The life of Beau

A blog that serves as a place where I can write whatever I am reminiscing about.

[itsabeaulife]

Paniekaanval

Ik haat haat haat het. Heb het heel lang niet gehad. Paniekaanval is onderweg. Alles even klaar en kut en genoeg. Ik voel dat het aankomt.

Kan het niet stoppen.

Het is zo stressend. Ik word gek. Wiebelende tenen. Pijn in mijn hart. Knarsende tanden. Kapotte wangen. Ga ik janken. Nee. Nog niet. Bijna. Maar wanneer. Ik weet het niet. Tranen in mijn ogen. Slapen. Nieuwe dag.  Opstaan. Leuke dag. Volgende dag. Moe. Slapen. Opnieuw. Slapen. Opstaan. Opnieuw.  Ik wil gillen. Aan mijn haar trekken. Klaar. Huilen. Gillen. Nog meer huilen. Hyperventileren. Handen kapot van nagels. Verstarde kaken. Huilen. Bijkomen. Staren. Slapen. Herstarten. Wachten tot het weer gebeurt.

it’s not always a beau life.

[itsabeaulife]

29/04/2017 Xxx Beau

[itsabeaulife]

----

[itsabeaulife]

xxx

Beau

[itsabeaulife]

‘It really is a beau life’

Alweer een jaartje voorbij. Een belangrijk en bewogen jaar voor mij. Ik heb gelachen, gehuild en ben ontzettend gegroeid. Ik ben een opleiding gestopt en een nieuwe begonnen. Dat is misschien wel de beste keuze die ik ooit heb gemaakt. In een half jaar tijd ben ik van echt best wel fucking ongelukkig, naar het blijste dat ik ooit ben geweest gegaan.  

Dit realiseerde ik me vorige week zaterdag. Daar stond ik dan in de HMH, Oliver Heldens op het podium en mijn allerbeste vriendinnen aan mijn zij en niks om me zorgen over te maken. Voor het eerst ooit heb ik oprecht 100% in het moment kunnen leven, kunnen genieten. Die lach was niet van mijn gezicht te slaan.

Het was zo leuk en memorabel dat ik een shirt heb gekocht. Het lijkt misschien niet zo, maar we stonden zo fucking dichtbij en de sfeer was geweldig. 

Deze avond heeft me aan het denken gezet. Dat waar ik in dit leven ben goed is. Geweldig zelfs. Ik heb bijna nooit meer last van mijn angststoornis. Ik heb alleen maar vrienden waar ik oprecht om geef en die oprecht om mij geven. (thank you guys for putting up with me). Ik doe wat ik wil. I’m now a writer, a dreamer, a lover of life.

En nee, niet elke dag is geweldig. En ik voel me niet altijd even goed, maar dat hoeft ook niet. Dat kan ook niet. Maar op dit moment, wegen de goede en leuke dingen in m’n leven een stuk zwaarder dan de niet zo leuke dingen.

Dus ja jongens, ik zeg het echt. Na een jaar mijn url te zijn geweest sta ik er helemaal achter. It really is a beau life.

 XXX

 Beau

Ps. Ik wil nog even Jennifer en Tessa in het bijzonder bedanken. Ze zijn er altijd, als ik klaag en als ik lach. Ze zijn met me meegegroeid en hebben mij laten groeien tot wie ik ben. Zij zijn een van de main reasons waarom ik op dit moment zo blij ben. Ik houd van ze en kan echt niet zonder ze. 

Oke genoeg cheesiness nu. DOEI.

[itsabeaulife]

Kleine Beau’tjes worden groot.

Kleine Beau voor mij is het meisje dat heel erg gecontroleerd werd door haar angststoornis. Die kleine Beau met haar sociale fobie zit in mij. Die kleine Beau gaat nooit, maar dan ook nooit meer weg. Dat is ook niet erg, het hoort bij me. Maar soms....

Soms is ze lastig, soms roept kleine Beau heel erg om aandacht. Soms komt dat gevoel van angst om niet leuk gevonden te worden door iedereen weer naar boven. Ik moet zo doen, die moeten me aardig vind en op deze manier ben ik leuk.

