[kalbimdenbirine]

Kör noktaları var.

Durmadan kazıdığı çukurları,

Tırnaklarına dolmuş hüsranları var.

Yanmayı unutmuş mumları var gecelerinin.

Rüzgarsız bir gülü var kapısında,

Apartman boşluğuna bakıyor onun pencereleriyse.

Saatler durur aynı saatinde gününde kaybettiklerinin,

Tik tak bozuk bir dişli hep yüreğinde.

[kalbimdenbirine]

Çünkü,

Ben gidecek bir yer bulamıyorum.

Askıda hırkam tüylenmiş...

Delinen botumu hâlâ tamir ettirmedim.

Bir kaç gündür hep yağmur yağıyor.

Her şeyi sel alip götürse diyorum,

Çamur kalmasa, kir kalmasa...

Oysa yağmurdan mı kaçındım,

Kendimden mi usandım,

Bilmem.

Bir mektup yazıyorum,

Sevgili....,

Yerine hep kendimi koyuyorum.

İsmimi farklı şekillerde yazıyorum,

Kesik kesik, kararlı, alelacele...

Tutarsız cümleler karalıyorum.

Hepsini eninde sonunda yırtıyorum,

Sonuna varamadan, bir umuda bağlayamadan...

Kendime diyecek bir şey bulamıyorum.

[kalbimdenbirine]

Mevsim bahara dönerken,

Dilerim tüm sevincin kalbine döner.

Saçlarına mevsim çiçekleri düşer,

Yüzünü okşayan yağmurlu bir esintidir...

[kalbimdenbirine]

Sen tanımazsın beni,

Uzakların tanır.

Dudaklarındaki türkü tanır,

İç geçirdiğin balkonlar tanır,

Elini yakan sigaran tanır.

Gecenin ıssızlığında üşüyen yalnızlığın tanır,

Sığındığın teselliler tanır.

Aşkın tanır beni,

Kalbine bastırdığın çocukluğun tanır.

Suskun düşlerin tanır,

Şehrin, yürüdüğün sokaklar,

Baktığın ağaçlar, soluklandığın o eski bank tanır.

İçindeki yatışmayan o hinlik,

Aynı yerden kanayan kesiklerin tanır beni.

Ağlamanın kıyısında dolaşan gülüşlerin,

Vazgeçmenin sınırında tutunan ellerin tanır beni.

Güneşten kaçırdığın gölgen tanır gölgemi,

Ümitle baktığın gökler tanır,

Ümidin tanır...

Gözlerinin kıyısına asılı yaşın bile,

Yüzüne sinmiş yaşların bile tanır beni.

Bir sen tanımazsın.

Bir sen...

[kalbimdenbirine]

Anlamsız yorgunlukların kalbimdeki ağrısı

[kalbimdenbirine]

Akıyoruz günlerce,

Rutinlerde savruluyoruz.

Arada göğe bakıyoruz,

Bir nefeslik güzellik umuyoruz.

Bir çiçeği suluyoruz,

Bir çocuğa gülümsüyoruz,

Bazen iyi filmler izliyoruz,

Bazen bir kitabın tek bir cümlesinde kendimizi buluyoruz.

Bazen bir kalp çarpıntısı, sahici bir bakış

inandırıyor bizi aşka...

Bir çiçeğin açışını umuyoruz yarınlardan,

Kendimizce bir kitap ve

unutulmaz filmler arıyoruz.

Biraz şefkat,

Bir dostluk,

İçimize kök salacak bir aşk diliyoruz.

Bir şekilde tutunuyoruz:

Günlere katacak bir umut,

İçimize gülecek bir ışık,

Kendimizi sevdirecek sebepler...

Ve gitmeyi düşlüyoruz.

Bir yol uzanıyor kalpten...

Belki bir şehre,

Belki kalbe,

Ya da sadece şiire,

Ama sonunda hep kendine...

Dualarımızda en çok cesaret sızlıyor.

Oyalayıcı keşkelerle,

Sekteye uğratan sözlerle...

Biraz kırılıyoruz.

