[jerome-fietst]

Traveller

Ritmisch tikken de regendruppels op het dak van de auto. De ruitenwissers van de Toyota moeten hun best doen om de voorruit vrij van druppels te houden. Samen met mijn vader ben ik onderweg om een oude Koga Miyata randonneurfiets op te halen. Stad en land zijn we al afgereisd om fietsen voor mij op te halen. Het begint inmiddels een jaarlijks terugkerend ritueel te worden. Terwijl Hiss Golden Messenger op de achtergrond speelt denk ik terug aan vroeger.

Ik zat in groep 8 van de lagere school en had na jaren van juffen eindelijk eens een meester: meester Bram. Bram fietste en daarom vond ik hem direct een toffe vent. Meester Bram vertelde mij op een dag over het rondje IJsselmeer. Met ruim 400km vanaf mijn woonplaats was het meer dan een rondje. Het had iets magisch. Ik was direct verkocht. Jarenlang breidde ik mijn rondjes uit. Stapje voor stapje kwam ik dichter bij die magische afstand, dichter bij het verwezenlijken van die droom. Tot dat ik een paar jaar terug ziek werd. Weg droom.

Maar ik vocht mijn weg terug, breidde mijn rondjes uit van tien naar vijftig kilometer. En van vijftig naar honderd kilometer. Hoe groter de afstanden werden, hoe dichter ik bij mijn droom om een rondje IJsselmeer te fietsen kwam. En hoewel de Koga Miyata waar naar ik onderweg was als winterfiets moest gaan dienen had ik, sinds ik de fiets op het internet te koop had zien staan, aan niets anders kunnen denken dan aan het feit dat het de perfecte fiets voor een rondje IJsselmeer was. Plots schrok ik op uit mijn gemijmer door de stem van de TomTom die riep: "Bestemming bereikt". Weer een stap dichter bij dat ene magische rondje.  

[jerome-fietst]

[jerome-fietst]

Viavelo 5 NL Met: • The places we ride • Stockeu • When all hope is scone • Tour of Ara • The essentials of cycling • Belgium by night • Review: Mio Cyclo 505

[jerome-fietst]

Koers (3)

Winnen. Wat moet het mooi zijn om als eerste je voorwiel over de meet te duwen en vervolgens op de hoogste trede van het podium te staan. Maar is meer dan winnen alleen dat de koers mooi maakt. Een tikje op de rug bijvoorbeeld.

De eerste rondes kon ik nog bij blijven, maar langzaam maar zeker zag ik de voorste groep steeds kleiner worden. Ik baalde. Na een geslaagde ronde van Didam afgelopen woensdag had ik op z'n minst gehoopt om vandaag in de eerste groep uit te kunnen rijden. Terwijl ik stug bleef door trappen haalde ik en andere renner in. In blik onder mijn oksel leerde me dat hij in mijn wiel was gaan zitten. Bij het opdraaien van de Hiddinkweg kwam hij uit mijn wiel en nam de kop over. Een pact was gesloten. Ronde na ronden reden we samen. Hij het deel over de Hiddinkweg en de Boterstraat en ik het deel over de Schoolstraat en de Lichtenvoordseweg. Dichterbij kwamen we niet, maar het was prettig om niet al het werk alleen op te hoeven knappen. Bij het kruisen van de finishlijn deed de wedstrijdcommissaris teken dat we nog één ronden te gaan hadden. Nog één laatste keer nam ik van hem over en nam de Lichtenvorseweg voor mijn rekening. Maar ditmaal stond ik bij het opdraaien van de Hiddinkweg mijn koppositie niet meer af. Vanuit mijn zadel demarreerde ik voor een hele verre ereplaats. Eenmaal over de finish kreeg ik een tik op mijn rug. Toen ik naar links keek zag ik dat het van de renner kwam met wie ik in de achtervolging had gereden. Een teken van wederzijds respect en als dank voor de prettige samenwerking. Ik tikte hem op de rug en schudde zijn uitgestoken hand. We hadden er samen een mooie koers van gemaakt.  

