Schrijven over hersenspinsels. Dat is het doel van mijn blog. Ik schrijf over onderwerpen waar ik nieuwsgierig naar ben. Zaken die me opvallen. Of waar ik - het liefst met anderen - even bij stil wil staan. Het ligt aan het onderwerp hoe ik er over schrijf. De ene keer is het beschouwend, of analystisch, de andere keer scherp of kort-door-de-bocht. En soms persoonlijk en misschien een tikkeltje naïef. Thema's waar ik over blog zijn politiek, maatschappij, (social) media, personal branding en persoonlijke ervaringen. Omdat verandering nooit een einde kent, is er altijd werk in uitvoering.
Hoe de PVV via terreur de elektrische auto aanvalt
Zoals inmiddels - hopelijk - bekend, heeft de Partij voor de Vrijheid (PVV) een aardige reputatie opgebouwd met het bedenken van invalshoeken. Qua framing, beeldspraak, oneliners, soundbites en spinnen van informatie is voorman Geert Wilders een ware meester. In zijn kielzog proberen andere fractieleden hun eigen onderwerpen op een soortgelijke manier onder de aandacht te brengen.
Vandaag kwam ik via-via op Twitter een vraag tegen van de Eerste Kamerfractie van de PVV. Zie ook de foto:
- Afbeelding via @HannaHekkert op Twitter.
Causaal verband
In eerste instantie gingen mijn wenkbrauwen omhoog. Huh? Wat-waar-hoe? Ik was verbaasd over de vraag. Totdat ik de complete tekst nader bestudeerde en de betekenis tot mij liet doordringen. De PVV-fractie in de Eerste Kamer weet bijzonder geraffineerd een causaal verband te geven tussen terreur en elektrische auto’s, en tegelijkertijd hun klaarblijkelijke ongenoegen over elektrische voertuigen kenbaar te maken - met een poging tot steek onder water richting het kabinet als extraatje. En het is een bijzonder listige vraag ook. Laten we de tekst eens nader bestuderen.
Laat ik eerst even de tekst er bij pakken, dat leest wat makkelijker.
9. Trekvermogen caravan
De leden van de PVV-fractie constateren dat de toename aan Islamitische terreuraanslagen in de gehele wereld de Nederlandse vakantieganger er weer toe brengt meer met zijn caravan op vakantie te gaan. Kan de regering een schatting geven vanaf het moment waarop een elektrische auto (die nog steeds de voorkeur van het kabinet schijnt te hebben) een caravan kan trekken en dat met een actieradius van pak weg 500 km.
Lees de tekst gerust enkele keren door, en laat deze op je inwerken.
Uit de categorie ‘zo kun je er ook tegen aankijken’: wat is er zo bijzonder aan deze vraag?
De eerste zin
In de eerste zin al staat er, naar goed PVV-gebruik, een beschrijvend bijvoeglijk naamwoord dat door middel van associatie meteen een bepaalde lading geeft aan een begrip. In normaal Nederlands: door islamitische voor terreuraanslagen te zetten wordt het beeld meteen bepaald. Het gaat niet zomaar om terreur, maar om islamitische terreur. Deze terreur krijgt nog extra zwaarte met zich mee, omdat men meldt dat het om islamistische terreur in de hele wereld gaat. Het helpt dat de PVV continu ten strijde trekt tegen de islam, waardoor we eigenlijk automatisch deze koppeling maken.
Framing
De toon is gezet: vanwege de wereldwijde islamitische terreur gaan Nederlanders steeds vaker met de caravan op pad. Het frame is bepaald, en er is en passant een verband gelegd tussen terreur en vakantievervoer. Mensen geven vanwege de wereldwijde terreur, pardon, islamitische terreur de voorkeur aan de auto met caravan boven andere vervoersmiddelen. Dit heeft natuurlijk consequenties en kan diverse vragen oproepen. En dat brengt me bij zin twee.
Plotwending in zin twee
Zin twee is, als je de kop ‘Trekvermogen caravan’ niet had gelezen, een dusdanig onverwachte plotwending dat deze niet had misstaan in een thrillerroman die voor 5 Euro bij de AKO of Bruna ligt - precies, van die last-minute pockets omdat je toch wat wilt lezen, het boek wel leuk lijkt, goedkoop is en omdat je te eigenwijs bent om een e-reader aan te schaffen.
Terug naar zin twee. De plotwending. De PVV-fractie vraagt niet naar de veiligheid van Nederlanders die met het vliegtuig afreizen naar brandhaarden in de wereld waar zij blootgesteld kunnen worden aan islamitische terreur. Nee, de fractie spitst zich toe op het trekvermogen van elektrische auto’s met naar huidige maatstaven een bovengemiddelde actieradius.
Sneer naar kabinet én elektrische auto
Wie goed tussen de regels door leest, merkt dat er een sneer naar het kabinet in de tweede zin zit. De terzijde tussen haken - (die nog steeds de voorkeur van het kabinet schijnt te hebben) - geeft stiekem aan hoe de PVV over de elektrische auto denkt. Zij hebben het er daar niet zo op, het kabinet wel. Want het is hún voorkeur. (Als je nu oom Geert verwijtend met een vingertje naar vak K ziet wijzen, is deze voorgaande zin geslaagd.) De terzijde is bedoeld als een (poging tot een) kleine steek onder water aan het adres van het kabinet.
Stiekem best wel moeilijke vraag
Dan volgt nog de afsluiting: de elektrische auto moet voldoen aan een actieradius van 500 kilometer. De PVV-fractie wil het naadje van de kous weten. En de vraag is bovendien zo complex, dat ik vermoed dat er behoorlijk gediscussieerd is bij het opstellen van deze vraag: ‘Laten we het ze zo moeilijk mogelijk maken en wat uitzoekwerk geven over die elektrische poeha’.
Want wat verstaat de PVV-fractie in de Eerste Kamer onder een elektrische auto? Moet deze volledig elektrisch zijn, dus alleen accu's en een stekker bevatten? Er zijn nog niet veel modellen die puur op elektriciteit in één rit 500 kilometer af kunnen leggen, laat staan met de extra kilo’s van een caravan. De meeste mensen die kennis hebben gemaakt met elektrisch rijden weten: elke kilo extra kost actieradius.
Of vallen de hybride modellen er ook onder, waarbij elektrisch rijden wordt gecombineerd met een verbrandingsmotor? Dan wordt het makkelijker om de vraag te beantwoorden - de Consumentenbond heeft laatst nog een trekauto test gehouden, waaronder met hybride modellen. Maar tussen hybride modellen zit ook weer verschil tussen een plug-in hybride of een auto met range-extender. Een flinke puzzel voor de ambtenaar die deze vraag mag gaan beantwoorden namens de verantwoordelijke minister.
