Kadın o anlatılan masallardaki kahraman olabilmeyi dilemisti. Yaptığı her şey bu yüzdendi belki de. Var olduğu o süslü masal onundu, ona aitti. Ve onu hep masalların mutlu bittiğine inandırmışlardı. Ne olursa olsun, neler yaşanırsa yaşansın bizim masalımız mutlu bitecek demiş, kendini avutmuştu hep. Cünkü bu masalı kendisi degil o adam yaratmıştı, o güvendiği adam. Ve kadın itiraf etmişti hicbir masalı bu kadar sevmemiş olduğunu. Kadın sonra bir süre susmuş o mutlu sonu beklemisti. Bir tek onların masalının acı sonla bitmis olduğunu çok geç anlayacaktı.









