DOEN!

Posts over onderwerpen die me bezighouden: #inspiratie #innovatie #leven #levenlangleren #kids. Energie uit samenwerken, verbindingen leggen en doen! Happy reading!

[jannekeschrijft]

Over Wendingen en Wen-dingen

Repost van blog op onderwijskoppen.nl - 6 januari 2021

Vorig jaar rond deze tijd wenste ik jullie allemaal een fantastisch 2020. Wat als een gewoon nieuw jaar begon, bleek een jaar dat heel veel onverwachts met zich meebracht. Een jaar dat ons op de proef stelde en nog steeds stelt. Een verbazingwekkend, bizar, vreemd jaar.

Een jaar met onverwachte wendingen.

Volgens Van Dale staat wending voor: draai, keer.

Synoniemen zijn: draaiing, kronkeling, omdraaiing, ommekeer, ommezwaai, rotatie, tournure, verandering, volte, zwenk

Wendingen zijn niet perse verkeerd. Ze helpen ons om scherp te blijven. En wendingen geven nieuwe energie. Of een reden om te gaan doen wat je misschien al jaren wel wilde maar niet durfde.

Met de wendingen werd het ook een jaar met wen-dingen. Dingen om aan te wennen. Dingen waaraan we met zijn allen gewend raakten. Dingen waar ik aan gewend raakte. En dingen waar ik niet aan wil wennen.

Wendingen en wen-dingen in het onderwijs waren er volop: Verbetering van het imago van de leerkracht. Stakingen, waar ik als ouder en met een groot onderwijshart, mijn steentje aan bijdroeg. Een groep 8-er die op een heel andere manier zijn basisschooltijd afsloot. Met alle hulde aan de leerkrachten van zijn school. Hoe wendbaar waren zij en hoe fantastisch maakten ze het afscheid voor de kinderen. Online onderwijs tijdens de sluiting van de scholen. Hoe bijzonder is het om van de middelbare school van je pubers zoveel mee te krijgen. Alle docenten die online voorbij komen. De reacties en (gebrek aan) gedrevenheid van je pubers dagelijks meemaken. Een mentor die in de meivakantie langs alle kinderen in de mentorklas fietst en onverwacht in je tuin staat <3<3. Samen huiswerk maken, lunchen en de dag afsluiten.

Wendingen en wen-dingen in mijn werk. Thuiswerken, al ruim 10 maanden. En naar verwachting nog wat maanden erbij. Wennen kan ik wel aan veel minder reistijd en ook het niet-meer-in-de-file staan is geen straf. Niet wennen kan en wil ik aan het niet-meer-helemaal-zien van mijn collega’s. Een blik, een lach. Zien hoe het echt met iemand is. Wennen kan ik dan weer wel aan mijn slippers, gympen, truien en dagelijkse lunchwandeling. Wennen wil ik niet aan geen make-up, joggingbroeken, amper auto-rijden en online borrels. Want hoe fijn en gezellig hardop lachen bij de online borrels ook is, na een druk op de knop, zit ik toch weer in mijn eentje.

Een andere wending en wen-ding in mijn werk, het hoger onderwijs, zijn ook de online colleges voor onze studenten en online oriëntatie op een studie. Een wending die veel moois brengt en ook een wending die een boel overhoop haalt. Een wending waardoor de kracht van de persoonlijke ontmoeting grotendeels ontbreekt. En juist in de persoonlijke ontmoeting met anderen ontstaan juist nieuwe en mooie wendingen of wen-dingen. Je leert omgaan met anderen, scherpen, wennen aan andere meningen en uitgangspunten. En een persoonlijke ontmoeting kan zomaar een andere wending aan of in je leven geven.

En die wil ik niemand onthouden. Daar wil en kan ik niet aan wennen. Die wendingen door een persoonlijke ontmoeting gun ik iedereen. Kinderen, pubers, studenten en jou!

Ik wens jullie allemaal een heel mooi en vooral gezond 2021 met nieuwe wendingen en wen-dingen!