Gelukkig heb ik die angststoornis heel goed onder controle en kan ik het weer heel snel weer wegstoppen. Ik hoef niets, ik mag alles. Ik mag alles wat ik zelf leuk vind doen. Ik mag tonen hoe ik echt ben. Niet iedereen hoeft me aardig te vinden.

Want ik geef eerlijk toe, ik ben niet the most normal person on earth en ik ben zeker niet de meest like-able persoon op aarde. Maar het belangrijkste, ik ben mezelf. Ik blijf mezelf. Door kleine Beau ben ik mezelf geworden, en ik ben er trots op.

Er was een moment in het leven waarop ik realiseerde dat je voor jezelf moet leven, niet voor anderen. Vanaf die dag greep ik het leven bij z’n ballen. Vanaf die dag kon ik voor het eerst weer oprecht dingen leuk vinden, kon ik weer oprecht lachen.

XXX

(grote) Beau

[tothemoonand2saturn]

Why is it that I can’t seem to ever fall in love, while I see people around me fall in love all the time. Is it me that is bad at falling in love or is it them?

Isabeau Vellinga

20/11/2016

(via missjetblackheart)

[itsabeaulife]

Of het ooit nog stil word in mijn brein.

Waarom is het wanneer je iets besluit dat je onvrijwillig erover na blijft denken? Waarom komt je hoofd met honderden rationeel lijkende argumenten die je besluit op laten gaan in rook? Waarom kan ik dat niet uitzetten? Soms neem ik een beslissing en ben ik op dat moment overtuigd van de juistheid van dat besluit. 5 minuten later razen er weer, zonder dat ik het wil, allerlei gedachtes door mijn kop die me laten twijfelen. Zelfs als ik voor mijn gevoel 5 minuten eerder nog volle 100% achter mijn besluit stond. Neem bijvoorbeeld vorige week. Ik besloot dat iets goed was zoals het nu is. Maar toch ben ik nu al een week aan het malen of het wel echt goed is zoals het is. En daarvoor was ik ook al weken aan het malen voordat ik bedacht dat het goed was zoals het is. (Is dit nog te volgen?) Het is gewoon fucking vermoeiend. Is dit dan omdat ik niet echt overtuigd ben van mijn besluit? Of ben ik gewoon onbewust ontzettend bang of dat besluit wat ik heb genomen wel het juiste is? Ik snap er echt geen tering van. Ik zal er ook wel nooit een tering van gaan snappen. Het menselijk brein is raar en dat is niet erg. Dat hoort er nou eenmaal bij. Maar, ik zou willen dat die van mij eens zijn kop zou houden en dat het even stil is. Xxx Beau

[itsabeaulife]

..., ik mis je.

5 maanden geleden dacht ik oprecht dat ik … nu niet meer zou missen. Dat wat ik toen voelde minder zou worden. Gelukkig gaat het leven nooit zoals je het in gedachten hebt. Fun fact! Dat wat ik toen voelde is alleen maar erger geworden.

Het kutte aan mensen missen is dat je, meestal, makkelijk weer contact te zoeken. Een paar klikken op je telefoon/laptop en klaar is kees. Maar zo’n kleine moeite voelt ineens aan als een ontzettend grote opgave. Een beetje zoals een spin doodmaken. De kans dat je sterft is nihil, maar toch ren je liever gillend weg dan dat je de spin ‘’bestrijdt’’.

In mijn geval komt het er dus op neer dat ik een ontzettend fucking watje ben, die dit liever in een post typt dan er wat aan te doen. Daarbij komt ook nog dat ik best wel goed ben in denkbeeldige muren bouwen, waarvan ik later niet weet hoe ik ze in godsnaam weer neer moet halen. Altijd ontzettend handig, die eigenschap (kuchkuch).

Ik weet niet hoelang het duurt voordat ik … vertel over waar ik mee zit. Ik weet niet of dat ooit gaat gebeuren. Maar wat ik wel weet, is dat ik echt de moed probeer te verzamelen.

 XXX

 Beau

[itsabeaulife]

Toen was ik weer terug op aarde.

Grappig hoe je je het ene moment zo hoog voelt, maar vervolgens weer landt op deze aarde. Of in mijn geval ben ik gewoon vet hard gecrasht. Nu heb ik dit wel vaker, maar het blijft iedere keer weer zo fucking kut.