Huisstijl
Wat mij zo bevalt aan de vraag van de PVV-fractie is dat deze helemaal in stijl is opgesteld. De huisstijl van de partij is als het ware geprojecteerd op een vraag. Het geheel krijgt door het juiste gebruik van bijvoeglijke naamwoorden en terzijdes een bepaalde politieke lading. Er zijn meer partijen die dit foefje toepassen (Partij voor de Dieren met de bio-industrie), maar bij de PVV weten ze er altijd meerdere ladingen aan te geven. Zoveel lagen aan zo’n korte boodschap toevoegen is bijster knap. Ik zou het bijna vakwerk willen noemen. (Ja, dit is een kleine sneer naar de medewerkers van de partij. Door het bíjna vakwerk te noemen spreek ik mijn waardering uit, maar lijkt het er ook op dat ik ze als vakmensen toch niet helemaal serieus neem. Zie je hoe makkelijk dit gaat?)
Ik neem dus mijn hoed af voor de vraagopsteller(s). Het is een geraffineerd stukje politieke vraagstelling, volledig in stijl en in lijn met de partijlijn en voorzien van meerdere lagen en (negatieve of negatief bedoelde) associaties.
Dat ik zo mijn vraagtekens zet bij het causale verband tussen wereldwijde islamistische terreur en caravangebruik, of de sprong van terreur naar vervoer met een elektrische auto, is weer een ander verhaal.
Eer aan de islam / Islam?
Extraatje: ik weet niet of het jullie ook opgevallen is, maar er staat een klein foutje in de oorspronkelijke tekst. Voor de zekerheid heb ik het opgezocht, maar het bijvoeglijk naamwoord islamitisch mag volgens Genootschap Onze Taal gewoon met een kleine letter ‘i’. Opmerkelijk dat juist de PVV met een hoofdletter ‘I’ juist extra respect lijkt te uiten voor de door hen zo verfoeide religie. *gniffelt*
Met het schaamrood op de kaken de week uit! Durf ik toe te geven dat ik enorm hard meezing met deze nummers? Dat ik ze stiekem erg leuk vind? Of er op de een of andere manier waardering voor heb?
Als slotakkoord van de Facebook DJ Challege, een duik in een lijstje met Guilty Pleasures.
Barbra Streisand & Celine Dion – Tell Him
Twee grootse stemkanonnen verenigd in één lied. Glazuur-van-je-tanden-spattend zoet, maar wát een fijne guilty pleasure. Er zijn zelfs mensen die weten en gehoord hebben dat ik dit nummer loepzuiver mee kan zingen – met mijn kopstem.
Az Yet – Last Night
Wie goed luistert, hoort dat deze plaat enorm fout is vanwege diverse dubbelzinnigheden. Ik doe altijd mijn best de lage partijen zo goed mogelijk mee te zingen.
Backstreet Boys - Quit Playing Games (With My Heart)
Wanneer je, zoals ik, opgroeit met een zus die fan is van diverse boybands, heb je de kans dat er wat blijft hangen. Dit nummer is daar een voorbeeld van. Detail: op menig huisfeest in mijn studententijd werd dit plaatje gedraaid. Elke keer heb ik zonder schaamte en vol overgave meegezongen of meegeplaybacked.
Another Level – Freak me
Lekker fout, en leuk voor de dames om naar te kijken.
ABBA – Dancing Queen
Voor onder de douche, tijdens het schoonmaken of op de fiets. Misschien binnenkort maar eens de filmmusical Mamma Mia! maar weer eens kijken dan...
Marc Anthony & Tina Arena – I want to spend my lifetime loving you
Uit de categorie ‘Zoetsappige soundtrack singalong songs’. Op redelijk volume aanzetten en meebleren. Detail: van de soundtrack van The Mask of Zorro (1998).
Ultimate Kaos – Casanova
Ik neem aan dat ik niet hoef uit te leggen dat ik enkele guilty pleasures niet heb gemeld. Anders wordt de lijst ook zo lang, natuurlijk.
Bonustrack: Adreas Bourani - Auf Anderen Wegen
“Is dit nummer wel fout?” vraag ik me af. Wellicht omdat het een Duitstalig liedje is. Ik heb het vaak gehoord tijdens mijn vakantie in Oostenrijk 2015. Ik kon het al snel meezingen. Vooral het refrein blijft makkelijk in je hoofd hangen.
En dit besluit mijn DJ Challenge. Zeven dagen lang hebben jullie een kijkje in mijn muzikale keuken mogen nemen. Ik hoop dat jullie een beetje vermaakt zijn. Reacties zijn, zoals altijd, welkom!
Elke film heeft zijn eigen unieke soundtrack. Inmiddels heb ik ook een behoorlijke verzameling OST’s (Original Soundtrack) in huis. Voor diverse films is de muziek speciaal gecomponeerd. Denk aan The Imperial March van John Williams voor Star Wars. Het maakt de muziek heel herkenbaar.
Andere films hebben een eigen titelsong die als herkenningspunt geldt en vullen de rest van de soundtrack aan met al bestaande (pop)liedjes. Vandaag geef ik jullie een kleine inkijk in dit specifieke genre.
Harry Potter The Prisoner Of Azkaban – A Window To The Past
Niet zo bekend als Hedwig’s Theme, maar van een wonderbaarlijke schoonheid. Dat een fluit zo klinken kan.
Lord of the Rings
De soundtrack van de complete trilogie is fantastisch. Huiscomponist Howard Shore heeft bijzondere stukken geschreven voor deze films. Ik licht er enkele voorbeelden uit, die ik zelf erg mooi vind.
The Fellowship Of The Ring – A Journey In The Dark
Dit is de muziek die je hoort als The Fellowship zich in Moria begeeft. Een waar klassiek stuk op zichzelf. De mooiste passage zit, mijns inziens, tussen 2:14 en 3:13.
The Two Towers – The King Of The Golden Hall
Een van mijn favorieten, omdat de ‘theme’ voor Rohan hier zo mooi in wordt gespeeld (0:53 – 1:51).
The Return Of The King – Andúril
De muziek van de scène waarin Aragorn zijn nieuwe zwaard krijgt: Andúril, Flame of the West, forged out the shards of Narsíl. Wie goed luistert, hoort het koor de naam van het zwaard zingen.
