@into-the-subconscious - Tumblr Blog

Future

We don’t know the future; even the most correct predictions of current times were hugely mistaken, leaving us with no idea of what will happen, how it will happen, or what is there for us. Yet we think about it all the time—stressing and worrying—and of course, I’m no exception. It’s been happening for a while for me; I don’t know what to do for my future when I’m facing the question of what might be there, or if my work, my writing, and my other passions will be relevant at all. Now, when I start having a passion for something, I think it’s not worth investing my time because it won’t matter in the grand scheme of things; I won't be remembered. To say it shortly, I feel lost.

But I must realize—and I’m trying to do it right now—that whatever I’m doing is not for future relevance; it’s not for someone else to read or to see some part of me. I must do everything I am interested in only for my own sake and for the current moment. This is the moment that matters—the moment I’m writing these characters and nothing else; this is precious. This should be a self-fulfilling activity in itself, without a reader, without expectations, and without thinking of the future.

So, let me tell you about the future—without me thinking about it, really.

…

I can’t, Fuck offf!

#future #wondering

Different Persona

მინდა პერსონაჟი გამოვიგონო, მაგრამ ალბათ არც მაქვს ამის ნიჭი.

მოდი მე მაინც ვცდი

ვინ უნდა იყოს ეს ადამიანი/არსება?

რა დროში ცხოვრობს?

რას აკეთებს?

რა უყვარს?

ყავს ვინმე?

რისკენ მიისწრაფვის?

თუ მას ის აქვს რაც მე არ მაქვს და მინდა ნეტავ კარგად ავღწერ მას?

სასაცილო იქნება ის ქონდეს რაც მე არა და იმისკენ მიისწრაფვოდეს რაც მე მაქვს

საბოლოო ჯამში კი ეს ჩემი პერსონაჟი როცა კლიმაქსს მიაღწევდა მანდ იქნებოდა გამოსავალი. მაშინ გამოვტყდებოდი რომ მე ყოველთვის მინდოდა ის ვყოფილიყავი ის კი გამოტყდება რომ მედ ყოფნა უნდოდა.

როგორ ავღწერო ის ყველაფერი რაც მინდა რომ ვიყო?

და როგორ ავღწერო ის ყველაფერი რაც ვარ და ისე სასურველად წარმოვაჩინო ამ პერსონაჟისთვის რომ ეს უნდოდეს?

ორი ძალიან რთული პრობლემაა:

ერთის მხრივ თუ მე ყველაფერი იმით ავღწერ მას, რაც მე მინდა ვიყო და ახლა არ ვარ, ეს იქნება ჩემთვის იმ კულმინაციის და სიმშვიდის პიკი რაც ყოველთვის მინდოდა. დღეს ჩემი გადმოსახედიდან მას მოტივაცია არ უნდა გააჩნდეს რომ რაიმე შეცვალოს, “ყველაფერი” აქვს.

მეორე მხრივ კი შემდეგ როგორღა შევძინო მას მოტივაცია რომ იმ ნაწილებისკენ მიისწრაფვოდეს რაც მე დღეს მაქვს? ეს ხომ წარმოუდგენელი მეჩვენება დღეს. დღეს ხო ვფიქრობ რომ მე ისეთი არაფერი მაქვს შესათავაზებელი მისთვის?

შეიძლება შეუძლებელი პრობლემაც კია. მე მაინც ვცდი.

ოღონდ არ ვიცი საიდან დავიწყო. ჩემგან თუ მისგან? ჯერ გავაცნობიერო რა მაქვს მე რისკენაც მისწრაფება ღირს თუ ჯერ ავღწერო რისკენაც მე მივისწრაფვი? ფაქტი ერთია - როცა ერთ მხარეს გავიაზრებ ალბათ ათჯერ უფრო გართულდება მეორე მხარის აღწერა.

…

მოდი ცოტას მას ავღწერ ჯერ.

My mind goes BOOM.

Future

We don’t know the future; even the most correct predictions of current times were hugely mistaken, leaving us with no idea of what will happen, how it will happen, or what is there for us. Yet we think about it all the time—stressing and worrying—and of course, I’m no exception. It’s been happening for a while for me; I don’t know what to do for my future when I’m facing the question of what might be there, or if my work, my writing, and my other passions will be relevant at all. Now, when I start having a passion for something, I think it’s not worth investing my time because it won’t matter in the grand scheme of things; I won't be remembered. To say it shortly, I feel lost.

