kırmızıkarga @kirmizikarga - Tumblr Blog

Leyendecker's Honeymoon: Hansry edition.

veda stratejisi

bundan hiç de uzak sayılmayacak bir zamanda, nefis bir akşamüzeri, denize yakın, ferah bir otoparkta, evlerimize dönmek suretiyle vedalaşmak üzereyken, ikimizin birbirimizden başka ortaklaşabildiği hiçkimsenin olmayışından olacak ki eğer içimizden birisi ölürse diğerinin bu elim olaydan nasıl haberdar olabileceği üzerine ufak bir strateji planı geliştirme ihtiyacı hissetmiştik.

bu muhteşem planın en önemli -ve şimdilerde anladığım kadarıyla en zayıf- varsayımı birbirimizle irtibatımızın hiç son bulmayacak olmasıydı.

şu anki durumdan şikayetçi değilim, sadece merak ediyorum; birbirimizden tek bir haber almayışımızın üzerinden tam 40 gün geçti.

ikimizden birisinin ölmediğinden nasıl bu kadar eminiz?

#veda stratejisi #Youtube #veda

weltenwellen

Tomas Transtromer, from"Streets in Shanghai“ Bright Scythe

“portakal sevmem, en sevdiğim renk kesinlikle mor değil”

bunu artık bıraktım.

Uzun süredir arkasında gururla duracağım tek bir satır bile yazamadım. Hayatımda yoluna koymaya çalıştığım şeyleri bir bir gediğine oturtturdukça ayaklarım yerden kesiliyor ve ne yapacağımdan gittikçe daha da emin olmadığım günlere uyanıyorum.

Ağır taşlarımı hafiflettim, okumayı bıraktım, iyi şeyler dinlemeyi azalttım ve mümkün olduğu kadar sıradanlaştım. Hepsi birbirinden farklı ve savunmasız zamanlarımda göğsüme saldıran ağrılar olarak geri döndü bana, elime ne geçti?

Sakin kalmak istedikçe panikliyorum, ilerlemek istedikçe ağırlaşıyorum. Kimseyi tanıdığımdan emin değilim ve her geçen gün duvarlarım kalınlaşıp yükseliyor.

Kafamı sabit tutmak ne zor. Göğsümü hafifletmek ne zor.

Bu sevmediğim hikayeyi yazmayı ne zaman bırakırım?

#hikaye

Biliyorsun. Şu andan itibaren okumaya başlayacağın bütün kelimeler sana yazıldı. İçimde bir kuyu var, kazıyorsun. İçimde bir ateş var, harlıyorsun. İçimde bir deniz var, ağlatıyorsun.

Ah, bir bilsen! Dostum, bunlar yiğidi boğazlayıp öldürür, hakkını aralarında bölüşürler arkasından. Dostum, bunlar cehenneme kadar yolu olanlardır, seninle yürümek istemediklerine sevin. Dostum, kulaklıklarınla bir ekranın karşısına gömüldüğün, kendine yarattığın bir metrekarelik dünyan sana güzel bir bahçe olsun. Dostum, hiç kimsenin sana dönüp bakmasına bile İzin vermeden yürüdüğün o yolların hep ferahlıklara çıksın. Başına ne gelirse gelsin sen adına yakış. Boynunu bükme. Başını hep dik tut. Bunlar sana sahip çıkmak isteyişlerimdir. Bunlar sana bir kere çok sıkı sarılmak için şu anda sahip olduğum bir çok şeyden düşünmeden vazgeçebilişlerimdir. Bunlar suratıma bakmayışlarındır. Bunlar yine de sana olan sevgimden hiçbir şey eksiltmeyişlerimdir. Bir dara düşsen ilk benim koşmak isteyişlerimdir. Mutluluktan gözlerini yaşartan bir şey olsa ilk benimle paylaşsan keşkelerimdir. Bunlar, canım dostum, bir akşamüstü yağmur yağarken, Ankara’yı tepeden gören güzel bir parkta sana hiç utanmadan açtığım sırlardır. Ne yapacağını bilmediğin 100 tane kitabımdır. Yenik düştüğün öfkendir dostum, bana yönelttiğin bütün umursamazlıklarındır.

Dostum, bil ki benim gittiğim, ismimi bilen tek bir kişinin olduğu, evim diyip sığındığım, severek sahiplendiğim, bıkmadan adımladığım, Her yerde, her sokakta, her parkta, çiçekçide, kitapçıda, arkadaşımda Senin için sonuna kadar açık bir kapı vardır. Bu sana verebileceğim en iyi güvencedir. Sana dilediğim herhangi bir şeyi bırakabilme seçeneğim olsa yine tam da bunu seçerdim.

Şimdi gidiyorum. Bu da seni sahip olduğum bütün hücrelerle kucaklayışımdı

#dost #kapı

mvntmoon-deactivated20241020

水＆星

kusbeynn

Çiçekleri ezmeden bahçeleri gezmenin yolunu bir türlü bulamadım. Bazılarına tohumlarımı bıraktım, yeşermedi. Kapılarından çıkıp arkama baktığımda, ölü uçurum çiçekleri, solmuş lavinyalar ve yaprakları koparılmış papatyalardan başka bir şey yoktu. Her çıktığım kapı yalnızlığa biraz daha yakınlaştırdı beni. Etrafıma bakıyorum da, nasıl da korkuyorlar şu illetten, “biri olsun! biri olmalı! ne olursa olsun olmalı artık!” Ödleri kopuyor yalnız yaşlanıp yalnız ölmekten. Başka birinin varlığına duyulan o aciz his, yalnızlıktan kaçma duygusu. Gün geldiğinde sırtlarını kapının eşiğinde kaşıma korkusu. Bu korkuyu içimde hiç yaşamadım. Hayat içimde bir bulantı yaratmaya sürekli devam ediyor. Yalnızım ve en güçlü tarafım da bu.