[jannekeschrijft]

Trots

Repost van blog op onderwijskoppen.nl - 8 januari 2018

Al ruim anderhalf jaar werk ik volop aan het vraagstuk leven lang leren. En wat dat inhoudt en wat dat dan moet zijn. Minder vanuit een onderwijsbril, wel met de bril van wat werkenden – ook in het onderwijs! – nodig hebben en binnen een onderwijsorganisatie met al zijn nukken en prachtigheden.

Want een leven lang leren klinkt mooi en ja , we moeten allemaal langer werken en waardevol blijven voor onze baas of misschien nog wel belangrijker: voor onszelf. En vaak doen we dat vanuit onze eigen motivatie en soms ook omdat dat life-changing-event er was. Ontslag, reorganisatie, hoger op willen maar niet het juiste papiertje of iets in de privé kring waarbij je je afvraagt of dit het nu is wat je de rest van je leven als werk wil blijven doen.

Studeren, korter of langer. Als je werkt, een gezin hebt of in elk geval niet meer direct van de middelbare school afkomt heeft impact. Veel impact. Het is een keuze die je niet licht maakt en waarvan wij als onderwijsorganisatie weten dat de achterban minimaal zo belangrijk is als de motivatie van de student.

En daarom kwam dit ook zo binnen. Een jochie van 12. Op de radio als deelnemer aan een quizz. Maar hij had niet veel tijd. Want hij ging naar de diploma-uitreiking van zijn moeder. Ze kreeg namelijk haar master diploma uitgereikt. Of hij trots was, vroeg de presentator. Trots? Het spatte door de radio heen.

En ik? Ik pinkte een traantje weg voor deze stoere kerel. Want ontwikkelen, leren, studeren of wat dan ook en in welke vorm dan ook. Dat doe je voor jezelf, maar voor zoveel meer dan dat.

[jannekeschrijft]

Is dit nu later

Repost van Blog op onderwijskoppen.nl - 4 januari 2020

Vanochtend zongen we met ons popkoor één van onze klassiekers “Is dit nu later”. Elke keer weer word ik geraakt door de tekst. Over de verwachtingen die je als kind hebt: “We geloofden in de toekomst, want de meester had verteld: “jullie kunnen alles worden als je maar je huiswerk kent, maar je moet geduldig wachten tot je later groter bent” 

En de verbazing over hoe de wereld anders is dan verwacht als je eenmaal groter bent: “Ik snap geen donder van het leven, ik weet nog steeds niet wie ik ben”.

Met dit in mijn achterhoofd, mijmer ik in de middag over het voorbije jaar. Het moment dat het ineens later is voor onze oudste en hij (en wij!) voor een middelbare schoolkeuze staat. Waar hij een volgende stap zet in nog alles kunnen worden en waarbij ik twijfel of hij echt veel huiswerk heeft gemaakt. En dan de keuze, ook in VO land reuze: dichtbij of juist niet, kleine klassen, 1-of 2 jarige brugklas, sportklas en zo nog meer.

We hebben gesprekken, met de meester en juf van groep 8, met onze puber in wording. En we maken een lijstje met open dagen. In het boekje dat we krijgen, staan heel veel tips over “waar op te letten bij de keuze voor een middelbare school”. Ik mis wel een vraag, namelijk “vraag eens aan de docenten op de school die je bezoekt waarom ze op die school werken en wat ze zouden doen als ze hier niet werkten?”

Eenmaal op pad, gebruik ik de vraag veelvuldig en ik heb de mooiste gesprekken. Puber ergert zich mateloos en mijn onderwijshart groeit een beetje groter. Want op alle scholen komt de drive om elke dag te leren, voor jezelf, voor de leerlingen in de klas en voor de school naar boven. De gesprekken gaan ook over keuzes, hoe het is om als leerling op deze school les te krijgen, hoe het is om op deze school te werken. Over de keuze om soms heel lang op deze school te blijven of juist de keuze om voor een andere school te kiezen en afscheid te nemen. En het over het belang van een veilige omgeving, je thuis kunnen voelen, je te ontwikkelen en te worden wie je bent, ook als docent. Puber luistert inmiddels met een half oor mee en ik hoor radertjes kraken.

Na alle open dagen komt daar dan de keuze. Op buikgevoel. Want ja, natuurlijk moet hij een beetje zijn best doen (huiswerk maken enzo) en ja, het is zo later. En nee, hij weet nog niet wat hij worden wil en natuurlijk snapt hij nog niet alles van het leven. Of ik dat dat wel doe?

