Ne kadar zor bazen bırakmak, bırakabilmek... Karşımızdakinin bize iyi gelmediğini görebilmek, bunu kabul edebilmek... Herkes olan olaylara öfkeden çılgına dönerek tepki verirken o iyi gelmeyen ilişkiye, iyi gelmeyen kişiye öfke duymamak tam tersi şefkat duymak, gidip sarılmak istemek ama bir yandan da o kişiye karşı hiçbir şey hissetmemek... Tamamlayamıyorum cümlelerimi kafam çok karışık çünkü. Hep kaçtığımı, kendi kendini sabote eden ilişkiler yaşadığımı farkettim ama bu sefer farklı olsun istedim. İstedim ki artık kaçmayayım çünkü sanki ben kaçmazsam her şey güzel olurmuş, mutlu olurmuşum gibi hissettim.
Peki ne oldu? Tam tersi sürekli çabaladığım, uğraştığım ama hiçbir şekilde duyulmadığım, görülmediğim, değerli hissetmediğim bir şeyin içinde olduğumu gördüm. Gördüm ama sanki biraz daha çabalamam gerekiyor gibi hissedip daha da çok çabaladım. Sonra ne oldu biliyor musun? Görülmeyen, duyulmayan, değersiz bir kişi olmaya devam ettim ama yine çabaladım. Belki de bazı şeyler konuşulmalı dedim ve zor bir konuşmanın ardından daha fazla şaşıramam dediğim noktada gördüklerim beni şok etti. Ben çığlık atıyordum duy beni diye o ise başka bir tarafa bakıyordu duymuyordu çünkü. En zoru neydi biliyor musun?
Herkes tarafından terk edilen birinin terk etmek zorunda kalması...
Hiç kızmadım ona hala da kızmıyorum, kızamam ki gidip sarılmak istiyorum hiç istemem üzülsün. En garibi de onu üzmek istemezken, gidip sarılmak isterken içimde aşka dair bir damla bile yok. Onu çok seviyorum ama tıpkı küçük bir çocuğu sever gibi, onu korumak ister gibi, o üzülmesin diye bir şeyleri ondan saklar gibi...
amandla
vaporwave
gummygunk
gracieabrams
blakekathryn
2087
prguitarman
