To była kobieta niemal idealna. Przez pierwsze miesiące naszej znajomości myślałem, że spadła mi z nieba, że jest jakimś cudem, który zdarza się tylko raz w życiu albo nie zdarza się wcale. Była tak piękna, tak atrakcyjna. Miała takie ciało, że czasem wolałem je po prostu podziwiać godzinami, niż dotykać. Najpierw zjadałem je wzorkiem, a dopiero później językiem. I, może trudno w to uwierzyć, ale była też niezwykle inteligentna. Nie wierzyłem w swoje szczęście! Przepiękna, z tyłkiem najładniejszym na świecie, a do tego inteligentna, bystra i ambitna. Naprawdę byłbym wtedy w stanie, i w sumie chyba nadal jestem, bo wciąż ją kocham, harować dla niej po nocach, jeśli zażyczyłaby sobie pod choinkę dziesięć różnych torebek z Michaela Korsa. I wierz mi, wierzyłem w to, że ona jest moim największym szczęściem. Bo, jak mi się wydawało, nie miała wad… Jednak po pewnym czasie dostrzegłem w końcu, że to nieprawda, iż ona jest taka perfekcyjna we wszystkim. Coś było w niej nie tak. I nie, nie była to tendencja do ciągłego gadania, krzyczenia o brudne skarpetki na podłodze czy niepozmywane naczynie po sobie w zlewie, co często irytuje mężczyzn u kobiet, jeśli z tym przesadzają. Problem był większy. Bowiem miała bardzo nieciekawy charakter, który w końcu zaczął mnie ranić. Po czasie po prostu zauważyłem, że ona jest czasem taka… zbyt zimna, a czasem zbyt wylewna, wręcz histeryczna. Zacząłem obawiać się o każdy swój ruch, ponieważ nie wiedziałem, czy nie wpędzę ją w niezrozumiałe dla mnie łzy lub ten przerażający chłód i obojętność. Następnie dostrzegłem też, że jest egoistyczna. I nie, nie chodzi o to, że nie miała serca! Bardzo była wrażliwa i pomagała innym, ale nigdy nie potrafiła przyznać się do błędu. To ja miałem ją przepraszać, ja miałem brać na siebie winę. Można by jeszcze wiele wymieniać. Miała też kilka twarzy. I musiałem się dopasowywać do jej humoru, bo inaczej robiła z siebie pokrzywdzoną. A mimo wszystko, gdy mieliśmy się już rozstawać, bo - jak się okazało - jej też przeszkadzały jakieś moje cechy, nie byliśmy w stanie się pożegnać. Chore, prawda? Życie z nią było po prostu trudne. Jest trudne. Kocham ją. I wniosek jest taki, że nawet jeśli spotka się najpiękniejszą kobietę na świecie, najmądrzejszą i najzabawniejszą, ona i tak nie będzie idealna, bo zawsze po czasie wychodzi, że jednak potrafi od jej zachowania serce zaboleć.
jacobvanloon
germansingergirl
2087
origamiaround
theartofmadeline
stormborns
discoholicmusic
tangentwithtanner