[jerome-fietst]

Koers (2)

Door de geluidsboxen langs de kant schalmt de stem van de speaker: "Nog vijf ronden te gaan,...!". Wat hij verder nog zegt versta ik niet. Het enige waarop ik let is het wiel van mijn voorganger en de bocht naar links die er aankomt. We komen de bocht goed door en het tempo wordt verder de hoogte in getrokken. Met vijftig kilometer per uur jagen we over de Raadhuisstraat in Didam. Ik voel mijn benen verzuren en mijn avondeten omhoog komen. Afzien. "Waarom doe ik dit? Wat is hier in godsnaam leuk aan?" vraag ik mezelf af. Ondertussen probeer ik het achterwiel van mijn voorganger te houden. Ronde na ronde gaan zo voorbij. Plots klinkt het geluid van de bel, de laatste ronde. Een minuut of twee later zit er erop. Ik lever mijn rugnummer in, pik mijn rugtas op bij mijn vader en samen met een kennis fiets ik terug naar huis. Het afzien lijkt alweer vergeten want beide rijden we met een grote grijns op ons gezicht. En dan besef ik het me: Waarom we het doen? Omdat er niets mooiers is dan die pijn in de benen en het gevoel over te moeten geven. Er is niets mooiers dan de grenzen op te zoeken, want juist op die momenten voel je je meer levend dan op welk ander moment.  

[jerome-fietst]

Koers

Als kind begon ik met mountainbiken. Wat was er nou mooier dan in het bos door de modder en over heuvels scheuren? Van wielrennen moest ik toen niets hebben. En waarom zou ik ook? In Bart Brentjes en Tinker Juarez had ik fantastische helden. Een Boorgerd of Ullrich had ik helemaal niet nodig. Maar dat veranderde toen mijn vader me op een avond mee nam naar de Cityronde van Doetinchem. Het was een zwoele zomeravond en terwijl we samen richting het centrum van onze woonplaats liepen passeerden renners op mooie glimmende fietsen. Niet veel later klonk het startschot en vlogen de renners door de binnenstad. De indringende geur van massageolie en zweet, het zoevende geluid van hoge carbon velgen. Ik was om, er moest een racefiets komen.  

Gisteren stond ik zelf weer eens aan de start van een criterium (mijn laatste dateerde alweer van 2008, dus het werd tijd..). Het was zwoel, maar wat gespetter zorgde gelukkig voor verkoeling terwijl ik met een pak anderen door het centrum van Aalten joeg. Langs de kant zag ik een jongetje met zijn vader staan. Ronde na ronde werd de grijns op het gezicht van het jochie groter. Toen het gespetter overging in regen probeerde de vader zijn zoontje mee te trekken naar een droger plekje. Het jochie wou niet en bleef stug staan. Het duurde niet lang voordat hij net zo doorweekt was als wij, maar zijn grijns bleef. Ik durf te wedden dat er vanaf vandaag ook bij hem een racefiets op zijn verlanglijstje staat.  

[jerome-fietst]

Een Duits ontbijtje

Het kwam met bakken uit de hemel toen ik omstreeks zeven uur in de ochtend door Kleve reed. Een straffe zuidwesten wind gierde tussen de gebouwen door. Het was nog rustig bij bakkerij Heicks & Teutenburg, slechts een enkeling was vroeg opgestaan om ondanks het slechte weer eropuit te gaan en ontbijt te halen. Hoewel de wind flink tegen werkte op de Grunewaldstraβe was ik sneller dan gedacht bij de afslag naar de Geldenberg. De aanloop heeft iets naargeestigs zo in de schemer en de stromende regen. Langzaam begint de weg op te lopen. Het eerste stuk met een stijgingspercentage van maar een paar procent doe ik zittend. Maar naarmate het stijgingspercentage verder oploopt ga ik verder en danseuse. De lichtbundel van mijn koplamp danst mee op het bewegen van de fiets en weerkaatste op het natte wegdek. Eenmaal boven hijg ik uit en zet de afdaling in. Een frühstück zoals ze die niet bij de bakker verkopen.