Nee, ik snap, bij tijden, ook geen donder van het leven. En ik weet ook niet wat een goed moment is. Voor een keuze. Misschien is dat er wel nooit of misschien juist wel altijd.

In elk geval is het op een moment dat je moet kiezen, of je nou veel of weinig van het leven snapt, wel zo fijn om dicht bij jezelf te blijven en op je gevoel af te gaan.

Ik wens jullie allemaal een fantastisch 2020, maak het zo mooi als kan!

[jannekeschrijft]

Corona Times

Op 11 maart van dit jaar, postte ik een bericht dat 3 dagen thuiswerken best beviel. Inmiddels ruim een half jaar verder in ervaring met thuiswerken. Een mooi moment voor een korte reflectie

Op 11 maart hadden we achteraf gezien nog geen idee. Met Fontys collega’s keken we positief uit naar het moment – over een paar weken, dachten we – dat we weer op locatie zouden gaan werken. Die week waren de eerste persco’s. De week erop gingen de scholen dicht, bleven de pubers thuis en volgden ze online lessen. Dat was ook de week dat Fontys besloot dat iedereen voorlopig thuis ging werken en dat het onderwijs online vervolg kreeg. Voorlopig.

Voor manlief misschien nog wel de grootste verandering: wij waren er ineens allemaal altijd ;)

En het was ook het begin van een bijzondere tijd, die we samen ingingen.

Met als uitgangspunt: het belangrijkste is gezond blijven, dat we overeind blijven en elkaar lief blijven vinden. Als we dan ook nog wat school en werk gedaan krijgen is dat mooi meegenomen. Dat uitgangspunt haalde de gevoelde druk weg van “alles dat moest, of juist niet” en gaf rust en ruimte.

Natuurlijk niet altijd en elke dag. Natuurlijk waren (en zijn) er dagen dat ik gaar ben van het online bellen en met 4-kante oogjes achter de laptop zit. Natuurlijk waren er momenten dat ik kriegel werd van continue geluid en aanwezigheid van pubers om me heen. Natuurlijk was het stom dat ik mijn new-born nichtje niet gelijk kon knuffelen. Natuurlijk is het lastig om nieuwe collega’s echt te leren kennen. Natuurlijk mis ik de “koffie-klets” en het even bij iemand binnen vallen. En natuurlijk is het nog steeds gek dat een vergadering eindigt met een druk op de knop en een lege woonkamer.  

Alleen. Het is nu eenmaal zo. 

En dit was en is er ook:

 Wat het bracht - verbinding en mooie gesprekken. Met de pubers, met manlief, met collega’s en met vrienden. Een blik in alle huiskamers, een kijkje in het thuisleven van collega’s, een gezicht bij al die andere pubers in de klas en af en toe een docent. Bewondering voor het aanpassingsvermogen van collega’s, pubers en docenten. De lange gekoesterde wens van de jongste om mijn haar te mogen knippen (ik ging toch nergens heen ;)) die in vervulling ging. Genieten van de kleine dingen.

Wat ik leerde – hoe ik hecht aan de kracht van persoonlijke ontmoeting. Dat ik echt een mensenmens ben. De nut en noodzaak van vertragen. Dat een fijn en veilig thuis niet vanzelfsprekend is. Wat echt belangrijk is. Dat plannen en keuzes maken en gaan voor wat ik echt van belang vind ook echt aan mij is.

Wat ik koester - de tijd samen met man en de pubers, samen lunchen, samen thuiswerken, tijd om uitgebreid te koken, een lege agenda die ruimte geeft om echt samen te zijn en andere dingen te gaan doen. Ons fijne thuis met ruimte en groen. De fijne plek die Fontys is. Om samen met collega’s onderdeel van een team te zijn en elke dag het verschil te mogen maken.

 Everyday may not be good…But there is something good in everyday!