Door mijn angststoornis leg ik veel meer druk op mezelf dan de gemiddelde mens, zo’n beetje bij alles wat ik doe. Vaak gaat het lange tijd goed en ik heb er ook veel minder last van dan 3 jaar terug, maar soms is het even teveel. Als ik een tijdje allemaal spannende en veeleisende dingen heb gedaan wil ik nog wel eens keihard crashen.

Vaak negeer ik de signalen en dender ik gewoon door, omdat er zoveel leuke dingen zijn die ik niet wil missen. Maar vervolgens sta ik dan keihard te janken of krijg ik een paniekaanval tijdens bijvoorbeeld het uitgaan, omdat ik mentaal zo op ben dat het teveel wordt. Hoe graag ik ook wil, ik moet gewoon leren een stapje terugdoen.

Vandaag is al een begin. Ik zat al op de fiets onderweg naar school, maar ineens ging er een knop om en ben ik omgekeerd. Jammer dan dat ik die kroegentocht vanavond mis, jammer dan dat ik dat ene college mis. Het zal niet de laatste keer zijn dat dat soort dingen plaatsvinden. Daarbij komt dan ook dat ik er dan echt gewoon niet van kan genieten.

Het belangrijkste nu is dat ik even een dagje alleen maar dingen met mezelf (ghehehe. Okay, gotta grow up.) en voor mezelf doe. Ik ga zo mijn haar weer zwart verven. Dat zal ook weer een irritatie aan mezelf wegnemen, want oh god wat kan ik me irriteren aan die lelijke uitgroei. Misschien ga ik nog aan een nieuwe netflix serie beginnen, suggesties zijn welkom! Kortom, een semi relaxed dagje.

Wat ik wel als laatste nog even wil aanstippen is dat ik zo ontzettend blij ben met de mensen om me heen. Ik kan nu met een gerust hart tegen mijn vriendinnen zeggen wat er is. Vroeger voelde ik me soms zo ontzettend alleen en onbegrepen. Daarvoor ben ik ze echt heel dankbaar, want het kwijtkunnen aan iemand maakt het zoveel minder zwaar voor mij. Echt girls, ik houd van jullie!

On that emotional note, ga ik deze post afsluiten. Ik ga weer verder met deze relaxdag.

I hope you are well!

 XXX

Beau

[itsabeaulife]

Lang nog zal je leven

De gedachte om nog 50 jaren op deze aardbol rond te lopen maakte me altijd ontzettend bang. Ik vroeg me altijd af hoe ik die tijd in godsnaam moest gaan opvullen. Stukje bij beetje is dit gevoel aan het verdwijnen.

Ik begin steeds meer de kleine dingen in dit leven te waarderen. Ik riep al eens dat ik verliefd ben op veel dingen in dit leven, ondertussen is dit alleen maar erger geworden.

Ik leef voor die avonden in de week dat ik met mijn allerleukste vriendinnen helemaal niks aan het doen ben. De spontane bioscooptripjes of keihard zingen in de auto.

Ik leef voor de dronken momenten dat de wereld om je heen er niks meer toedoet, alleen maar blijheid en keihard lachen om niks. Gekke dansjes en meebléren met de allerkutste muziek.

Ik leef voor de dromen die ik heb over de toekomst, reeël of niet. Voor het toeleven naar geplande concerten, feestjes en reisjes. Voor het klaarmaken ervoor. Voor het meemaken en genieten van de momenten.

Lang nog zal ik leven, en ik ga er fucking erg van genieten.

XXX

Beau

[itsabeaulife]

Big city Amsterdam, here I come!

Jongens, jongens. Morgen is het dan zover. Het begin van mijn nieuwe leventje in Amsterdam. Ik heb er onwijs veel zin in, maar schijt tegelijkertijd ook wel een beetje in mijn broek. Sociale aangelegenheden zijn nooit zo mijn ding geweest en ik moet alles opnieuw gaan opbouwen, yay.  Al moet ik zeggen dat mijn sociale vaardigheden het laatste jaar een stuk zijn verbeterd. Zolang ik mijn onhandigheid een beetje op een minimum houdt, zal ik mezelf vast (nog) niet voor schut zetten.