The Hobbit An Unexpected Journey - Misty Mountains
Wat voor Lord of the Rings geldt, kan ook voor The Hobbit gezegd worden. Om niet al te veel uit te wijden, heb ik één track geselecteerd. Deze track is zowel mooi, mysterieus als ‘omnious’ – er gaat ook namelijk een bepaalde dreiging van uit, de reden waarom de dwergen hun goud verloren en op avontuur gaan om het terug te winnen.
Pirates of the Caribbean
De film Pirates of the Caribbean – The Curse Of The Black Pearl was een onverwachte hit in de bioscopen en bracht eigenhandig het piratengenre terug in zwang. En dankzij de muziek van huiscomponist Hans Zimmer gingen jeugdige kijkers zich ineens interesseren in de klassieke muziek van de film. Bij deze filmserie ook maar één voorbeeld, waar ik er vele had kunnen kiezen. Voor mij blijft At World’s End – One Day geweldig mooi, vooral vanaf 2:38. Soepele strijkers die zo je ziel binnenzweven - als je het toelaat.
Pirates of the Caribbean At World’s End – One Day
Vangelis – Conquest of Paradise
Vangelis componeerde Conquest of Paradise een themanummer, dat waarschijnlijk bekender is dan de film waarvoor hij gemaakt is – zelfs al heeft de film nochtans dezelfde naam in de titel (1492: Conquest of Paradise). Neuriën jullie mee?
James Bond
Er staan heel wat James Bond dvd’s in mijn filmcollectie. De main theme wordt overal herkend en is onlosmakelijk verbonden met 007. Diverse titelnummers haalden de top van internationale hitlijsten. Mooie terzijde: het schijnt dat Tom Jones na de uithaal in Thunderball is flauw gevallen vanwege de krachtige inspanning die hij heeft moeten leveren. Ik vermoed dat, als er ooit een documentaire wordt gemaakt over de diverse titelnummers van een van de langstlopende filmreeksen ter wereld, er nog wel meer anekdotes naar boven komen.
James Bond – Theme Song
James Bond – 50 Years Soundtrack playlist
Op de gedeelde playlist mist de nieuwste in de collectie, namelijk de titelsong voor Spectre - Sam Smith – Writing’s On The Wall.
Disney
Waar je mee opgroeit… Wie is niet bekend met de sprookjes van weleer, die door Walt Disney Company naar het grote doek zijn gebracht? Er staan redelijk wat Oscars in de prijzenkast op het hoofdkantoor (of in een speciale kluis) voor liedjes die speciaal voor een van de films zijn geschreven. Eerlijk is eerlijk, ik ben nog nooit naar een Disney Sing-a-Long film geweest, maar zou best mee kunnen zingen. Ik kan erg veel voorbeelden geven, maar laat ik me beperken tot twee liedjes.
Aladdin – Vriend als ik
In de originele Engelse versie wordt de stem van Genie ingesproken door Robin Williams. Ik ben echter nogal fan de Nederlandstalige versie. En dat terwijl ik de Engelse versies meestal boven de Nederlandse verkies. Wellicht dat de aanstekelijke stem van Pierre Bokma er iets mee te maken heeft.
Jungle Book – I Wanna Be Like You
Bonustrack: Quentin Tarantino
Een speciale vermelding verdient regisseur Quentin Tarantino. Hij bemoeit zich, als de verhalen correct zijn, veelvuldig met de muziekselectie voor zijn cinematografische vingeroefeningen. En met resultaat, want we kennen sommige liedjes juist dankzij een van zijn films. Bijvoorbeeld Pulp Fiction.
In dit geval verdient One Silver Dollar uit Inglourious Basterds speciale vermelding. Al is het maar omdat ik het instrumentale nummer veel als filler heb gebruikt in podcasts en op de radio.
Inglourious Basterds – One Silver Dollar (Una Dollar Bucato – Gianni Ferrio)
Dat ik een goedgevulde blazerssectie goed kan waarderen, heb ik al op Dag 2: Soul & Blues uit de doeken gedaan. Ter aanvulling kwam ik op een genre dat bekend staat onder diverse namen. Zoals swing, big band, crooners, en dergelijke.
In ieder geval zijn het complete orkesten met flink wat koperblazers die muzikale ondersteuning bieden aan een zanger of zangeres uit vaak vervlogen tijden. Al doen sommige artiesten, zoals Robbie Williams en Michael Bublé, een poging de interesse voor deze muzieksoort weer aan te wakkeren.
Voor de liefhebbers die ook klant zijn bij KPN / Telfort en een witte afstandbediening hebben: probeer eens kanaal 947 Cocktail Lounge. Fijn om het weekend mee in te luiden, of voor op een zondag. Of wanneer je er zin in hebt, natuurlijk.
Frank Sinatra – I’ve got you under my skin
De muzikale inspiratie die ik deze dag aan je aanbied is niet compleet zonder The Voice himself. Meer liedjes vind je op YouTube en Spotify – daar staan playlists in overvloed.
Al Bowlly – My Woman
Een lesje muziekgeschiedenis dan. Dit nummer kwam ik tegen in mijn zoektocht naar liedjes die leentjebuur hebben gespeeld (gesampled). De melodie uit dit liedje is overgenomen door White Town voor Your Woman.
Dean Martin – Sway
Nog een lesje muziekgeschiedenis. Sway werd gesampled door Shaft voor Mucho Mumbo Sway – een nummer dat heel makkelijk in mijn Dag 4: Schooltijd lijstje had kunnen staan. Er is ook een versie uitgebracht door Glee.
Perez Prado – Mambo No. 5
Señor Prado zag ineens zijn bankrekening gespekt worden toen ene Lou Bega een bepaalde muzieklijn wilde gebruiken voor wat later een zomerhit werd in Nederland (ook getiteld Mambo No. 5). Wie het niet hoort, een tip: vanaf 1:52 wordt het zeer herkenbaar.
Nat King Cole – Orange Colored Sky
Robbie Williams – Do nothing till you hear from me
Geschreven door Duke Ellington in de jaren ’40 van de vorige eeuw en door Robbie Williams deze eeuw binnen gezongen. Onberispelijke productie zonder nostalgisch vinyl-gevoel, dat dan weer wel.
Michael Bublé – Feeling Good
Matt Dusk – Feels Good
Een artiest die het croonen een heel eigen, nieuwerwets sausje heeft gegeven.
Het is donderdag, waardoor ik deze dag kan gebruiken voor een Throwback Thursday naar muziek uit mijn schooltijd. In je pubertijd, op de middelbare school, wordt een deel van je muzikale opvoeding bepaalt. Als ik er aan terug denk verval ik bijna in nostalgische mijmeringen: luisteren naar de Top40 of de Mega Top50, het bandje in de cassettedesk klaar om dat ene leuke liedje (en dat waren er nog best veel) op te nemen.
