อาทิตย์นึงแล้วพี่ผมไม่ได้เห็นหน้าเลียม ผมไม่รู้ว่ามันกลับมาตอนไหนหรือออกไปตอนไหนแต่ที่ผมรู้คือเราไม่ได้เจอกันเลย ผมบินกลับมาอังกฤษคนเดียวพร้อมกับความจริงที่ว่าฮันนีมูนของเราล่ม
อาทิตย์ที่ผ่านมา ไม่รู้กี่ครั้งที่ผมไปที่ผับประจำของผมเพื่อพึ่งเสียงเพลงและแอลกอฮอล์เพื่อให้ลืมทุกอย่างไป มันเคยเป็นสถานที่ที่ผมไปแล้วสนุกสุดเหวี่ยงแต่ในเวลานี้มันกลับเป็นที่ที่น่าเบื่อที่สุด ผมได้แต่กระดกเหล้าเข้าปากให้ตัวเองไม่มีสติมากพอที่จะคิดเรื่องต่างๆ
คืนนี้ก็เป็นอีกคืนที่ผมมาที่ผับประจำของตัวเอง
ผมเดินเข้าไปภายในตัวอาคารที่อัดแน่นไปด้วยผู้คน ร่างกายบดเบียดเสียดสีไปกับคนมากหน้าหลายตา กลิ่นเหล้าคละคลุ้งออกมาจากร่างกายของคนเหล่านั้น
โซนวีไอพีคือที่ประจำของผม ผมนั่งลงบนโซฟาตัวยาว หยิบเครื่องดื่มที่สั่งเอาไว้ขึ้นมาจิบ สายตาเหม่อลอยทอดมองออกไปเบื้องหน้าอย่างไร้จุดหมาย
“อะแฮ่ม” เสียงของใครคนหนึ่งกระแอมขึ้นจนทำให้ผมต้องหันไปตามต้นเสียง “ขอนั่งด้วยคนได้ไหมคะ”
ผมไม่ได้ให้คำตอบกับเธอ ร่างบางในชุดวาบหวิวหย่อนตัวนั่งลงข้างกัน ร่างกายของเธอเบียดชิดเข้ามาอย่างอัตโนมัติแต่ผมกลับยังนิ่ง
ผมไม่ปกติเลย เพราะมึงคนเดียวเลยเลียม
ปกติแล้วผมคงจะคว้าร่างเธอเข้ามาจูบไปตั้งนานแล้ว แต่ครั้งนี้มันต่างออกไป ที่นี่ไม่มีอะไรถูกใจผมนอกจากเครื่องดื่มที่ช่วยทำให้ผมลืมเลือนเรื่องบางเรื่องไปได้
กูเหมือนคนอกหักชิบหาย น่าสมเพชว่ะ
“ว่าแต่มาคนเดียวเหรอคะเนี่ย หืม” นิ้วเรียวเริ่มลากไล้ไปตามใบหน้าของผมอย่างยั่วยวน แต่นั่นไม่ได้ผลกับผมสักเท่าไหร่ “ฉันก็ได้ยินชื่อคุณมานาน เห็นว่าที่นี่เป็นที่โปรดของคุณเหรอคะ?”
