Ang pag-undergo na yata ng OJT ang isa sa pinakahumbling experiences na naranasan ko. Yung akala mo alam mo na ang lahat, yung feeling mo ang taas taas mo na dahil college ka na; pero, pagdating mo sa company, doon mo malalaman na puro ere lang naman pala ang laman ng utak mo. Nito ko lang natapos ang OJT at sa dami ng natutunan ko, napakarami kong gustong pasalamatan. Yung boss ko na walang ginawa kundi ang utusan ako ng utusan, dahil para nga naman daw sulit ang bayad ng company sa akin. Sa supervisor kong puro 1 ang binigay na grade sa evaluation form kaya napakadaling kuhanin ang overall rating. Sa kadepartment kong puro lakas ng hangin ang inabot ko dahil siya na ang pinakamagaling sa lahat ng tao sa mundo at siya na ang perpekto. Sa isa ko pang kadepartment na kung anong iniyabang ng isa, ay siya namang ibinait niya. Siya na lagi kong kakuwentuhan sa kung anong bagay. Magsisimula sa company hanggang sa mapunta na sa social issues, pulitika, relihiyon, at ang totoong nangyari sa itsura ni Charice Peympeyngkow. Siya na laging gumigising sa akin kapag nakakatulog ako at may paparating na manager. Sa bwakanang Coordinator namin na walang ginawa kundi ang pabalik balikin kami sa school at magfeeling artista dahil sa sobrang demanding. At higit sa lahat, sa mga operators na kahit OJT ako ay itinuring akong head nila at the same time ay tropa. Sila na lagi kong kadaldalan at kasama kong magpapanggap na busy, masipag at madaming ginagawa kapag parating ang manager. Sila na pinaexperience sa akin ang mga gamit nilang machines na hangang hanga naman ako kapag ginagamit. Daig ko pa ang bata sa pagkahanga. Salamat. Sa isang electronics company na pagmamay-ari ng mga Ayala ako nag-OJT. Doon ako nag-OJT kasi may allowance at kasi masyado nang late para magpakachoosy pa ako sa pag-OOJThan ko. After ng OJT ko, doon ako maraming natutunan at narealize sa buhay. Noong first day ko doon, bagot na bagot ako. Tapos puro orientation kaya antok na antok ako. Tapos pakilala dito, pakilala doon. Itutour ako sa buong company. Ilang na ilang naman ako kasi siyempre halos lahat ng mata, nakatutok sa akin. Kasi nga ako ang bago. Naalala ko pa, noong first week ko, gustung gusto ko na matapos ang OJT kasi nga feeling ko hindi ako masaya at naiinip ako. Wala pa din akong kakilala at kausap noon. Kung ako ang pinakamadaldal sa course namin, sa OJT parang ako ang pinakatahimik. Pero habang tumatagal, doon ko unti unting natututunan na mahalin ang company. Mas nagiging attached na ako. Pero, sa stay ko doon, marami akong narealize. Narealize ko na kailangan, sa pipiliin mong trabaho, dapat masaya ka. Kasi di gaya ng OJT na may total number of hours, sa totoong trabaho, magsawa ka hanggat gusto mo. Di naman puwede kasi na dahil di mo feel, magreresign ka kaagad after ng 1 week, lalo na at kung freshgrad ka. Narealize ko din na sadyang mahirap pala talaga ang magtrabaho. Di pala talaga biro ang ginagawa ng mga operator. Dahil sa buong shift nila, restricted sila sa ginagawa nila. Sila ang maghapong nakatayo, nakatuwad, nakayuko, atbp. Hindi pala biro maging operator. Dahil sa kabila ng kakarampot na kita, sila ang gumagawa ng mga mahihirap na trabaho. Marami akong nakausap na gusto man nilang umayaw sa trabaho, wala silang magawa dahil kailangan nilang kumita para sa pamilya nila. Karamihan naman sa kanila ay hindi tapos ng pag-aaral kaya hindi sila makapamili ng trabaho. Kung saan may opening, kahit ano pa man yan, apply lang sila. Narealize ko kung gaano kahirap maging minimum wage earner. Yung kita nila, kahit maliit, pilit nilang pinagkakasya para lang may maibigay sa pamilya nila. Lalo na yung mga nagboboarding house. Lahat ng pagbabudget ay nadiskartehan para lang may maipadala. Kahit di na sila kumain, may maipambayad lang sa renta at pamasahe papunta sa trabaho. Kadalasan, 2000 lang ang naipapadala. Kaya yung iba, kahit magtrabaho ng 15 oras, kahit araw-araw pumasok, kahit pumasok ng Linggo at Holiday, okay lang sa kanila. Ang mahalaga sa kanila, ang kumita. Narealize ko kung gaano kahirap kapag yung wala kang magawa. Katulad na lamang mg mga empleydo sa mga company na galing sa agency. Wala silang magawa dahil anytime, kapag di sila feel ng management, pwede sila ipatanggal basta ng walang bakit-bakit pa kaya kailangang sundin ang gusto at utos ng mga nakakataas. Narealize ko din kung paano magpahalaga ng mga simpleng bagay. Sila kahit 3000 lang ang suweldo, masayang masaya na. Mailibre mo lang ng 8 ounce na Coke, masaya na. Kahit na kakarampot na kita nila, kahit pagod sa trabaho, nakukuha pa din nilang.ngumiti at sumaya. Doon, narealize ko kung gaano ako kasuwerte. Yung mismong nag-OOJT ako, dapat nga ipagpasalamat ko yun, dahil ibig sabihin nun, malaki ang tsansa ko na makapagtapos na ng pag-aaral. Yung iba nga, gusto makatapos pero wala sila magawa dahil walang pera. Doon ko din narealize na magpakumbaba. Huwag masyadong mataas ang tingin sa sarili dapat dahil may mas magaling at may mas marunong pa sa iyo. Matutong makinig at sumunod, dahil hindi lahat ng alam mo na theory, mai-aapply mo. Minsan nga, mas madiskarte pa yung mga operators kaysa dun sa mga may tinapos. Narealize ko na mahirap pala talagang kalabanin ang antok. Narealizr ko na isang effective na paraan para hindi ka mahuling natutulog ay ilagay ang kamay sa baba, humarap sa computer, hawakan ang mouse, buksan ang excel na may laman, at matulog. Narealize ko na mahirap kapag sa company inabot ng tawag ni Mother Nature. Narealize ko na mahal ang tinda sa canteen. At sa huli, narealize ko na uso din ang nakawan ng ballpen sa company. Totoo pala na hindi lahat ng bagay ay matutunan mo sa paaralan. Minsan, kailangan mo ding lumabas dahil doon mo malalaman na may mas magaling pa na teacher diyan sa terror prof mo, may mas demanding pa sa mga prof mo sa mga minor subjects na feeling major, may mas mahirap pang ispelengin sa prof mo sa Calculus - ang iyong sariling karanasan.
romaincrisis
gummygunk
kianamaiart
turnnoffyourmind
titsay
dailybridgerton
snowghoul
andulkaphoto