Later werden de bandjes ingewisseld voor cd’s, waarbij de Hitzone’s en de andere verzamelaars door vriendjes of vriendinnetjes illegaal voor je werden gebrand (wel zelf een cd’tje regelen, natuurlijk). Hierbij een kleine greep uit die periode (en voor mensen die in ‘mijn’ tijd ook op de middelbare zaten wellicht een feest van herkenning).
Liquido – Narcotic
Soms noem ik dit the anthem of a generation. Zoveel mensen ‘van mijn leeftijd’ gaan helemaal los op dit nummer. Niet gek, want het is gewoon supertof. Extra mooie herinnering: bij een huwelijk in augustus 2015, waar twee generatiegenoten elkaar het jawoord gaven, speelde de ingehuurde band dit nummer. Het werd een van de beste versies die ik ooit heb gehoord, want de band combineerde dit rocknummer met blazers! Wie nog kon springen, was op de dansvloer te vinden. Het leeuwendeel van de uit volle borst meeblèrende bruiloftsgasten was in de leeftijd tussen 20+ en 30+.
Da Hool – Meet her at the love parade (Nalin & Kane Mix) Radio Edit
Het bewijs dat een trance nummer ook goed in elkaar kan steken met begin, midden, eind. Waarin diverse melodielijnen worden opgebouwd en wegvagen, om door andere vervangen te worden, maar na verloop van tijd weer terugkomen. Dit is mijn favoriete versie, die op mening bandje is terug te vinden.
Basement Jaxx – Red Alert
Basement Jaxx – Rendez Vu
Omdat ik niet kan kiezen, twee liedjes van Basement Jaxx. Niet omdat ik superfan ben van de band, maar omdat beide zo ongelooflijk lekker in je gehoor liggen. Althans, dat is mijn mening. Vooral Rendez Vu stond een tijdje op repeat (of ik spoelde heel vaak het bandje terug).
Blink182 – All The Small Things
Ja, ik luisterde ook naar punk.
Eminem – Without Me
Ik had ook kunnen kiezen voor Dr. Dre, Snoop Dogg of Xzibit. Ik heb stiekem best wat hiphop in mijn kast staan.
Mr. Oizo – Flat Beat
Het album Analog Worms Attack staat ook in mijn digitale platenkast.
Storm – Storm
Dit was de eerste single die ik kocht (op een multi single, met meerdere versies).
Marc Anthony – I need to know
Salsa betekent ook blazers (hoera)! Voor de liefhebbers is dit de Spaanstalige versie: Dímelo.
Michael Jackson – Ghosts
Van het album Blood on the Dance Floor: HIStory in the Mix. Check ook de minifilm rond dit nummer! Verder is het hele album een aanrader om eens te luisteren.
Michael Jackson – You Rock My World
The King of Pop bracht met Invincible een album uit met nieuw werk, waarvan dit de enige hit / het enige bekende nummer is.
Vandaag iets totaal anders. Van kinds af aan – denk ik – heb ik klassieke muziek leren waarderen. Pas op latere leeftijd ben ik zelf wat meer gaan zoeken naar wat ik fijn vind om te horen. Hoewel ik meer werken kan noemen, springen deze twee werken er tussen uit.
Rachmaninov – Tweede Pianoconcert (tweede deel)
Oorstrelende schoonheid waar zowel klein en intiem als groots en bijna bombastisch in één stuk verenigd worden. Dat gebeurt in meer klassieke stukken, maar de manier waarop het in het Tweede deel van het Tweede Pianoconcert van Rachmaninov samenkomt spreekt mij enorm aan.
Händel – Concerto Grosso Op. 3 No. 1
De klavecimbel heb ik in andere werken gehoord, maar in dit stuk komt het voor mij extra naar voren. Wat een apart geluid maakt dit instrument! En dat terwijl de tonen niet echt op de voorgrond treden. De subtiele wijze waarop Händel de klavecimbelklanken heeft verweven in het complete stuk is bijzonder lovenswaardig. De versie die ik op CD heb, in de uitvoering van The Academy of St. Martin-in-the-Fields, vind ik erg mooi uitgevoerd.
Voor zover niet bekend, in mijn vijfde jaar VWO deed ik mee met de schoolmusical ‘The Blues Brothers’. Ik kende de film natuurlijk, maar dankzij deze theaterervaring heb ik een genre gevonden dat ik onder mijn favorieten schaar. De cd’s van The Bluesbrothers heb ik grijs gedraaid en ik heb me er mondharmonica op leren spelen.
De diverse liedjes leidden mij naar een ontdekkingstocht langs artiesten, voornamelijk van het famauze Stax label, die ik tot mijn muzikale helden ben gaan rekenen. Sinds mijn nadere kennismaking met Soul en Blues kan ik een goedgevulde blazerssectie enorm waarderen. Soms is er niets lekkerders dan knerpend koper. Stiekem kan ik de hele DJ Challenge vullen met nummers uit deze genres.
Sam & Dave – Hold on, I’m Coming
In een documentaire op Nederland 3 kwam een fantastische anekdote over dit liedje langs.
Een van de schrijvers had de melodie voor de blazers geschreven en wilde deze laten horen aan een collega. Deze kon niet direct komen, maar zei dat hij er aan kwam: “Hold on, I’m coming!”. De music composer hoorde dat en merkte dat het ideaal op de zojuist geschreven muzieklijn paste. En de rest…
The Blues Brothers – Rubber Biscuit
Stemkunstenaar Dan Aykroyd (Elwood J. Blues) op zijn best. Bijna niet te volgen onzinnigheid met bad-umtsch grapjes tussendoor. Hilarisch om te horen. Ter voorbeeld:
“Hmmm... the other day I had a ricochet biscuit. A ricochet biscuit is the kind of a biscuit that’s supposed to bounce back off the wall into your mouth. If it don’t bounce back... (mmmhihihiheehee) you go hungry! Bow bow bow...”
Het wordt nog leuker als je het probeert mee te zingen!
Otis Redding – Sitting On The Dock Of The Bay
Klassieker van de oh zo getalenteerde man met de fantastische stem, die door een vliegtuigongeluk om het leven kwam. Het laatste nummer dat hij opnam was ‘Sitting on the dock of the bay.’ Het laatste couplet was niet klaar, dus floot Redding een melodietje in. Er werd tegen hem gezegd: ‘Otis, you can’t whistle in a song!’ Het werd postuum de (voor zover ik ben geïnformeerd) best verkochte plaat van de zanger. En het fluitwijsje is een van de bekendste herkenningspunten van dit liedje geworden.