But I must realize—and I’m trying to do it right now—that whatever I’m doing is not for future relevance; it’s not for someone else to read or to see some part of me. I must do everything I am interested in only for my own sake and for the current moment. This is the moment that matters—the moment I’m writing these characters and nothing else; this is precious. This should be a self-fulfilling activity in itself, without a reader, without expectations, and without thinking of the future.

So, let me tell you about the future—without me thinking about it, really.

…

I can’t, Fuck offf!

#note #n #future #paradox #thoughts #mind

sansaleira

color like the sun and shining like the moon movement like the falling stars and darken side of mood

#note

სიბრტყე

მართალი არ ყოფილა დედამიწა მრგვალია და თუ ერთი წერტილიდან გახვალ ერთი მიმართულებით და საკმარისად ივლი, მეორე მიმართულებიდან დაბრუნდები იმავე წერტილშიო, არა! ალბათ ამიტომაც ისევ არსებობენ ბრტყელი დედამიწის მომხრეები, გინდ ჯორდანო ბრუნო მოუყვანე და გინდ ჰაბლის ტელესკოპიდან გადაღებული ჩვენი გამოპრანჭული პლანეტის ფოტოები; ალბათ ამ რწმენაში მხოლოდ ფიზიკური რეალობა არც იგულისხმებოდა...

თურმე ისე ბრტყელია, რომ შეიძლება ნებისმიერ წერტილში შეგხვდეს ისე უსაზღვროდ ღრმა კიდე, რომ შეიძლება დემონებიც კი დაინახო, საკუთარი დემონები... ხოლო თუ ერთხელაც ფეხი დაგიცდა და გადაეშვი მასში, მშვიდობით ყველაფერო! (იქნებ გზაში ერთი სალტო მაინც მოასწრო გრანდიოზული ფინალისთვის)

#note

მომენტები ვეღარ ახერხებდნენ თანმიმდევრულად, მწკრივად მიჰყოლოდნენ ერთმანეთს და დაიწყეს შემთხვევითად ერთმანეთის მონაცვლეობა იმ კულმინაციური მომენტის ძიებაში, რომლის დადგომის იმედიც თვითონაც აღარ ჰქონდათ.

ყველა-ფერი ირეკლებოდა მის სახეზე, ეს კი უფრო და უფრო ამძაფრებდა დეჟა-ვუ-ს გრძნობას.

დრო შენელებული მოძრაობებით სწრაფად მიდიოდა, მეკი გახევებული ვიდექი ერთ ადგილას და თვალების დახუჭვის მეშინოდა, იქნებ გახელისას ის აღარ დამხვედროდა და ფერებიც გაჰყვებოდა მას.

შეხების მეშინია, ვერ ვბედავ..

უცებ ჩემთან მოდის ხელებს მჭიდებს ახლოს რომ მიმიზიდოს და რაღაცას მიჩურჩულებს..

მერე რა რომ ვერაფერი გავიგე?!

უფრო ახლოს მოდის, უკვე სახეზე ვგრძნობ მის სუნთქვას და მალე შეხებასაც დავიმსახურებ..

თანდათან ვხვდები რომ მეც ვიწყებ ფერების არეკვლას, როცა აქამდე უკუნითამდე ბნელოდა. სხვა გზა არ არის, ხელები უნდა მოვხვიო და აღარ გავუშვა, შემდეგ კი ცოტა ხნით თვალებსაც დავასვენებ ამ შეგრძნებების ხარჯზე. ხელებზე ჩამომეღვენთა, სახეს ვერ მაშორებს და შიგადაშიგ ჩვენი თვალები ერთმანეთს ხვდება..

მინდორში ვართ, უამრავი ვარსკვლავის ქვეშ, გარშემო კი ყველა მხარეს ბრბო და ლამაზი ხმაურია. ჩვენ კი ამ ხმაურს აყოლილები წრეზე ვმოძრაობთ, თითქოს ვარსკვლავებს ავამოძრავებთ და მომენტებს გავმართავთ.

არ მინდა, მაგრამ სულმოუთქმელად ველოდები მზის ამოსვლას და მალე ისიც გამოჩნდება, გადაფარავს ყველა-ფერს და გაბატონდება..

და მე ის დამწვავს, აუცილებლად დამწვავს..

#note

მანათობელი, მზისფერი სამოსი ეცვა და ანათებდა როგორც მთვარე.

მოდიოდა როგორც ვარსკვლავთცვენა და მიღიმოდა როგორც განთიადი.

შემეხო განთიადის პირველი სხივივით და ჩამეხუტა როგორც საწოლი დამღლელი დღის შემდეგ.

#note