Kinderkleding gemaakt om lang mee te gaan.
Je hebt misschien net de hippe (herfst en winter) modetrend van vorig seizoen uit je kast gehaald, maar het effect van dat item is er al en blijft bestaan.
Van de energie die wordt gebruikt bij de productie tot de voortdurende aanwezigheid op de stortplaatsen en verbrandingsovens in het land.
De totale impact op het milieu van onze outfit keuzes is een groeiende zorg omdat, mede gestimuleerd door de opkomst van zogenaamde snelle mode, we meer kleding dan ooit tevoren consumeren en weggooien.
In 2015, het laatste jaar waarvoor het Environmental Protection Agency gegevens heeft, produceerden de Verenigde Staten 11,9 miljoen ton - of ongeveer 35 kilo per persoon - textielafval, waarvan de meeste op stortplaatsen belandden.
Dat is een toename van meer dan 750 procent sinds 1960.
Ter referentie, dat is bijna 10 keer meer dan de toename van de bevolking van het land in dezelfde periode.
Deze groei in kledingafval valt samen met de dominantie van snelle modemerken zoals Zeeman, Fashion21 en Primark wiens bedrijfsmodellen zijn gebaseerd op de verkoop van laaggeprijsde artikelen met grote volumes.
Sommige merken brengen wel 2000 nieuwe ontwerpen per jaar uit.
Ze introduceerden zogenaamde micro-seizoenen naast de traditionele winter / herfst en zomer / lente lijnen.
De strategie is ontworpen om klanten aan te moedigen regelmatig te gaan winkelen voor nieuwe looks.
Het bedrijf loopt hiermee in de pas met bredere trends in de industrie, waarbij de kledingproductie tussen 2000 en 2014 verdubbelde.
In dezelfde periode is volgens een rapport het aantal kledingstukken dat de gemiddelde persoon per jaar kocht ook met 60 procent gestegen.
Uit een andere afzonderlijke studie bleek dat snelle modes zo zijn geconstrueerd dat ze meestal niet meer dan 1 jaar (aan slijtage) volhouden.
Hoewel veel retailers zeggen dat ze het hebben over duurzaamheid, "heeft de kinderkleding die ze maken of inkopen nog steeds geen langere levensduur", zegt Elaine Ritch, een senior docent marketing aan de Glasgow Caledonian University.
De tegenhanger van deze realiteit is het concept van 'slow fashion' welke het afgelopen decennium is ontstaan als een soort tegenwicht voor snelle mode.
Het idee: vertraag het snelle tempo van kledingconsumptie en koop in plaats daarvan duurzamere artikelen.
Het is een idee dat bijvoorbeeld wordt verdedigd door de modeblogger Cat Chiang, Natalie Live en Emma Kidd.
Ze slaan alarm, omdat de negatieve effecten van kleding verder reiken dan de stortplaats.
De chemicaliën die worden gebruikt bij het maken, verven en behandelen van veel stoffen zijn zo schadelijk dat de E.P.A. veel textielfabrieken beschouwd als veroorzakers van gevaarlijk afval.
Over het algemeen produceren kleding en schoeisel meer dan 8 procent van de wereldwijde uitstoot van broeikasgassen in verband met de schadelijke effecten van door de mens veroorzaakte klimaatverandering.
De recente aankondiging dat Forever 21, het merk dat misschien het meest synoniem is voor fast fashion, van plan is om faillissementsbescherming aan te vragen, samen met de opkomst van (nieuwe) merken die zeggen dat ze zich expliciet op kwaliteit richten, suggereert dat shoppers zelf misschien fast fashion moe zijn.
Wat de vraag oproept, in een cultuur die gewend is aan het vluchtige, hoe kunnen shoppers kleding selecteren die lang meegaat?
Een aantal zaken om te overwegen;
Zullen/kunnen de kinderen het opnieuw dragen?
Vraag jezelf af wanneer je een shirt of een paar schoenen kiest: vind mijn dochter of zoon het echt leuk? Past het goed? Is het veelzijdig?