(Foto is tijdens beter weer geschoten ;-) )

[jerome-fietst]

Snelle benen

Onder een donkergrijs wolkendek fietste ik over de Rivierweg richting Giesbeek. Nu zullen jullie Giesbeek hoogstwaarschijnlijk niet kennen, laat staan de Rivierweg, daarom zal ik kort een beeld proberen te schetsen. De Rivierweg is wat je zou kunnen noemen het stereotype provinciale weg: Een tweebaansweg waar verkeer met 80 kilometer per uur overheen raast, met aan beide zijden een fietspad keurig van elkaar gescheiden door een smal strookje gras. Een troosteloos stukje weg wanneer het zonnetje schijnt, en een kwelling onder een donkergrijze hemel. Dat ik niet de enige ben die er zo over denkt blijkt wel uit het Strava segment getiteld: "als het even niet mee zit denk dan aan een ezel".Echter doordat het zo'n saai stuk weg is, is het fietspad meestal uitgestorven. Dit maakt het bij uitstek geschikt voor een stukje tijdrijden of, zoals ik van plan was, om wat sprintjes te trekken.

Inmiddels was ik al ver gevorderd op de Rivierweg, maar een sprintje had ik nog niet getrokken. Ik sprint graag tegen iets, of dat nou een vrachtwagen, een brommer of een andere fietser is, dat maakt me niet zoveel uit. Maar tot dusver had zich nog geen van eerder genoemde tegenstanders zich voorgedaan. Net voorbij Team Liemers Motoren keek ik achterom en zag ik in de verte een vrachtwagen in de herkenbare rood/blauwe kleurencombinatie van een lokaal transportbedrijf naderen. Ik besloot iets in te houden zodat ik hem op kon vangen en we na de rotonde samen op konden trekken.

Maar de trekker met oplegger bleek harder te gaan dan gedacht en met een kleine achterstand begon ik na de rotonde aan de sprint. Een tijdje ging het gelijk op met de DAF, maar langzaam maar zeker merkte ik dat de wagen verder uit liep. Ik vond het welletjes en liet het tempo iets zakken. Naast me reed nu een witte Mercedes Sprinter met Duits kenteken. De chauffeur zat met één hand aan het stuur en zijn andere hand had hij tot een vuist gebald. Hij schreeuwde overduidelijk iets naar me, maar doordat zijn raampje dichtzat kon ik hem niet verstaan. Zijn handgebaar was echter overduidelijk, het universele gebaar voor "Komaan!". Ik wierp een blik op mijn Mio en zag wat hij bedoelde: 58km/u stond er op de teller. Een klik met de shifter maakte dat de ketting op de 12 kwam te liggen. Nog één keer gooide ik er alles uit. Ik reed weg van de witte Mercedes en naderde de trailer van DAF. De benen liepen vol, ik kon niet meer. Uitgeput plofte ik neer op het zadel. In het voorbijrijden zag ik nog net hoe de Duitser zijn duim op stak.

[jerome-fietst]

0-1 Winter

Wie mij al een tijdje volgt weet dat ik een hekel heb aan winter. Kou, sneeuw, gladheid: ik houd er niet van. Sterker nog, ik hekel het. En toch blijf ik elke winter stug duurfietsen. Zelfs als het sneeuwt. Mijn liefde voor het fietsen is nou eenmaal groter dan mijn hekel jegens de winter. Zo kwam het dat ik vanochtend, ondanks wat sneeuw en gladheid, op mijn ros stapte om een rondje te fietsen. Met meer laagjes aan dan de gemiddelde poolreiziger wist ik me ondanks de temperaturen net onder het vriespunt goed warm te houden. Tot in Vorden ging het goed. Maar toen ik aldaar afremde voor een rotonde kwam mijn achterrem niet meer terug in zijn oorspronkelijke conditie. Met een blokkerend achterwiel kwam ik al slippend tot stilstand. Een bevroren remkabel bleek de boosdoener. Er zat niets anders op dan de GastheerG methode. Maar om nou midden in Vorden over mijn achterrem te gaan staan plassen ging me te ver. Gelukkig had ik een imbussleutel mee en kon ik de remkabel los draaien. Al glibberend, met enkel een voorrem tot mijn beschikking, reed ik Vorden uit. De eerste zijweg om een plaspauze te houden werd bevolkt door wandelaars en was daardoor geen optie. De volgende afslag met boom was gelukkig 'vrij'. GastheerG had gelijk, het miste zijn effect niet, ik had weer een achterrem! Om het lot niet verder te tarten besloot ik koers te zetten richting huis. 0-1 voor de winter.