Charles Bradley – Where Do We Go From Here
De oudste debuterende soul-artiest ooit. Een American Dream-achtige opkomst. Bradley werkte van rare baan naar rare baan, en verdiende wat bij als James Brown imitator. Tot op een dag een platenbaas in een van de zalen waar hij optrad aanwezig was, en hem de kans bood een album op te nemen. ‘Where do we go from here’ komt van zijn tweede solo-album ‘Victim of Love’ uit 2013.
De eerste dag van de DJ Challenge begin ik met enkele liedjes die je kunnen raken.
Melancholie wordt soms befronst, omdat het wordt geassocieerd met ‘bleu zijn’. Ik ben het daar niet mee eens. Melancholie kan ook goed zijn.
Want soms komen nostalgie, goede en slechte herinneringen en het gevoel van verlies en dankbaarheid wonderschoon samen in een gevoel dat ik alleen als bitterzoete melancholie omschrijven kan. Een gevoel dat je mag omarmen en als een warme deken van troost aan kan trekken om de bijna niet in woorden te vatten combinatie van geluk en verdriet ruimte te geven. Soms is er niets mooiers dan door je tranen heen te lachen. En ik heb een aantal nummers gekozen die dat gevoel bij mij benaderen. Extra noot: als je jezelf ‘bleu’ voelt, zijn dit ook goede begeleiders om een dagje heerlijk te Weltschmerzen.
Alan Parsons Project – Old and Wise
Dit nummer was mij al bekend. Pas op 31 december 2012 kreeg het de betekenis die het tot op de dag van vandaag heeft. Het was een goed jaar geweest, vol met vreugde, maar ook verdriet. Op het moment dat ik Old and Wise hoorde, kwam het hele jaar in één keer samen. Nog steeds kan ik het nummer niet horen zonder op de een of andere manier ontroerd te raken.
Neil Young – Heart of Gold
Een mooie mondharmonica solo, een rustig en herkenbaar gitaarritme, af en toe een steel guitar die er doorheen komt en de aparte stem van Neil Young. Plus een dierbare herinnering aan een potje tafelvoetbal in een hostel in Jeruzalem.
Coldplay – Warning Sign
Dit is de ideale muzikale ondersteuning voor als je iemand dierbaars mist. Een verloren of onbeantwoorde liefde, of als iemand die heel dichtbij je staat op de een of andere manier even niet bereikbaar is (bijvoorbeeld omdat ze lang op reis zijn). Aan jezelf toegeven dat je iemand mist en weten dat je op een dag weer zijn of haar omhelzing mag begroeten valt ook in de categorie bitterzoete melancholie.
Otis Redding – A Change Is Gonna Come
Soms heb je een unheimisch gevoel. Het gaat niet slecht met je, maar toch heb je een onrustig gevoel van binnen. Of het loopt niet lekker, je zit niet lekker in je vel, het gaat niet helemaal op de manier die je wenst of voor ogen had. Er blijft echter altijd hoop. Verandering is mogelijk. De ommekeer komt wanneer het moment zich aandient, of wanneer je zelf het licht weer aandoet in de donkerste krochten van je wanhoop.
Blof – Een Manier Om Thuis Te Komen
Van het album Umoja, een schitterende track over het gevoel van thuis. Je kan nog zo ver gaan, je overal op je gemak voelen, er is altijd een plek waar jij helemaal thuis bent. Dat kan een fysieke plaats zijn, maar ook bij een persoon. Dat moment dat je op de plaats van bestemming komt, even goed om je heen kijkt, diep ademhaalt en langzaam loslaat terwijl je denkt: “Ja. Thuis.” En hoe heerlijk is het om na een lange reis vol met nieuwe ervaringen, die je rijker hebben gemaakt als mens, weer terug te komen en dan in iemands ogen te kunnen lezen: “Welkom terug”?
Begin januari werd ik door Chris uitgedaagd om mee te doen aan de Facebook DJ Challenge. Het idee is om mensen zeven dagen lang een inkijkje te geven in wat je muzikaal allemaal kan waarderen. Natuurlijk had ik er voor kunnen kiezen om rücksichtslos enkele liedjes te posten. Echter, ik besloot eens mijn muziekbibliotheek in te duiken om zeven dagen lang een inspiratiesessie muziek te kunnen bieden.
Neem ik de Challenge te serieus? Vast wel. Heb ik me enorm vermaakt met het selecteren van de diverse liedjes? Enorm! Ik vond en vind het een enorm leuk project. En ik hoop dat ik dat gevoel een beetje kan overbrengen aan degenen die 1) de tijd nemen om de begeleidende teksten te lezen en 2) de moeite nemen om alle nummers die ze niet kennen te beluisteren, om zo hun eigen muzikale smaakpapillen te testen.
Om mijn project in goede banen te leiden, is de keuze namelijk niet gevallen op zeven liedjes, maar op zeven genres. Deze genres ga ik in de komende dagen aan jullie voorleggen, waarbij ik elke dag diverse voorbeelden geef. De selectie is absoluut geen totaaloverzicht, maar geeft een inkijk in mijn muzikale voorkeur.
Hopelijk biedt het ook verdere inspiratie (of herkenning) voor de lezer-luisteraar. Ik hoop jullie te vermaken, te inspireren en - wie weet, op een onbewaakt moment - te ontroeren of anderszins in vervoering te brengen. Ik wens jullie allen veel luisterplezier!
Gisteren (dinsdag 2 juni 2015) sloeg het nieuws in als een bom. Een aantal dagen na zijn uitverkiezing tot voorzitter van de wereldvoetbalbond FIFA gaf Sepp Blatter een ingelaste persconferentie om zijn aftreden wereldkundig te maken.
In zijn officiële verklaring gaf de Zwitser aan af te treden, omdat hij te weinig steun voelde binnen het voetbal om van zijn vijfde termijn een succes te maken. Zowel de media als social media buitelden over elkaar heen om het nieuws te brengen. Op Twitter was de hashtag #BlatterOut binnen no time trending topic. Centraal Beheer | Achmea haakte al razendsnel in. Andere merken en organisaties zullen nog volgen.
En inhaken op de actualiteit kan ook met muziek!
Ter ere van Blatters’ aftreden en het lopende FBI onderzoek naar smeergeld en omkoping binnen de FIFA heb ik daarom vandaag gekozen voor de Blatter Out Drie Na Drie, gevuld met liedjes over geld.
