Kızlı Erkekli Hikayeler Anlatmışlar

Bir gün yine arkadaşlarla sevişiyoruz...

[kizlierkekli]

O Gece Kültürümüze Yepyeni Bir Element Katacaktık

Merhaba. 65-66 yaşlarında beyim. Sizlere anlatacağım bu iç gıcıklayıcı hikaye esasında yaklaşık on sene öncesine ait, ama beni ilk günkü gibi heyecanlandırdığı için artık içimde tutmamaya ve sizlerle de paylaşmaya karar verdim. 

Hikayemin geçtiği 2011’li yıllarda halen aktif bir beydim. 08/09/1999 tarihinden önce devlet memurluğu, sigortalı veya Bağ-Kur'lu hizmet süreleri bulunan bir öğretmen olmamdan ve yine 15/6/2002 tarihine kadar olan toplam hizmet sürelerimin esas alınarak yaş gruplarımı da tamamlamamdan dolayı artık 25 yıllık hizmet süremin dolması için gün sayıyordum. Şeyda öğretmenle tanışmam da işte tam bu günlere rastlar.

Şeyda öğretmen, eğitim camiasında çok iyi tanınan, kültürlü ve çok da alımlı bir bayandı. 08/09/1999 tarihinden önce devlet memurluğu, sigortalı veya Bağ-Kur'lu hizmet süreleri bulunan ve 20 yıllık hizmet süresini doldurmuş bir öğretmen olmakla birlikte; görevinden ayrıldığı ve açıkta iken SSK'lı veya Bağ-Kur'lu çalışmaları olduğu için, 2829 sayılı kanunun 8’inci maddesine göre son yedi yıllık hizmetlerinin en az yarısından fazlasının (3 yıl 6 ay) Emekli Sandığı’na tabi olması koşuluyla, 5434 sayılı T.C. Emekli Sandığı Kanunu hükümleri esas alınarak aylık bağlanması gerekiyordu. Upuzun ve bakımlı saçları beline kadar inerken, iri gözleriyle hayalini bile kuramadığım şiirsel bir bayanın özlemini hissettiriyor ve bu ihtiyar delikanlının içini adeta bir kor gibi yakıyordu. Artık O’ndan başka bir şey düşünemez olmuştum. Mamafih, örfümüze adetimize, daha da önemlisi, kültürümüze uygun şekilde yaklaşmalıydım, aksi bana yakışmazdı. 

Neden sonra, Öğretmen Evi’nden eğitimci dostların da aracılığıyla Şeyda öğretmenle tanışmış, hemencecik de kaynaşmıştık. Kültür ve felsefeden tut, yapay zeka teknolojilerinden dijital fotoğrafçılığa kadar geniş bir yelpazede derin söhbetler ediyor, birbirimize her gün daha da ısınıyorduk.

Yine kültür felsefe derken konudan konuya atladığımız bir gün, ‘Ay Halit öğretmenim, biliyorsun ben kültürü, kültür endüstrisi kıskacında ele almayı seviyorum’ deyiverince içimde bir şeyler kıpırdanmıştı. O beklenen gün en sonunda gelmişti, artık ne olacaksa olacaktı. Bu güneşe kar dayanmaz, delikli taş yerde kalmazdı. 

’Hoca Halit, hadi iyisin, yine dört ayak üstüne düştün!’ diye düşünürken, aseksüel olduğunu bir tweet vasıtasıyla öğrendiğim Şeyda öğretmen, zihnimi okurcasına hınzır bir gülüşle sözlerine devam etmiş ve kulağıma, ‘Bu da beni ister istemez Adorno ve Horkheimer gibi, modernizmin kültürü aynılaştırıcı etkisinin olduğunu ve kapitalizmin de etkisiyle tek boyutlu bir toplumun yaratıldığını savunan toplumbilimcilere yaklaştırıyor Halit öğretmenim. Senin de bildiğin üzere; temel çabalarını genelin tikel üzerindeki hegemonyasını kırmak olarak açıklayan bu düşünürler, endüstrileşen dünyada kültürün de endüstrileştiğini ve bu şekilde aynılaştığını belirtiyorlar. Bireyin de endüstri ürünleri gibi metalaştığını, özgünlüklerini kaybettiğini ifade ediyorlar’ gibi o gün o odada o çatı altında o konjonktörde çok da anlamlandıramadığım, çok da konduramadığım şeyler fısıldamıştı. 

Artık ok yaydan fırlamıştı. Somut bir adım atmanın zamanı gelmişti, bu sıcağa kar dayanmıyordu. Kendisini aseksüel olarak tanımlayan tavrının arka planında güçlü bir tarihsel fon bulunduğunu anlayışla karşılamakla beraber; omuzlarını ancak örten kıvır kıvır saçlarını ve kıvır kıvır saçlarının dans ettiği pamuksu omuz başlarını düşündükçe içimde bir volkan patlıyordu. 

Eski bir öğrencisinin, ülkemizde düzenlenen ve 58 ülkeden toplam bin 880 genç sporcunun katılımıyla gerçekleştirilen 2011 Dünya Üniversiteler Kış Oyunları kapsamında canlı yayında boy göstereceği gerekçesiyle beni evine davet ettiğinde içimde bir şeyler kıpırdanmıştı. Alp Disiplini ve snowboard ile beraber en sevdiğim disiplin olan kayakla atlama müsabakalarının da o gün start aldığını görünce sevincim ikiye katlanmış, yıllardır giymediğim Norveç malı bordo tulumumu üzerime geçirip Şeyda öğretmenin evinin yolunu tutmuştum. 