 Hoewel de helft van mijn brein heel hard wil roepen dat het allemaal wel goedkomt, is de andere helft het daar niet helemaal mee eens. Voor het eerst sinds tijden ga ik ergens aan beginnen waar ik niemand ken. Ik ben zeker wel een stuk beter geworden in omgaan met anderen, maar toch vind ik dit wel even spannend. Daarbij komt kijken dat ik na het verkeerd kiezen van vorig jaar ook bang ben dat zoiets me nog een keer overkomt.

 Naast de zenuwen ben ik ook heel erg opgewonden (wat klinkt dat toch heerlijk). Eindelijk weg uit dit Rotterdam dat ik na 19 jaar toch wel een beetje zat ben. Een nieuwe stad ontdekken, een nieuw netwerk opbouwen met hopelijk een hele hoop leuke mensen. Ja, de gedachte alleen al doet me heel veel goeds.

Dus daar ga ik dan met m’n blije bakkes morgen. Voor het eerst de nieuwe studiegenoten zien. Voor het eerst mezelf laten zien. Ik dacht altijd dat dit met de jaren minder erg zou worden, maar het blijft toch spannend. Maar, ondertussen heb ik besloten toch toe te geven aan de andere hersenhelft, het komt echt wel goed.

 Amsterdam, I am ready to kick some ass.

 Xxx

Beau

[itsabeaulife]

Even iets over liefde

Vandaag bonjour ik even de normen van tegenwoordig uit het raam. Het is nogal een taboe om wanhopig te zijn op het gebied van liefde vandaag de dag, zeker aangezien ik nog maar ‘’zo jong’’ ben, maar toch wil ik het daar nou net even over hebben.

Ik zou het fijn vinden om een vriend te hebben. There, I said it. Ik heb gewoon het gevoel dat er een puzzelstukje mist in mijn leven (lekker cliché verwoord Beau woehoe).

Maar even serieus, mijn leven is zoals ik wil op dit moment. Ik heb al mijn leuke vriendjes en vriendinnetjes; doe veel dingen die ik leuk vind; ik zit lekker in mijn vel. Kortom, ik weet wie ik ben op dit moment.

Toch heb ik nog het gevoel dat er iets mist, of beter gezegd iemand. Iemand die mijn gekke dansbuddy wordt; iemand waar ik net zoveel mee kan kletsen als met mijn beste vriendinnen over onzinnige en zinnige dingen; iemand waarbij ik mijn eigen lastige zelf kan zijn;  iemand die accepteert  dat ik een beetje anders ben dan anderen; iemand die me laat lachen; (iemand waarmee ik ontzettend cheesy kan doen, al claim ik daar momenteel vet erg tegen te zijn.)

Nu moet je niet meteen denken dat ik achter elke jongen mogelijk aan ga lopen rennen. Zo erg is het nou ook nog niet met me gesteld. Ik bedoel, ik heb nog circa zo’n 50 jaar voordat ik een carrière als oude vrijster moet gaan beginnen en ik gok (hoop) dat het niet zo ver zal komen. Ik hobbel al een tijdje door on my own en het is ook allemaal best prima zo. Ik zal dus zeker ook niet de eerste harry die voorbij komt grijpen, behalve als het Harry Styles is natuurlijk. Het is meer iets dat het net even helemaal afmaakt.

 I mean, who can resist this God.

Ik wilde dit eventjes met jullie delen,  gewoon omdat het kan. Ook omdat ik vind dat dit gevoel vaker gedeeld zou moeten kunnen worden zonder dat iedereen roept dat je een wanhopige loser bent (4 werkwoorden achter elkaar yaaas). Er zijn genoeg mensen die dit vinden, maar het gewoon niet uitspreken terwijl ik van mening ben dat je hier best over mag praten. Waarom is het altijd alleen maar een gesprek over wie je leuk vindt  en niet over het feit dat je wel iemand leuk wil vinden, maar er is niemand om leuk te vinden.

 Dus alle wanhopige losers out there, schreeuw het uit. Isabeau hier is met je! Keep on being you and keep on feeling how you feel.