Pink Floyd – Money
In de klassieker van Pink Floyd komen zowel de verleidingen van geld als kritiek op spenderingsdrift aan bod.
Adventures of Stevie V – Dirty Cash (Money Talks)
Een beetje een foute plaat uit begin jaren ‘90, die natuurlijk perfect past bij het thema van omkoping, corruptie en zwendel. Vooral omdat het nummer een protest is tegen materialisme en met geld smijten.
ABBA – Money Money Money
Dit liedje herinnert ons er aan dat de fantasie van het rijk zijn - money must be funny, in the rich man’s world - onschuldig genoeg begint. De zaak tegen de FIFA laten ons (weer) zien hoe geld en macht een flinke wissel trekken, hoe sterk je als persoon ook bent. Het is een toevoeging aan een nog steeds groter groeiende berg van voorbeelden, waarin mensen flink in de penarie komen omdat de verleiding van meer, méer, méér / harder-hoger-hyper bijna niet te weerstaan is.
Ter afsluiting een inspirerende quote van The Joker uit Batman (1989). Toevallig gaat dit ook over het winnen van stemmen door met geld te smijten.
Afgelopen week (16 - 23 mei) was ik op vakantie in Oostenrijk. Heerlijk ontspannen in de bergen, mooie tochten maken met de auto, genieten van de indrukwekkende vergezichten (mijn kortste samenvatting van mijn ervaringen) en lokale cultuur snuiven. Of, eten. Er zijn heel wat lokale specialiteiten de revue gepasseerd! En dat geldt ook voor de muziek. Daarom draaide ik vandaag de Ferien Drie Nach Drei (Vakantie Drie Na Drie), met drie liedjes die ik in Oostenrijk heb opgepikt.
Probeer als radiomaker en muziekliefhebber maar eens niet bezig te zijn met het écht luisteren naar de radio. Ik heb dankzij onder andere Kronehit en ORF Hitradio Ö3 diverse liedjes leren kennen die in Oostenrijk nogal populair zijn.
Voor de Drie Na Drie heb ik een greep gedaan uit de liedjes die ik via de Osterreichische Rundfunk heb opgepikt. Twee daarvan zijn Duitstalig, jawel.
1) Andreas Bourani – Auf anderen wegen
De Duitse singer-songwriter Andreas Bourani schreef een gevoelig popliedje, waarvan het refrein makkelijk in je hoofd blijft hangen. Op zijn retour in de Oostenrijkse charts, maar in Nederland kennen we deze zanger natuurlijk niet. Het geldt mede als onderbouwing van mijn stelling dat Duits ook een mooie taal is / kan zijn.
2) Marv & Philipp Dittberner – Wolke 4
Een lekker, chill en relaxed nummer dat op een zomersoundtrack niet zou misstaan! Niet direct iets wat op de Nederlandse radio te horen zal zijn, wat een extra argument is om het tóch op Sleutelstad te draaien. Ik deelde de link naar het nummer ook op Facebook (lang leve wifi), waar de post enkele likes scoorde - en een muziekdiscussie met een oud-collega, die Wolke 4 érg tof vond en misschien zelf ook in zijn muziekkoffer gaat stoppen.
3) Madcon & Ray Dalton – Don’t Worry
Het enige Engelstalige nummer uit mijn selectie staat in Oostenrijk al in de top-10, maar is bij ons pas in opkomst. Ik verwacht dat het liedje binnen enkele weken ook in Nederland in de hitlijsten staat.
Ook gehoord
Robin Schultz & Ilsey - Headlights
Ik draaide dit liedje drie weken geleden voor het eerst op Sleutelstad, maar de nieuwste van Robin ‘Prayer in C’ Schultz staat in Oostenrijk al lang en breed in de hitlijst.
The Makemakes - I’m yours
De Oostenrijkse bijdrage aan het Songfestival in Wenen.
Klingande ft. Broken Back - Riva
Mocht deze worden opgepikt worden in ons land, is het een waardige opvolger van Sonnentanz.
Tungevaag & Raaban - Samsara 2015
De laatste tip hoorde ik niet op de radio, maar kwam ik tegen toen ik de Oostenrijkse hitlijst doorbladerde. Het duurde even voor ik er aan gewend was. De clip is zowel vreemd als grappig. Tel daar het ontzettend aanstekelijke deuntje bij op en je hebt - zoals ik stiekem heb gedaan - een recept voor een ongegeneerd ‘dansen terwijl niemand kijkt’-moment.
Drie potentiële zomerhits bij de Avond van Sleutelstad
De zomer komt er aan. En dat betekent dat er in radio-dj-land weer volop gefluisterd, gesuggereerd en openlijk gediscussieerd wordt over wat nou dé zomerhit van dit jaar gaat worden.
Daarom besloot ik om bij de Avond van Sleutelstad van 7 mei 2015 drie nummers te introduceren, die zomerhit potentie hebben. Toevalligerwijs zijn het alle drie samenwerkingsverbanden waarin DJ’s een prominente rol spelen.
De eerste zomerhit tip komt uit Nederland. Martin Garrix is een van de meest prominente DJ’s uit ons land en een van de beste exportproducten van dit moment. Voor zijn nieuwe track werkt hij samen met R&B / hiphop / rap-artiest Usher. De single is al een tijdje uit en is ook al in diverse hitlijsten terug te vinden. Daarom was het hoog tijd dat Don’t Look Down zijn debuut maakte bij SleutelstadFM. De muziekvideo die bij het nummer hoort is zeer vermakelijk: een poolboy van een country club doet verwoede pogingen om een van de mooie dames aan de rand van het zwembad te imponeren en te verleiden. Of dat lukt?
Martin Garrix ft. Usher – Don’t Look Down
Tip nummer twee komt eveneens van de hand van een DJ. Eentje die vorig jaar al een zomerhit te pakken had, toen hij een remix uitbracht van een op zichzelf langzaam nummer. Gevolg: een liedje dat lekker bleef hangen en niet snel ging vervelen – getuige de lange positie op nummer 1 in diverse hitlijsten in de (na)zomer van 2014. En nu heeft Robin Schultz een nieuwe release. Wederom een samenwerking, in dit geval met Ilsey. Heeft Headlights dezelfde potentie als Prayer in C?