Ik ben van mening dat als je winterlaarzen voor de kids gaat kopen, je winterlaarzen moet kopen.
Ga niet een paar winterlaarzen van €100 kopen die er misschien echt cool uitzien maar ze eigenlijk niet in de sneeuw mogen dragen.
Het lijkt misschien op een winterlaars, maar dat is het niet.
Het is beter om laarzen te kopen die geïsoleerd en waterdicht zijn en echt ontworpen zijn om in de sneeuw rond te lopen.
Voelt het goed aan?
Als iets ruw aanvoelt, zal het niet comfortabel aanvoelen op je lichaam, zei Cora Harrington, de auteur van het boek "In Intimate Detail".
Dit geldt met name voor ondergoed, maar het is van toepassing op alle kledingstukken.
Als het niet comfortabel aanvoelt, ga je het sneller weggooien.
Als wollen truien bijvoorbeeld kriebelen, koop ze dan niet voor de kids.
Natuurlijk betekent dit, net als bij het navigeren in het huidige modelandschap, dat je afwegingen moet (gaan) maken.
Kan ik mijn hand er doorheen zien?
Als vuistregel gaan dikkere stoffen langer mee dan dunnere. Voor T-shirts, moet je op zoek naar een stofgewicht van ongeveer zes gram per vierkante meter.
Stel je een stuk stof voor van ongeveer 100 bij 100 cm en als je het op een weegschaal legt, weegt het minstens zes gram.
Omdat je niet met een weegschaal gaan winkelen, is het eenvoudiger om gewoon een hand tussen de bovenste en onderste laag van het T-shirt te steken.
Als je er doorheen kunt kijken, is het te dun.
Deze vuistregel is ook van toepassing op dingen als button-down shirts en sweaters.
En hoewel jeans meestal van zwaardere stoffen zijn gemaakt (meestal 10 gram per vierkante meter voor damesjeans en 12 of 14 gram per vierkante meter voor mannen), is het algemene idee nog steeds van toepassing, hoe dikker hoe beter.
Als je jeans zou kopen en ze waren zwaarder, zouden ze zeker duurzamer zijn...
Schoenen krijgen ook een duurzaamheidsboost wanneer ze zijn gemaakt van dikkere materialen, wat bij vrouwenschoenen minder het geval is dan bij mannenschoenen.
Herenschoenen zijn vaak gemaakt van verschillende materialen en ze hebben vaak ook dikkere zolen.
Kan het de trek en rek test doorstaan?
Het is belangrijk om te weten of de kleding goed aan elkaar is gestikt.
Voor kleding in het algemeen geld de aanbeveling om te kijken of de steken gelijk zijn, dat er (al) geen steken los zijn of steken zijn overgeslagen of er plaatsen zijn waar de steken al uit elkaar vallen.
Bij T-shirts is de norm ongeveer tien steken per 3 cm.
Omdat dit tijdens het winkelen moeilijk te meten is, moet je gewoon aan de naden/steken en knopen trekken, simpel toch?
Zijn de zakken vierkant?
Als je kleding met een patroon koopt, is het een goede tip om te controleren of het patroon overal met elkaar overeenkomt.
Controleer ook of er een paar centimeter extra stof buiten het stiksel zit, aan de binnekant natuurlijk...
Deze details lijken misschien klein, maar niet-overeenkomende patronen suggereren dat de fabrikant prioriteit geeft aan volume, niet aan kwaliteit.
En een beetje overtollige stof in een zoom of naad geeft een kleermaker ruimte om een kledingstuk iets groter te maken als je een paar kilo aankomt, of om een naad te repareren waarmee je de levensduur kunt verlengen, in plaats van het weg te gooien.
Wanneer je "goedkope" mode van Primark koopt, liggen de naden nooit goed en is er nooit extra stof om het te (kunnen) repareren, let maar een goed op als je daar wat koopt...
Heb je weleens gedacht aan wol?
Voor (dagelijkse) broeken kun je denken aan tencel-stof, waarbij je direct voordelen hebt zoals sterkte, duurzaam maar ook zeker comfort. (Het is gemaakt d.m.v. het oplossen van houtpulp.)