Ilık bir Nisan öğleden sonrasıydı. Şeyda öğretmen, beni üzerinde ayak bileklerine kadar inen simsiyah ipeksi bir elbiseyle karşılamış, mandalina özlü çarpıcı parfümüyle başımı döndürüvermişti. Artık ne olacaksa olacaktı. Bu iş, Dört Tepe Turnuvası’na benzemezdi. Doruklardan büyük bir hızla düşmenin değil, hayatının altın çağında o doruklara inim inim tırmanmanın zamanıydı. Neden sonra, ‘Şeyda öğretmenim, artık belli bir yaşa geldik, bu eziyet neden, iki medeni insan gibi sevişirken bu mesafe neden…’ deyince, ‘Ay Halit öğretmeniiiimm, alemsin valla, sevişmek bizim kültürümüzde var mı ya hu!’ diye hınzır hınzır gülmüştü. 

O gece kayakla atlamayı, Adorno’yu, Horkheimer’i, Frankfurt Okulu’nu, kitlelerin aldatılışı olarak aydınlanmayı filan boşverip kültürümüze yepyeni bir öge, taptaze bir element katacaktık. Hem de sabahın ilk ışıklarına kadar… Artık huzur içinde emekli olabilirdik. 

Olamadık. Şeyda öğretmen sadece toplam hizmet süresini değil, aynı zamanda bu dünyadaki süresini de doldurmuştu. O şaşaalı günün hemen ertesinde -emekliliğine sadece birkaç hafta kala- Hakk’ın rahmetine kavuşmuş, cenazesi de ikindi namazını müteakip Karaisalı İlçe Mezarlığı’na defnedilmişti. 

Link: http://www.daktilogazetesi.com/haber/bizim-kulturumuzde-sevismek-yok/2303

[kizlierkekli]

Kartallığımın İlk Gecesinde Tatlı Bir Sürpriz Yaşayacaktım

Merhaba. 21 yaşında, arkadaş çevresinde Gece Kartalı olarak bilinen, yakışıklı sayılabilecek gece bekçisiyim. Takdir edersiniz ki, sizlere anlatacağım bu hikaye boyunca kendimden bahsederken gerçek ismimi değil de Arapça’da kartal anlamına gelen Kartal kod adını kullanacağım.

Bir türlü unutamadığım bu şehvet dolu olay, mesleğe ilk adımımı attığım zamanlarda, yani yaklaşık dört beş gün önce başıma gelmişti. Yalan olmasın; Ocak ayının son günleri ya da Şubat aylarının ilk günleriydi. Ailemin, ‘Eymen Bera’m, anasının babasının ablasının halasının ninesinin kınalı kartalı; bırak şu okul mokul işlerini de bir an önce hayata atıl’ ısrarlarına rağmen tahsil hayatımı sonuna kadar sürdürmüş, lise diplomamı cebime koymuştum. Gece bekçileriyle ilgili yasa tasarısı ilk kez gündeme geldiğinde içimde bir şeyler kıpırdanmış, kendi kendime ‘Ulan Eymen Bera, yine dört ayağının üstüne düştün’ diye düşünmüştüm. Aradan bir süre geçtikten sonra bu kez de ‘Gece Kartalları’na bayan yoklama ve sıvazlama yetkisi’ haberini okuduğumda içimde bir şeyler kıpırdanmış, bir kez daha kendi kendime ‘Ulan Eymen Bera, yine dört ayağının üstüne düştün’ diye düşünmüştüm.

Başvurumu tamamlamış, 100 üzerinden 46 netle, en yüksek puanlı iki ilden biri olan İstanbul’u tutturmuştum. Vazifeye ilk başladığım geceydi. Öbür kartal arkadaşlarla beraber, gece hayatıyla ve kulüpleriyle ünlü Kadıköy’de mesaideydik. Saat neredeyse 9.30 olmasına rağmen sokaklarda hala birçok bayan vardı. Neden sonra dörtlü bir kız grubu şüpheli hareketler yaparak bize doğru yaklaşınca içimde bir şeyler kıpırdanmış, kendi kendime ‘Ulan Eymen Bera, yine dört ayağının üstüne düşmek üzeresin’ diye düşünmüştüm. Mesai arkadaşlarım, ‘Hadi bakalım devrem, bundan sonrası sende, göster maharetini!’ diye moral verirken Nuray’ı fark ettim. Vücut hatlarının tamamını olmasa da küçük bir kısmını neredeyse belli eden bir kot pantolon, vücut hatlarını belli etmeyen bir kaban ve vücut hatlarıyla ilgisi olmayan bir çift çizme giymişti. Yüz hatlarını belli eden bir yüzü, saç hatlarını belli eden de saçları vardı. El hatları belli olmuyordu, zira eldiven giyiyordu.

