Keşif Kahvesi

[kesifkahvesi]

Gündoğumuna İthafen

Bazen hayata edebi roman muamelesi yapıyorum. En çok da gündoğumuna. Gündoğumu dediğin milat gibi geliyor bana. Gece çökünce sen de çöküyorsun bir yandan. Bir köşeye çekilip iç hesaplaşmanı yapıyorsun. Monoloğun ardı arkası kesilmiyor. His ağacının dallarında geziniyorsun. Kızıyorsun önce. Affetmek gelmiyor içinden. Gurur basamaklarını tırmanıyorsun emin adımlarla. Merdiven çıkmak yoruyor sonra. Olduğun yere oturuyorsun. İçinde bu kadar yıpratıcı duygu biriktirdiğin yeter diyorsun. Bak birazdan güneş doğup etrafı aydınlatacak. Ayaz da sis de kaybolacak. Çiçekler böcekler renklerine kavuşacak yeniden. Denizlerin göllerin içi ısınmaya başlayacak. Kuşlar birbirine olanı biteni anlatmaya başlayacak, sen onları dinleyip gülümseyeceksin. İnsanlar âlemini pek sevemediysen doğayı örnek al sen kendine. Olanı biteni doğayla benzeştir. Gece olur da karanlık çökerse, bir de sis kaplarsa ortalığı, korkma bekle. Güneş doğup da etraf aydınlanmadan gördüklerine anlam verme. Yanılırsın çünkü. Karanlık olunca kendilerini gösteremeyen çiçeklere bak. Renklerinin kaybolmadığını biliyor onlar, güneşin doğup kendilerini tekrar parlatmasını bekliyorlar sadece. Sende de renkler solduysa, sabret güneş elbet doğacak. Kendini deniz say. Onun soğukluğunu atması için biraz güneşe ihtiyacı var. Senin güneşin ise sevgi, şefkat, umut, hayal, af… Senin de için bunlarla ısınacak. Buzların çözülecek. Kalpleri çürümüş insanlar alacak eline mikrofonu bazen. Dillerinden kötü şarkılar dökülecek. Nasıl ki kuşları dinleyip gülümsüyordun, onlara da gül geç. Dinleyen olmadığını anlayınca başka diyarlara göç ederler zaten. Özetle; batıp karanlıkta bıraksa da, yine doğmak güneşin fıtratında var. Sen gözünü gökyüzünden ayırma.

[kesifkahvesi]

YA YALNIZLIK BİR HEDİYEYSE?

Bir akşam sahilde oturmuş, dolunayın denize vuran ışığını seyrederken, o pırıltılara bakıp beyaz dalgaları neşeli kıvılcımlara benzetirken, yalnızlığın; aslında güzelliği ve mutluluğu başka nelerde bulabileceğimizi göstermek için, evrenin bize gönderdiği bir dürtü olduğunu fark ettim.

Yalnızlık hissi veya bir hüzün. Daha sonra geriye dönüp baktığımda “iyi ki yapmışım” dedirten küçük küçük mutluluk arayışlarım ve buluşlarım, hep bu ikisinden doğma.   Çünkü hep bu iki duygu “bir şeyler yapmalıyım” dedirtir insana.

Mutluluk; deniz kenarında oturup dolunayı seyretmekte, sıkıldığın ortamdan kendini soyutlayıp mekana odaklanmakta, çatı katında tozlanmaya bırakılan gitarını yeniden eline almakta, en lezzetli pastanı yapmaya çalışmakta, günlük tutmakta, batıl inançlarından kurtulmakta, şiiri hissetmekte, kitap satırlarında hayal gücünü kamçılamakta, bir anda kendini senaryonun akışında bulmakta, teşekkür etmekte, en çok da birini gülümsetmektedir.

O gece bunlar aklıma gelince, bir rahatlama geldi içime. Kötü bildiğimiz şeyler belki o kadar da kötü değildir dedim kendi kendime.

Hani bir yazımda demiştim ya, kayan her yıldızın ardından yeni bir dilek tutmak lazım diye. Bu da onun gibi.

Hatta, yeni bir kapı gibi.

