yusufcandurmus

Kelimeler, albayım bazı anlamlara gelmiyor..

[kitapfestivali]

Yıllar önce bir akşam kayalıklarda bira içiyorduk Güneş’le. Ona babamı pek anlatmamıştım.

“Baban,” diye sormuştu Güneş birden, “nerede yaşıyor?”

Karşı kıyıyı işaret etmiştim, “Orada.”

Güneş babamla aramızda yirmi dakikalık bir vapur yolculuğu olmasına şaşırmıştı, ki bu gerçeği aklıma getirince ben de birden şaşırmıştım.

16.09.2017 İstanbul / Kadıköy - Harem

[kitapfestivali]

“Ne çok zaman geçmiş ne çok zaman yitirilmişti, ama tek bir düşünceyle ve tek bir saniyede en başa dönülebiliyordu.”

07.09.2018 Datça / MUĞLA

[kitapfestivali]

“Yeryüzünde insanoğlu için kendi yasasının dışında bir yasa olmadığını ve hiçbir şeyin birine bağlı olmak kadar insanı hayata bağlamadığını hissetti. “

08.09.2018 Burdur / Salda Gölü

[kitapfestivali]

“Zamanın başlangıcından günümüze kadar Dünya gezegeninde aşağı yukarı yüz milyar insan yaşamıştır.

Bu sayı ilginçtir, çünkü şaşılası bir rastlantıyla bizim yerel evrenimiz Samanyolu’nda yaklaşık yüz milyar yıldız vardır. Buna göre yaşayan her insan için evrende bir yıldız parlamaktadır.”

30.08.2018 Düzce / Akçakoca

[kitapfestivali]

“Mutlak olarak iyi olan bir insan delirir. Çünkü ait olmadığı, kendisinin bir parçası olmayan bir ortamda yaşamayı beceremez.” (Kurosawa) 

Müthiş bir tespit. Ben mutlak olarak iyi bir insan mıyım? Hayır. Ama iyi bir insan olmaya çalıştığım kesin. Protest bir duyguyla zaman zaman içimdeki kötülüğü eşelemeye çalıştığım, kötülüğü hayatımın merkezine koymayı düşündüğüm de oldu ama insan doğasını değiştiremiyor. İçim uzun süre kirli kalamıyor.

11.08.2018 Kadıköy - Beşiktaş Vapuru

[kitapfestivali]

“Bir yanımız çöl bir yanımız deniz…”

5.5.2018 Abant Gölü / Bolu

[kitapfestivali]

“Ben de pekala şu mesut insanların fotoğraflarını çıkarttıkları fotoğrafhanelerden birine girebilir, ben de mesudum, benim de resmimi çekebilirsiniz diyebilirim. Fotoğrafçı da itiraz edemez, sizin kimseniz yok, fotoğrafı ne yapacaksınız, diyemez. Sorarsa, elbette günün birinde benim de bir sevgilim olabilir. Sizin çekeceğiniz bu en güzel fotoğraf onun çantasının gizli bir köşesinde, güzel kokular içinde yatabilir, derim.” 22.04.2018 Gölyazı / MUĞLA

[kitapfestivali]

“O peşinden koştuklarımız var ya, onlar hep fasa fiso.”

🎼 Teoman - Gemiler 🎼

8.4.2018 18:30 Sirkeci-Harem Vapuru

[kitapfestivali]

Benim rüyalarımı anlayabilmen için, benim kadar uykusuz kalman gerekir

[kitapfestivali]

Hikâye merhemdir. Usul usul geçer yaraların üstünden. Görmediğin her hikâye sana uzak. Dinlemediğin her söz yarım. Sen de azalacaksın biraz. İdrak etmeden yaşadığın zamanlar beklemez seni hiçbir yerde. Yaşanmıştır yaşanıldığı fark edilmeden. Oysa sadece yaşadıklarından dolan sandıklardır bütün zenginliğin. Duymadığın her hikâye sana uzak. Duyduğun, duyup ta gönlünde taşıdığın her hikâye senin bir parçan. Dünyayı ikiye ayırmalı mıdır yeniden? Hikâyesi olanlar, hikâyesi olmayanlar. Gördün ve dokundun. Eline aldın yavaşça, İz sürdün satırlarda. Artık hepsi senin hikâyen...