“ครับ” นั่นคือคำตอบเดียวที่ผมเปิดปากตอบเธอ
“ฉันชื่อชาร์ล็อตต์นะคะ ถ้าคุณอยากจะทำความรู้จักให้มากกว่านี้ก็..” เสียงหวานของเธอลากยาว โน้มตัวเข้ามาใกล้จนเนินอกเบียดชิดท่อนแขนของผม ใบหน้าที่ถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางยื่นเข้ามาใกล้จนผมสัมผัสได้ถึงลมหายใจของเธอ
เธอวางมือลงบนแก้มของผม บังคับให้มันหันมาเผชิญหน้ากับเธอก่อนที่ริมฝีปากสีสดถูกแต่งแต้มด้วยลิปสติกจะประทับลงบนริมฝีปากของผม
“พอเถอะ!” ผมผละออกทันทีที่ภาพของใครอีกคนลอยเข้ามาในหัว
ผมไม่มีอารมณ์ร่วมด้วย สิ่งที่เธอพยายามทำกับผมมันไม่ได้ผลเลยสักนิดเดียวเมื่อคนที่มีอิทธิพลกับผมมากกว่าอย่างไม่น่าเชื่อทำให้ทุกอย่างไม่ปกติ
ผมไม่เคยคิดเลยว่าเลียมจะมีอิทธิพลกับผมขนาดนี้ ผมคิดว่าผมจะชินกับการนอกใจมัน ผมคิดว่ายังไงมันก็ให้อภัยผมอยู่ดีเพราะไม่ว่ากี่ครั้งกี่หนผมกับมันก็ไม่เคยทะเลาะกันจริงจังเรื่องที่ผมนอกกาย แต่ครั้งนี้มันต่างออกไป น้ำเสียงตัดพ้อของมันดังก้องในหัวผมตลอดเวลาและนั่นยิ่งทำให้ผมรู้สึกแย่
ผมลุกออกจากโต๊ะ ทิ้งให้เธอนั่งอยู่ตรงนั้นด้วยท่าทางไม่พอใจ แต่เพียงก้าวออกมาได้เพียงสองสามก้าวจากโต๊ะของตัวเองผมก็ต้องหยุดชะงัก ร่างกายของผมราวกับถูกน้ำเย็นสาดจนชาไปทั้งตัวขณะที่สายตาของผมเหลือบไปเห็นเจ้าของใบหน้าที่ผมคิดถึงนั่งอยู่อีกโต๊ะหนึ่งในโซนเดียวกัน
ยิ่งไปกว่านั้นคือข้างกายยังมีร่างของหญิงสาวใบหน้าสะสวยนั่งซบอยู่
ผมเข้าใจความรู้สึกของมันแล้ว ในตอนนี้ที่ผมเป็นฝ่ายโดนเสียเอง
ทันทีที่เสียงเปิดประตูดังขึ้น ร่างสูงเดินโซเซเข้ามาในความมืดพร้อมกับกลิ่นเหล้าคละคลุ้งอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
ผมเลื่อนมือไปกดเปิดไฟจนคนที่เพิ่งเดินเข้ามาต้องหยุดชะงัก ผมเดินเข้าไปใกล้ก่อนที่ผมจะสังเกตเห็นรอยแดงของลิปสติกบนปกเสื้อ หัวใจของผมกระตุกวูบ มือของผมเลื่อนขึ้นไปกระชากคอเสื้อมันอย่างไม่ยั้งมือ
“มึงไปทำอะไรมา!” ผมตะโกนลั่น พยายามไม่ให้เสียงของตัวเองสั่น
“กินข้าว” เสียงทุ้มตอบห้วน มันไม่เคยตอบผมห้วนขนาดนี้ มันไม่เคยเป็นแบบนี้
ทำไมหนึ่งอาทิตย์คนเราถึงเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้?
“กินข้าว? แล้วรอยลิปสติกเหี้ยนี่มันคืออะไรวะ!” ผมปล่อยมือจากคอเสื้อพร้อมกับผลักร่างของมัน สายตาจดจ้องไปที่ใบหน้าเหนื่อยล้าของคนตรงหน้า
“…” เลียมเงียบ ผมไม่ได้รับคำตอบที่ผมต้องการ มันมองผมกลับมาด้วยสายตาว่างเปล่าก่อนจะหันหลังเดินห่างออกไป
“มึงไม่เคยเป็นแบบนี้ เลียม มึงไม่เคยเมินกูแบบนี้” ผมพูดน้ำเสียงสั่น เลียมหยุดชะงักแต่ทว่ายังหันหลังให้ผมอยู่
ผมไม่เคยถูกมันเมิน ผมไม่เคยถูกมันตอบกลับมาแบบห้วนๆ มันไม่มีครั้งไหนที่มันไม่ง้อผมจนกระทั่งมาถึงวันนี้ วันที่เหมือนว่าทุกอย่างกำลังจะเปลี่ยนไปแล้ว และทั้งหมดนั่นอาจจะเป็นเพราะความน่ารำคาญของผมเอง