Vücut hatlarıyla ilgili aklımdan geçiverenler bir yana; diğerleri gibi asi değildi, farklı bir aurası ve kozmosu vardı ve çok hanım hanımcıktı. Arkadaşları, ‘Bu nasıl bir uygulama! Biz sadece yolda yürüyoruz ve evimize gitmeye çalışıyoruz, bizi ne hakla alıkoyup aramaya kalkıyorsunuz, resmen bizim hayatlarımıza bir müdahale söz konusu. Bunun adına da ‘asayiş’, ‘güvenlik’ denilerek vücut dokunulmazlığımıza yönelik bir saldırı gerçekleştiriliyor. Kadınlara yönelik cinsel saldırıların bekçiler eliyle artmamasının önünde bir engel kalmamış. Genel güvenlik, kamu güvenliği vs. bunların gerekçeleri ortada. Makul şüphe göstermek zorundasınız. Nedir makul şüphe? Üzerimizde bir şey mi gördünüz?’ gibi ipe sapa gelmez ifadelerle görev başındaki memuru taciz ederken, tüm bu anarşik ortamı uzaktan izleyen Nuray o yumuşacık sesiyle, ‘Eymen Bera Bey, beni sıvazlamanızı çok isterim’ diye mırıldanıp hınzır hınzır gülümsüyordu.

İçimde bir şeyler kıpırdanmış, kendi kendime ‘Ulan Eymen Bera, yine dört ayağının üstüne düştün’ diye düşünmüştüm. Neden derseniz, cevabı çok basit: Gece Kartalları adıyla tanınan çarşı ve mahalle bekçilerinin, durdurduğu kişinin üzerini ‘yoklama ve sıvazlama’ yoluyla arayabilmesini öngören yasa teklifinin Türkiye Büyük Millet Meclisi (TBMM) İçişleri Komisyonu’ndaki görüşmelerinde muhalefet ile iktidar arasında ‘sıvazlama’ tartışması çıkmış, muhalefet tarafından yapılan itirazlar üzerine ‘Yoklama ve sıvazlama, durdurma sırasında, bekçinin kontrol amaçlı yapabileceği işlemlerdendir’ ifadesi tekliften çıkarılmış, ‘el ile dıştan kontrol yapabilmesine’ yönelik ifade ise korunmuştu. Dolayısıyla, ‘Eymen Bera Bey, beni el ile dıştan kontrol etmenizi çok isterim’ yerine, ‘Eymen Bera Bey, beni sıvazlamanızı çok isterim’ ifadesini kasten kullanan Nuray, bana net bir mesaj gönderiyor, içimde bir şeyleri uyandırıyordu.

O gece Nuray’ı sokak ortasında, kendi arkadaşlarının ve kartal arkadaşlarımın gözlerinin önünde tepeden tırnağa dört beş saniye kadar sıvazlamıştım. O dört beş saniye bana dört beş dakika gibi gelmiş, mesai bitiminde eve kendimi zor atıp yatağımın içinde hayali Nuray’ı yorgunluktan bitap düşene dek sıvazlamaya devam etmiştim. Şimdiyse bir sonraki Kadıköy mesaimi iple çekiyorum. Hizmetli Görev Dağılım Çizelgesi bu sabah elime ulaştı: 16 Şubat Burgazada, 18 Şubat Bostancı, 20 Şubat Kilyos, 22 Şubat Ortaköy, 25 Şubat Santral İstanbul, 26 Şubat Harbiye ve 28 Şubat Kadıköy; o tarihe kadar lütfen kendini başka bir erkek kartala sıvazlatma Nuray!

Link: http://tele1.com.tr/bekcilere-sivazlama-yetkisi-konusuluyor-peki-erkek-bekci-bir-kadini-arayabilir-mi-124730/

[kizlierkekli]

O Gece Hoparlörü Bizzat Ben Kapatacaktım

Merhaba, ismim Tuna. Sizlere 3-4 yıl önce başımdan geçen biraz trajikomik biraz da şehvetli bir hikayeyi anlatmak istiyorum.

2000’li yılların başıydı. O zamanlar daha henüz toy bir delikanlıydım ve ismini vermek istemediğim şirin bir Karadeniz vilayetinde öğrenciydim. Ortaöğretim Başarı Puanım düşük olduğu için ailemin de yaşadığı Ankara’da bir mühendizlik tutturamamış ve Kastamonu Üniversitesi Devrekani Meslek Yüksekokulu Büro Yönetimi ve Yönetici Asistanlığı bölümüne girmiştim. Ta ki Meryem’le tanışana kadar…

Meryem upuzun saçları beline kadar uzanan, 30-34 yaşlarında, oturmasını kalkmasını bilen bir bayandı. İsmini vermek istemediğim bu Karadeniz vilayetine gelişimin üçüncü gününde, belediye bursuna başvurmak için gittiğim belediye binasında kendisiyle tanışmış ve Kastamonu’ya adaptasyonum bu sayede beklediğimden de çabuk gerçekleşmişti.