[kitapfestivali]

“Bu Nihat eskiden böyle değilmiş. Dediklerine göre, annesi de böyle değilmiş, dokunsan kırılacak türden, dağ lalesi gibi incecik bir kadınmış. İşte, pazar yerine bakan o geniş avlulu evde yaşarken, babaları olacak adam günün birinde aniden bırakıp gitmiş bunları. Neden gitmiş bilmiyorum, bana işin bu yanını hiç anlatmadılar. Laf buraya gelip dayandığında, hüzünlü hüzünlü çalkalanan büyük bir iştahla o evin bulunduğu yere doğru bakarak sadece kadının güzelliğinden söz ettiler daha doğrusu. Güzelliğinin yanı sıra, melekler kadar iyi oluşundan söz ettiler sonra; dürüstlüğünden, sessizliğinden ve kibarlığından söz ettiler. Öyle ki, sonunda adam sanki kadının bu özelliklerine dayanamayıp kaçmış gibi oldu benim gözümde. Ne bileyim belki de gerçekten öyledir; gün gelmiş, bir kadının bu kadar iyi, bu kadar dürüst ve kibar oluşuna dayanamamıştır. Dayanamayınca da, ulan iyiliğin bu kadarı da fazla be, bu kadarı da fazla, diye almış başını çekip gitmiştir.”

[kitapfestivali]

- O babanız - Babam çiçek açmış! - Bu da Necih Amca di mi? - Evet. - Bunlar hala benim rüyama giriyor. Sen korkmuyor musun? - Çiçek onlar... - Annem konuşuyordu bunlarla di mi? - Evet. Sık sık dertleşirdi. - Sen? - Bazen. - Şu kim? Şu, ortadaki. - O Rahmi Dayı. - Rahmi Dayı öldü mü ya! - Haberiniz yok mu? Dört yılı geçti. - Sen Rahmi Dayı’nın nesi oluyodun? - Torunuyum. - Hee torunu. Ee şey... - Ayla. - Ayla.

[kitapfestivali]

7-8 Ekim 2017 Rexx ve Atlas Sineması

[kitapfestivali]

“Unutmak için en iyi çare unutmaya çalışmak değil, çalışmamaktır...”

[kitapfestivali]

“Görülecek, işitilecek, tadılacak, okunacak, yazılacak, yapılacak o kadar çok şey birikiyor ki, bundan sonra hayatımın bütün bunlara yetişmeyeceğinden korkuyorum"

[kitapfestivali]

Denizin kıyısında durmuşuz. Ayaklarımızı suya salmışız. Sen diyorsun ki 'şu ilerideki elli beşinci dalgaya yüzelim birlikte. Bak o dalga ne kadar güzel!' Ben de 'hangisi?' diye soruyorum. Daha sorumu bitirmeden yer değiştirmiş oluyor senin işaret ettiğin dalga. Bak artık söylediğin yerde değil. Elli beşinci değil de otuz beşinci olmuş şimdi. Giderek yaklaşıyor. Yani zaten o bu tarafa geliyor. Gelirken de elbet bir şeyler getiriyor yanında. Şimdi önünde iki seçenek var. Ya atlayacaksın denize, dalgaları filan unutup, sen de bir katre olacaksın onun içinde. Ya da kıyıda durup, bekleyeceksin. Dalgaların kıyıya vurup, parçalanmasını seyreyleyeceksin. O zaman da onlar birer katre olacak gözlerinin önünde. İki türlü yaşanır hayat eğer bir şeye benzeyecekse. Ya kendini yok edeceksin hayatın içinde, ya da hayatı yok edeceksin kendinde.

[kitapfestivali]

Değil mi ki memlekette her dört gençten beşi şairdi; işte ben, o beşinci delikanlıydım. Ben zengin kafiyeli şiirlerin şairiydim. Türkü kıvamında; yedi, sekiz ve on bir ayaklı şiirler yazıyordum. Sanki dizelerin arasından ya bir kavalın ucu ya bir kemençenin sapı görünüyordu. Şiirlerim kesinlikle hüzünlü, kesinlikle isyankârdı. Gerçek şu ki ben henüz Attila İlhan'ı tanımamıştım. Yıl, 2008'di ve benim için "aşk" bir şiirde bile hayli mahrem bir konuydu. Aşk, satır aralarımda gizlenmişti ve belki bir imadan ibaretti. Zaten Emel'i de henüz tanımamıştım. Önce Attila İlhan'ı mı, yoksa Emel'i mi tanıdım; şimdi kestiremiyorum. Fakat ikisini de çok sevdiğimi itiraf etmeliyim. Esmer ve kömür gözlü bir kızdı Emel. Aynı üniversiteyi kazanmıştık. Koca şehre sığamadığım zamanları yaşıyordum. Beyazıt'tan Eminönü'ne, oradan vapurla Kadıköy'e geçerken, kendi kendime ondan bahis açarak ve sonra "Hayır, bana bakmaz," diye ağlayarak, kaç sefer gidip geldiğimi bir tek ben bilirim. Bir de şiir defterim... Emel'den ve Attila İlhan'dan sonra bütün "düzenim" bozulmuştu. Kafiyeler paramparça, dizeler kırık dökük, kıtalar un ufak olmuştu.