Sen, ben ve biz..
Sessiz kalma hakkımı da kullanamıyorum. Konuşurken susmak zorundayım. Susarak konuşmak ne kolaydı oysa. Kendi işe yaramazlığımı kendi yüzsüzlüğümü kendi yüzüme vuruyorum. Anlamsız gelecek belki, bilmiyorum bilemiyorum.. Mesela şiirlerin sonunda neden hep iki nokta var, Çok anlamsız, kime neyi ispatlıyorum. Beni unutun bir köşede sonra yıllar sonra bulup sevinin istiyorum.. İki nokta arasında bir ömür sıkışıp kalmak istemiyorum, İki nokta koyup cümlelerin sonuna gülümseyip defteri kapattığım bir mutluluk yaşamak istiyorum. Çok zor değil aslında biraz zor ama çok değil.. Hayatı çok abartmak gerekiyor, Kısa ve hızlı, Uzun ama belirsiz bazen de, mutlu isen kısa belirsizken uzun,
Sen, ben, biz.. Bu hikayede en çok üzülen üçümüzüz, sen üzülüyorsun ayrı, ben üzülüyorum ayrı, bir de bizim üzüldüklerimiz var, ikimizin, onlar en zoru..