[kesifkahvesi]

Ben Bir Şey Farkettim

Geçen gün ağlıyordum. Kafamdaki  pek çok soru, kalbimin üzerinde gezinen kirpiler, armudun sapları, üzümün çöpleri içimde dolmuş olacağından, taştım bir akşam vakti. İyidir ağlamak, kendine gelir insan. Ben de kendime geldim. Yüzümü yıkamak için girdim banyoya, bir de ne göreyim! O gözyaşlarımın her biri bir nar'mış meğersem. İçleri dopdoluymuş. Yani, her gözyaşının bir anlamı varmış. Gözüme gözüme sokmaya çalıştığı bir gerçeği varmış. Nar gibi, soru işaretlerimin içlerinin açılıp, cevaplarının saçılması lazımmış. Saçılan cevapların toplanması için de elime kağıdı kalemi almam gerekiyormuş. Ne oldu? Bence neden oldu? Şimdi duyguları bir kenara bırakıp, mantıklı düşününce, iyi ki de olmuş mu? diye yazıp, duvara asmak gerekiyormuş. Kendisine reçete muamelesi yapıp, ruhum ne zaman hastalansa, -ki bi kaşık şurupla hemen iyileşilmez- onu yine okuyup, kendime gelip, balkona çıkıp bir hava almam, hatta şöyle gökyüzüne bir göz kırpmam gerekiyormuş.

Şu ölümlü dünyada, 5 saniye daha gülmek için bir bahane bulmak gerekiyormuş.

[kesifkahvesi]

Kalem misin Klavye mi? Aslında Bütün Mesele Bu!

Düşüncelerin mürekkepten dökülmesi başka, klavyeden ekrana zıplaması başka gibi. 

Derinliği değişiyor anlatılanın, aynı mana verilmek istense de. Biri daha aceleci, biri daha sakin. Biri temkinli, biri korkusuz. Birinde silsen iz kalır, diğeri yok olur çabucak. Birinin yazı karakteri hep aynıdır değişmez; sahibinin izini taşır. Birinin de şekli değişir durur. Tümevarımcı mı dersiniz, metaforik anlatıma bayılıyor mu dersiniz; insan hali belirir zihnimde bu kaleme klavyeye baktıkça. Harf aynı harf, kelime aynı kelime ama ikisi de farklı yorumluyor sanki besteleri. İnsan gibi. “Farklı bardakların içinde duran sular gibiyiz” diye bir cümle okumuştum bir keresinde. O kadar mantıklı buldum ki. Türü, formu aynı olsa da her varlık kendine has aslında. Hepsi ayrı âlem. Kalem-klavye benzetmesi gibi: birimiz aceleci; hayat kaçıyor hissi bırakmıyor peşini. Kovaladığını hemen yakalamak istiyor. Diğeri sakin. Yavaşça ilerliyor hedefine. Yolun tadını çıkararak. Kenarda duran ağaçların gölgesinde dinlenerek, çiçekleri koklayarak, eline diken batmasına izin vererek, güneşin onu ısıttığını hissederek… Kimisi temkinli. Kabuğunu kırması zor oluyor. Çıkamıyor yuvasından öylece. Kimi de denize atlar gibi bırakıyor kendini yüzme bilmese de. Çırpına çırpına ayak uydururum dalgalara diyor. Biri merhaba dediği hayata çiçekler, ilkbaharlar getiriyor. Öğretiyor, keşfettiriyor. Teşekkür ettiriyor. Kalemin yazdığı gibi oluyor hayatındaki etkisi. Silsen de adını, izini bırakıyor. Biri de geçip gidiyor, klavyedeki gibi, silinmesiyle unutulması bir oluyor. Sahi sen hangisisin? Ya da hangisi olacaksın? Sabır yolunda mı ilerleyeceksin yoksa isyanla koşup yorulduğunla mı kalacaksın? Şikayeti bırakıp teşekkür eden cümleler kurabilecek misin? Girdiğin hayata ışık mı olacaksın yoksa aydınlığı söndüren rüzgar mı? Yanlışlığı silip yerine doğrusunu yazabilecek misin?

Bu soruları sor kendine suratın asıkken. Güçlü biri olduğunu hatırla. Cevapladıkça gülümsemeye başladığını fark edeceksin. Gülümsemek: Al sana teşekkür edecek bir neden daha!

[kesifkahvesi]

Güzel Kaybedenler

Asıl olay, yarışı kaybettikten sonra atraksiyonlu hale geliyordu aslında ve o aşk hikayesi sevilmedikten sonra başlıyordu. Hayatımız en çok, emin adımlarla ilerlediğimiz yolda, çıkmaz sokakla karşılaştığımızda reyting alıyordu. Kendimiz de dahil merak ediyordu herkes baş kahramanın şimdi ne yapacağını. Sessiz atılan “sev beni” çığlığına kulak kesiliyordu kalbi donuk insanlar. Hayretle dinliyorlardı. Bir sessizlik ne kadar gürültü çıkarabilirdi ki? Ya da bir sevgi ne kadar saf olabilirdi? Beyazlığı gıptayla izliyorlardı bakışları grileşenler.

