So ito ako ngayon, nagsusulat. Maybe itâs time for me to vent because thereâs no other way I can think of para mailabas ko âtong nararamdaman ko. This is the only place I know. Hindi naman pwede sa Facebook or sa Twitter dahil makikita niya. Yep, weak ass over here.
Nakilala ko âtong taong ito noong March 27, 2015 sa isang online dating app and Iâm guessing you all know what Iâm talking about. We then had our first conversation but it felt like weâve known each other for a long time already. Sobrang comfortable kami sa isaât-isa. Walang cracked jokes na baduy. Hindi ko alam kung parehong mababaw ang kaligayahan namin but one thing is for sure, we enjoy each otherâs company. Pero take note, we only talk through Viber, messenger, and via SMS.Â
Yung naging foundation ng friendship namin eh yung mga kalokohan namin kapag nag-uusap kami. Kaya nga masaya ako kapag saktong malungkot ako tapos kakausapin niya ako sa text or chat. Nawawala kasi yung lungkot dahil sa pagiging funny niya. Kaya nga I would always tell him na âAng taba talaga ng utak mo!â kasi he can come up of any joke about anything real time! Genius sa kalokohan!
Weâre connected in so many ways. Pareho kami ng taste of music, we watch the same TV series, we love seafood, at marami pang iba. Matagal ko naman nang napansin na iba yung connection namin. Naramdaman ko na ring heâs worth keeping⌠as a friend nga lang. Kasi naman, may gusto ako dati na pinaasa lang ako.Â
November 15, 2015. Yung araw na hindi ko makakalimutan. May nangyari na hindi ko inaasahan. Simula noon, parang ayaw ko na siyang kausapin. Pero pinili kong hindi gawin. Nangibabaw yung pagkakaibigan kasi nga tulad ng sinabi ko, I want to keep him as a friend. Para siyang happy pill ko. Simula noon din naramdaman kong may gusto talaga siya sa akin. Lahat na ng papuri natanggap ko sa kanya. Naramdaman ko yung eagerness niya na gawing seryoso yung sa amin. Pero tang ina, ito ako nag-inarte.
Kinain na naman ako ng takot ko. Natakot ako kasi baka saktan niya lang rin ako. Pero natakot rin ako na baka âdi ko matapatan yung oras, effort, at pagmamahal na kaya niyang ibigay. Natatakot ako sa posibleng maging pagkukulang ko. Noong February, he sent me a photo of my name written on the sand. Naisip ko bigla, bakit hindi ko siya bigyan ng chance? No one has given me much attention like he does. Alam kong pwedeng best foot forward lang siya pero wala, siya na siguro yung pinaka-consistent na nakilala ko. Kaya nga complacent ako na kahit ang hard ko sa kanya tapos madalas ko siyang i-seen sa chat, nandun pa rin siya.
Pero yeah, nakalimutan ko people get tired pala. Bakit ko nalimutan âyun? Ayan, wala na siya. Halos 3 weeks kaming hindi nag-usap. I tried to reach out noong naramdaman ko na gusto ko siya talaga. Gusto ko pa nga siyang yayaing lumabas para maramdaman ko kung totoo ba o baka peer pressure lang âto. Palagi kasi akong sinasabihan ng mga kaibigan ko na bigyan siya ng chance. Pero huli na ang lahat. Nafeel ko na hindi na siya interesado.
Hinayaan ko hanggang sa nagnotify sa FB na one year na kaming friends doon. I sent him a photo and greeted him. Naramdaman kong âdi na ako apektado kaya nagkaroon ako ng lakas ng loob na kausapin siya. 4-5 days straight simula noon nagkakatext kami. Biruan. Kumustahan. Pero syempre, wala na yung dating sweetness niya. Doon pa lang ramdam ko nang wala na talaga. Pero hindi na ako umaasa. Masaya lang ako kasi after weeks of not talking, heto kami, nagkakausap na ulit.
Noong April 8, 2015, may nabitawan siyang line na pinagtaka ko. Inaasar ko kasi siyang fuccboi. Sabi niya noon pa lang nakita niya na ayoko ng seryoso kaya naglet go siya at nag move on na. At that point nagkaaminan na kami. He told me na he shouldâve done it a long time ago. Naramdaman ko yung frustration niya kasi all this time, gusto ko pala siya. Sumuko siya eh âdi niya alam na may alas pala siya.Â
Kasalanan ko eh. Ang duwag duwag ko. Yung lalaking gusto ko, andyan lang eh. Pinakawalan ko pa. Now thereâs this girl na gusto niya. Wala naman na akong magagawa. Masakit pala maging tanga âno? Ang tanga tanga ko! Yung mga messages namin sa isaât-isa, nakakaiyak. Ganun pala yung feeling ng closure âno? Malinaw na lahat sa inyo pero ang sakit sakit pa rin. Malinaw na malinaw rin saâyo yung katangahang ginawa mo.Â
Ayokong umasa. Pero ito ata yung first time na naramamdaman kong gusto ko masaya siya. Ito rin yung first time kong maramdaman na sana may chance pa kami.
Anyway, alam nating imposible. Hindi ko siya hawak sa leeg at lalong hindi natin alam ang plano ng tadhana.
Kung magkrus man ang landas natin, Iâd be happy to let you in. Baka mapakanta pa ako ng This Time. Lol
andulkaphoto
prguitarman
snowghoul
baratheonpilled