[jerome-fietst]

2015

Trompet geluid vult mijn kamer en het duurt even voordat ik de melodie van Lost & Found herken van Ben Williams. Ik moet in slaap gevallen zijn want het laatste wat ik hoorde was Strenght and Beauty van hetzelfde album. Maar dat nummer staat toch wat eerder op de tracklist. Mijn iPhone ligt nog op mijn buik en wanneer ik het scherm ontgrendel opent de Strava app zich direct. Al swipend was ik door mijn fietsritten van 2015 gegaan en blijkbaar was ik weggedroomd bij mijn eerste en enige 200 kilometer rit van dat jaar. Het was dan ook wel één van mijn hoogte punten van 2015. Maar er was meer.

379 uur en 58 minuten van 2015 had ik op de fiets gezeten. Gedurende deze tijd had ik 9.139,9 kilometer gereden. Van oersaaie rondjes waarin ik moeite had om in de D1 zone te blijven, tot vol gas door de Achterhoek met de jongens. Van eenzame ritten over de Veluwe tot met 200 man naar de 'voet' van de Eltenberg sprinten tijdens de Henk Lubberding Classic.

2015 was een mooi (fiets) jaar geweest, en ik had er met volle teugen van genoten.

[jerome-fietst]

Voor Le Grimpeur

Ik was de BMC aan het uit laten op mijn vaste rondje door de Kruisbergse bossen toen ik onderuitschoof. Elk rondje was ik harder door deze bocht gereden. Ik had de limiet opgezocht en in het derde rondje was ik er overheen gegaan. Een gladde boomstronk, een voorviel dat weggleed en vervolgens de geur van rottende bladeren die mijn neusgaten binnendrong.

Kort geleden vernam ik het slechte nieuws omtrent Fiets forumlid Le Grimpeur. Tijdens een ritje in zijn geliefde Provence sloeg hij over de kop en liep een hoge dwarslaesie op. De schrik van elke fietser werd voor hem helaas werkelijkheid. Datgene wat hij zo lief had, pakte nu zijn vrijheid af. De afgelopen ritten moest ik vaak aan hem denken. Vaker dan voorheen vroeg ik me af wat ik zou doen in een dergelijke situatie. En of het fietsen het dat allemaal waard was. Angstig was ik er niet door geworden, maar toch zat ik anders op de fiets. Tot vandaag dus. Vandaag was ik weer tot de limiet gegaan, of beter gezegd, erover.

Toen ik mijn fiets opraapte kon ik een glimlach niet onderdrukken. Ik had weer genoten van de natuur, de snelheid, het opzoeken van de limiet en het eroverheen gaan. Ik had weer genoten van het fietsen. Iets wat Le Grimpeur ook altijd had gedaan. Ik nam me voor om niet meer aan de keerzijde te denken, maar om weer te gaan genieten. Te gaan genieten voor Le Grimpeur.

Ik nam het voorwiel tussen mijn benen, draaide het stuur recht , klopte de rechter remhendel terug op zijn oorspronkelijke plek en ging weer verder met genieten waar ik gebleven was.

[jerome-fietst]

De randonneur

Met het inrijden van het Eerbeekse Veldpad waren de laatste kilometers van onze rit aangebroken.  Nog voor het pad goed en wel omhoog kan gaan lopen hupte hij zijn fiets van het hoger gelegen asfaltpaadje af het naast gelegen gravelpad op. ''Elke meter gravel telt.'' lachte hij. Hij was ingegaan op mijn uitnodiging voor een rondje gravel grinden op de Veluwe. Ik volgde zijn voorbeeld en trok een kort sprintje om weer in zijn wiel te komen. Langzaam begon het Eerbeekse Veldpad op te lopen. Nauwelijks waarneembaar voor het oog, maar voelbaar in de benen. Mijn benen deden pijn. De weg begon steiler op te lopen en op het steilste stuk trok hij nog even door. Nog meer pijn in mijn benen.  Ik vroeg me af hoe het met die van hem zou zijn. Of ze überhaupt wel eens pijn deden. Hij is namelijk een randonneur, zo'n een die je instelt op een bepaalde afstand en snelheid en dan gewoon af laat lopen als opwind speelgoed.