Yine de buluyoruz inanmaya değer nedenler.

Özlüyoruz,

Bir kavuşmanın heyecanını,

Görmeyi, sevmeyi, belki bulmayı...

Bir aitlikle huzur bulmayı

arzu ediyoruz.

[kalbimdenbirine]

Yine kafamda neler neler kurdum,

40 hayat yaşadım

Hepsindede aynı yerden vuruldum.

[belkideboyle]

Hükmün mü güzel,

Hüzünden yanık gözlerin mi?

Ey kalbimin ışığı,

Kederin eşlik ettiği yalanlardan sıkılmadın mı?

Sahici dik duruşlarında

Bir çocuğun inadı.

Zaferlerinle güzelsin çok,

Bir kaybın yangınıyla da...

Buzdan ince yüreğini

Safi yok sayışların yaralamadı mı?

Ey ömrümün en canlı filizi,

Bir gölgenin soğuğunda üşümedin mi?

Güneş dahi döndüğünde yüzünü,

Kendini bir çırpıda yakmadın mı?

Ey yalnızlığımın ezgisi,

İlhamımın deniz feneri,

Kendi dalganda yutmadın mı tüm ümitleri?

Bir gürültüde boğmadın mı öfkeyi?

Yatıştır artık durulmaz hislerini.

Kendi kendini gökten atan bir kuş olmayıver,

Ağacına düşman bir yaprak olmayıver,

İnsanına küskün bir şehir kalmayıver.

Seni sen yapan her şeye

Düşman kesilmeyiver.

Ey yüreğimin hüznü,

Bana biraz geçit ver.

[kalbimdenbirine]

Sularının yuttuğu bir deniz feneriyim,

Seslerin boğduğu bir öfkeyim.

[kalbimdenbirine]

Bu kentte uğramaz oldu kuşlar,

Hasta güvercinler toplar oldum pervazlardan.

Yağmur yağmadı uzun bir süre,

Kuraklık ilanları asıldı gözlerimize

Hepimize yetmezmiş şu,

Göçmek zorunluymuş yüreğimizle.

Biçilmedi çimleri bahçelerin,

Çocuklar hiç çıkmadı sokak aralarına,

İnşası bitmez gelecekler kurdular.

Göz gözü görmez oldu griden.

Duvarlar koydular aramıza,

Bu duvar senin,

Bu duvar benim..

Bir tehlike çanı yaklaşılmaz kılan.

Parsel parsel biçtiler zamanı,

Havayı böldüler ciğerlerimize,

Ödünç düşler yaşar olduk.

Faizli mutluluklar saçıldı reklam panolarına,

Soluk bir ışık sömürdü yaşam renklerini,

Çiçekler çiçek,

İnsanlar insan değil gibi.

Bugün erken kapattı sokağın köşesindeki çiçekçi kepenklerini.

Sevmez olmuş insanlar birbirini,

[kalbimdenbirine]

yorgunluğumu bağışla, bir bahar neşesini taşımak isterdim hayatımda. soğuk böyle sert vurmasaydı bana binbir çabayla açtığım çiçeğe küser miydim hiç? böyle çekilmek istemezdim içime inan, bir kendi duvarlarıma bakmazdım günlerce, çatlaklarını, yer yer dökülmüş solgun boyalarını incelemezdim bir sehpa üzerindeki boş vazoya takılmazdı gözlerim, kapıya da yakın oturmazdım, belki bir pencere kenarı...

ellerim de, bağlamlara uygun en güzel sözler de, uygun bir yer bulurdu kendine. bir sessizlik çöreklenmezdi dudaklarımın kanayan acısına, dalmazdım bir başka ihtimalin kuruntusuna, her bir seste irkilmezdi bakışlarım. bir fırsat kollamazdım bir nefes ağırlığınca hafiflik kovalamaya. böyle yorulmazdım, ağırlaşmazdı adımlarım...

inan, isterdim çok başka seyretsin bende dünya. baktıkça iç açan bir manzara gibi her bakışta farklı ayrıntılarda güzelleşen bir tablo gibi, her dinleyişte başkalaşan bir şarkı gibi, mesela.

paslanmış bir levha, çürüyen bir elma, bir esintide savrulan polenler gibi değil. hiç değil...

bir yağmurdan daha canlı, bir yaradan daha sağlam çıkmak gibi. evet, bir gülüşe tekrar tekrar aşık olmak gibi.

böyle değil, bu halimle değil...

bağışla, kurtaramadım yakamı pençesinden hayatın, kalakaldım ortasında ve hırpalandım yıllarda affet, bu yağmurlar beni durmadan yaralar.

