Günümüzde evlenilecek kız anlayışı yerini sevgili olunacak kıza bıraktı, dedi arkadaşım. Ona dün yaşadığım travmayı anlattıktan sonra. "Görüşmeyelim artık, sevgilim var." travması. Ben yaklaşık bir senedir bu çocuğa aşığım ve baktım ki sevgili ayakları yok, ona yakın olmak için, iyi yaa benim için de çok önemli değil, takılırız canım nolcak, bi süre konuşmayız sonra bir görüşelim ile özlem gidermece, özledin mi beniler falan... Fakat dün, bütün gece, vaay sevgili olabiliyormuş, vay beni kıskançlıklarım için engelleyen adam şimdi de kız arkadaşına saygısızlık yapmamam için beni engelliyor, vay be onu bu denli sevip, saygı gösterip bana ve belki de kaç kadına yaptığı aşağılayıcı hareketleri mi eşitliyor? En kötüsü de bu ya, kendince doğru bir şey yaptığını düşünüyor; takdir edersin ki artık görüşmemiz hoş olmaz diyerek, daha bir gün önce sonraki gün görüşme planı yaptığım adam. Fakat onu düşünebilen biri, bu yaptığının da çok da etik olmadığını düşünemiyor mu acaba? İlla sevgili gibi bir etiket gerekmiyor bunu düşünmek için. Ona aşık olduğumu biliyor ve gene benimle görüşüyor ve, nasıl yaa düne kadar görüşeceğiz, diyordun deyince de, birden oldu, cevabı alıyorum. Ne diyebilirim ki, bir kalbi kırıp birine ideal sevgilicik oynarak kendini aklamaya hakkı olmamalı kimsenin. Bu kadar basit değil. Bana gelince de artık cidden onunla görüşmemem gerekiyor. Bunu elli defa söyledim biliyorum ve her görüşme sonrası daha da kötü bir travma yaşıyorum. Küslük sonrası tekrar görüşme anlarında şimdiye kadar ondan gelmiş olan bütün incinmeleri hatırlayıp kendimi hazırlıyorum, o böyle, bunu yapmayayım, çok şey beklemeyeyim bilmem ne... Sonra bi bakıyorum ki boşunaymış bu kadar şartlamam kendimi, o öyle değil, hiçbir zaman beni sevmedi, tek gerçek bu. Asla kendime itiraf etmek istemediğim şeyi en sonunda gözüme gözüme soktu.
romaincrisis
jacobvanloon
theartofmadeline
yousharknotpass