Meryem belediyede sözleşmeli olarak çalışıyordu ve üniversite öğrencilerine dağıtılan bursların organizasyonundan sorumluydu. Neden sonra, ‘Sen de Büro Yönetimi okuyorsun, çağımızın mesleği; neden bir iş için belediyeye başvurmuyorsun’ diyecek oldu. Laik bir aileden geldiğimi, muhafazakar bir belediye çatısı altında çalışmak istemediğimi ve yaklaşan referandumda Mustafa Kemal ve tüm silah arkadaşları için #HAYIR oyu kullanacağımı; Cumhurbaşkanının taraflı olmasını, bir partinin genel başkanı olmasını; eşini, oğlunu, damadını ya da seçilmemiş herhangi bir kişiyi sayı sınırlaması olmaksızın yardımcı ve bakan olarak atayabilmesini; Cumhurbaşkanlığı makamının hastalık, yurtdışına çıkış ya da ölüm gibi nedenlerle boşalması durumunda halkın seçmediği bir cumhurbaşkanı yardımcısının ülkenin başına geçerek tüm yetkileri kullanabilmesini; Cumhurbaşkanının kendisini yargılama yetkisine sahip tek mahkeme olan Anayasa Mahkemesi’nin 15 üyesinden 12 sini bizzat atamasını, 3 üyeyi de genel başkanı olduğu parti aracılığı ile Meclis’te seçtirmesini; aynı zamanda bir parti lideri olan Cumhurbaşkanının, hakim ve savcıları atayan, görevden alan ve görev yerini değiştiren HSYK’nın 13 üyesinden 6’sını doğrudan kendisinin atamasını, 7’sini ise partisinin çoğunluğu elinde bulundurduğu TBMM’ye seçtirmesini DOĞRU BULMADIĞIMI bir çırpıda anlattım. Beni susturacak ve ‘Ben de muhafazakar bir belediye çatısı altında çalışıyorum, ben de Mustafa Kemal ve silah arkadaşlarını saygıyla anıyorum ama bana bir bak; yaşımı göstermeyen kusursuz fiziğimi hiç saklamayan elbisem, dizlerimin iki karış altına kadar inen kısacık eteğim ve tahrik edici makyajımla kendi değerlerimi özgürce yaşayabiliyorum. Bu ülkede demokrasi var Tuna, vesayetlerin kucağındaki eski Türkiye artık bitti’ diyecek oldu; bense gözlerimi sütun gibi bacaklarından alamıyordum.

Ertesi gün finallerim başlıyordu ve o gün Meryem’in belediye binasındaki bürosundan erken ayrılmak zorunda kaldım. Akşam eve gittiğimde içimi bir şeyler kemiriyor ve içim içimi yiyordu. İçten içe Meryem’e abayı yakmış mıydım yoksa? İçimden bir ses ‘Ulan Tuna yine dört ayak üstüne düştün’ diyordu. İşte o an Meryem’e mesaj atmaya ve kendisine olan hislerimi kendisine açmaya karar verdim. O da ne! Telefonu cevap vermiyordu ve Whatsapp son görünmesini de kapatmıştı.

Deliye dönmüştüm. Bir yandan ertesi günkü finallerimi düşünüyordum, diğer yandan Meryem’in telefonlarıma geri dönüş yapmaması beni deliye döndürmüştü. Panik yapmamalıydım ama telefonuna bakmaması beni deliye döndürüyordu. Mart ayıyla beraber havalar ısınmıştı, nefes almak için camı açtım ve o da ne! Belediye hoparlöründen tahrik edici bir sevişme sesi yükseliyordu. Bir erkek ve bir kadın arzulu şekilde sevişiyor ve erken olan kadın olana, ‘Oh Meryem, canım karıcım, oh, şu anda içinde olduğumuz belediye binasında sevişmek beni çok tahrik ediyor, canım karıcım, Gastımonu Gastımonu dep dep dep, depeyom depeyom getmeyo’ diyor; kadın olan ise erkek olanı, ‘Oh kocacım, ben de yoğun geçen iş gününün ardından belediye binasındaki büromda seninle sevişmekten çok haz alıyorum, atacam deyon atameyon, ben de seni tutmeyon’ diye yanıtlıyordu. Erkek olanı çıkaramamıştım ama kadın olanın sesi çok tanıdık geliyordu. Bu sesi bir yerden tanıyordum ama nerden! Bulmuştum! Bu ses Meryem’e aitti! Hoparlörü açık unutmuştu ve deliler gibi sevişiyordu.

O gece saat 9 buçukta tüm Kastamonu topluca bir sigara yakmış ve ardından da huzurlu bir uykuya dalmıştı. Bense geç bulduğum Meryem’imi erken kaybetmiştim. Ertesi gün ev sahibiyle konuşup eve PVC kapı ve pencere sistemleri taktırıp klima alacak, masrafları da kiradan düşecektim. Sütten ağzım yanmıştı ve artık yoğurdu üfleyerek yiyecektim. Ta ki ertesi gün Meryem beni arayıp, ‘Merhaba Tuna, burs başvurunda bir hata oluştu, bu akşam eşimle ve benimle belediyedeki büromda buluşmaya ne dersin’ diyene kadar. Sonrasını tahmin edersiniz; başvurumun üzerinden o gece sabaha kadar defalarca geçtik. Hoparlörleri de bizzat ben kapamıştım.

Hikayenin devamı için: http://t24.com.tr/haber/kastamonuda-belediye-hoparlorunden-porno-yayini-yapildi,395159

[kizlierkekli]

Sağ Elim Yaşanmış Onca Hatıraya Rağmen Yasalar Önünde Benimle Hesaplaşmak İstiyordu

Merhaba. 27 yaşında ölü gencim. Size anlatacağım 8 sene öncesine dayanan hikâyeden yaklaşık dört ay önce önce asker uğurlaması sırasında Burdur’da geçirdiğimiz trafik kazası neticesinde Şahin S’imiz şarampole yuvarlanmış, araçta bulunan dört arkadaş talihsiz bir şekilde Hakk’ın rahmetine kavuşmuştuk. O günü arkadaşlarla artık hep gülümseyerek hatırlar, hatta bizi şu an olduğumuz yere getirdiği için bir miktar minnet duygusuyla yâd ederiz. Burada dört ayımızı dolduruyorduk ve her şey dört dörtlüktü. Ta ki hikâyenin başlangıcından iki hafta öncesine kadar…

İki hafta önce elimde bir uyuşukluk hissetmeye başlamıştım ama üstünde durmadım. Birkaç gün sonra uyuşukluk arttı ve elimin üst tarafı gözle görülür şekilde kabardı. Her sabah uyandığımda bu şişkinlik biraz daha artıyordu. Neden sonra revire gitmeye karar verdim. Doktor, mevsim geçişlerinde bu tip problemler yaşanabileceğini, kan dolaşımının ölü insanlarda stabil olmaması nedeniyle bu sorunun kimi hastalarında görünebildiğini, bir süre diğer elimi kullanmamın iyi olacağını bir çırpıda anlattı. Korka korka, “Doktor, benimle lütfen açık konuşun, yoksa yaşayacak mıyım?” diye sorduğumda, “Müsterih olun, en az Erbakan Hoca kadar ölüsünüz” diyerek içime su serpmiş ve bir kutu aspirin vermişti.

