A blog to keep me sane

[justgemini08-blog]

SO FVCKIN EXCITED! Can't wait for 04/04! #ColdplayManila #ColdplayManila2017 #ColdplayPH

[justgemini08-blog]

Nakaready na ako mag try out ng badminton kasama officemate ko. Siya namilit saken kahit ayoko sana kase di naman ako kagalingan. Pero pumayag nalang ako para daw ma-experience man lang. Kahit may sakit ako (cough and colds) at mapupuyat go lang. Kaso nagkaproblema. On the day of try out, a few hours before, di raw siya makahinga so tinakbo siyang clinic. Matik nang hindi tuloy. Ok. Di maiiwasang madisappoint. Ayoko magalit kasi kailangang intindihin diba? Ang gago ko naman kung magalit ako eh may ganun na ngang nangyari. Tanggapin nalang. Kaso eto pa. Kinwento ko kay bf na magttry out ako. So sabi niya sama at nood daw sya. Suportahan daw ako. Edi natuwa ako. Gabi kami nag usap at kinabukasan ng umaga ung try out. Nagdodota siya that time. Gusto ko sana maaga na siya umuwe kasi baka ma-talkshit na naman ako like before kasi hindi siya nagising and all that shit. Kaso di pa raw siya inaantok. Umuwe mag 2am. Wag daw ako mag alala pupunta raw sya. Ok. Tiwala nalang. Edi eto na, tapos na night shift ko. Wala, 10:13am na wala parin siya. Sinabi ko nang di na ko tutuloy pero makikipagkita nalang ako sa kanya para di talkshit. Imagine? Ginawa ko pa yun kaysa umuwe nalang? Kasi daw nakabili na siya ng Gatorade etc. Nagising ata siya mga 8:50 mag aayos lang daw. 9am na di parin sinasagot mga tawag ko. Di ko alam kung tinulugan na naman ako. Tapos nagreply na after a while. Kaso ngayon eto, 9:30 ako dumating sa Starbucks, iniintay ko parin siya makarating. Putang inang buhay to. Hanggang kelan ba nila gagawin sakin to? Kelan ba mangyayari yung kampante ako na darating siya nang hindi na kelangan kulitin? Kelan ba darating yung hindi ako tatalkshitin at papaasahin? Tangina di ko na talaga ramdam yung importance ko sa mundo eh. Nakakadepress. Gusto kong maglaho nalang.

[justgemini08-blog]

Gusto kong maging inanimate object para wala akong maramdamang kabadtripan. Pero imposible kaya iiyak nalang.

[justgemini08-blog]

I wanna fucking cry all the pain I feel right now but I don’t know why I can’t. This is how I express myself when I’m hurting but why do I feel so numb?

[justgemini08-blog]

Gusto kong mag labas ng depression dito pero tinatamad ako mag type. Pero ba’t pag sa Facebook ganado ako mag status? King ina naman. Hahaha. Sige try ko.

Eto na nga. Eto na namang boypren ko, bigla biglang di nagpaparamdam. Ok naman kami. Huling ganap lang samin is nangutang siya ng pera, di ko naman minamadali yung pagbayad. SIya mismo nagsabi na magbabayad sya last Wednesday (07/20/2016), magkita raw kami sa Ayala ng morning after ng shift ko. Pero the night before, kasama niya mga tropa niya. Inabot ata sila ng madaling araw. So ineexpect ko nang di siya makakasipot sa umaga dahil wala pang tulog. Sabi niya pag di natuloy sa umaga, sa gabi nalang bago ako pumasok. Ok fine. Tapos madaling araw narin siya nakauwi so matik na talaga na talkshit na naman siya sa umaga. Tinanggap ko na yun (kahit ilang beses na talaga niya ko tino-talkshit.)

Nag aantay ako ng text simula umaga wala ako natanggap. I-update man lang ako. Hanggang sa tanghali na wala parin. Natulog nalang ako nang medyo masama loob, umaasa na magpaparamdam na siya sa gabi bago ako pumasok. Kaso wala. Tinawagan ko na pero di nasagot. Around 6pm nakita ko sa FB nya na online siya a few mins ago, so chinat ko. Pero dedma eh. Up until now wala siya paramdam. Nag-aalala na ako. Hindi dahil sa pera pero yung fact na nagagawa niya akong hindi kausapin. Hindi ko alam kung anong problema niya. 