[kalbimdenbirine]

yüzüme değil sesime yağıyor yağmur

buğulu düşler görüyorum geceleri

acıyla buruşan yüzler seçiyorum gündüzlerden

mekanlar akıyor zamanın kıskacında

bir gecmiste yürüdüğüm kavaklı yollarda

bir odamın karanlığında

[kalbimdenbirine]

yolların bir bana mı hep sapadır

gözlerin bir bana mı muğlak bakar

kesiştiğimiz sokaklar boşuna mı yakar lambalarını

kaplerin buluştuğu

yaz akşamları hatrına

söylesene

bu yaprakların hışırtısında

bu ayın ıssız ışıklarında

ve yüzünün şenlikli baharlarında

kolaylaşmadı mı yürüyüşler

hayatın bu uzayan yokuşlarında

bir sen

bir ben

bakmadık mı bu gün batımlarının ardından,

aynı hüznü paylaşmadık mı?

inceden söken şafaklarda,

aynı uykusuzluğun pençesinde,

teselli bulmadık mı bağlanan sözlerimizde?

sevmedik mi aynı korkunun kıskacında

insanlara küstük

sırt sırta verdik en yalnız yakınlığımızla

araya giren günlere

yollara

insanlara

yol verdik...

ne uğruna

[kalbimdenbirine]

Ne çok yazmak istedim kendimi,

Satırlarca dökmek,

Paragraflarca çizmek,

Bir entürmanda nota nota çalmak,

Bir resme ait olmak istedim.

Yalnız kendime çok olmak istedim.

Görüleni yakmak istedim..

[kalbimdenbirine]

Yağmursuz bir gün daha.

Üstümde gözlerimden kara bulutlarla geziyorum.

Gülümsemem hep biraz gölgeli,

Duruşlarım temkinli.

Bir düğüm içimdeki,

İçimdeki küçük gölün,

Yalnız yelkenlisini kıyıya bağlayan,

Bir gemici düğümü.

Tek hayalimdi,

Tek gerçek hayalim..

Kendi kayığımda bir sakinliğin parçası olmak,

Akıp gitmek,

Bir gece vakti yıldızları dinlemek...

Ruhumun esintisini dinleyecek kadar,

Yakın olmak ferahlığa..

Şimdi uzak denizlerin izleyicisi.

İskelede suya sarkıttığım ayaklarıma bakıyorum.

Hayatın dalgalanışını hissediyorum ayak uçlarımda.

Birileri geliyor kayıklarıyla,

Birileri gidiyor...

Ben kalıyorum.

Seslerini dinliyorum,

Ardlarında bıraktıkları dalgaları yaşıyorum.

Sesleri uzaktan gelene değin,

Onlar gibi olmayı özlüyorum.

Gidebilmeyi özlüyorum,

Her şeyi ardımda bırakabilmeyi...

Hiç yaşanmamiş bir hayatı,

Hiç giyilmemiş bir karakteri özlüyorum.

Denizi özledim, bir yelkenle açılmayı,

Ki ben içinde bir çöl de taşırım,

Kavruk yüzlü gözleri hüzün bir çocuk saklarım.

Ne deniz bilir,

Ne de ülkeler ötesi bir yasamak.

Kalmakla bağlanmış bir ömrü yaşarım,

Özlemekten bir yürek taşırım.

Kalmayı güzel kılacak bir düş kurarım,

Onun özlemiyle yanarım da yanarım.

