Please leave your message after the Big Bang

[kerkerkuil]

Berichten aan wie weet

Ontvangen: vrijdagavond Helder in het duister tast je laat me laden. Toets mij, word mij even onbewust Als lichaamstaal Ontvangen: zaterdagnamiddag De kooi uit eigen beweging te verlaten bij stilstand tussen twee verdiepen wordt verboden. Er schuift Iets dicht Dit vers zit in de lift Ontvangen: zondagochtend Zo thuis Lichtmasten als walvisribben hier Verlang je kousenbroek van kippenvel. Kom je later no

[kerkerkuil]

Ghent University Creative Writing Competition

Today I was delighted to hear that I won the Ghent University Creative Writing Competition, the theme of which was 'conflict'. Illustrating the inherent difficulties that arise when analyzing any conflict, I present six fragments in this untitled poem, and invite you, dear reader, to think about how conflict is represented and (sometimes unable to be) reconstructed. You can find the poem below:

I. Tarmac eve A woman washing and shaving the head of her still wasted Son Veins - mazed on his temples remind her of poppy seeds II. Dark room It is a truth universally held silent                 That ignorance is strength here                 And kaleidoscopes but broken glass and light                 That photographs portray a war long wrapped                 And moments last a lifetime here III. Strand …At least there used to be. Real ones, I mean writing shit that fucks with your brain like no IED ever could, you know.” “For real? What happened to them?” “Conscription, I guess.” IV. Young bucks crackling empty cans of nectar scraping straps of bloody fluff from branchless antlers scars will sprout while heat turns sand to masks of glass embraced someday by second hands V. Extra, extra Her insistence on the shriveled fact that all buzz cuts feel like velvet if only hands would iron in due direction of growth VI. You’ll never guess what happened, ma

[kerkerkuil]

(...)

- "Knock knock." - "Who's there?" - "Godot." - "Godot who?" - "..."  - "?" - "..."

[kerkerkuil]

Gekleurd glas

Een roedel rooft een nest en schept verveeld een wereld van bokalen waar hard plastiekgewelf het leeuwendeel van slinkend gerinkel in zich opsluit In het donker stilt een straat zijn honger Een kussen klauwt zich open aan het landschap schuimwijnscherven en wolvenwelpen lachen zich rot – geen moederkat die het bevat

[kerkerkuil]

Literal meaning has unconditional priority here.

There is a certain sense of peace of mind to be found in dispossessing the smallest piece of scientific prose, depriving it from its inherent functionality and introducing it to the open place this poem has the potential to be in the thicket where it is, at first, ill at ease like a new kid, like a fish in a lake bed but, given a moment of self-consideration thrives and lets nothing but its structured beauty be a source of self-consideration, a porthole to the tendons: “The speaker’s epistemic world is not available for direct examination by the addressee, and hence the speaker can’t refer to it so casually as to the common external world. Like the epistemic world, the speech-act world is an intangible one; although it is shared by speaker and addressee, it is also in the process of constant, bargained revision.” Sweet, serene, its words hang – like dolphins in nets

[kerkerkuil]

Teruglopendheid

Je zoom die deze zomer in gekante fractalen aan alle betonnen denkpatronen lijkt te ontrafelen Mensen blijven  al te elegante gedachte-experimenten Iedereen is een dopplereffect In de hoop ontwart zich een plan waarop je speels met een loep neuronen dichtschroeit

[kerkerkuil]

Omfloerst op Kotroute Gent 2013

Virtueel gegadigden, het wordt almaar donkerder deze dagen.

Je zit thuis een milde doch zeurende winterdepressie te kweken waarvan je hoopt dat ze je dagen niet zal overwoekeren en niet op je gemoed zal parasiteren als een maretak (waar je ook deze winter met hoogste waarschijnlijkheid niet onder zult staan).

Jezelf verveeld in vier dagen zweet wentelend verlang je naar een activiteit die het treintje dat rondjes in je hoofd maalt weer op een voorwaarts pad kan sleuren. Je wil geïnspireerd worden, je wil voorkomen dat je je eigen haar in plukken uit begint te scheuren als een luipaard in de zoo. Je wil een vrije uitloop, je wil op mooie hindes jagen. Tumblr helpt niet al te veel, want daar word je overspoeld door egocentrische, onoriginele, van disproportioneel zelfmedelijden doorkankerde tienerpoëzie die, met wat geluk, ook door tieners is geschreven.

Well, guess what, bitches. Dinsdag 19 november is your lucky day. Op die dag worden alle baby's van juli-augustus 2014 gemaakt.

Dichterscollectief Omfloerst (bij deze gelegenheid belichaamd door Sander Dierick, Robin Ramael, Mathijs Tratsaert, Arno Van Vlierberghe en de in alle bescheidenheid achteraan geplaatste Mathijs Debaene) ontvangt jullie met veel genoegen op het kot van Mathijs T (Ter Platen 49), dat ter gelegenheid van de Kotroute Gent 2013 opengesteld wordt om er poëzie in voor te lezen en je er in te beschenken met goedkope wijn. Zacht doch ritmisch zullen we in jullie bedwelmde neocortexjes stoten.

Alle relevante informatie daaromtrent vind je op de Facebookpagina van de Gentse Kotroute en op de hierboven al gelinkte Facebookpagina van Omfloerst zelf. Schrijf je in vóór 18 november om 17u en je betaalt slechts één euro, daarna 3 euro. Voor dat geld kan je 9 kunstenaarskoten bewonderen, en krijg je een bandje om na te kunnen feesten in de Vooruit.