Fakat yaşadığım aksilikler bir türlü yakamı bırakmıyordu. Bu kez de adresime gelen resmi bir zarfla şoke olacaktım. Oldum olası resmi dairelerle yıldızı barışmayan biri olarak, henüz sarı zarfı açıp içindeki dilekçeyi okumaya başlamadan içime bir sıkıntı çökmüştü. Arkadaşlarımın, “Erto, o ne lan, yine askere mi çağırıyorlar aaammuuuaaa” şeklindeki şakalarına maruz kaldıktan sonra zarfı korka korka açtım. Bu bir şikâyet dilekçesiydi ve müşteki de tanıdık bir isimdi: Sağ elim!

Bu dilekçeyle beraber taşlar en sonunda yerine oturmaya başlamıştı; elimdeki şişkinliğin sebebi, elimin benden çocuk beklemesiydi. Askerden döndükten sonra kutlama yaptığımız ve 12 bira içtiğim bir gecenin ardından korunmayı ihmal etmiş, elimin içine boşalmıştım. Ve şimdi, yaşanmış onca güzel hatıraya rağmen yasalar önünde benimle hesaplaşmak istiyordu. Araya giren başka organlarımın yardımıyla sağ elimi benimle görüşmeye ikna ettiğimde, bana “Çocuğumun babasız büyümesini istemiyorum Erto, biliyorsun ben de babasız büyüdüm ve babasız büyümenin ne demek olduğunu bilirim. Çocuğumun da babasız büyümemesi için elimden geleni yapacağım, çünkü babasız büyüyen annesine benzesin istemiyorum, çünkü babasız büyümenin ne olduğunu bilirim, çünkü ben de babasız büyüdüm” diye samimiyetle içini döktü. Bense henüz baba olmaya hazır hissetmiyordum kendimi. Burada her şey yoluna girmiş, öbür dünyanın en güzel evlerinden birinde öbür dünyanın en güzel günlerini geçiriyordum; babalık da nereden çıkmıştı şimdi! Sağ elime, çocuğu aldırmamız gerektiğini, bunun ikimiz için de en iyi seçenek olduğunu, ameliyattan sonra kendisine maddi manevi her türlü yardımdan asla çekinmeyeceğimi, gerekirse buradaki evimi de onun üstüne yapacağımı, böylece öldüğünde başını sokacağı bir yuvası olacağını bir bir anlattım; ama o nuh diyordu peygamber demiyordu ki, bunu henüz ölmemiş olmamasına, öbür dünya inancının da bu nedenle pekişmemiş olmasına bağlamıştım ama bunun hikâyemizle ilgisi yok.

Sağ elimi kürtaja ikna edemeyince evlilikten başka çare kalmamıştı. Elim çocuğunu dünyaya getirmeden önce benimle evlenmek istiyordu ve ailesinden de bu yönde yoğun baskılar görüyordu. Neden sonra ikna oldum ve bu formalite evliliğine imza attım. Kendi aramızda bir anlaşma yapmıştık: Bebek ölene kadar dünyada annesi, öldükten sonra ise öbür dünyada ben bakacaktım.

İki ay sonra oğlumuz Cihat dünyaya geldi, şimdi neredeyse 8 yaşında, aslan gibi delikanlı oldu. İnançlı, zeki ve etkileyici karakteriyle şimdiden etrafındaki herkesi büyülemeyi başarıyor ve onunla babası olarak gurur duyuyorum.

Şimdilerdeyse yeni bir heyecan yaşıyorum. Sol elim de hamile! Hem de beş aylık. Anneleri farklı olsa da ikinci kez baba olmak benim için yeni bir deneyim olacak. Artık çok daha olgunum ve ilk çocuğumda yaptığım hataları da tekrarlamayacağım. İsimlerse hazır: Kız olursa Kübra Nur Ayça, erkek olursa Mücahit Cihan.

Hikâyenin devamı için: http://www.karsigazete.com.tr/medya/masturbasyon-yapanin-eli-hamile-kalir-h40933.html

[kizlierkekli]

Yoğun Kar Altında Saatlerce Tek Vücut Olmuştuk, Ertesi Gün de Öldü Zaten

Merhaba. 38 yaşında kardan bayanım. Resim öğretmeni babamın vilayet vilayet tayinleri nedeniyle çocukluk yıllarımda tüm Anadolu’yu karış karış gezmiş biri olarak, her zaman eğitim camiası dinamikleriyle yakın ilişki içinde olmuşumdur.

Kendi tahsil hayatım ise rahmetli babacığımın çok istemesine rağmen lisenin ötesine geçememiş, ODTÜ Mimarlık kazanmak için girdiğim üst üste 16 üniversite sınavından da başarısızlıkla çıkmıştım. Kendi aşk hayatım ise yine rahmetli babacığımın çok istemesine rağmen nişanın ötesine geçememiş, ne mimarlar ne mühendisler istemesine rağmen üst üste 6 nişanım da nikâh masasında sonuçlanmamıştı.