Sa pagkakakilala ko sa kanya, sa gantong pagkakataon, baka nagastos niya yung inutang niya sakin. Nahihya siya magparamdam at mag excuse na naman. Pero di natin alam. Pero ok na ko sa update eh. Like, sabihin mo nalang na “sorry di ko pa pala mababayaran yung utang ko.” Kesa yung bigla nalang walang paramdam. Umasa ako eh.

Pero most importantly, nag aalala ako. Kung sinu-sino na tinanungan ko ng kalagayan niya. Chinat ko na yung tatay niya. Pero buti nalang yung kasambahay nila nag reply agad nung tinanong ko about sa jowa ko, nasa bahay naman daw. Ok na ko malaman ko lang na ok siya. HAY PUTANGINA MO PO LABYU. Pero napapagod na ko sa kakaganto mo. Sa kakapalipas mo. Isipin mo naman na may nag-aalala sayo. Dibale kung wala kang gf eh. Kingina ka. Namura ka tuloy.

[justgemini08-blog]

Don’t revolve yourself to someone who doesn’t make you feel you’re his/her world.

justgemini08

[justgemini08-blog]

How will you feel if you found out that I made this blog to talk about you? To vent out my bottled feelings, to express how much I love you, to let people know that I am hurting? Will you feel flattered? Will you feel loved? Will you be irritated--irritated in the sense that you feel that I talk about you negatively?

If only you knew how much I would like to tell you these. If only you knew how much I need you. I want you to appreciate me. 

[justgemini08-blog]

So many thoughts running through my mind. About you. Don’t know why I’m wasting my time thinking about us, even though you don’t even think about me anymore. How are you okay with what’s going on? How can you ignore me when all that I do is worry about you? 

Teach me how to take you for granted. Because that’s all I’ve been feeling since you left.

[justgemini08-blog]

Self-proclaimed “us”

Whenever we fight, he always wants a break-up. And I always decline. I’m not sure if we’re in good terms right now, but we’re not talking. I left him messages but he didn’t respond, and so I stopped. Then I see him online. I don’t know what else he’s doing right now, if he is entertaining another girl or if he just wants an alone time. 

But for me it’s like he’s doing things that a single guy does. Maybe I’m out of bounds. Maybe my demands for his attention aren’t appropriate anymore. Since I didn’t agree with this break-up, maybe I don’t have the right to worry about him anymore. Maybe I’m just self-proclaiming that there is still an “us”.

[justgemini08-blog]

Too bad we are sometimes taken for granted. (Ctto)

[justgemini08-blog]

So ano na nga bang iniisip ko kanina kaya naisip ko yung suicide? Ewan ko rin ba. Ah alam ko na. Parang naiisip ko kung may worth ba talaga ako sa mundo. Kasi naman parang walang nagpaparamdam sakin na importante ako. Unless may kailangan sila sa akin. Hindi naman ganon ang trato ko sa kanila ah? 

Okay, I’ll set a concrete experience na nga para mas ma-gets kung may makakabasa. Pero I doubt it, since personal blog ko ‘to at wala akong pinagsasabihan. Pero naka-public siya. Iba lang din siguro yung feeling na may makabasa (sana) ng mga dinadamdam ko kahit hindi ko kilala. 

Anyway, going back. Concrete example. Usually, pag nagbabalak makipagkita yung boyfriend ko, lagi akong tino-talkshit. Ang mga dinadahilan niya, nakatulog, nakalimutan mag-alarm, hindi nagising nang maaga, umatake sakit (I don’t know if this is true, baka ginagamit nya lang yung costochondritis niya para kaawaan ko pero ang totoo eh hindi lang siya nagising. Well I’m just giving him the benefit of the doubt.) Ayun na nga, most of the time hindi natutuloy. Hindi lang once, twice, thrice. Multiple times. Ilang beses na rin ako nagtampo. Magsosorry lang siya. Pag lumala yung tampuhan, mag-aaway tapos ang lagi niyang bala ay break-up. Galing ano po. Minsan magseself-pity siya.

“Iwan mo na ako. Mas magiging okay ka kung wala ako.”

“Palagi nalang kitang dinidisappoint. Mas makakahanap ka pa diyan na makakapagprovide ng mga gusto at kailangan mo.”