 Xxxx

 Beau

[itsabeaulife]

Start of something new (Stupid HSM reference, check ✅) Laat ik me even opnieuw aan jullie voorstellen. Ik ben Isabeau Gabriella Vellinga en ik ben momenteel 19 jaar oud. Een aantal maanden geleden schreef ik dat ik niet zo goed in mijn vel zat. Het liefst wilde ik alles en iedereen achterlaten in dit koude kikkerlandje en vertekken. Tot ongeveer een maand geleden was dat nog steeds zo. Alsof ik leefde in een hellegat, veroorzaakt door mijn eigen brein. Maar nu, ja nu kan ik oprecht zeggen dat het goed gaat. Ik voel me zoveel beter, zoveel blijer, zoveel wijzer en zoveel vrijer. (Rhyming not intented.... okay misschien een beetje). Het was misschien niet het beste jaar, maar toch heeft het me gevormd tot de Beau wie ik nu ben. De Beau die mijn vrienden en familie kennen. De Beau die zich stukje bij beetje meer aan de buitenwereld durft te tonen. En op die Beau ben ik best wel een beetje trots. Dat mag best wel eens gezegd worden, als je dat van jezelf vindt! Ik begin ook steeds meer uit te kijken naar het nieuwe schooljaar, nieuwe studie, nieuwe stad, nieuw leven. Dat is eigenlijk ook waarnaar ik zo heb gesmacht het afgelopen jaar. Om een sprong in het diepe te wagen. Het maakt me blij en ontzettend nerveus tegelijk, but I'll be fine. I know I will be. Maar goed, voor nu zit ik nog lekker een week in Montpellier met mijn beste vriendin. Een vakantie die voor ons beide much needed was en die zeker bijdraagt aan de manier waarop ik me nu voel. Het is hier gezellig; we hebben mooi weer; leuke mensen ontmoet en ik heb een aantal bucketlist items ongeplanned kunnen afstrepen. Yeah, it's good. Wat de vakantie helemaal afmaakt is het feit dat ik hier zit met iemand waarnaar ik zo erg toegegroeid ben dit afgelopen jaar en met wie ik vrijwel alles kan delen. Daarom ben ik blij dat ik ook dit met haar kan delen. Nu weten jullie dat ook weer. Dit ben ik,  de 'nieuwe' Beau. Ofja, de ververste versie. Geen diepzinnige post dit keer ( vond ik, maar Jennifer dacht er anders over), maar toch wil ik eindigen door jullie op het hart te drukken dat je moet herinneren dat het goedkomt. You've made it this far and you can make it even further. Xxxx Beau

[itsabeaulife]

Wat ik wil (is een opblaaskrokodil)

Wat ik wil

Wat ik wil is dat ik nooit had gezegd dat ik niet meer wilde praten

Wat ik wil is dat ik wat aardiger ben voor mezelf

Wat ik wil is dat ik dat ik het leven wat meer kon waarderen op sommige momenten

Wat ik wil is niemand missen

Wat ik wil is dat ik nooit zo gemeen had gedaan tegen mensen die het niet verdienden

Wat ik wil is dat de mensen om me heen weten hoe geweldig leuk ze zijn

Wat ik wil is me weer lekker in mijn eigen vel voelen

Wat ik wil is het leven af en toe wat minder serieus nemen

Wat ik wil is een opblaaskrokodil

[itsabeaulife]

Om eerlijk te zijn...

Ken je het gezegde ' Eerlijkheid duurt het langst'. Nou, ik vind eerlijk zijn anders behoorlijk klote.

Ik heb behoorlijk wat moeite met oprecht vertellen hoe ik me voel, als ik dat dan eenmaal doe voel ik me alsof ik elk moment kan gaan sterven. En weet je wat dan zo ongelooooofelijk geweldig is? Nou, geen antwoord krijgen.

Ben je het er niet mee eens of gaat wat je gaat zeggen mijn hart in duizend stukken breken? Ik vind het allemaal prima, zo lang je maar reageert. Ik kan best tegen een stootje, over mijn gebroken hart kom ik echt wel weer heen. Maar me in het duister laten tasten, dat is pas godverdomme gemeen. Ik kan niet slapen, nergens anders aan denken. Ik raak uitgeput en gestressed.