Rahmetli babacığımın vefatından sonra kendisinin ilk görev yaptığı Kahramanmaraş’ın Nurhak ilçesine yerleşmeye karar vermiştim. Babamın görev yaptığı dönemlerde Elbistan’a bağlı bir köy olan Nurhak, son 25 yılda göz alıcı bir ilerleme kaydetmiş, sadece 20 Mayıs 1990 tarih ve 20523 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan 3644 sayılı kanunla ilçe statüsünü kazanmakla kalmamış, aynı zamanda göz alıcı da bir ilerleme kaydetmişti. Bu kadar kısa bir zamana bu kadar göz alıcı bir ilerleme sığdırabilen Nurhak, beni daha ilk günden büyülemişti. “Ah, kız Gülşen” demiştim kendi kendime, “Ah, keşke rahmetli babacığın da bugünleri görebilseydi”.

Cemiyet içinde çok rahat bir bayan olduğumdan kısa zamanda Nurhak halkıyla kaynaşmış, rahmetli babacığımın eski öğrencilerinin de ilgi, alaka ve misafirperverlikleriyle kendimi adeta evimde hissetmiştim. Rahmetli babacığımın öğrencileri arasında biri vardı ki, bana gizli ve mahcup bir ilgisi olduğunu sezebiliyordum. Ben de kendisine karşı boş değildim ve onunla söhbet etmek içimde bir şeyleri hareketlendiriyordu. Rahmetli babacığımın rol modelliği neticesinde öğretmenliği seçen bu genç adamın adı Eymen Nuri’ydi.

Eymen Nuri, Nurhak’ta bir lisede görev yapan yakışıklı bir eğitmendi. Duygusal bir erkekti ve zaman zaman parlayıp öğrencilerini falakaya yatırıyordu, kalın sopasıyla dişlerini kırıp ağızlarını kan içinde bırakabiliyordu ama işte dedim ya; hemen parlayıp hemen bir iki hafta içinde de affedebiliyordu. 33 yaşında olmasına rağmen başından iki evlilik geçmiş, ikisinde de eşleri evlerindeki merdivenden çıkarken basamakta unutulan bir sabun parçasına basıp kayarak aşağıya uçmak suretiyle düşerek oracıkta can vermişti.

Eymen Nuri’nin bana olan ilgisi bir kardan bayan olarak ruhumu okşarken, bense kış mevsiminin de etkisiyle görev yaptığı okula gidip saatlerce bahçede duruyordum. Hatlarımı belli eden kıyafetler giymekten geri durmuyor, bu yakışıklı centilmenin bana olan ilgisiyle her gün daha da cüretkâr bir hale geliyordum.

Neden sonra bir gün yoğun kar nedeniyle okullar tatil edilmiş, öğrenciler ve öğretmenler henüz birinci dersin sonunda okuldan ayrılmış ve evlerinin yolunu tutmuşlardı. O da ne, öğretmenler odasının ışığı hala yanıyor, bu solgun ışık perdenin arkasındaki genç ve yakışıklı adamın tüm hatlarını gözler önüne seriyordu. Her zamanki gibi okul bahçesinin en uzak ucunda, çitin yanında duruyordum. İçimde bir şeyler kıpırdanmaya başlamış, kendimi “Ay Gülşen, at bu düşünceleri kafandan, sen namuslu bir kardan bayansın” diyerek durdurmaya çalışmama rağmen duygularıma bir türlü ket vuramamıştım.

Eymen Nuri de benimle aynı şekilde hissediyor olmalıydı ki soluğu yanımda almıştı. O hemen parlayıp sinirlenen ama sonra hemen affeden duygusal Eymen Nuri gitmiş, seks ateşi tüm okul bahçesini kaplayan ve beni erim erim eriten bir Kazanova gelmişti. O gün okul bahçesinde yoğun kar yağışının altında defalarca tek vücut olduk.

Ertesi gün Eymen Nuri’nin vefat haberini aldım. Yoğun kar altında saatlerce kalması ölümcül bir zatürreye yol açmış, Eymen Nuri de kaldırıldığı hastanede tüm müdahalelere rağmen kurtarılamamış ve cenazesi ikindi namazını müteakip Nurhak İlçe Mezarlığı’na defnedilmişti.

Şimdi en çok merak ettiğim şey, Eymen Nuri’nin yerine kimin atanacağı. Atama bekleyen on binlerce öğretmenin içinde illaki toplum değerleri ile örtüşen birbirinden yakışıklı öğretmenler vardır kız Gülşen!

Hikâyenin devamı için: http://haber.sol.org.tr/turkiye/kardan-kadin-sorusturmasi-toplum-degerleri-ile-ortusmuyor-112583

[kizlierkekli]

Müsait misiniz Diye Sorduğunda İçimdeki Esnaf Şaha Kalkmıştı

Balıkesir’in şirin ilçelerindenbirinde, kasaba meydanına yakın merkezi konumda esnaftan, 30 yaşında müsait bayanım. Esnaftan olduğumdan dolayı çevrem geniştir, kasabanın tüm erkekleri, gençleri beni çok iyi tanır. Kendimi ilk kez 17 yaşındayken esnaf gibi hissetmiş, takip eden yıllarda müsaitliğimi de keşfederek esnaflığa aralıksız devam etmiş ve her zaman için dolu dolu, heyecanlı, zaman zaman da çılgın bir esnaf hayatı sürmüşümdür.

