Ik weet gelukkig dat het altijd weer ochtend wordt. De wereld roept “kop op, morgen weer een kans en de zon gaat schijnen.” En dat dan de storm gaat liggen ook al raast die al maanden door mijn hoofd, ik weet dat mogelijk is, want dat heeft het eerder gedaan. De storm is gaan liggen toen ik, heel teder en zacht, zei “je moet eruit, je moet eruit, ik heb geen plek meer voor jou in de kamers van mijn hoofd, ik ben vol geboekt.”