At madami pang iba. Minsan hindi ko na alam kung mahal ba niya ko talaga. Kasi kung ako yun, alam mo yun, I’ll try harder or I’ll change myself for the better. Okay, you’d have this argument na dapat tanggap mo kung ano siya. Ugh, I don’t know what else to say para ipaglaban yung side ko if yun ang ireretort sa akin. Kasi change is constant, and it’s okay to change if it’s for the better. 

Anyway, so ayun nga. Ang point ko lang na medyo pinalaki is parang wala siyang time sakin. Or should I say, hindi niya priority na mag-effort para tuparin yung sinabi niya. Nakakababa ng self-worth. Ano, hindi ba ako worthy para gumising siya nang maaga para makipagkita sakin? (Graveyard shift here.) Gets kong masarap matulog, pero kasi ako kahit na yung wala pa akong tulog talaga pero may ganap kami, I’d rather sleep later. Love is time. Love is effort.

Iba yung way niya ng love eh, material things. Although oo nagbibigay rin naman siya ng time sakin. Pero yung point ko pala is yung effort sa pag gising. Hahahahaha. Wait pagod na ako mag type. To be continued.

[justgemini08-blog]

Suicide?

Have you ever had suicidal thoughts? Like, what’s the point of living if everything’s like this, like that and shit. I’d like to write what was running in my mind earlier while I was trying to sleep. I had a few thoughts I want to spill, but somehow, now that I’ve thought of writing it down, the other ideas were gone. And this is what remained. WTF. So emo. 

Ok then, let’s just concentrate on this first. Maybe my previous thoughts would come eventually.

So why did I suddenly think of suicide? I don’t know. It just came. I’ve been thinking about it even before, but I’m not that desperate or stupid to do it. I’m afraid of dying. But sometimes I just want to end everything. Oh, the irony. But deep inside me, I don’t really wanna die. I was just thinkin, what if I’d just die. I wouldn’t make a living, I wouldn’t feel such things, I wouldn’t be bothered by negativity, etc. So, what’s bothering me? Wait, lemme think...

Okay, my mind went blank. The F.

My mind was peaceful when I’ve thought of this. I think the reason why I forgot what I was supposed to write down is because I’m not comfortable writing using this language. I’m having trouble translating my inner thoughts in English. Haha. Well, wtf, I just wanna practice. Is it too much to ask? LOL

Alright, I’m gonna try again in another post. Using my mother tongue. BRB.

[justgemini08-blog]

You never wanted me to tell other people our relationship issues because you said it's personal; yet you don't do anything about it.

justgemini08

[justgemini08-blog]

Okay so we’ve been together for 4 years and a month. What we’ve been through, and what we’re still going through is a roller coaster ride. First two years were awesome. Wait, di na ko masyado mag-eenglish, ang hirap sabihin ng mga kinikimkim ko e. Hahaha! Feelingerang blogger ang peg. So eto na nga, after ng 2 years na yun, diba dapat mas matatag na? Di ko alam kung ba’t mas madalas nagkakalabuan after non. Naghihingalo pa nung pa-4th anniv na. Ang daming almost break-ups na nangyari. 

Hindi ko maikwento lahat ng mga dahilan ng mga pag-aaway namin. Most of them were petty issues na pinapalaki. Kadalasan immaturity at selfishness sa oras ng isa. At yung feeling na sinasakal. Aminado ako, madalas na ako yung nananakal, na para bang gusto ko saken lang yung oras nya and stuff... Di ko alam ba’t masyado akong possessive sa oras nya. Siya naman din minsan ganon, na parang pag lumabas ako, magtatampo siya.

Dati pag magkagalit kami, siya unang nagsosorry. Kahit minsan ako yung mali, siya magsosorry. Ngayon baligtad na e. Ako na lagi. Tapos pag ako galit/tampo, minsan sasabayan pa niya. Hanggang sa pag siya na yung galit, ang solusyon niya is break-up.

Palagi akong nagmamakaawa na huwag naman ganon. Na nanghihinayang ako sa piangsamahan namin. Sa mga inaksaya kong oras para sa relasyon namin. Sa mga sinakripisyo kong mga bagay mapatagal lang kami. In the end, naggigive in din siya. Pero minsan feeling ko, napipilitan nalang siya or naaawa sa akin. Naaawa rin ako sa sarili ko na parang siya nalang yung meron ako. Hindi ko na gaanong nakakasama yung mga close friends ko nung HS dahil busy. Wala na kong mapagsabihan ng mga problema ko. Minsan sa sobrang kelangan ko nang ilabas, kahit sa stranger sa ibang social app nag-oopen up ako para lang mavent out ko. Minsan nga kahit sa facebook, magsstatus ako ng vague para lang malabas ko yung dinadamdam ko---which is sabi nila pangit daw kasi parang sinisiwalat ko yung private problems ko. Ewan ko, nakakaramdam ako ng relief pag ginagawa ko yun. Pag may nakakaalam na malungkot ako. Ang haba pa nitong sasabihin ko, teka, magtatrabaho muna ko.