[jannekeschrijft]

Best nine of 2018

31 december 2018  · En voorbij vloog 2018! Een jaar met zoveel lol, klussen en ook hard werken aan ons nieuwe huisje. Een jaar met dik genieten van het #buitenleven. Een jaar buitenleven dat me zoveel meer rust, voldoening en ruimte voor anders vasthouden & loslaten gaf dan ik me voor had kunnen stellen. Een jaar lachen, soms huilen en ruziën en vooral knuffelen met mijn mannen die me meer dan alles zo lief zijn ❤ Een jaar waarin mijn pap en mam zo diep in mijn hart zitten dat ze bij alles wat ik doe steeds om me heen zijn. En een jaar met familie, fijne vriendschappen, oude en nieuwe, veel zingen en met het besef dat een goede gezondheid niet zomaar is. Het was mooi 2018! Op naar een spetterend, bruisend, knus en relaxed 2019 met veel liefde, lol en aandacht voor elkaar. Dat wens ik jullie ✨🌟🎉🎄😘 #2018 #2019 #happynewyear #bestnine #family

[jannekeschrijft]

‪Wat n mooie dag! Afsluiting Fontys Leadership Program #feedback #learnings #netwerk #samenwerking ‬#wijzijnfontys @fontyshogescholen

[jannekeschrijft]

Goedemorgen! #coffee #catlover

[jannekeschrijft]

Er knort iets #opschoot #omakat

[jannekeschrijft]

Waar het bloed kruipt

Na een bijzonder 2015 jaar, bleek 2016 ook bijzonder te beginnen. Mijn opdracht liep wat eerder af dan gepland en verwacht.

En hop. Daar ga je dan: voor de uitdaging om niet al te lang gebruik te maken van de geldelijke bijdrage van het Uitermate Waardevolle Vult-u-dit-nog-even-in-bedrijf (UWV).

Dus hop. Daar ging ik: koffiedrinken, netwerken, lunchen, bellen, bijpraten en oude contacten aanhalen. Én nadenken over wat ik nu echt wil. Waar ik echt blij van word. Want het is verleidelijk. Vacatureteksten met stoere titels, mooie baaninhoud en toffe salarisplaatjes. Het kostte me wat nachten slaap en toen zongen we tijdens een repetitie van mijn popkoor Survivor met Eye of the Tiger. En raakte me deze zin “So many times, it happens too fast. You trade your passion for glory” Dus hop. Daar gingen dan: de vacatures bij banken, IT bedrijven, energie leveranciers en casino’s.

Want eigenlijk weet ik wel waar ik blij van word. Waar mijn ogen van gaan blinken en waar ik zo graag mee bezig ben: Verbinden, netwerken, nieuwe dingen doen, innovatie, met een team werken en vooral onderwijs. Want dat onderwijs, dat kruipt waar het niet gaan kan. Of het door mijn moeder komt of door andere familie die al jaren voor de klas staat. Of komt het doordat ik mijn kinderen, de kinderen om mij heen en nog sterker ook de volwassenen om mij heen mooi onderwijs toewens. Onderwijs waar je jezelf kan zijn, onderwijs waar je je talent ontdekt. Waar je mag groeien, nieuwsgierig mag zijn en uitgedaagd wordt.

En nu dan. Aan de bak bij Fontys. Voor een Leven Lang Leren. Want studeren is mooi. Studeren naast je baan is nog mooier. En eigenlijk is Ontwikkelen en jezelf worden, het allermooiste.

Ik word elke dag blij van de verhalen. Niels die met zijn HBO diploma eindelijk echt teamleider mocht worden. Annette die haar baan opzegde om een complete ommezwaai te maken in haar werk, want op een financiële afdeling tot haar 68e, dat werd het toch echt niet. Karin die met 3 kleine kinderen, een verbouwing en een uitdagende baan een Master volgt en met blinkende ogen vertelt hoe ze daarvan groeit. En zo zijn er vele, vele verhalen meer.

Ik vind het wat. Ik word er blij van. Onderwijs. Voor mij liefst elke dag een onderwijsmoment.

* Dit blog verscheen eerder in 2017 op onderwijskoppen - http://www.onderwijskoppen.nl/wp/2017/01/04/waar-het-bloed-kruipt/

[jannekeschrijft]

Ode aan mijn ouders #mijnmoment

Op de valreep van 2017, met een biertje naast mijn toetsenbord, tik ik #mijnmoment: een ode aan mijn ouders.