[jerome-fietst]

Een laatste blik achterom

Een nieuwe fiets ophalen is altijd leuk. Maar deze is voor mij extra speciaal. Want hoewel het alweer 1,5 jaar geleden is, weet ik nog als de dag van gisteren hoe ik samen met een infuuspaal en een zak sondevoeding over de gang van mijn afdeling in het Slingeland ziekenhuis sjokte. Na zo'n klein stukje lag ik vervolgens uitgeteld op bed. Op zulke momenten leek wielrennen verder weg dan ooit.

Deze zomer had ik na een lange weg vol ups en downs mijn jaarlijkse controle in het ziekenhuis. Mijn laatste controle, zo bleek later, want de arts was (net als ik) zo tevreden dat ik niet meer terug hoefde. Toen ik het ziekenhuis uitliep wist ik het direct er moest een nieuwe racefiets komen. Voor mij de perfecte afsluiting van een rot periode en het begin van een nieuwe. En daarnaast als herinnering dat je veel kunt bereiken, zolang je er zelf maar in blijft geloven.

[jerome-fietst]

Stayeren op z’n Achterhoeks

Tijdens mijn trainingen heb ik niet de brede rug van Joop Zijlaard om achter te kruipen. En ook geen ploegleider die me met zijn wagen even uit de wind kan zetten. Maar soms, als ik een beetje geluk heb, dan kom ik onderweg één van de jongens van Bloemenkamp tegen. Aanhaken maar!

Een teken voor harder of zachter is er niet. Het is gewoon vol gas zolang de weg het toe laat. Vrees voor een spatje modder moet je niet hebben. Want wanneer ze tijdens het uitwijken voor een groep scholieren de berm opzoeken krijg je de volle laag. Maar het is het waard, want zeg nou zelf. De rug van Joop Zijlaard of een ploegleider die je vanuit de auto iets toe schreeuwt is toch niets in vergelijking met een ronkende New Holland tractor?

[jerome-fietst]

Eet trainingen

Lange tijd at ik tijdens het fietsen om de paar uur een paar krentebollen. Op die manier probeerde ik dumpingklachten te voorkomen. Het nare gevoel dat ik daarvan krijg wou ik beslist niet onderweg meemaken. Tijdens de rit Amsterdam-Doetinchem ervoer ik hoe lastig deze manier van eten was. Te snel eten zou kunnen leiden tot dumpingsklachten en te lang wachten tot de man met de hamer. Het was voor mij dan ook duidelijk geworden dat ik het eten onderweg zou moeten gaan aanpassen als ik in de toekomst regelmatiger lange tochten wou gaan tijden.

De afgelopen trainingen stonden dan ook vooral in het teken van het eten onderweg. Steeds vaker at ik elk uur een fruitreep van de Appie (aanrader!) en dronk steeds een beetje meer. Dumpingklachten bleven weg en het vertrouwen groeide.

Vandaag was de ultieme test: een rondje Holterberg. Een rondje van ongeveer 120 kilometer. In D1 tempo zou dat ongeveer zes uur op de fiets betekenen. Acht fruitrepen gingen in mijn middelste achterzakje. Zes zouden er zeker op gaan en twee 'voor de zekerheid'.

Het eerste uur at ik niets, maar daarna zonder problemen om de drie kwartier een fruitreep. De 'eet' trainingen hadden hun werk gedaan. Niet alleen bracht het vertrouwen en bood het perspectief voor de toekomst. Het bracht ook het 'oude' gevoel weer terug. Gewoon weer lekker fietsen en eten zonder problemen.

[jerome-fietst]

Fatboys

Fat boys, fat boys, Watcha gonna do,  Watcha gonna do when they come for you?

Al langer riep ik helemaal klaar te zijn met de Schwalbe Marathon Racers. Weinig grip, weinig comfort. Het enigste pluspunt leek de lekbestendigheid te zijn.

In eerste instantie dacht ik erover om weer een paar Panaracer Pasela's te bestellen. Maar bij mijn fietsenmaker ontdekte ik deze Specialized Fatboy's. Na wat meetwerk bleek dat de breedte (met 45mm zijn ze 10mm breder dan de Schwalme Marathon Racers) in theorie weinig problemen op zou leveren.