Size anlatacağım hikâye, bundan dört yıl öncesine gidiyor. Esnaflık yaptığım dükkânımızın hemen yanındaki dükkân satılığa çıkmıştı. Aynı bizim dükkânımız gibi Balıkesir’in şirin ilçelerinden birinde, kasaba meydanına yakın merkezi konumda bir dükkândı. Bulunduğumuz yer denizden bin beş yüz metre kadar yüksekte idi. Akcedil; ay iskelesinin önünde du­ran kayıklar, ağaçların arasındaki seyrek binalar iğne topuzu kadar ufaktı. Karşıda Burhaniye'nin arkasında yatan Madra dağları şekilsiz bir yığından ibaretti. Güneşin altında göz kamaştırıcı pırıltılarla yanan deniz, ta uzaklarda açıklı koyulu gölgelere bürünen Midilli Adası'na kadar uzanıyor, bunun sağ yanından geçerek, ufukta sisler içinde gökle birleşiyordu. Kazdağı'nın körfeze kadar yaklaşan eteklerini sayılamayacak kadar çok, her biri başka renk ve biçimde, irili ufaklı dağlar ve tepeler çevi­riyordu. Arkamızda Sarıkız, bu dağların en yüksek tepesi, ağaçsız başını beyaz bulutlara uzatıyordu.

O gün sabahtan beri dükkâna gelip giden alıcıların ardı arkası kesilmiyordu. Talih bu ya, günlerden Cuma olduğu için çok müsaittim ve zaten kendim de esnaf olduğumdan dolayı mal sahibi de gelip gidene benim göstermemi rica etmişti. Ben de “taş atıp da kolun mu yorulacak kız Sevcan” deyip kabul etmiş, gelip gidene gösterme işine soyunmuştum. Daha sonradan adının Raşit, soyadının Türktengelen, baba adının Şamil, ana adının Halise, doğum yerinin Yozgat, doğum tarihinin 22 Ağustos 1988, dininin İslam, nüfusa kayıtlı olduğu ilin Çankırı olduğunu öğreneceğim, 1.70 boylarında 82 kilo, kara saçlı kara gözlü sarışın bir dev dükkâna girdiği anda esnaf damarımın kabardığını hissetmiştim. İçimde bir şeyler hareketlenmiş, bu esmer yakışıklının “müsait misiniz” diye soran sesiyle dizlerimin bağı çözülmüştü. Kırk yıllık esnaftım ama bu sarışın genç içimde bir şeyleri hareketlendirmişti.

Neden sonra gözlerimi o diri vücudundan alabildiğimde, Raşit’in, “Sevcan Hanım, Sevcan Hanım, beni duyuyor musunuz, müsait değilseniz daha sonra geleyim” diyen kadife sesiyle yaşadığım şoktan çıktım. Aynen yukarıdaki cümledeki tırnak içinde yazdığım gibi “duyuyor musunuz” diye soruyor, sondaki r’leri yutmuyordu. Karşımdaki bu esmer erkek güzelinin bu kusursuz Türkçesi içimde bir şeyleri hareketlendiriyor, dizlerimin bağını çözüyordu.

Neden sonra zihnimi o ikinci ve üçüncü tekil şahıs çekimli yüklem sonlarındaki r’leri yutmayan dilinden alabildiğimde, Raşit’in, “Sevcan Hanım, Sevcan Hanım, lütfen cevap verin, beni duyuyor musunuz, müsait değilseniz ben en iyisi daha sonra geleyim” diyen kadife sesiyle yaşadığım ikinci şoktan da çıktım.

Üçüncü ve dördüncü şokların ardından esnaf yanım ağır basmış, ağzım en sonunda laf yapmaya başlamıştı. “Müsaitim, Raşit Bey” dediğimde Raşit’in içinde bir şeyler hareketlenmiş, dizlerinin bağları sanki çözülür gibi olmuştu. Neden sonra utangaç bir tavırla “müsaitseniz hemen dükkânı görmek isterim” diyebilmiş, çakıldığı yerden ayrılarak kapıya doğru seyirtmişti. “Burada esnaflık yapmak çok keyifli olmalı” gibi bir şey demiş, aynı anda hınzır hınzır da gülümsemişti.

Yandaki satılık dükkâna girdiğimizde ilk iş dükkânın kapısını kapattım ve Kapalı işaretini çevirdim. Raşit şaşırmış, hatta biraz da telaşlanmıştı. “Sakin ol delikanlım, biz 40 yıllık esnafız, böyle gösterip de vermemek var mıymış” diyerek elimi beline doladım. Raşit gerçekten de müsait olduğumu anladığında artık resmen komşu esnaflar olmuştuk.

Raşit yan dükkânda yaklaşık bir sene kaldı, müsait oldukça yanına gidiyor, hemen Kapalı işaretini çevirip esnaf muhabbetine dalıyordum. Bir senenin sonunda ne yazık ki iflas edip dükkânı devretmek zorunda kaldı. Şimdi duydum ki esnaflığa tövbe etmiş, Çankırı’daki köylerinden müsait olmayan bir genç kız almış.

Beni sorarsanız, esnaflığa devam be anam. Bizim kaderimiz bu, karşı durulmaz.