Even terug gaande naar dat hart breken. Het lijkt ook wel alsof je nooit te horen krijgt wat je wil horen. En ik kan daar best prima overheen komen hoor, maar een positieve reactie zou ook wel eens welkom zijn. Het lijkt altijd alsof op het moment dat ik eerlijk ben over wat ik voel, de ander zoiets heeft van 'weet je wat, toch maar niet.' En dat is gewoon kut. Echt heel erg fucking kut. Ik kan ook met zekerheid zeggen dat dat de rede is dat ik steeds meer moeite krijg met eerlijk zijn.

Dus eerlijkheid mag dan wel het langst duren, maar ik verzwijg het liever. Het lijkt alsof ik daar eigenlijk veel verder mee kom.

Xxx Beau

[itsabeaulife]

Stay in your lane boy

Iets wat me de laatste tijd veel opvalt is dat mensen het vervelend of raar vinden als je niet binnen één hokje te plaatsen valt. Maar als ze zelf in een hokje vallen, dan schieten ze uit hun slof. Je gaat echt niet dood als ik of iemand anders non conform leeft. Zolang we de wet niet overtreden zie ik verder geen probleem en moet iedereen die het er niet mee eens is zijn mond maar even leuk dichthouden.

Voorbeeld: Een aantal mensen in mijn omgeving zien mij als een make up tutje die alleen maar met haar uiterlijk bezig is. Zij kunnen het maar niet door hun dikke schedel krijgen dat hoewel ik ongelofelijk oppervlakkig bezig kan zijn, ik ook heel erg slim ben. Heel erg leergierig. Waarom kan je niet genieten van jezelf verzorgen en tegelijkertijd een goede brein met je meedragen. Waarom is het niet logisch? Waarom ‘’mag’’ dat niet? Voelen mensen zich dan bedreigd? Wat is er zo lastig?

Ik kan uuuuuuuuureeenn besteden aan mijn gezicht een dikke upgrade geven en om de leukste outfit uit de kast te trekken. Maar daartegenover kan ik ook uuuuureen besteden aan lezen en leren en musea bezoeken.

Iemand kan een ontzettende wiskundenerd zijn, maar ook heel erg van talen houden. Blijkbaar is interesse in ongeveer twee uiterste academische vakken ook niet logisch. Intelligentie kan zich ook uitten op verschillende manieren.

Iemand die van kunst houdt kan ook ontzettend goed zijn in sporten. Iemand kan eruit altijd zien alsof hij net een begraafplaats heeft verlaten en ondertussen zijn hart en ziel verliezen in klassieke muziek.

Het is niet dat ik persoonlijk me er veel van aantrek verder, maar soms is het gewoon ontzettend irritant. Zeker omdat een hoop van die mensen die zo denken over anderen zich dan gaan gedragen alsof ze boven je staan. En het is ook niet alsof ik het alleen bij mezelf zie gebeuren, maar ook bij mijn vrienden en vriendinnen, dat vind ik nog vervelender. Ik heb de liefste, slimste, grappigste, trouwste vriendinnen die ik me ooit maar kan wensen en ik gun ze alle erkenning die ze verdienen.

Mensen horen niet in hokjes, hoe hard je het ook probeert. Natuurlijk zijn er wel mensen die er uitzien zo als ze aan de binnenkant zijn, maar het overgrote deel is dat niet. Wees niet zo geschrokken, of beoordelend of whatever het is wat je vindt als iemand niet blijkt te zijn zoals jij wil dat ze zijn. Doe niet zo geschokt als dat ene stille meisje bij haar vrienden the life of the party is. Ik hoop dat het gewoon doordringt dat ze jou nergens pijn mee doen, of dat schattige meisje moet ineens een psychotische moordenaar zijn, maar daar gaan we even niet van uit. Als jij het niet leuk vindt om bevooroordeeld te worden en in een hokje geplaatst te worden, doe dat dan alsjeblieft ook niet bij anderen... Laat je verassen door mensen, dan is het allemaal een stuk leuker.

 Voordat je oordeelt over de wereld, kijk dan eerst even heel goed naar jezelf.

 XXX

Beau