poe.st.coast

poeziya, zevâl ve zeynep beni bekle manifestosu...

[jazzforus]

Kederle uyan bu güne,

Yüzünde çürümüş gecenin izleriyle

Sesini kıs zihninin

Ve bütün benlik sorgularını

Kapına dayanan o çift el silah sesiyle öldür

Aslı kayıp bir öyküdür bu

Özünde sen, silik bir cennet,

Hayalinin sınırlarında raks ederken

Kanar hüzün,

Gerçeklerin sağır gidip gelirken

Her gününde aynı kabusun yolunda

Cevapsız kaldığın bu hayat dramasında kaybederken...

[jazzforus]

Yastığıma nakışlı ebedi kabuslarım.

Çünkü ben,

Her sensiz sabahta bir avuç cam kırığı yutarım.

Geceleri bir anlık uyanışlarımda,

Tüm rüyalara kanser çığlıklarım yayılır.

Bileklerimin masumiyeti

Banyonun soğuk zeminine damlarken,

Ve artmışken yeterince sensizliğe

Bu akşam ölümle burun burunayım.

[jazzforus]

Zamanımı

Harcadım

Seninle

Canım

İçim Karanlık :)

[jazzforus]

It's so in to be depressed, so cool to be obsessed🤡🤡🤡

[jazzforus]

Şu “film şeridi” meselesini hep merak etmişimdir. O meşhur sahne uzun zamandır zihnimde dönüp durur.

Bu anlatılanlar gerçek midir? Yoksa sığ insanlar mı abartıyor? Madem öyle çok kişi aynı şeyi söylüyor, böylesine geniş bir kesimin sadece abartıda birleşmesi mümkün mü?

Eğer gerçekten abartıysa neden kimse çıkıp inkar etmiyor? Ya herkesin yaşadığı bir teselli, bir zihin oyunuysa… Belki de Yaratıcımız, hatalarımızı önümüze sererek, geç kalınmış bir tövbenin burukluğunu hissettirmek istiyordur bize, merhametini ummamız için.

Ben, geçmişimdeki pişmanlıkları görmesem de hissederim. Titrerim, af dilerim.

İşte bu yüzden bu sorularıma vedaya hazırlanıyorum.

Fazlasını öğrenmek için çıktım bu yola. Ve evet… fazlası da var.

Hem soruların, hem sorunların.

Telaşlanma hemen. Elbette paylaşacağım kalanını. Anlamadığım bir yolda, seni yanıma alıp da yormak istemem. Sıkılırsın.

Zaten, işin aslı şu: kimsenin olmaması gerçeği.

Şimdi gülünç gelse de, bir zamanlar yalnızlıktan ne çok korkardım. Şimdiyse bu beyaz mermerlerin ortasında bir “ben” varım.

Ruhum bile benimle midir, ondan bile emin değilim.

Aslında, ne zamandır “bir ruhum var mı?” diye soruyorum kendime. Soruyorum… durmadan soruyorum.

Cevap mı?

Yok.

Zaten cevap verecek benden başka kimse de kalmadı.

Yalnızlığı bu kadar anışım belki bu yolu kutsallaştırıyor.

Ama ne garip. Ben bu yolun kısalmasını değil, uzamasını istiyorum.

Her şeyi bile isteye ve farkında olarak yaşamak, tüm acılarıyla hissetmek istiyorum.

İşte bu yüzden onlarca yol içinden bunu seçtim.

Farkında olmak, hissetmek için.

Belki de sebeplerim beni bu kadar suskun ya da umarsız yaptı.

Ama biliyorum, hissetmeye duyulan özlem zamanla öyle bir hale geliyor ki, insan acıya bile muhtaç kalıyor.

Bu yolda yürümeye itildim.

Yürüyüşümün amacı tam da bu.

Ve senin de bunu az çok anladığını umarak yazıyorum.

Çünkü ben de çok düşündüm…

“Bir insan, ne yaşarsa yaşasın, kendine nasıl meyleder?” diye.

Ama öyle olmuyormuş.

Hiçbir şeyi gerçekten yaşamadan yargılamayın.

Ve işte

Benim bu satırlardaki tek isteğim,

ve belki de son cümlem:

Anlayın,

Susmadan önce.