Kendini anlatmayı istememe durumuyla, şefkatli birinin omzuna başını koyup derin bir iç-döküş yaşama isteği arasındaki bir köprü gibidir yazmak. Çelişkiyi dengeleyen bir etkisi vardır, özellikle de deneme yazmanın.

O yazılanı okumaksa, yazarıyla tanışmak gibi bir şey. Hislerini, gözlemini, empatisini, hayalini; dünyasını tanırsın. Okudukça yalnızlığın azalır, öğüdünü alır cesaret bulursun korktuklarına, ertelemeyi bırakır işe koyulursun. İyi gelir bazı kitaplar.

“Geçicek” kelimesini fısıldıyordu sanki bu kitap her sayfasında. Sevilmediysen de geçicek, aldandıysan da geçicek, yorulduysan da geçicek diyordu içten içe. İyi olmanın ahmaklık olduğuna inananlara aldırmadan temiz kalbinle ışık saçmaya devam et sen. Olabildiğince iyi kal. Yalnız gelip yalnız gideceğin bu dünyada yalnız başına neler yapabiliyorsun ona bak. Hayatın özeti yalnızlık çünkü. Ve yalnızlık kötü bir şey değil. Kaybetmek de aslında sadeleşmek demek. İyi bak, iyi gör. Şükret, huzur bul.

[kesifkahvesi]

Geç saatte içtiğim Türk kahvesi sebebiyle uykumun kaçtığı bir gece mutfakta otururken, düşünceler üşüştü başıma. İyi de oldu. İnsan bazen yalnız kalıp düşüncelerinin dansını izlemeli. Yanlışlarını fark edebilmek için kendisine uzaktan bakma cesaretini gösterebilmeli. Öyle öyle cevaplanıyor çünkü bazı sorular. Çünkü nefes alıp verdiğin sürece ne sorular bitiyor ne de hatalar. Öyleyse önce anlayış kavramıyla bütünleşmek lazım. Madem ruhumuz tökezleyip duruyor, koridorlara şefkatten yapılma bir parke döşemek lazım. Hatta şu hayatta en sevdiğimize, kıyamadığımıza nasıl davranıyorsak kendimize de öyle davranmamız lazım. İnsan ne söyler sevdiğine zor zamanlarında? “Bekle” der. “Geçicek. Çıkmazda olduğunu sanıyorsun ama değilsin. Başka yollar da var. Gel, tut elimden, bulalım o yolları. Olsun. İnsanız biz. Hata da yapacağız elbet. Affedersek rahatlayacak, dersimizi alır almaz olgunlaşacağız. O kadar da kötü bir şey değilmiş di mi yanılmak? Suçlama kendini. Kızıp küsüp kapıları çarpma hemen. Ki öyle de olsa ben bekliyor olacağım kapının ardında. Karanlık odalara kapatma kendini. Gel güzel günleri hatırlayalım. Gülümseyelim biraz. Olmadı oturup şükredecek bir şeyler bulalım. İnan bana, bir başlasan saya saya bitiremeyeceksin teşekkürlerini. Kara bulutlar dağılacak böylece yavaş yavaş. Güneş açacak. Dünyan aydınlanacak. İçin ısınacak sonra. Bekle. Her şey geçicek.”

Bunları söyle kendine o gök gürültülü zamanlarda. Yalnız kaldığında tutuver kendi elinden. Sabret. Kırgınlığı da bırak gitsin.

En çok kendinle iyi anlaş. Kendinle iyi anlaşırsan, hayatla da iyi anlaşırsın.

[kesifkahvesi]

Infinity War’dan Haber Var!

Merakla beklediğimiz Infinity War’ dan yeni video yayınlandı. Heyecan giderek artıyor. Film 27 Nisan’da vizyonda! 