Yorgun bedenime bir yağmur değmeye görsün,

Bunu ömrümün en güzel anı sayarım.

Bir toprak üzerine yığılmış ellerime,

Çamurdan yelkenliler açarım.

Avucumda birikmiş suyu,

Yaşamımın kaynağı kılarım.

Kalmaya değecek,

Azad edilmiş anılar yaratırım.

Göğe diktiğim çivi gibi gözlerim,

Bir güneş huzmesinde yandı mı,

Bir kuşun sevinvciyle,

Maviyi ruhuma katarım.

Çölümü de bulsun diye yağmurlar,

Her gün yağmur duasına çıkarım.

Yağmursuz günleri sayarım,

Sisli denizlerin ardından,

Giden kayıkları sayarım.

Gökkuşağına bakarım,

Yağmursuz bir gün daha.

[kalbimdenbirine]

Şu aralar mahzunum,

Kimsesiz bir kırgınlığın yoldaşıyım.

Bulut bulut kümelenmiş yalnızlığımın,

Gölgesiyle geziyorum sokaklarda.

Üşüyorum,

Üşümeye alışıyorum,

Kırağı tutmuş kirpiklerimin ardından süzüyorum dünyayı.

Beyaz bir tülün ardından izliyorum gülen yüzünüzü,

Güneşli günleri kış köşemden izliyorum.

Bu köşe yaz köşesiyse,

Hayır, beni istemiyorum baharınızı.

Nisanda bir kışı yaşarken kalbimde,

Niye seveyim yeşeren günleri.

Umursamıyorum.

Güvercinler.. hasta güvercinler konuyor dallarıma,

Göçü ıskalamış serçeler yuva kuruyor avuçlarıma.

Ürkütmüyorum,

Açmıyorum ellerimi yağmurlara,

Ve izin vermiyorum gölgemde bir soluk alınmasına.

Ürkmesin kuşlarım,

Dağılmasın can parçalarım.

Bu son ümidim,

Kıpırtısızım.

[kalbimdenbirine]

Tüefek, toprak, tutkal... Bu kelimeleri kullanacaktım mektubumda. Bağlamsız kelimeler kullanmak istiyor canım. Tüfek yazmak istiyorum bu boşluğa, Kan akıtmıyor, sessiz, Ellerime yapışık, Bir tutkal demeliyim burada. Evet, tutkalla yapışık. Toprağı dövüyor yağmur, Toprak bağrını germiş ölülere, Ve emrini vermiş dirilere: “Yaşat!” diye.

Ellerimdeki tüfek kandan. Bir kalem bitiyor parmak aramda, Tetik yerine, Ses olsun diye mıh gibi dizilmiş cümle yığını. Sımsıkı sarılıyorum, Tanıyorum bu kelimeleri paralel evrenimden... Şiir yazmıyordum oralarda, Bir hayat arıyordum bağışlanan organlarda. Neşterle kesiyordum sönmüş hayatları, Kalemler yerine, evet.

Sancı, kırmızı ve yeşil... Ne sancısı? Hayatlarım birbirine karıştı. Yeşil demişti öğretmenim, Kırmızıyı en çok belli eden renktir. Fen dersinde miydik? Neyse ne işte. Yeşilmişim ben. Hayır, hayır, doktor değil. Bu, çocukluk hayalimdi. Çocuk değilim artık! Belki bir doktor önlüğü en fazla. Yemyeşil ve üzerinde kırmızı lekelerle. Yeşil bir önlüğüm.

Sınıfta söyledim bunu. Arkamdaki mavi gözlü çocuk bununla alay ediyor. İlerde doktor olacakmış o. İki bilinmeyenli denklemler benzemez ki insan hayatına. Matematik kafalı işte. Nereden bilsin?