Hoe rijd dat dan? Nou best goed. Qua grip en comfort ben ik er in ieder geval ruim op vooruit gegaan. Wel lijkt de fiets wat meer rechtdoor te willen, maar een criteriumfiets was het toch al niet. Over lekbestendigheid kan ik na een drie ritjes nog niets zeggen. 

En over de looks valt natuurlijk niet te twisten. Maar zelf ben ik fan van de 'gumwall' bandjes.

[jerome-fietst]

Amsterdam-Doetinchem (in fragmenten)

Het was een paar minuten voor acht toen de Arriva trein het station van Arnhem binnenreed. Mijn mede reizigers drongen zich naar de deur van het achterste treinstel. Zodra de deuren zich opende snelde iedereen naar buiten het perron op en vervolgens de trap af. Een dikke meneer met een grote koffer duwde me bruusk opzei. Hij wilde nog snel voor mij en mijn fiets door de deur naar buiten. Als laatste verliet ik de trein en daalde de lange trap af. Geen sinecure op racefietsschoenen en met een fiets op de schouder. Eenmaal beneden haastte ik me naar perron 11 waar de intercity naar Amsterdam al stond te wachten.

Zachtjes rolde de intercity het station van Arnhem uit. Hij moest een aantal maal van spoor wisselen aleer hij op de juiste spoor zat om koers te zetten naar het westen. De regen tikte hard op de ruiten van het treinstel. Ik huiverde. 'Als ik dat maar niet onderweg krijg' dacht ik tegen beter weten in. De dag ervoor had ik de weersvoorspelling nog tot in den treuren bestudeert. 'Geregeld buien met mogelijk hagel en windkracht 6bft landinwaarts' luidde de weersvoorspelling voor die dag.

De intercom van de trein kraakte. 'Het volgende station is Amsterdam Centraal..' vertelde een stem. De rest van het omroepbericht kreeg ik al niet meer mee. Met mijn gedachten was ik al bezig met de terugweg.

Ik reed het station uit, stak de weg over en sloeg direct rechts. Mijn tocht terug naar huis was begonnen. Een goede 140 kilometer zou ik moeten afleggen alvorens ik weer thuis zou zijn.  Fietsknooppunten leidde me via het Oostelijk Havengebied en de Diemenpolder Amsterdam uit.

Met wind in de rug reed ik over het oostelijke deel van de Gooimeerdijk. De Volkswagen camper naast me had net af moeten remmen voor een drempel. Het had lang geduurd voor hij weer naast me reed.  'Zou ik fans hebben?' dacht ik nog. Ik draaide mijn hoofd naar links. De bestuurder en de passagier leken geen oog voor me te hebben. 'Waarom zouden ze dan zo langzaam rijden?' verbaasd wende ik mijn blik naar de kilometer op de stuurpen. 52km/h zag die aan. Dat verklaarde een hoop. Ik kon een grote grijns niet onderdrukken.

Ergens tussen Barneveld en Harskamp was ik de weg kwijt geraak. Een simpele ziel had het nodig gevonden de ANWB paddenstoel te vernielen, waardoor deze niet meer leesbaar was. Gevoelsmatig ging ik de verkeerde kant uit en ik besloot om te keren. Ik vroeg de weg aan een oudere man die een oprit af kwam lopen. Nadat ik uitleg had gekregen over de verschillende routes naar Harskamp vroeg de beste man waar ik vandaan kwam. Ik vertelde hem dat ik vanuit Amsterdam onderweg was naar Doetinchem. 'Doetinchem, waar ligt dat?' vroeg hij. De verbazing in zijn ogen was groot toen ik hem vertelde dat Doetinchem in de Achterhoek lag.

Het afgelopen jaar had ik afstand genomen van het idee dat ik ooit nog een rit boven de honderd kilometer zou rijden. Niet omdat ik nou zo'n negatieve gedachten gang heb, maar meer als een soort zelfbescherming. Toen ik de brug bij Doesburg op reed wist ik dat het binnen was. Hetgeen ik het afgelopen jaar voor onmogelijk had gehouden was dus toch nog mogelijk. Langzaam voelde ik mijn ogen vochtig worden. Tranen van geluk.