“มึงไม่เคยมีคนอื่น มึงไม่เคยมีใคร มึงเคยรักแค่กู แล้วทำไมวันนี้ ฮึก ทำไมวะ”
“เพราะกูมันเป็นคนนิสัยไม่ดี ไม่ยอมใคร เอาแต่ใจเป็นที่หนึ่ง ไม่ใช่คนแบบที่มึงชอบใช่ไหม กูขอโทษนะ ฮึก กูขอโทษ” ผมกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ไหวอีกต่อไป ผมปล่อยให้เสียงสะอื้นและน้ำตาหลุดออกมาอย่างไม่อาย
ผมไม่ใช่คนที่จะร้องไห้ง่ายๆ
และคำขอโทษก็ไม่ใช่คำที่จะออกมาจากปากผมง่ายๆ เช่นกัน
ผมยอมให้มันคนเดียว ผมยอมพูดคำว่าขอโทษกับมันแค่คนเดียวเท่านั้น ผมยอมโทษตัวเองว่าเป็นไอ้งั่งที่ไม่เข้าใจอะไรเลยต่อหน้ามันคนเดียวเท่านั้น
“หยุดพูดได้แล้ว” เสียงเรียบเอ่ย ไม่ยอมหันหน้ามาสบตา
“มึงรู้ไหม อาทิตย์นึงที่กูไม่ได้เจอหน้ามึงเลย ไม่ได้ยินเสียงมึงเลย กูโคตรคิดถึงมึงเลยนะ” ผมพูดพร้อมกับก้มหน้าลง ไม่อยากเห็นมันยืนหันหลังให้อีกแล้ว
“ช่วยกลับมาเป็นคนเดิมของกูได้ป่าววะ กูทนไม่ได้อะเลียม ที่ผ่านมากูเสียใจ กูมันโง่ กูมันไม่เข้าใจอะไรในตัวมึงเลย แต่ต่อจากนี้กูจะพยายามเป็นคนใหม่ ขอแค่มึงอย่าเป็นแบบนี้ได้ไหม..”
“แม่งเอ๊ย กูมันโง่เอง ฮึก”
“บ่นจบหรือยัง” ผมเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้งก็เห็นใบหน้าคุ้นเคย เลียมอ้าแขนออกก่อนจะโอบกอดผมเอาไว้โดยที่ผมเองก็ไม่เข้าใจ กดหัวผมเข้ากับแผงอกกว้างแสนอบอุ่นของมัน มือหนายีหัวผมอย่างเช่นทุกครั้ง
“…” ผมยืนเงียบอยู่ภายในอ้อมกอด
“ถ้ามีแต่อารมณ์ คุยกันไปก็ไม่เข้าใจ ผมเลยเลือกที่จะเงียบ” เลียมให้เหตุผล ริมฝีปากจรดลงบนหัวของผมอย่างอ่อนโยน “อย่าดุผมเลย ผมไม่เคยนอกใจคุณเลยสักครั้ง นอกกายก็ไม่เคย ทั้งหมดเป็นเพราะผมจำเป็นต้องตามน้ำไปเพราะกำลังเจรจาธุรกิจบางอย่าง คู่ค้าเขาชอบการปาร์ตี้ที่สุด”
“แล้ว..แล้วทำไมมึงไม่บอกกู”
“คุณใช้แต่อารมณ์ ถ้าผมอ้าปากเถียงผมคงโดนต่อย” รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้าของมันอีกครั้ง เป็นรอยยิ้มที่ผมโคตรคิดถึง น้ำเสียงของมันเป็นสิ่งที่ผมอยากได้ยินมากที่สุดในรอบสัปดาห์นี้เลย
“มึงทำกูร้องไห้ มึงเคยบอกว่ามึงจะไม่ทำกูร้องไห้” ผมเผลอกัดริมฝีปากล่างพลางเสมองไปทางอื่น
“ผมขอโทษ” ผมได้ยินคำนี้อีกแล้ว พอมาถึงวันนี้มันทำให้ผมรู้ว่าผมได้ยินคำว่า ขอโทษ จากคนตรงหน้านับครั้งไม่ถ้วน ทางกลับกันผมดันพูดคำนี้แทบนับครั้งได้ เลียมจูบย้ำที่หน้าผากผมอีกสองสามครั้งก่อนจะพูดต่อ “ผมอยากบอกคุณว่าคุณไม่ใช่สเป็คของผมเลย คุณไม่ใช่คนอ่อนหวานแบบที่ผมชอบ ไม่ใช่พูดเพราะอะไร แต่คุณคือคนที่ทำลายทุกสเป็คที่ผมตั้งเอาไว้ด้วยการเป็นตัวของคุณเอง ผมรักคุณที่คุณเป็นแบบนี้”
“ผมรักความดื้อดึง รักความเอาแต่ใจของคุณ รักความเย่อหยิ่งและปากร้ายของคุณที่สุด” เลียมผละออกจากการกอดรัด สองมือจับไหล่ผมเอาไว้อย่างมั่นคง สายตาจดจ้องใบหน้าของผมสื่อความหมาย
“ไม่เอาแบบนี้แล้วนะ กูไม่ชอบเลย..”