[kesifkahvesi]

Pazar Müjdesi: “Nil’e Hayat Dersleri”

Canım Nil Karaibrahimgil’in 3. kitabı çıktı! Kalemine bir başka hayranım bu kadının. Hayata baktığı pencereye sürekli kafamı uzatmaya çalışıyorum yazılarını okuyarak. Hemen her yazdığı denemeyi duvara asasım geliyor söylediklerini unutmamak için. Bu kitap da Kelebek’teki yazılarından oluşuyor, meraklıları bilir. Şimdi bu yazıların kitap haline gelmesiyle, o kıymetli cümleleri sarıp saklama imkanına sahip oldum yine. Okumayanlar mutlaka bir göz gezdirsin Nil’in yazılarına. Hiç değilse ruhunuzun diline bir tercüman bulmuş olursunuz:) 

[kesifkahvesi]

IMDb Günleri: Batman

Herkese merhaba! “IMDb Top 250″ listesinden paylaşımlara devam:)  Bu hafta listeden “Batman Begins” gözüme çarptı. Bilmeyenimiz-izlemeyenimiz yoktur Batman’i. Şanslıyız ki, Christopher Nolan yönetmenliğinde çekilen serinin 3 filmi de 250′lik listede bulunuyor. Fırsattan istifade, hazır Marvel filmlerine ara vermişken DC yapımlarına el atıp 3 Batman filmini de paylaşayım dedim: 

Batman Begins (2005)  Imdb Puanı: 8,3

The Dark Knight (2008) Imdb Puanı: 9,0

The Dark Knight Rises (2012) Imdb Puanı: 8,5

[kesifkahvesi]

TedxTalks: “Perdenin Arkasındaki Adam”

Merhabalar. Yine bir “Ted” paylaşımı ile karşınızdayım. Bu sefer, uzun süredir Youtube hesabını takip edip videolarını izlediğim “İbrahim Bilgen”in konuşmasını getirdim size. Kafamızın içinde konuşup duran seslerden bahsetmiş biraz. Kaygılı tarafımıza şefkat göstermiş. Ruha iyi gelen bir konuşma olması nedeniyle, “mutlaka izlenmesi gereken Ted konuşmaları” listemde yerini aldı! :)  İyi seyirler. 

[kesifkahvesi]

Pazar Dinletisi

Merhabalar:) Pazar gününe özel paylaşım yapmayı alışkanlık haline getireceğim sanırım.  Geçen hafta “müzik&film&kitap” postu hazırlamıştım, bu hafta müzik keşfiyle devam ediyorum:) O zaman pazar tembelliğine eşlik edecek müzik videoları gelsin! Keşifli günler:)

[kesifkahvesi]

Yaşasın TED Talks!

Herkese merhabalar! Gün içerisinde Youtube’da gezinip videodan videoya zıplamaya bayılıyorum diyebilirim. Abonesi olduğum sayfalar, boş zamanlarımda yetişiyor imdadıma. Sıkılmama fırsat vermeden güldürüyor, öğretiyor, merak uyandırıyor, içimi ferahlatıyorlar. 

Şu sıralar da Ted Talks videolarına sardım. Merdivenleri aşıp da yolculuk boyunca edindikleri tecrübeyi anlatacak olan insanlara kulak kabartmak hoşuma gitmiştir hep. Bu yüzden herhalde, çıkan konuşmacıları can kulağıyla dinledim sıkıldıkça.

Nil Karaibrahimgil’e rastlayıp dinledim bu sefer de.  Sıkılmanın güzelliğinden bahsetti kendine has üslubuyla. Sizinle paylaşmazsam olmazdı tabii ki! :)

[kesifkahvesi]

IMDB Günleri: Casablanca

Sinemasever insanlar olarak IMDb Top 250′de bulunan filmlerden izlemezsek bir yanımız eksik kalır. Bu yüzden, her hafta bu listeden film izleyip paylaşmakta fayda var. Daha önce bu listede olup da paylaşımını yaptığım filmler oldu elbet, ama şimdi yeniden başlıyoruz :)

Açılışı “Casablanca” ile yapıyorum.  1942 yapımı siyah-beyaz bir film olan Casablanca’nın IMDb puanı 8,5.

[kesifkahvesi]

Domatesler Acele Etmez! | Müfit Can Saçıntı | TEDxBursa

Domatesler Acele Etmez! Sanatçı/Yönetmen - Artist / Director This talk was given at a TEDx event using the TED conference format but independently organized ...

Zamanını nasıl geçirdiğin veriyor kararı çoğu zaman. Saniyelerin dakikalarını, dakikaların saatlerini, saatlerin günlerini, günlerin haftalarını, haftaların aylarını, ayların yıllarını, yılların da ömrünü önüne seriyor aslında. O yüzden bu ömür ekibine yapboz muamelesi yapıp doğru parçaları doğru yerlere yerleştirmek önemli. 