Robin Schultz ft. Ilsey – Headlights
Ik heb – in mijn ogen – het beste voor het laatste bewaard. Deze bijzondere kruisbestuiving tussen jazz-muzikant Gregory Porter en de Duitse DJ Claptone is echt zomerhitmateriaal. Stel je eens voor: je bent met vrienden naar een van je favoriete strandtenten. De stoelen worden opgestapeld, de tafels gaan aan de kant. De in-house DJ loopt naar zijn booth en knalt er in de loop van de avond deze dansvloervuller in. Schiet eens op met die zomer!
Zit dé zomerhit van 2015 in dit overzicht? Misschien. Aangezien er nog heel wat releases op stapel staan is het nog koffiedik kijken. Maar dat maakt de discussie wel zo levendig - en leuk. Suggesties zijn uiteraard van harte welkom :)
Funky Drie Na Drie bij de Middag (en de nieuwste Caro Emerald)
Vandaag was het een klein feestje in de studio van Sleutelstad. Allereerst omdat ik een gast / sidekick had in Annemarieke - die ook al enkele keren is aangeschoven bij de Avond - én omdat we de playlist professioneel hebben verbouwd naar eigen inzicht met classic hits.
Het begon met Irene Cara - Fame, gevolgd door de Bee Gees -Tragedy, Pet Shop Boys - Go West, Earth, Wind & Fire - Boogie Wonderland, Barry Manilow - Copacobana en Tavares - Don’t Take Away The Music.
En dat leidde weer tot een heel fijne Drie Na Drie, die perfect paste bij het knotsgekke tweede half uur van daarvoor. De discotracks, soulsongs en foute classics bracht ons op een genre dat een echte bijdrage leverde aan de sfeer op de Middag: tijd voor lekkere funk!
Tijdens al die platen was ik druk aan het sparren met Annemarieke, over welke drie platen er nu in de Drie Na Drie zouden passen. Zij kwam gelijk met James Brown, ikzelf kwam op DJ-favoriet Mark Ronson ft. Mystikal - Feel Right. Maar die derde track...
Uiteindelijk was het Nieuws071-presentator Maarten, aanwezig op de redactie, die het ontbrekende puzzelstukje aanreikte met Curtis Mayfield - Move On Up. Zo kwamen we tot heerlijk trompetgeschal en groovy gitaren in de Funky Drie Na Drie:
Curtis Mayfield - Move On Up
Mark Ronson ft. Mystikal - Feel Right
James Brown - I Feel Good
Na de Drie Na Drie trok ik de sfeer nog even door. Ik zag mijn kans schoon om, nu we toch bezig waren, meteen de nieuwste single van Caro Emerald te draaien. Het is anders dan we gewend zijn, maar toch erg herkenbaar als een Emeraldje. Oordeel zelf over Caro Emerald - Quicksand!
De laatste tijd heb ik research gedaan naar liedjes die al dan niet opzichtelijk leentjebuur hebben gespeeld bij collega's met het overnemen van een gimmick, deuntje of riedeltje - een sample, dus.
In de Super Sample Songs Drie Na Tien zitten drie nummers die behoorlijk schatplichtig zijn aan het origineel: de complete muzieklijn is overgenomen. Luister hoe Robbie Williams, Madonna en Duck Sauce oude wijn in nieuwe zakken gieten!
Beluister het fragment uit de Avond van Sleutelstad:
En voor de liefhebber zet ik even de liedjes bij elkaar:
Robbie Williams vs. Barry White
Rock DJ
It’s Ecstacy When You Lay Down Next To Me
Madonna vs. Abba
Hung Up
Gimme! Gimme! Gimme! (A Man After Midnight)
Duck Sauce vs. Boney M.
Barbra Streisand
Gotta Go Home
Deze Super Sample Songs Drie Na Tien is geenszins een aanklacht tegen de mogelijk slechte inspiratie van de artiesten - ook al wordt de lijst aan voorbeelden langer en langer. Heel wat samples worden goed hergebruikt en leiden tot een mooie kruisbestuiving van stijlen. Het is dus niet ‘beter-goed-gejat-dan-slecht-verzonnen’, maar eerder ‘dankbaar gebruik maken van’. Ook gesamplede muziek is origineel!
Gisteren was het een heerlijk zonnige dag. Daarom gooide ik het bij de Middag van Sleutelstad over een andere muzikale boeg. Dankzij reacties op Facebook, de input van meekijkgast Merel en mijn eigen ideeën kwam er - in ieder geval voor mijn gevoel - een partij zon uit de radio die goed paste bij het weer.
Van onvervalste classics als Good Vibrations en Sunny Afternoon via vervlogen zomerhits als de Lambada en Bamboleo naar liedjes die nu in de hitlijsten staan - er kwamen zóveel genres voorbij! Het beste voorbeeld is wel de Fleurig Kabbelende MeloDrie Na Drie voor Jordy. Drie redelijk alternatieve liedjes, in ieder geval voor Sleutelstad, die perfect binnen het idee van de lekkere lente liedjes paste. Een kleine terugblik op een mooie middag radio maken.
Zoals gebruikelijk begon de voorbereiding op deze Middag via een oproep op Facebook.
Daar kwamen heel leuke reacties op binnen!
Een echte zomerknaller onder de verzoekjes. Bernadette wilde graag Lambada horen: Kaomo - Lambada
In de categorie vrolijk, kabbelend deuntje een bijdrage van Marjan: Martine Bond - Heartbeat
Deze suggestie kwam via diverse kanalen binnen, onder andere via Walter en Aysegul. Meteen maar uitgeroepen tot ultiem Nederlands lentenummer: Peter de Koning - Het is altijd lente
Willem vond zijn inspiratie in de grotendeels strak blauwe lucht: Electric Light Orchestra - Mr Blue Sky
En dan zijn er nog de drie nummers die samen de Fleurig Kabbelende MeloDrie Na Drie vormden. Jordy vroeg de volgende liedjes aan:
Angus & Julia Stone - Big Jet Plane
The Kooks - She Moves In Her Own Way
Belle & Sebastian - Funny Little Frog
Nog meer voorbeelden: Bill Withers – Lovely Day, Man At Work - Down Under, Olly Murs ft. Travie McCoy - Wrapped Up, Michael Bublé – Just haven’t met you yet, Ginger Ninja – Sunshine, Kool & The Gang – Get Down On It en als slotakkoord een echte heuploszwaaier: Elvis Crespo – Suavemente.
Benieuwd naar de rest? Luister de uitzending dan terug via http://we.tl/8L8xr5ycjI (beschikbaar tot 23 april). Werkt de link niet meer? Stuur dan een mailtje naar [email protected]!