“อีกอย่างคือคุณไม่จำเป็นต้องบอกให้ผมเป็นคนเดิม ผมไม่เคยเปลี่ยนไป หนึ่งอาทิตย์ที่เราไม่ได้เจอกันผมก็คิดถึงคุณไม่ต่าง—”
ผมเขย่งจนสุดปลายเท้าก่อนจะประกบริมฝีปากลงบนริมฝีปากของเลียมทั้งที่อีกฝ่ายยังไม่ทันจบประโยค มอบสัมผัสอ่อนหวานที่สุดให้คนที่ครอบครองหัวใจของผมไปทั้งดวงอย่างอ้อยอิ่ง มือหนาเลื่อนจากไหล่ลงมาที่สะโพก ลูบไล้มันอย่างพอใจพร้อมกับรอยยิ้มที่ผุดขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา
เสื้อของผมเลิกขึ้นเล็กในขณะที่มือของเลียมลูบไปตามร่างกายของผมตามใจชอบ ผมเบียดร่างกายเข้าหา สองมือรั้งเกี่ยวคอของคนตรงหน้าเอาไว้เพื่อไม่ให้ตัวเองทรุดลง
เลียมขบเม้มริมฝีปากล่างของผมอย่างเย้ายวนก่อนจะถอนริมฝีปากออก
“คุณกำลังอ่อยผม ลูอี” เสียงทุ้มอบอุ่นพูด จากนั้นก็ประกบริมฝีปากลงดังเดิม มือเริ่มไต่เลื้อยไปมากกว่าเดิมจนเสื้อของผมเลิกขึ้นจนเห็นยอดอก มันเคล้นคลึงอยู่อย่างนั้นราวกับจงใจปลุกอารมณ์ของผม
ผมสะดุ้งเมื่อมืออุ่นเริ่มเลื่อนลงต่ำไปที่ท้องน้อย ก่อนจะรุกล้ำเข้าไปในเขตหวงห้าม สัมผัสมันอย่างเชื่องช้า ปลุกปั่นให้สิ่งที่หลับอยู่ตื่นตัวขึ้นอีกครั้งหลังจากหนึ่งอาทิตย์ที่หลับไหลมานาน
“อื้อออ” ผมร้องอู้อี้ขึ้นมาในลำคอในตอนที่มือของมันรูดรั้งของหวงของผม ดันร่างของผมไปชิดกำแพง มืออีกข้างดันกำแพงเพื่อยันตัวเองเอาไว้โดยที่ริมฝีปากไม่ยอมถอนออก
ผมรู้สึกถึงใบหน้าที่เริ่มแดงเห่อของตัวเอง พยายามเบี่ยงบ่ายหลีกหนีสัมผัสที่เริ่มจะทำให้ร่างกายของผมร้อนลุ่มแต่มันก็ไม่สำเร็จ เลียมสัมผัสมันในจังหวะที่รวดเร็วขึ้นจนผมตื่นอย่างเต็มที่ ริมฝีปากที่ยังคงประกบอยู่ทำให้ผมหายใจแทบไม่ทัน
เลียมผละริมฝีปากออกก่อนจะกดจูบลงมาอีกครั้งหนึ่งเบาๆ จากนั้นเลื่อนริมฝีปากไปพรมจูบทั่วไปหน้าจนกระทั่งมาหยุดอยู่ที่จมูกของผม ขบเม้มหยอกล้อเบาๆ ก่อนจะเลื่อนใบหน้าไปซุกกับซอกคอของผม ดูดเม้มตีตราความเป็นเจ้าของเอาไว้