Günümün “boş zaman” dediğim kısmında, internetteysem, ışık olacağına inandığım başlıklar gördükçe ya da konuşanlar ilgimi çekince tıklayıveriyorum videolara. Böyle böyle, büyüyüp meyve-gölge sunmaya başlamış ağaçların dibinde dinlenir gibi feyiz alıp aydınlanmaya koyuluyorum. 

“Domatesler Acele Etmez” başlığı da, Mandıra Filozofu filmiyle bizi etkileyen Müfit Can Saçıntı da videoyu izlenir kılan objelerdendi.

“Para kazanmak için kültür gerekmez ama para harcamak için kültür gerekir.” cümlesi ağzından çıkınca birden memnun olmuştum bu konuşmayla karşılaştığıma.

Bu içi dolu cümleleri siz de duyun istedim:)

[kesifkahvesi]

Pazar Keyfi Dediğin

Madem günlerden Pazar ve hava mis gibi; motivasyonunuz da tepededir diye tahmin ediyorum. Bu güzel gün boşa geçmesin, kaliteli bir şeyler katalım diye müzik-kitap-film tavsiyesi hazırladım sizlere, umarım keyifle eşlik edersiniz:) 

Haftanın müziği:

Malum, Edis’imizin yeni albümü geldi. “Roman” şarkısı da günümüzü güzelleştirecek cinsten kesinlikle! Klibin orijinalliği de cabası.

Haftanın filmi:

Küçük Prens(2015)

Küçük Prens’in diyeceklerine kulak vermek sizce de pazar günümüzü bilge bir hale getirmez mi?

Haftanın kitabı:

Siz de benim gibi zamanını boşa geçirmek istemeyen, hayatını şükrederek yaşamaya çalışanlardansanız; bu kitabı kendinize yol arkadaşı edinebilirsiniz. Çünkü hayat güzel yaşamaya, güzellikleri hep hatırlamaya değer!

BONUS: Kitaptan Spoiler

[kesifkahvesi]

Ailecek Şaşkınız

Marvel filmleri şimdilik bitti (üzgün surat). Dolayısıyla diğer güzel yapımlara yönelmek hakkımızdır :) Kalemine bayıldığım Selçuk Aydemir yine bizi gülmekten kırıp geçirecek bir filme imza atmış. Ahmet Kural ve Murat Cemcir’in enerjisi ve başarılı oyunculuklarıyla renk kattıkları bu güzel, bol kahkahalı filme mutlaka gidin!

[kesifkahvesi]

Black Panther

Şimdi sıra, bu aralar vizyonda olan son Marvel yapımında: Black Panther!

İlk olarak Captain America: Civil War filminde görülen kahramanımız, farklı ve merak uyandıran hikayesiyle elbette bir solo gösterimi hak etmişti.

Infinity War filmi öncesinde ekibi daha yakından tanıyıp ısınmış olmak adına güzel bir zamanda vizyona girdi kendisi. “Yenilmezler”de kim var kim yok hikayelerini iyice öğrenmiş olduk artık; bu solo filmin de ana hikayeye eklenmesiyle. Bu arada Marvel özlemimizi de giderdik diyebiliriz.

Filme gelince, Civil War filmindeki olayda hayatını kaybeden Wakanda Kralını hatırlarsınız. Kralın oğlu olarak tanımıştık T'Challa’yı. Sonradan da kendisinin Black Panther kimliğini öğrendik. 

Bu filmde ise T'Challa’yı, babadan oğula geçen tahtına erişmek için kendini ispatlama evresinde göreceğiz. Dünyadan izole bir şekilde yaşayan ancak yüksek teknolojiye sahip olan halkı tarafından sevilen ve desteklenen T'Challa, tahta çıktıktan sonra eski bir düşmanla karşı karşıya gelmek zorunda kalacak. Wakanda ve kendi otoritesi için savaşmak zorunda kalan Black Panther, gücünü ve müttefiklerini devreye sokup burun buruna geldiği tehlikelerden kurtulmaya çalışacak.  Halkının güvenliğini ve yaşam biçimini korumayı kendine ilke edinen kahramanımız, zorlu bir mücadeleyle önümüze gelecek. 

Hazırsanız, hepinize iyi seyirler:)