OKURSUNUZ UMARIM Geçenlerde Karabükten Ankaraya ablamıziyarete gidecektim. Otobüsüm sabah 07.30da kalkacaktı. 06.30 gibi uyandım, saçımı yıkadım, çantamı aldım çıktım evden. Klasik sabahlardan hiçbir farkı yoktu. Ellerimde siyah, deri eldiven; beyaz kulaklığımda çalan Oasis, sağ işaret ve orta parmağım arasında Winston Box, soğuk dumanıyla karışık üflüyordum sigara dumanını. Evimle otogar arası yaklaşık 30 dakikalık bir yoldu. Yolun çeyreğinde bitti sigaram, soğuktan parmaklarım sızlaya sızlaya attım yolun kenarına, beyaz karların içinde sönüşünü seyrettim. Ocağın 6'sıydı ve her yer bembeyazdı. Otogara vardığımda saat 07.26'yı gösteriyordu. Bindim otobüse, ağır adımlarla yürürken, bir yandan koltuk numaralarına bakıyordum. B-3 B-4 B-5.... B-16 B-17 ve sonunda B-18. Geçtim, cam kenarına oturdum. 2 dakika ya geçti ya geçmedi, siyah deri ceketinin içine beyaz sweetshirt giymiş, siyah sarı çizgili kulaklık takmış, Harley çizmeli, saçları omzunda fazlasıyla tatlı bir kız yanıma yaklaştı, önce elindeki bilete, sonra koltuk numarasına baktı, B-19 dedi ve yanıma oturdu. Parfüm kokusu burnuma geldikçe içimden kıza dönüp "Pardon, soyadımı sizinle paylaşmak istiyorum sizce de uygunsa." demek geliyordu içimden. İlk görüşte etkilenmiştim kızdan. Otobüs harekete geçtikten yaklaşık 15 dakika sonra, kız karnını tutmaya başladı, ufaktan inliyordu ama kimseye duyurmamaya çalışıyordu. Yavaşca eğilip, "Pardon yardımcı olabileceğim bir şey var mı?" diye sordum. "Şeyy." dedi "Koridor tarafı, fazlasıyla midemi bulandırıyor, fobim var." dedi. Hemen ayağa kalktım, kızın elinden tutup kendi yerime oturdum, bende koridor tarafına geçtim. "Çok teşekkür ederim, çok naziksiniz." dedi ve tebessüm etti. Bana ilk gülüşü.. Çok etkilenmiştim. Yola çıkalı 1.5 saat olmuştu ve daha hiç konuşmamıştık. Kulaklığımı çıkardım, onunkinden çıkan sesi dinliyordum. Kasabian'dan Fire çalıyordu. Çok sevdiğim şarkılardan biri olduğu için, sessizce mırıldanmaya başladım şarkıyı, dizlerimle de ritim tutuyordum. Sanırım bunu farketti, kulaklığının tekini çıkardı ve "Dinlemek ister misin?" diye sordu. Hafifçe dönüp, "Tabi." diyerek tebessüm ettim. Ona ilk gülüşüm.. Etkilendi mi bilmiyorum. Böylece birlikte müzik dinlemeye başladık. Nereye gittiğini sordum, ismini, nerede yaşadığını. Safranboluya gezmeye, fotoğraf çekmeye gelmiş. Birden aklıma geldi "Tumblr kullanıyor musun?" dedim. "Evet" dedi. Blogunun adresini aldım. Kalan yol boyunca müzik zevklerimizden, sevdiğimiz aktivitelerden bahsedip, otobüsteki insanlar hakkında konuştuk. Hayatımın en harika yolculuğuydu diyebilirdim, eğer yolun bitmesine 20 dakika kala yaptığımız o kaza olmasaydı. Ocağın 6'sı demiştim değil mi ? Her yer karlı, buz tutan yollar, otobüsler hız yapamıyor. Boğumlu geçidine yaklaşırken, şoförümüz uyuyakaldı, host'un dürtmesiyle uyanıp, korkuyla fren'e basınca, arabanın arkası dönmeye başladı ve takla attık. Hala gözlerimin önünde o görüntüler, geçide çarpıp durduk, her yerde duman vardı. Bi an gözlerim yanımdaki kızı aradı, yere düşmüştü. Üzerine atlayıp kollarımın arasına yatırdım. Burnundan koyu kırmızı kan akıyor, kaşı ise açılmıştı. "Uyan, uyan sakın uyuma !" diye haykırdım. Gözlerini yarısına kadar açabildi, hafif hafif ağzı kıpırdıyordu. "S..Sa..Sar" kekeliyordu. "Şşş" dedim. "Zorlama kendini sakın, sessiz ol, sadece uyuma, benimle kal. Sana söz veriyorum, her şey güzel olacak." dedim. Ve hayatımda ilk kez verdiğim bir sözü tutamadım. Hiçbir şey güzel olmadı, kollarımın arasında son sözlerini söyleyerek can verdi, ilk gördüğüm an aşık olduğum kız. "Sarıl bana, annem gibi."
stormborns
2087
gracieabrams
romaincrisis
