Diogenes e Aleksandro
Ye tre fora tempo, ta esis la epoko di Aleksandro la Granda. Aleksandro audis pri filozofo nomata Diogenes. Il, movita, iris ad il. Kande il arivis a la loko, un oldulo baskis en la suno. La oldulo esis Diogenes.
Aleksandro dicis ad il: “Me esas rejo Aleksandro.” Diogenes, restante kushante, respondis same: “Me esas Diogenes.” Aleksandro questionis il: “Kad vu ne timas me?” Diogenes questionis kontre: “Kad vu esas bona homo o mala homo?” Pro ke il ne povis dicar su mem mala, Aleksandro respondis: “Me esas bona.” Diogenes dicis: “Pro quo me timus vu, se vu esas bona?”
Aleksandro esis konfuzita, e samtempe forte admiris. Aleksandro dicis ad il: “Kad vu deziras ulo? Me plenumos ol.” Diogenes respondis: “Movez de ibe. Vu kovras la sunon.” Aleksandro plu forte admiris e dicis: “Se me ne esus Aleksandro, me dezirus esar Diogenes!”