Aan de ouders die me lief zijn en die ik elk jaar meer mis.

Aan de ouders die me leerden kritisch te denken en ondernemend te zijn.

Aan de ouders die elkaar en ons lief hadden.

Aan de ouders die het liefst zelfvoorzienend waren en heel veel voor anderen over hadden. Getuige de vele pleegkinderen die we in huis hadden toen ik op de basisschool zat en alle goede doelen die voorbij kwamen toen ik – helaas – met de erfenissen te maken kreeg.

Aan de ouders waarvan ik zeker weet dat ze ergens zijn en ergens weten dat het goed met ons gaat. Met een verbondenheid die ik elke dag met mijn broer en zus voel en die me - met het missen van pap en mam - elke dag meer waard wordt. Wat zouden ze trots en blij en gelukkig geweest zijn met alle liefde die wij voelen.

Aan de ouders die met het nieuwe jaar in zicht ook snappen dat we afgelopen jaar met pijn in onze harten het ouderlijk huis verkochten. Het huis waar we lief en leed deelden, waar we groot werden en later ook met onze kinderen heerlijke tijden beleefden. Het ouderlijk huis dat, met hun reis naar een andere plek, ons ouderlijk huis niet meer was.

Aan de ouders die ergens iets planden rond de overdracht van dat ouderlijk huis, zodat mijn verjaardag op 6 maart #mijnmoment* van 2017 werd. De dag dat ik 42 jaar geleden in het ouderlijk huis geboren werd, was ook de dag van overdracht naar een gelukkig jong stel, die we alle liefde en veel kinderen wensten. En daarmee was de cirkel rond. En wij koesteren alle herinneringen alleen nog maar meer.

Lieve pap en mam. Vanavond is er een vuurpijl met liefde voor jullie!

Kus, jullie oudste

* ‘Mijn Moment’ is een project van Henk-Jan Winkeldermaat - PunkMedia - waarin hij zijn netwerk vraagt om hun meest dierbare, belangrijkste, mooiste, meest aangrijpende of karakteristieke moment van het afgelopen jaar te vertellen. Meedoen aan ‘Mijn Moment’ gaat op uitnodiging. Ook staat op de website: “iedereen die geïnspireerd is door Mijnmoment kan zijn verhaal schrijven op z’n eigen platform en twitteren met hashtag #mijnmoment.” Bij deze ;)

[jannekeschrijft]

10 dingen om dankbaar voor te zijn #kleingeluk #omdenken #familylife #weekend

[jannekeschrijft]

Goedemorgen! #frisssss

[jannekeschrijft]

En vandaag n beetje xtra #allerzielen #papmam #sweetmemories 😌✨

[jannekeschrijft]

Overpeinzing 😊

[jannekeschrijft]

Schoonmaken met liefde

Vandaag maakte ik schoon. En niet zomaar een beetje. Ik maakte ons huis schoon voor nieuwe bewoners. Want het is verkocht en morgen is er, zoals dat heet, de oplevering en een bezoekje aan de notaris.

Schoonmaken met weemoed. Want dit is afscheid. Afscheid van ons huis, het huis dat ons eerste echte huis samen was, het huis waar we ruzie hadden en het weer goed maakten, het huis waar onze jongens geboren werden en opgroeiden, het huis waar we 15 jaar lief en leed deelden, het huis waar mijn vader dagen kluste, elk jaar flink de tuin onder handen nam en dat mijn ouders allebei nog gekend hebben.

Schoonmaken met 15 jaar herinneringen, of eigenlijk nog meer, want ik ruimde al eerder de zolder op. Mijn schriftjes van de kleuterschool, mijn poëzie-album en mijn dagboeken, mijn stapel brieven met mijn penvriend die sinds die tijd mijn beste en oudste vriend is, een doos vol met cassettebandjes als samenvatting van mijn pubertijd, mijn foto’s van mijn studietijd en de dozen herinneringen uit mijn ouderlijk huis die ik maanden geleden op zolder zette. Handig J

Schoonmaken ook met een blik op ons nieuwe huis. Een nieuw huis, of eigenlijk een oud huisje, boerderijstijl met een schuur en een stukkie grond. Het huis waar we minimaal de komende 5 jaar aan het klussen zijn, het huis waar we welke dag verrast worden, waar onze jongens nu al avonturen met vriendjes beleven, het huis van onze dromen.