Ben bir bilinmeyenli denklem seviyorum, Sonra anlatım bozukluklarını. Bir anlatım bozukluğu türü olsam... Anlam belirsizliği derlerdi bana Ya da sözcüktüm, Yanlış yerde kullanılan. Ve de tabii ki bir bilinmezli "a" harfi. A'yım işte kardeşim, sayı atfetmek zorunda mısın bana?Hem belki ben 8'e eşit olmak istemiyorum herkesle. Zorba bir ders bu. Sevmiyorum bu yüzden matematiği. Anlatım bozukluğu olalım, Devrik cümle olalım, Şiirdeki redifle bozuşalım. Şiir demişken, Vatan, millet şiirleri pek severim. Bayrak şiirini ezbere bilirdim. Yemen cephesinde esir düşen, Çarığından su içen zorunda kalan büyük dedemi anlattım mı size? Atatürk'ü görmüş hatta. Ya, öyle büyük. Tarih de severim işte, Matematikten çok. Şehitler, antlaşmalar, savaşlar eezberimdedir. 1071 Malazgirt, Anadolu'nun kapıları...

Ortaokuldayım bak şimdi, Resim çiziyorum kağıda, Tarih öğretmenim çok kızdı, "1071" takırdadı cetvelle avucumda. Gözlerim yanmıştı acıdan. Yeni bir eğitim metodu. Zeki adamdı. Sigara kokardı hep. Sonra anahtarıyla kulağını kaşırdı. İğrenç! Ne anlattığını dinlemezdim, Ama 1071'i unutmadım. Anadolu'nun kapısı açıldı bize, Bana bir kapı kapandı, Ressamlık kapısı. Şairliği de ekleyelim yine de yanına. Şu hale bak, Bağlamsız kelimelermiş, Yazıyoruz ya hu işte! Hipotetik bir çocuk yaz, dediler. Özrü ne olsun?Hiperaktivite. Üniversite daha medeni. Kimse "özür" dedim diye cetvel vurmadı elime. Vay be! Evet, hiperaktif bir yazı bu. Hipotetik de bir ödev. İstediğim kelimeleri, zamanı kullanıyorum. Boşa giden zamanınızın bekçisi değilim, Okumasaydınız! Bayram bayram canımı sıkıyorum şurada, Bakmayıverin yani.

Misafir çocuğu koluma yapıştı, Defterlerimi karıştırıyor. Gözüm seğiriyor. Bak yavrum, Ben senin yaşındayken, Çok efendi bir çocuktum. Çok... Böyle otururdum şurada. Sen... Sen de haklısın, Bir çocuk bu kadar efendi olmamalı. 70'imizde neysek 7'mizde o olmayalım, Bir zahmet! Bak, şimdi anladım seni, Anlatıyorlar. Sen dinleme onları, Daha çocuksun! Tıka kulaklarını. Aman matematik çok çalış, Psikolog olursun belki. Terapi masraflarını çıkartırsın harcamadan. Al bu tavsiyeyi koy cebine, Unutma ablanı. Gel, saklambaç oynayalım. Su dolaptaki hurca saklanacağım, Sonra onlar bulana kadar bekleyeceğim. Seni bulurlar, Beni asla! Bulsam ben bulurdum önce, Hurç bildiğin hurç değil bak, çok başka. Saydığım kullandığım kelimeleri kat içine, Bir de katamadıklarımı... Hah, öyle bir doluluk dünya kadar. Kaybediyorsun kalabalık içinde kendini, Sen böyle yapma, Kapı ardına saklan, bulunman da, sobelemen de kolay olur. Kazanırsın oyunu, Ablan kazanmayacak. Yolu uzatmak, Herkesi bıktırmak istiyor. Sobelenmek pahasına. Sen uzatma yolu, Sobele onları oyunlarında. Bir daha ölseler kazanamazlar, Ve benim gibi muğlak kelimelerle kafanı karıştırmazlar. Dinleme beni, Okuma da bunları, Kendi yazdıklarını oku. Bir tüfek, Bir bıldırcını vursun orada, Bıldırcın kanı aksın toprağa, Organları kalsın yerli yerinde. Neşterlerler neşter, Kalemler kalem olsun. Doktor ol! Yeşil önlük değil! Aman beni dinleme sakın! Bir önlük olarak bu ülkede yaşayamazsın!