Ik betrapte me laatst op een dubbel gevoel toen ik voor het deodorantschap van de supermarkt stond. Niet omdat ik twijfelde tussen een bepaald merk of een bepaalde geur. Wat dat betreft heb ik al geruime tijd een voorkeur, al proberen andere merken mij op diverse manieren op andere gedachten te brengen. Nee, het gaat om - jawel- sustainable development.
Het was groot nieuws toen Unilever in augustus 2014 met een nieuwe productontwikkeling kwam. De verzorgingsproductenproducent noemde het zelfs ‘de grootste deodorant innovatie van de afgelopen tien jaar’. En de compressed deodorant klinkt ook als een doorbraak. Dezelfde gebruiksduur, minder verpakking (20%, volgens Unilever) en minder drijfgas (50%). Goed voor mens en milieu. En een nieuwe stap voorwaarts in het Unilever Sustainable Living Plan. Feest voor duurzaam minnend Nederland. Of niet?
Ondanks dat innovatie steeds sneller gaat, is sustainability een project van de lange adem. Niet in de laatste plaats om de eindgebruiker, wij als consument, te laten wennen aan het idee. De tragen onder ons vragen zich af waar het allemaal voor nodig is, de wat meer bewuste consumenten gaat het niet snel genoeg.
Het goede nieuws is dat grote bedrijven nu in ieder geval een langetermijnplanning hébben om hun impact op het milieu te beperken. Het blijft in mijn ogen een mooi contrast: er wordt nog steeds geleefd bij de korte termijn (winstmaximalisatie, concurrentie, verkoopstimulatie, etc.) maar er staat nu ook een langetermijnplanning tegenover (milieu impact, corporate responsibility, MVO). Om er een heerlijk toepasselijk cliché bij te halen: Rome is ook niet in één dag gebouwd.
Echter. Van de week kwam ik twee productvarianten tegen die elkaar lijken tegen te spreken. Dan betrap ik mezelf op een dubbel gevoel, waaruit ik mogelijk verkeerde conclusies trek.
Bijna een jaar na de uitrol en de bijbehorende media campagne is het eigenlijk normaal geworden om in de schappen van de supermarkt of drogisterij naast de gewone bussen de kleine compressed variant aan te treffen. En toch tref ik - in mijn beleving - een omgekeerde beweging aan: de XL-variant van de gewone deobus. Die bus met veel drijfgas en meer verpakkingsmateriaal, waarvan de compressed variant het verantwoorde(re) broertje is. Dubbel, nietwaar?
Misschien heb ik onder een steen gelegen, en was de XL er al voordat de compressed deo op de markt kwam. Maar de reclamefolder van een drogisterijketen doet anders vermoeden - wat niet helpt bij de mogelijk verkeerde conclusies. In de folder stond afgelopen week namelijk ‘NEW’ op een bepaalde AXE XL-bus geprint. Wellicht dat het om die specifieke geur ging, maar mijn brein maakte een bepaalde denkstap: wordt de milieuwinst die bij de compressed variant wordt geboekt, niet een beetje teniet gedaan door deze en minder ronkend (borstkloppend?) in het nieuws gebrachte innovatie?
Deze ogenschijnlijke tegenstelling ben ik eerder tegengekomen. Dat was bij de ‘klein-en-krachtig’ formule voor wasmiddelen. Meer geconcentreerd, zelfde kwaliteit, minder verpakking, minder vrachtwagens, beter voor het milieu. De gebruikelijke optelsom van voordelen. Je kreeg er zelf een nieuwe wasbol bij om opnieuw te leren doseren. De volgende stap was de zeep geschikt maken voor wassen op lagere temperaturen - wat weer leidt tot energiebesparing die je voelt in je portemonnee.
En nou komt het. Niet al te lange tijd na de introductie van klein-en-krachtig, die de normale fles zou moeten vervangen, kwam er een nieuwe variant uit. Klein & Krachtig XL. Hetzelfde geconcentreerde wasmiddel in een... grotere fles. Leidt dat nu tot meer verpakkingsmateriaal en meer vrachtwagens om te vervoeren? Wordt die besparing van de invoering van klein-en-krachtig niet een beetje teniet gedaan? Het klinkt wel dubbel.
Spreken deze productontwikkelingen elkaar tegen? Het hoeft niet. Ik heb geen cijfers paraat. Hoogstwaarschijnlijk wordt ergens onder de streep een besparing gedaan. Dat is dus winst voor milieu, mens en leefomgeving. De producent heeft daar ook belang bij. Want minder verpakking en minder transport leiden uiteindelijk tot kostenbesparing.
Alleen die schijnbaar dubbele boodschap, in de supermarkt of bij de drogist, he? Aan de ene kant staat de ‘Kijk ons eens goed bezig zijn’-verpakking, daarnaast staat de XL variant van ‘oude wijn in nieuwe zakken’.
Misschien is dat ook wel de kern: ja, ze zijn er mee bezig, maar voor de complete omslag is het vooral business as usual. Lange en korte termijn, naast elkaar in het schap. En wij mogen kiezen.
Een van mijn vaste items bij de Avond van Sleutelstad is de Drie Na Tien. Dat zijn drie liedjes, die verbonden zijn door een bepaald thema. Op zoek naar nieuwe ideeën, plaatste ik donderdag 12 maart een oproep op Facebook. De reacties leverden enorm veel thema’s en nieuwe inspiratie op. Een kleine greep uit de selectie, inclusief nieuwe oproep.
Resultaat 30+ reacties, met heel veel ideeën. Die avond draaide ik bij de Avond van Sleutelstad de suggestie van Mandy, de Californische Drie Na Tien:
California Girls - David Lee Roth
Californication - Red Hot Chili Peppers
Hotel California - The Eagles.
Dan nog enkele voorbeelden van andere geopperde thema’s. Die mogen er zeker zijn!
Leve de vrouw! (Woman / Women in de titel)
Bevlogen nummers (Fly away, I Believe I Can Fly, Come Fly With Me)
Bij de tijd (tijdsindicaties in de titel, zoals 7 Seconds, 4 Minutes, etc).
Stars all over the place (met ‘Star’ in de tracknaam)
Maanliedjes (Man on the Moon, Moonlight Shadow, Blue Moon)
Wereldreis (Africa, België, Ecuador, Down Under, Born in the USA)
Kleurenpalet (Red Red Wine, White Room, Purple Rain)
Enzovoort, etcetera.
Ik word altijd heel erg blij als mensen meedenken en ik een Drie Na Tien kan opdragen aan een luisteraar. Om het iets minder vriendjespolitiek te maken (want alleen nog via Facebook gevraagd), deed ik tijdens de uitzending een oproep:
