Sardunya'nın Deli Gömlegi @kimyonmus - Tumblr Blog

I want you to laugh, to kill all your worries, to love you, to nourish you. Oh sweet bitterness, I will soothe you and heal you. I will bring you roses. I too have been covered with thorns.

Rumi (via psych-facts)

kimyonmus

Bazı şeyleri sana yazdığımı düşünüyorsan yanılıyorsun. Her şeyi sana yazıyorum.

İlhan Berk (via kimyonmus)

tobeagenius

An Overview of Mental Illness: 5 common mental illnesses. This is a topic that is very important to me, and something I believe our generation has the responsibility to end the stigma that surrounds it. Please share to spread awareness and to stop the ignorance.

İçimi dışımı bilirsin sen oysa ki

Yalnız kalmaktan nasıl nefret ettiğimi bilirsin mesela

Kulağımdan huylandığımı,

Sen saçlarımla oynayınca uykumun geldiğini,

Boynundan koklayarak öpmeyi nasıl sevdiğimi...

Bütün bunları adın gibi bilirken sen,

Ben senin sesini duymayı deli gibi özlerken

İki adım ötemde olduğunu içimdeki telaştan hissederken

Bambaşka şeyler düşünüyoruz şimdi.

İstemem senden uzak hayalleri,

İstemem sensiz geceleri,

Sesini duymadan uyuyamadığımı adın gibi bilirken sen,

Rafa kaldırılıp unutulmuş satırlar bıraktım sana

Belki uykusuz geceler,

Belki sarhoş akşamlar.

Belki de en güzel hayallerimi bıraktım sana.

Şimdi tüm rüyalarım senin

Giderken onları da al yanına

#kimyonmus

Oysa mutluluk neşenin yanında güneşin yanında bir elektrik lambası gibidir.

Yüreğinin Götürdüğü Yere Git- Susanna Tamaro

onlinecounsellingcollege

Only those who are asleep make no mistakes.

Unknown (via psych-facts)

letyourheart-belight

1 John 4:8

No matter which language we speak, this message connects us all.

#music #spotify

Son beş ay içerisinde Ankara'da yaşanan dehşet verici patlamaların ardından, az sonra anlatacağım şeyleri öğrenmemi sağlayan Bilkent Üniversitesi Psikoloji Bölümü'nde derslerime girmiş tüm güzel hocalarıma ve tüm güzel Ankara halkına ithafen;

Psikoloji biliminin amacı insan davranış ve düşüncelerini bilimsel araştırma yöntemlerine dayanarak açıklamaktır. Şimdi ben de sizinle bu bilim sayesinde öğrendiğim bir şeyi naçizane bir çabayla yaşadığımız bu travmadan sonra nasıl olup da "günlük hayatlarımıza devam ettiğimizi", bazı isimlerin nasıl olup da yaşanan olaylarla bu kadar özdeşleşirken geride kalanların adının anılmadığını anlatacağım:

Sosyal psikoloji'de "kimliği belirlenebilir kurban etkisi" (identifiable victim effect)" adı verilen bir olgu vardır. Peki nedir bu kimliği belirlenebilir kurban etkisi? Kısaca anlatmak gerekirse, çevremizde yaşanan bireysel trajediler, çok sayıda insanın yaşadığı toplu ya da toplumsal olarak yaşanan trajedilere kıyasla içimizdeki yardım etme hissini daha çok tetikliyor. Tıpkı Gezi Parkı direnişleri sırasında Ali İsmail Korkmaz, Berkin Elvan, 10 Ekim patlamaları sonrasında Ali Deniz ya da iki gün önce yaşanan 13 Mart patlamasında hayatını kaybeden Ozancan Akkuş, Destina Peri Parlak için sesimizi duyurma isteğimiz gibi. Haberlerde spesifik hikayelerden daha çok etkilenmemiz de bu kimliği belirlenebilir kurban etkisinden kaynaklanıyor. Peki neden böyle bir terslik yaşıyoruz? Psikoloji biliminin bu duruma açıklaması ise şöyle: Bilinçdışımız bizi fazla acıdan koruyacak şekilde yapılanmıştır. Bir kişi için yaşayacağımız acı normal bir tepki olarak görülebilecekken onlarca insan için bu acının on katını yaşamak insan zihnine zarar vereceği için tepkilerimiz ve duygularımız bilinçdışımız tarafından baskılanıyor ve düzenleniyor. Böylece biz farkında olmadan zihnimiz bizi acıdan sakınıyor. Stalin’in “Bir insanın ölümü trajedidir, ancak binlerce insanın ölümü istatistiktir.” sözü bu etkinin tarihi nasıl etkilediğini de gözler önüne seriyor. Bu etki, bilinçdışının bir tür savunma mekanizması olarak da değerlendirilebilir.

İşte bu nedenle, pazar günü yaşanan patlamanın ardından, pazartesi sabahı herkes işi için erkenden kalkıp hazırlandı ve düştü sokaklara, ya da dün sosyal medyada onlarca paylaşımda bulunulduktan sonra, bugün herkes gündelik paylaşımlar da yapmaya başladı. Tehlikenin farkında değil miydik, hala sesimizi duyurmak istemiyor muyduk, hala masum insanların hayatını kaybetmesine üzülmüyor muyduk? Tabi ki hala üzülüyoruz, hala sevdiklerimizin hayatları için endişe duyuyoruz. Zaten bu yüzden Ankara şu anda panik halinde ancak az önce de söylediğim gibi günlük hayatlarımıza devam ediyoruz. İçimizden gülmek gelmese de, hayatta olduğumuz için şükrediyoruz belki de.

Bu konuda bilinçli bir açıklama yapabilmemi ve kendi duygularımın farkında olabilmemi sağlayan tüm hocalarıma teşekkürü bir borç bilirim. Ancak en büyük teşekkürü bugün bunları öğrenme fırsatına sahip olabilmemi, bir üniversitede özgürce okuyabilme, sesimi duyurabilme şansımı borçlu olduğum, hepimizin borçlu olduğu MUSTAFA KEMAL ATATÜRK’E BORÇLUYUM. Umarım asla bilincimizi, özellikle de özgürlüğün, demokrasinin ve barışın Türk milletine ne kadar büyük çabalar ve kayıplar sonucu bahşedildiği bilincini, kaybetmeyiz ve yarınlar için barış adına büyük adımlar atabiliriz.

#anKARA #13 Mart 2016