มือที่เคยยันกำแพงเลื่อนมาหยุดอยู่ที่กระดุมเสื้อของผมก่อนจะปลดมันออกอย่างง่ายดายด้วยมือเดียวของเขา เพียงชั่วครู่เสื้อของผมก็ลงไปกองอยู่ที่พื้นพร้อมกับริมฝีปากที่เลื่อนลงมายังไหปลาร้า ลิ้นอุ่นลากไล้เรียกเสียงครวญครางจากปากของผมขณะที่มืออีกข้างก็ยังทำหน้าที่ของมันกับจุดอ่อนไหวของผมต่อไป
“ฮือ มะ..ไม่ใช่ตรงนี้ อื้ออ” พอมันได้ยินผมร้องบอกแบบนั้นมันก็หยุดชะงักทุกอย่าง ยกร่างผมขึ้นอุ้มในอ้อมแขน เดินตรงไปยังบันไดที่อยู่ไม่ไกลนัก
******** ส่วนนี้มีเนื้อหาในเรื่องเพศและการใช้ภาษา โปรดใช้วิจารณญาณ ***********
****************** ไม่อ่าน NC กดข้ามไปเลยค่ะ *******************
เสียงปิดประตูเงียบลงทันทีที่ร่างของผมถูกโยนขึ้นมาไว้บนเตียง เลียมเดินหายเข้าไปในห้องน้ำก่อนจะออกมาพร้อมกับกล่องกล่องหนึ่งในมือ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ผุดขึ้นบนใบหน้ายิ่งทำให้ขนลุก
“วันนี้เอาใจผมหน่อยได้ไหม” คนมีรอยยิ้มประดับบนใบหน้าเอ่ย ผมพยักหน้าส่งๆ ก่อนจะรับกล่องมาในมืออย่างรีบร้อนเพราะอะไรบางอย่างในตัวผมมันรอนานกว่านี้ไม่ได้แล้ว
“คือเหี้ยอะไรเนี่ย!!” ผมโวย ปากล่องใส่ไอ้คนคิดพิเรนทร์ จะให้กูใส่หูแมว มึงบ้าไปแล้ว!!
“ตามใจผมสักวันนะ ผมอยากเห็น” คนขี้อ้อนกระพริบตาปริบๆ
“ไม่! มึงบ้าไปแล้วเหรอเลียม กูไม่เอาด้วยหรอก!”
“งั้นเราก็ไปอาบน้ำนอนกันเถอะ” ในที่สุดคำขู่ที่ผมกลัวก็มาถึง “ว่ายังไง จะใส่หรือเปล่า”
“…” ผมไม่ตอบแต่หันหน้ามองไปทางอื่น ขมวดคิ้วเล็กน้อย นั่นทำให้ร่างสูงรีบกระโจนเข้ามาพร้อมกับของในมืออย่างรู้ดี
รู้ดีว่ามันหมายความว่า.. เออ! ก็ได้วะแม่ง! ของผม
มือหนาเริ่มปลดกางเกงของผมออก จัดแจงสวมทุกสิ่งอย่างที่มันต้องการตามใจชอบก่อนจะตบท้ายด้วยหูแมวที่โคตรขัดแย้งกับตัวผม
นี่กูจะต้องมีโมเม้นท์แบบนี้จริงๆ เหรอวะ
“น่ารัก” ไอ้คนเจ้าแผนการที่เพิ่งจัดการแต่งตัวให้ผมเสร็จนั่งยิ้มเชยชมสภาพของผม
“กูบอกว่าอย่าชมกูว่าน่ารัก”
“ก็น่ารักจริงๆ นี่นา” พูดไม่พอ มือยังมือจิ้มจมูกผม กูยอมมึงเลย..
ถ้าไม่ติดว่าเพิ่งหายทะเลาะกันนะ กูเล่นหน้ามึงแน่!