Bij het kiezen voor een wollen trui is pilling vaak een grote zorg, niemand wil rondlopen met die kleine balletjes van lelijke pluisjes.
Synthetische vezels neigen meer te pillen dan natuurlijke vezels zoals katoen of wol, terwijl losse gebreide truien meer pileren dan strakkere.
Of toch maar katoen?
Als het gaat om dingen als T-shirts, ontstaat er spanning, letterlijk en figuurlijk.
Dat komt omdat veel katoenen artikelen zijn gemaakt van katoen met een kortere streng.
Kleding gemaakt van een lange vezel katoen, zoals Pima katoen, is meestal duurzamer maar ook duurder.
De teelt van katoen, een comfortabele steunpilaar voor stoffen, is een van de grootste toepassingen van landbouw pesticiden.
En hoewel biologisch katoen minder pesticiden gebruikt, heeft het meer water nodig.
Katoen kan gerecycled worden maar dit heeft vaak tot gevolgd dat de kwaliteit hiervan flink achteruitgaat.
Polyester dan maar?
Een andere optie is om shirts te kopen waarbij korte katoenvezels met polyester gemengd zijn om ze sterker te maken.
Sommige beweren dat een T-shirt voor 20 en 40 procent uit polyester zou moeten bestaan zodat het shirt absorberend en zacht maar ook redelijk duurzaam is.
Ook jeans zou wat polyester mogen bevatten voor extra sterkte met behoud van de look en feel van denim.
Maar het gebruik van polyester kan een probleem zijn omdat polyester is gemaakt van olie, het is dus eigenlijk plastic.
En dat plastic komt in onze waterwegen terecht als we onze kleding wassen.
Microfiberfilters voor wasmachines (of zogenaamde guppy-tassen voor diegenen onder ons die wasserettes gebruiken) kunnen de hoeveelheid afgegeven microplastics helpen verminderen wanneer we kleding wassen. Maar of het echt een oplossing is?!
Kan je het onderhouden?
Het kopen van kwaliteitskleding is de eerste stap om ervoor te zorgen dat je outfits lang meegaan.
Als ze eenmaal in je kast hangen, moet je ze ook onderhouden.
Fijne stoffen zoals zijde vereisen veel meer aandacht en veel meer zorg.
Bijvoorbeeld, veel kleding maar ook ondergoed gaat langer mee wanneer ze met de hand worden gewassen - of op zijn minst in een lingeriezak worden geplaatst en op de zachte cyclus worden gewassen.
Ze moeten ook worden opgehangen om te drogen.
Dat is een vuistregel die ook geldt voor bijna alle elastische items, zoals trainingskleding, en zelfs T-shirts en jeans.
Was in koud water en hang om te drogen, of op zijn minst in de droger op lage temperaturen.
Het is niet alleen belangrijk om de kleding schoon moet houden, maar men ook moet leren hoe je voor je artikel moet zorgen als je duurzaamheid belangrijk vindt.
Als de naad of knoop eraf valt moet je wel weten hoe je dit hersteld.
Volgens mij weten alleen de "ouderen" dit nog.
En het zijn niet alleen kledingstukken die kunnen profiteren van een beetje extra zorg.
Je kunt de levensduur van een paar schoenen verlengen door ze te besproeien met een water- en vlek-afstotende spray.
Het is gewoon een toegevoegde laag van bescherming, een klein schild.
Copycat
Volgens een onderzoek in opdracht van het creditcardbedrijf Barclay gaf 9 procent van de volwassen kopers in Groot-Brittannië toe kleding (online) te kopen voor posts op social media.
Na het plaatsen van foto's / selfies waarbij ze de kleding dragen, retourneerden ze het...wat een flauwekul!
De kinderen van deze volwassenen zullen dit gedrag waarschijnlijk gaan kopiëren en zo blijven we natuurlijk bezig...
Zoals velen probeer ik het goede voorbeeld te geven aan mijn kinderen maar ik moet eerlijk bekennen dat ik er af en toe knetterbek van wordt!
Read the full article