[justgemini08-blog]

DotA o ako

...such a jejemonic song.

But i guess my boyfriend chose that fucking game over me. My bf for 35 months. Haha! Pathetic.

May issue na ko sa dota na yan nung bago palang kami. Winaldas nya downpayment ng tuition nya para sa pustahan. Tapos naglayas sya at di ko ma-contact. Nag-alala ako. Nagpakita bigla saken at nangutang. After that ang laki na ng galit ko sa larong yan. Pinatigil ko siya. Pero siyempre di mawawala yung pagtakas nya at paglalaro parin. Nag-away kami paulit-ulit dahil dyan.

Hanggang sa unti-unti nang nabawasan yung pag-aadik niya. Paminsan-minsan nalang. Pag magkikita sila ng mga tropa niya. Nung immature ako, di ko siya pinapayagan. Nakikipag-away pa ko. Dahil siguro ang selfish ko at ayokong maulit yung dati kahit hindi na niya gagawin yung pagpusta ng ganong pera.

Ngayon, tinry ko na maging open minded at payagan siya maglaro nun. I even asked him pano ba magset up ng account sa steam. Oops, DotA 2 pala to. Ayoko kasi ng graphics ng dota 1. Well, ayun nga, tinry kong gustuhin yung laro. Kasi ako naglalaro ako ng LoL (League of Legends) na ayaw niya kasi mukha raw pambata. Tinanggap ko naman kung ayaw niya. Edi siya na masusunod.

Edi yun nga, hinayaan ko na siya maglaro non pag weekends. Tutal everyday sa uwian magkasama kami dahil magka-work kami. Nauumay siguro siya na lagi nalang kaming magkasama. Kaso every weekend, may pinaplano siya na pupunta raw ako sa kanila tas tuturuan niya ko magdota. Pero hindi natutuloy. In the end tutulugan lang niya ko at hindi kami magkikita. OR hindi siya magpaparamdam dahil siguro nag-aadik siya.

Ang pinakamasakit pa don... Ilang linggo kong tiniis yun. Tapos dapat may plano kaming magbadminton nung Linggo kaso ayun hindi ko siya ma-contact. ISANG TEXT LANG HINIHINGI KO NA SABIHIN NIYA KUNG TULOY KAMI O HINDI PERO WALA AKONG NATANGGAP. Nag dahilan pa na nagloloko raw yung signal ng phone nya. Putangina niya.

Tinanong ko bakit hindi siya nasagot. Sorry lang ng sorry. Tinanong ko uli. Busy raw siya maglaro. Tapos nag sorry.

PUTANG INA MO PALA E. PUTANG INA MO SOBRA. ALAM KONG ALAM MONG WEAKNESS KO MAKIPAGBREAK SAYO SIGURO KAYA MO AKO GINAGANITO. NGAYON NAIISIP KO PALANG NA GUSTO KONG MAKIPAGHIWALAY DAHIL SA PAGTE-TAKE FOR GRANTED MO SAKEN PERO PARANG ANG HIRAP PARIN ISIPIN. PERO SOBRANG GALIT AKO. ANG GUSTO KONG GAWIN AY MAGPA-BEBE AT SUYUIN MO KO PERO ALAM KO PAG NAGYAYA AKO MAKIPAGBREAK, ANG SASABIHIN MO LANG "SIGE, KUNG YAN ANG GUSTO MO."

PERO LORD, BAKIT PO BA NAGPAPAKATANGA PA AKO?

[justgemini08-blog]

Attack On Titan

I am not really an anime fan. Except when I was a kid and there's nothing to watch on TV besides anime when I'm awake and when I can't go outside to play. You know, the likes of Dragonball z, Flame of Recca, Ghost Fighter, Hunter x Hunter, mga palabas sa GMA at ABSCBN noon.