ไม่พูดพร่ำทำเพลง เลียมคลานเข้ามาคร่อมร่างผมเอาไว้ ผลักผมให้ล้มลงนอนจากนั้นประกบริมฝีปากของมันลงมาบนยอดอกของผมอีกครั้ง ลากไล้ลิ้นอุ่นลงต่ำอย่างเชื่องช้าแต่ทว่าแสนหวาน ร่างของผมถูกจับให้คว่ำลงก่อนที่มือหนาจะบีบเค้นคลึงสะโพกของผมจนมันแอ่นขึ้นรับสัมผัสอย่างห้ามไม่ได้
นิ้วอุ่นลากไล้ไปมา ผมซุกหน้าลงบนหมอนก่อนบางอย่างจะสอดใส่เข้าสู่ช่องทางร้อนวาบของผม ถอดถอนมันเข้าและออกอย่างเป็นจังหวะ เพิ่มพูนจากหนึ่งเป็นไป จากสองเป็นสามก่อนจะเลื่อนนิ้วออกในเวลาต่อมา ผมรู้สึกถึงความว่างเปล่าที่เกิดขึ้นอย่างชัดเจน
ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ที่ร่างกายกำยำของเลียมเปลือยเปล่าไร้สิ่งบดบัง กล้ามเนื้อที่เกิดขึ้นจากการออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอพวกนั้นเป็นสิ่งที่ผมชอบที่สุดในร่างกายของอีกฝายเลยก็ว่าได้
เลียมจับเอวของผมแน่นก่อนจะพาให้ผมลุกขึ้น ดันร่างของผมไปยังโต๊ะเครื่องแป้งที่มีกระจกเงาอยู่เบื้องหน้า
“เลียม! ไม่เอาตรงนี้!” ผมดุ ไมอยากเห็นหน้าตัวเองตอนมีอะไรกับมันเลย กูเขิน
คนเอาแต่ใจผิดเวลาเลื่อนมือมาจับสะโพกของผมให้แอ่นขึ้นเล็กน้อย อีกมือรูดรั้งความใหญ่โตของตัวเองอย่างช้าๆ ก่อนจะใช้มันตีเข้ากับช่องทางร้อนผ่าวรอรับสัมผัสของผม
“ไม่เอา! มะ..มึงอย่าแกล้งกู ไอ้ห่า กูไม่ชอบหน้ากระจก กู..อื้อ!!” ราวกับว่าคำด่าของผมไม่เข้าหูมันเลยแม้แต่น้อย กระโปรงที่ผมกำลังสวมใส่ถูกถกขึ้น มันดันร่างเข้ามาจนมิดในครั้งเดียวจนความรู้สึกจุกเสียดตีขึ้นมาในความรู้สึกของผม
“สวย สวยจริงๆ” มันพึมพำ เอนตัวเข้ามาจนอกแกร่งแนบไปกับแผ่นหลังของผม ริมฝีปากพรมจูบตามไหล่เรื่อยขึ้นไปยังต้นคอ
ทุกอย่างเริ่มเข้าที่เข้าทาง เลียมขยับร่างกายสอดประสานอย่างไม่เร่งรีบ เสียงครางต่ำหลุดออกมาจากริมฝีปากน่าสัมผัสขณะที่ดวงตาสีน้ำตาลเข้มก็จดจ้องใบหน้าของผมผ่านกระจกเงาตรงหน้า
ผมหลับตาแน่น ไม่อยากเห็นภาพของตัวเองกับคนเหนือร่างในกระจก ความร้อนในร่างกายเพิ่มมากขึ้นพร้อมกับความเขินอายที่พรั่งพรูขึ้นตามเช่นเดียวกัน ร่างกายของผมสั่นไปตามแรงโยกที่อีกฝ่ายมอบให้ ร่างกายของผมสวนกลับเข้าหาสัมผัสอย่างอัตโนมัติ เล็บจิกเข้ากับฝ่ามือของตัวเอง ขาเริ่มอ่อนแรงจะล้มลงไปให้ได้
มือหนาที่เคยดันตัวเองเอาไว้ ในตอนนี้มันย้ายมาจับเอวผมไว้มั่น กระแทกกระทั้นเข้ามาอย่างเร่าร้อน ริมฝีปากเลื่อนไปขบเม้มที่ใบหูของผมก่อนที่มือหนึ่งจะเลื่อนไปปรนเปรอยอดอกของผม
“อา..ลูอี คนดีของผม อ่า..” เสียงครางต่ำดังขึ้นข้างหูของผมไม่หยุดหย่อน จังหวะที่เร่งเร็วขึ้นบ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าใกล้จะถึงจุดหมายปลายทาง “ดูตัวเองในกระจกสิ คุณน่ามองมากจริงๆ”
“อื้ออ..มึง มึงระ-รักกูแรงๆ กว่านี้”
“ฮื้ออออ..มะ..ไม่..” ผมปฏิเสธ พอคนตัวโตเหมือนจะเริ่มชักตัวออกผมก็ต้องยอมแต่โดยดี “ละ-เลียมครับ ผม..ฮื้อ รักผม แรงๆ..”