Schoonmaken is zeker mijn hobby niet, maar vandaag was het met liefde.

[jannekeschrijft]

Ode aan de introductie

Vandaag begint op veel hogescholen en universiteiten de introductie. Zo ook voor veel nieuwe studenten bij Fontys. En ooo de introductie. De eerste dag van de tijd van je leven. Althans het doet elk jaar mijn hart sneller kloppen. Want het brengt heel mooie herinneringen met zich mee en spontaan voel ik me dan jaren jonger. En tegelijkertijd ook wel een beetje oud ;)

Want in mijn herinnering was het spannend. Heul spannend.

Heel precies had ik de spullen van het lijstje ingepakt. En daar vertrok ik 24 jaar geleden met de trein naar Maastricht. Met een slaapzak en een nieuwe tas vol kleding, schriftjes en mn knuffel. En goh, wat voelde ik me heel wat. De middelbare school afgerond, diploma op zak en inmiddels 18. Bleek dat toch af en toe vooral vies tegen te vallen ;-))

Alle nieuwe gezichten, een compleet nieuwe stad, een mede-student die het MBO al had afgerond en mij voorhield dat “ik er nog wel achter zou komen” (binnen een week zat ik huilend bij hem op de bank), een studentenvereniging met een bar die altijd open leek, zoveel leuke mensen, mooie nieuwe avonturen…... En ach, ja ook nog wat colleges die we moesten volgen.

Ondertussen wacht het werk weer en mijmer ik mee met de studenten op de campus en hoop ik dat ze net zo gaan genieten als ik destijds.

[jannekeschrijft]

LEEF!

Hier stond je dan vanavond (ja, zeker weten) Het was wel spannend (oeh) Maar toch ook fijn (jeee) Vrij naar Henny Huisman

Kippenvel, bubbels in mijn buik en zo veel plezier!

Want wat een bubbel en wat was het spannend en wat was het fijn.

Spannend om te zien dat er echt echte mensen voor ons (!) in de zaal zaten;

Spannend want zou het echt allemaal goed komen met de dozen;

Spannend omdat het gewoon “mijn eerste keer” was.

Fijn om eindelijk te kunnen laten zien waar we al maanden aan werkten;

Fijn om op het podium te staan en stiekem een beetje podiumbeest in mezelf te ontdekken;

Fijn om te zien wat voor een geweldig resultaat we met zijn allen neergezet hebben.

Een bubbel waar de eerste echte repetities van starten in de week dat ik in mijn ouderlijk huis mijn geboortekaartje uit mijn fotoboek trok. Ook de week waarin mijn moeder slecht nieuws kreeg. Nummer na nummer repeteerden we in de weken die volgden. In de weken die volgden, was daar ook het overlijden van mijn moeder. En daarmee het opruimen van mijn ouderlijk huis. Een tijd met een lach en een traan. Want, jee.

Die zolder waar wij in de Poorterij een week lang vertoefden, dat was de zolder van mijn ouderlijk huis, waar echt letterlijk alle herinneringen waar we over zongen voorbij kwamen.

Bij het optreden was mijn moeder fysiek niet meer. Maar wat was ze er (samen met mijn pa!) bij en lieve zinderaars, wat heb ik met jullie genoten in de bubbel.

Ps. Wanneer gaan we weer

---------

In november 2016 bracht Popkoor Zinder - mijn popkoor - haar nieuwste muzikale productie LEEF! voor vier uitverkochte zalen in Theater De Poorterij te Zaltbommel.

Voor de voorstelling, die begon bij de geboorte en eindigde met een dovend lampje, werden onder meer persoonlijke geboortekaartjes en trouwjurken van zolder gehaald. Koorleden zongen over levensbepalende momenten zoals de eerste kus, een verbroken relatie en vakanties met herkenbare moderne liedjes.

http://www.bd.nl/regio/zaltbommel-e-o/zaltbommel/volle-zalen-bij-show-leef-van-zaltbommels-popkoor-zinder-1.6663032