktu. Söndü hep. Yapıldığın malzemeden mi bu katmanlar yoksa bu duvarları buraya ördüren savaşlar mı yaşadın bilemedim. Soramadım, soracak gibi dokunmuyordum çünkü. Dokunurken gözlerimi kapattığımda huzurluydum da, nedense gözlerine bakarak dokunamadım hiç. Şimdi fark ettim, senin gözlerini bulamadım ben. Bulduğum zaman köprüler kuracak kadar kalamadım, ya da sen kaçırdın?
İtiraf etmeliyim, eğer yazmasaydım sana bunların gerçekliğinden asla bahsedemezdim. Yazarken fark ettiğim kurulmayan köprülerdi istediğim açıklama. Şimdi eksik sorulara dokunmak için bir sonraki seferi beklemek zorundayım.
theartofmadeline
yousharknotpass
amandla