ราวกับสั่งได้ เลียมสวนร่างเข้ามาในจังหวะที่เร่งขึ้นและเร่าร้อน มือหนาเลื่อนจากยอดอกของผมลงมารูดรั้งแก่นกลางของผมอย่างรู้ใจเพื่อปรนเปรอผมให้มีความสุขไปพร้อมๆ กัน ขณะที่มันเองก็เริ่มผ่อนจังหวะลง สอดเสียดเข้ามาย้ำๆ อีกสองสามครั้งก่อนทุกอย่างจะจบลง สิ่งใหญ่โตร้อนผ่าวถอดถอนออกจากร่างกายของผม ความว่างเปล่าเข้ามาแทนที่ในขณะที่ของเหลวขุ่นไหลซึมออกมาจากช่องทางลับ
ใบหน้าหล่อเหลาชุ่มไปด้วยเหงื่อหอบหายใจแรง พลิกร่างของผมให้หันมารับสัมผัสเย้ายวนจากริมฝีปากของมันพร้อมกับยกร่างของผมขึ้นในอ้อมกอด ผมตวัดขารัดรอบเอวสอบก่อนที่เลียมจะดันให้ผมขึ้นไปนั่งบนโต๊ะเครื่องแป้งไม้ตัวแพง จับขาของผมแยกออกอีกครั้งทว่าผมกลับเอามือบังไว้
“ไม่เอา” ผมพูดแต่ไม่มองหน้าคู่สนทนา แต่มันก็ไม่มีประโยชน์ในเมื่อมันจับมือของผมเลื่อนออก สายตาสอดส่องดูทุกอณูที่ตัวเองทำผลงานเอาไว้ก่อนจะผุดยิ้ม
“แมวน้อย วันนี้คุณน่ารักมากรู้ตัวไหม” เลียมยื่นมือมาเชยคางผมขึ้น
“ฮืมม..พูดไม่เพราะอีกแล้ว แบบนี้ต้องลงโทษ” พูดจบ คนมือไวก็เลื่อนมาสัมผัสร่างกายผมอีกครั้ง ไฟอารมณ์ของมันลุกโชนขึ้นโดยที่ผมไม่ต้องคาดเดา
“อื้ออออออ อ่อยอู ไอ้เอี้ยเอียม อูเอื่อยแอ๊ว อ่อยยยยยยยยย!!!”
*************************** THE END ***********************
[[ TALK: กรี๊ดดดดด จบแล้ว ไม่ยืดเยื้อ ตรงตามพล็อตเป๊ะๆ ไม่ออกทะเล ฮิๆๆๆ สุดท้ายเขาก็ได้กินกัน แถมแม่ง วสหกดาวฟหสาดฟหวสดา ใส่หูมงหูแมว นี่ยอมให้คู่ Lilo คู่เดียวนะ คู่อื่นชั้นไม่ยอมให้อิลุงมาใส่หูแมวหรอก ความสิบเอ็ดนิ้วของเลียมแม่งกินขาดจริงๆ555555555555555 //เขียน NC เหนื่อยมาก ไม่ถนัด ผิดพลาดขอโทษน้า
ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ ไม่คิดว่าจะมีคนสนใจขนาดนี้ แค่ฟิคง่วงๆ ของคนหงุดหงิดไม่ได้นอนแล้วพล็อตแล่นผ่านหัวตอนตีสี่แค่นั้นเอง ฮือ ซึ้งใจ ใครซุ่มก็เวิ่นให้เราเถอะ ตอนสุดท้ายแล้วไหนๆ ก็ แท็กเดิมงับ #ลูอีเมียหมอ ]]
prguitarman
titsay
origamiaround
andulkaphoto
tangentwithtanner
turnnoffyourmind