[jazzforus]

Renklere bir intikam lazım artık

Fışkıran küllerinden karanlığın.

Kaldırım satan saçı sakalı bir adamlar

Düşmez yakamdan ki adını anmayım.

Parmakların vardı ceylan derisinden

Gözlerin, dokunmakla alevi kurşunlayandı.

Bir yolcuk isterken dikenlerim

Canım, azabının sesine takıldı

[kocalls]

[jazzforus]

Ve şimdi usulca dikil karşıma ey asil ölüm

Dindir hayat denen garip heyecanımı

Ben kendime taptığım için,

Bileklerimin kopmasına keyif sigaraları yakan o yabani kadınım

Nerde görsem, nerede duysam gülen yüzlere nefret duyarım

Belki sebepsiz sevebilmek için ellerini

Bir uçurumdan bulutlara doğru katliamımı fısıldarım

Gel yak birikmiş ne varsa içimde

Kül et, dağıt beni toparlandığım yerlerden

Hiç fırsat tanımadan nefes almama

Zehirler bula kanayan yaralarıma

[jazzforus]

"Sanata ruhumu veririm." derdi, ben her zerresine kadar sanattan oluştuğunu her gece kulağına fısıldadım. "Sanatın en güzel rengi sende," derdi. "Sanatın en güzel rengi sende ama senden sonra en çok heykelleri severim."

Ben ondan sonra en çok Van Gogh'un Rhone Üzerinde Yıldızlı Gece'sini sevdim. Çünkü düşlerimdeki gerçekliğe en yakın olanı oydu. Ellerimde onun saç tutamları, gökyüzünde gözlerinin yansıması, dudaklarından dökülen cennetsi bir ezgiyle...

En çok onu, sanatın en güzel rengini sevdim sonra Van Gogh'un zihin labirentini. Ben hep fırça işçiliği taraftarıydım ama o heykellere aşıktı.

[jazzforus]

Yazılarımın yayınlandığı derginin Aralık sayısının çıkması şerefine...

Saçımı maviye boyarım yerinde olsam

Hatta bir iki şiir bile yazarım kendime

Yalnızlar bilir ki en iyi şiiri insan yokluğa yazar

Ve artarak azalır her şeyden

Maddelerden ve yaşamdan

Ki bunları hak ettirir zaman

Güneş açar saçlarım aydınlanır

Ne güzel!

Ne güzel, sonra şiirlerim büyür pencerende

Kendi karanlığımda kavrulurum durmadan

Ardından bitimsiz bir sözü yinelerim:

"İçinde uçtuğum gözlerin

Yolların gidişine

Dünyanın dışında bir anlam verdi.

Yerinde olsam kimsenin yerimde olmasını istemem

[nixscriptum]

[poisonintheink]

my broken pieces flow to your shore /

— ʀ.ᴛ.

[jazzforus]

Bu gece öldüm ben.

Bedenimi 800 küsür parçaya böldüler. Etlerimi kafatasımdan ayırdılar. Zaten benim saçlarımı da oldukça kısaltmışlardı.

[jazzforus]

Bile bile girdiğim çıkmazdan

Damarlarıma bir zehir sayarak enjekte ettiğim acıyla

Geri çıkıyorum.

Bulutlar yırtılıp öfkelerini yağdırıyorlar üzerime.

Bir güçlü ışık hüzmesi

İki saniyeliğine gözlerime çalınıyor.

Yine bir duygunun esiri oluyorum.

Çıplak ayaklarım

Karanfilleri ezerek koşuyorlar.

Ben üç vakte kadar arkada kalıyorum.

Zehir etkisini usulca gösterip bedenimi kendi ellerime parçalatırken,

Uzaktan öylece izliyorum.

[jazzforus]

İnsanlığın wabi-sabi ustası

[jazzforus]

[jazzforus]

Ağzımda sıcak sabun tadı, verdiğiniz bütün adları reddediyorum. Kimim ben? Hayır, hayır, "uyuyan bir çocuk" deme yine. Bir yüzüm var. Arada bir aynalarda görüyorum. Bir sesim var, işitiyorum. Sesimi nerelere koyacağımı bilemiyorum, yakıştırıp hiçbir söze yerleştiremiyorum.