@infzr - Tumblr Blog

Kağıttan gemiler yaptım kalbimden. Ki hiç biri karaya ulaşmazdı.

24.03.26 (00.01)

Başımı göğsüne koymayı ne kadar özlediğimi bir bilsen. Kollarının arasına alıp kokunla sarmalardın. Kokun uyuştururdu bedenimi, uykum gelirdi. Uykucu diye sitem ederdin. Sonra öperdin saçlarımdan, içimi huzur kaplardı. İyice küçülürdüm kucağında. Yokluğunda, uyuyamıyorum. Çok yorgunum cânımın içi. Yalvarırım kollarına al beni. Hayır, hayır beynim uyuşuyor. Bir ip var, tavanda bir ip asılı sallanıyor. Korkuyorum. Bırakıp gittin mi beni? Sesini hatırlayamıyorum. Yoksa ölüyor muyum? Yanına gelmek istiyorum.. Sonra gözlerimi kapatır, sana bırakırdım kendimi. Birazcık uyurduk, beraber. Arada uyanır saçlarını okşar, izlerdim seni. Uyurken ne de yakışıklı olurdun. Gözlerimi alamazdım, senden. Kokuna dayanamaz yine dalardım uykuya. Geri uyanırdım lakin yanımda olmazdın. Uyandığımı hissetmiş gibi gelir, severdin beni. Sahi neden artık sevmiyorsun, beni? Saçlarımı hiç okşamıyorsun. Hissedemiyorum. Kalbime bir hançer saplanıyor birden. Beynim uyuşuyor. Sandalyenin yere devrilen sesi geliyor, kulaklarıma. Çığlık sesleri, buz gibi fayans. Sonra ağlama sesleri çınlıyor, beynimde. Sen misin? O tavanda sallanan? Tamam çok sallandın, artık sıra bende. İn hadi. Ben binmek istiyorum. Bu salıncak kötüymüş, parka gidelim. İnsene hadi! Neden inmiyorsun? Kabul etmek istemediğim herşey yüzüme çarpıyor. Yorgunum, çığlıklarım içime hapsolmuştu. Koynunda uyumaya geliyorum, bir tanem. Çok özledim seni.

14.03.26 (02.38)

Yere uzandım. Ay ışığının tavana sızdırdığı o soluk aydınlığa diktim gözlerimi. Gittiğinden beri tek manzaram bu boş tavan. Her gece oraya senin hayalini kazıyorum tırnaklarımla. Sonra canım yanıyor, gözlerimden bir damla yaş düşsün diye yalvarıyorum karanlığa. Akmıyor Süreyya. Anlıyor musun? Eskiden başımı omzuna bıraktığımda dünya küçülür, ben senin göğsünde devleşirdim. Saçlarımı okşardın; parmaklarının ucuyla tüm fırtınaları dindirirdin. Kalkardık, hiçbir şey olmamış gibi gülerdik. Sevişirdik. Sonra sen gittin. Ben büyüdüm. Sokak lambasının cılız ışığına bakıyorum şimdi; arkandan bakakaldığım o ıssız kaldırıma. Geri döner misin? Kabuk bağlamış yaralarımı bir bıçak darbesiyle tazeledin, şimdi gelip o yaralardan öper misin yeniden? Fularını bırakmışsın giderken. Kokun odada asılı kalsın, beni zehirlesin diye mi yaptın bunu? Yetmiyor. Ben senin teninin sıcaklığına muhtacım. Az önce çerçevemizi duvarda parçaladım. Yüzün cam kırıkları arasında kaldı. Eğilip baktım; canın yandı mı? Yanmasın. Ben sana kıyamam. Ama bak, benim her yerim kesik içinde. Sen de bana kıyamazdın, öyle derdin. Gidişin tüm bu hatıraları kirletiyor. Söylesene, bu kadar basit miydi her şey? Bu kadar kolay mıydı benden vazgeçmek?

Yüzünün güzelliği kapatır mı, çirkinliğini?

Her yere yetişilir. Hiçbir yere geç kalınmaz ama çocuğum beni bağışla.