And then when I got older and we cut our cable subscription off, lalong hindi na ko nanood ng TV. Sa internet nalang, tapos naging fan na ako ng mga American TV shows. First of the list is One Tree Hill (although hanggang season 8 nalang ako kasi parang wala nang sense yung show nung nawala ang Leyton). I could enumerate several american series I am a fan of, pero hindi yun yung topic ko ngayon.

And since up-to-date ako sa mga sinusubaybayan kong tv shows, naubos yung naka-line up kong panoorin. That's when I tried watching One Piece first. Kasi talk of the town. Nao-OP na ako sa mga iba kong friends na nanonood non. Well, nagustuhan ko rin sya. And then here comes this new anime, na may movie na pala, ATTACK ON TITAN...

Download agad ako, at ngayon kakatapos ko lang ng season 1. Naurat lang ako. Tanginang kwento yan. Hahaha. Well, this is just my opinion. Yung One Piece, ok sya. Sabay nang napanood ko to, hindi ko alam bat hindi ko naappreciate lalo nung bandang dulo na. Ok pa yung first half ng series eh. Sabay parang nakakabobo nang biglang pa-end na. Naisip ko tuloy ganto na ba mga new anime ngayon? Siguro hindi naman. Sadyang hindi ko lang nagustuhan to.

Pero papanoorin ko parin yung movie. Para malaman ano mas panget. Hahahaha.

[justgemini08-blog]

Here’s to being too tanga and martir

Let me explode. 

After 3 years and 7 months with my boyfriend, kami parin. We've had fucking loads of problems and issues that don't consist of having a third party yet I don't know why we are always fighting. Minsan hindi. Pero most of the times, oo. I think nasakin na yung problema eh. Masyado akong maraming demands na feeling ko hindi nya kayang gawin. Pero mahal ko parin sya despite that. I always correct his wrongdoings, I feel like sometimes I'm manipulating him and nasasakal na siya.

Before, sya yung in love na in love sakin at ako yung keber lang. After 3 years, nagkabaligtad na. Feeling ko I'm an overly-attached gf. Like my world is revolving around him. Hindi ko rin alam pano nagkaganito. Maybe because siya lang yung meron ako. Although I have a few friends, pero alam mo yun, wala na rin sila halos eh, busy na. Wala rin naman akong siblings. And I came from a broken family. Siya yung nagbuo sakin when I was so fucking broken.

Pero how ironic is it na he's also making me feel broken at the same time.

We almost broke up yesterday, pero dahil tanga ako at martir, hindi na naman ako pumayag. Yes, na naman. Siguro 2nd time na niyang sinuggest na maghiwalay na kami. Deep inside, gusto ko narin, kasi I feel like we're not growing anymore. Puro away na nga at tampuhan. Pero hindi ko alam bakit di ko magawa. I ended up saying sorry kahit na ako yung naunang nagalit dahil may kasalanan siya. Akala ko ako yung manipulative, ako na pala talaga yung namamanipulate niya. Feeling ko sobrang kampante na niya kasi hindi ko kayang makipagbreak sa kanya. Nabibwisit ako sa sarili ko kung bakit wala akong courage na harapin ang future nang wala siya. Samantalang siya, I know he doesn't need me anymore. He says he still loves me pero hindi na tulad ng dati eh.

I have a lot of thoughts I want to type in here. Sa sobrang dami di ko alam san magsisimula. I fucking need a friend. Yung totoong kaibigan. Of all of my friends, I can't believe I can't pick someone na pwede kong sabihin yung lahat ng sakit na nararamdaman ko ngayon. Baka maging burden lang sa kanila na ang saya ng buhay nila tapos ako sinasayang ko oras nila pointless drama ko.

Ultimo boyfriend ko ayaw na ng drama ko. Pag magdadrama ako sa kanya about sa relationship namen, iiwas siya. Sinusubukan ko nang bigyan siya ng space. Ang hirap kase nasanay akong nandyan siya palagi, pero tama nga naman siya, hindi dapat saming dalawa lang umikot ang lahat.

Pero pano na to, parang siya lang naman ang meron ako? Ilang beses na ko nagtatanong kay Lord kung bakit di ko magawang makipaghiwalay... At kung bakit hinayaan niya kong magmahal ng ganito katindi kung sobrang sakit rin pala sa huli. Nag-aasam parin ako ng happy ending. Ng forever shit. Akala ko ako yung malanding babae na hindi kaya magseryoso, mali pala yung akala ko.