O, en het wordt cosy as fuck. Hoe cosy? I'm talking motherfucking pillows and sfeerlicht everywhere. Een 19de-eeuws opiumpand waar een berenvelletje met een bol angorawol heeft geneukt. Zo cosy.

[kerkerkuil]

Elf november

Op te grote schaal mankeert de kartel in de breuklijn zie je de lepelende hand van ten opzichte van niemandsland als verlengde van de schrikdraad: niet als wat het is – ontrolde mensenhand

[kerkerkuil]

Brief aan ons einde

De wereld besloot zichzelf en daar stond je dan, op je blote voeten in je naalden in de naalden en de naalden. De moegetergde ster trok langgerekt je rug in Nu hoeft de tijd geen getik. Nu duurt het niet lang meer of kort – nu duurt het anders Een brok van wat bestond was niet vergaan. Een massa-extinctie werd hier zonder morren  ietwat overleefd Onverstoorde getuige: de broeiige vegen bacterie die gradueel zochten zich aarde te noemen ter uv-bescherming dik op je gezicht gelaagd op dood en leven delend, onbedoeld overnieuw beginnend Nu mag de tijd gaan nu ik in alle rust kan tellen op mijn vingers hoeveel vingers je toont in een overbodig geworden spiegelreflex, nu weef ik als woorden mijn vertakking door de jouwe De beschermende pakken zijn een poel van lood om onze voeten in een evenwijdige wereld had het net zo gemoeten

[kerkerkuil]

Of iemand ooit al helemaal alleen was geweest

- zo vroeg een astronaut zich af, ruimtekuierend aan de navelstreng van het moederschip Op aarde scheen de livestream dagenlang blauw licht een zolderkamer binnen

[kerkerkuil]

 En nu hopen dat iemand zijn bladwijzer met dit gedicht wil laten muilen, he (bundel ter gelegenheid van de Poemtata poëziewedstrijd, waarin een - de eerlijkheid gebiedt mij te vermelden heel erg grote - selectie van deelnemende gedichten werd opgenomen)

[kerkerkuil]

Berusting is lofwaardig

On verra zei de reuzenpanda (met uitsterven bedreigd) en trok vervolgens naar zich toe een verse stengel bamboe

[kerkerkuil]

Poëzie in de lift

"Het is verboden de kooi met eigen middelen te verlaten bij stilstand tussen twee verdiepingen"

(in samenwerking met mijn lift) 

[kerkerkuil]

Scène: ouderlijk huis (kunst was er bovenal duur)

Het gat in haar oor is te groot en loopt af als elk amfitheater. Iedereen die haar doorgaf doorzag dat en kon, als de mond als een schelp op haar oor werd gehouden, koper van kleingeld op de vloer van haar slaapbeen proeven vallen. Ook zij is nog bang, in het bed en de wereld. Waarom dat bed ondanks de zaadvlekken en andere sporen van schimmel leeg voelt als vers linnen kon ze nooit goed plaatsen. Ze kocht uiteindelijk een twijfelaar. Ze krauwt en ze klinkt als een kat door zijn kater – wat klinkt ze (zelfs zonder weerwoord) altijd maar weer door. Zelden danst ze op muziek zonder klank: ziet het niet, en ziet het niet, en ziet het niet. Hij die flarden gisteren kotst, en woorden inslikt. Zij dan die cirkelend haar pink galmt om kristal  – door moeder angstvallig bewaard achter grendel als erfstukken. Alles knarst en zucht en maakt ringen. Op tafel. Op hals. Op bundel. Hing zij hier maar rond op doek.

[kerkerkuil]

Art of War

1: Pennenstrijd Hoofd van dier dat heenging en hier niet wordt gegeten (dertig jaar geleden) kunstig afgekapt zo kopt het. Men schreeuwt moord en brand 2: Koud Kunstje Kinderkop krijgt geen gehoor als het pagina’s later - werelden verder (in onvoltooid verleden) op doffe kolven open wordt geslagen. Men leest moord en brand

(Duiding)

[kerkerkuil]

Omtrent de interuniversitaire literaire prijs 2013

[kerkerkuil]

Overdacht over dichten

Er staan: bronnen vol slangen, houtkrullen, het stoten in fruitige meisjes, (als melkwolken koffie), stoomtreinen, een achteloze vlinder in 't smog en slavende longblaasjes: met drukkersinkt gezette bandwerkertjes in een berging ergens te jouwer beschikking – pas wel op, want daar waak je zelf – alsof één hoofd in dit weer niet meer dan genoeg is - dit alles om een stoet in een stad te overhalen dat enkel de door jou geschilderde oogwenk rook een rol speelt in het lucht vervuilend ondermaanse dat met longkanker in bed ligt. Ja - natúúrlijk zijn er windstille nachten waarop de walm zich als vadsige draak gaat gedragen; op dagen met Wind lopen lippen dan weer als reserveband lek. Een zekere dag moet je hoe het ook zij het stompje als een kleine jongen los durven laten (te velen roken tot meer dan een vingertop afbrandt of pluizige filter moe op wordt gehoest) liefst op een bloembed of stoeprand: die dan denkt dat hij smeult dus ook is. En dan nooit goed doorzien of je Cubaanse maagdenbillen omlipt (en wat dat dan zegt) - of toch een doorsnee Lucky Strike