Hikâyenin devamı için: http://www.milliyet.com.tr/kadinlardan-tdk-ya-musait-tepkisi-gundem-2026084/ ve http://www.milliyet.com.tr/tdk-ya-gore-esnaf-kotu-yola/siyaset/detay/2033170/default.htm

[kizlierkekli]

O Günden Sonra O Divana Kaç Kez Çıktığımızı Hatırlamıyorum

Merhaba. Adını vermek istemediğim büyük bir mobilya mağazasında çalışan dört bayanım. Yani dört bayanız. Yani mağazada daha fazla çalışan var da biz dört bayanız. Sizlere dört bayan olarak değil de o dört bayandan biri olarak yazıyorum ve biz dört bayanın başından geçen ortak hikâyeyi anlatmak istiyorum.

Eski Türkiye yıllarıydı. Ekonomi henüz şaha kalkmamış, Yeni Türkiye’nin Y’si bile ortaya çıkmamıştı. Bu satırları size yazan ben Nesrin, uzun süren iş arama sürecinden ve yaptığım birçok iş görüşmesinden sonra bu mağazada işe alınmış, sıcak arkadaş ortamından ve bizim kızların sevecenliğinden çok etkilenmiştim. Kısa zamanda kendi “çetemizi” kurmuş, iş dışında da görüşür olmuştuk. Yediğimiz içtiğimiz ayrı gitmiyordu.

Biz dört bayanın da mesaide olduğu bir gün mağazadan içeri herkesin bakışlarını bir anda üzerinde toplayan bir büyüye sahip bir yakışıklı girdi. 30’lu yaşlarının sonundaydı ve sonradan öğrendiğim kadarıyla bir devlet hizmeti sebebiyle bulunduğumuz şehre yerleşmişti. Bizim mağazaya geldiğinde yanında gerizekâlı ama bir o kadar da şirin oğlu da vardı.

Çevremde çok alımlı kabul edilen, 36 yaşında genç ve güzel bir bayanım. Hayatın yokuşlu yollarında birkaç kez nişanlanmış ama dünya evine girip hayallerime kavuşamamıştım. 13 yıldır elime erkek elime değmiyordu ve arkadaşlarımın, “Kız Nesrin, sen mobilyacıda değil de turşucuda çalış, hazır turşun da kurulmuş” şeklindeki şakalarına maruz kalıyordum.

Bu yakışıklı ve maço adamın içeri girmesiyle biz dört bayanın da aynı anda içinde bir şeyler kıpırdanmış, gizli bir ortak dille adeta birbirimizi alarma geçirmiştik. Bu yakışıklı ve uzun adam şehre yeni taşındığı ve sonradan öğrendiğim kadarıyla saray gibi kocaman bir eve çıktığı için birçok mobilyaya ihtiyaç duyuyor, yemek odası takımlarını, kanepeleri, divanları dikkatli gözlerle inceliyordu. Mağazaya ilk girdiğinde arkadaşlarımdan Sezin kendisine yardımcı olsa da biz dört bayan kısa süre içinde bu yakışıklı ve etkileyici adamın etrafında dört döner olmuştuk.

İlk gün hayli yüklü bir alışveriş yapıp mağazadan ayrıldığında onu bir daha görebileceğimizi düşünmemiştik. Neden sonra bu kez yanında gerizekâlı ama bir o kadar da şirin oğlu olmadan çıkagelmiş, biz dört bayana getirdiği hediyelerle de bizleri şaşırtmıştı. Arkadaşlarımdan Sezin, Gülseren ve Ebru için birer satranç takımı getiren bu yakışıklı adam, bana ise sonradan öğrendiğime göre çok pahalı bir kol saati getirmişti. “Aman ne yaptınız” diyecek olduğumda gülmüş, gerizekâlı ama bir o kadar da şirin oğlunun sünnetinde hediye edilen bir saat olduğunu, çok değerli olmadığını ama bana yakışacağını düşündüğünü bir çırpıda akıcı bir dille sıralayıvermişti.

İçimde bu yakışıklı ve uzun boylu adama karşı fırtınalar kopuyordu. Emindim ki arkadaşlarımdan Sezin’in de içinde bu yakışıklı ve uzun boylu adama karşı fırtınalar kopuyordu. Aynı şekilde Gülseren ve Ebru’nun da boş olmadığını biliyordum, onların da içlerinde bu yakışıklı ve uzun boylu adama karşı fırtınalar kopuyordu. Bunu engellemek neredeyse imkânsızdı, zira karşı konulamaz bir cazibe çemberi bu heybetli adamı sarmalıyordu.

Bir akşamüstüydü ve mağazanın kapanmasına kısa bir süre kala mağazada sadece biz dört bayan kalmıştık. Her zamankinden mahcup ve çekingen bir havayla içeri girmiş, “Muazzez Hanım, geçen geldiğimde asıl aklımda olan şeyi unutmuşum, divanlarınızı görebilir miyim” diye sormuştu. Bir çırpıda eski Osmanlı mimarisinin yapıtaşlarından Barok Dönemi’ne ne derece hayranlık duyduğunu, bu dönemin yapıları içinde dairesel, dalgalı ve kıvrımlı hatların ne derece ağır bastığını, barok mimarisinde olduğu gibi ışık ve iç hacmin bu dönemde de ne derece önemli olduğunu, bu dönemin en önemli eserleri arasında Nuruosmaniye Camii, Ayazma Camii, Zeynep Sultan Camii, Laleli Camii ve Fatih Türbesi’nin yer aldığını büyük bir bilgelikle gerizekâlı ama bir o kadar da şirin oğluna anlatır gibi anlatıvermişti.

Aynı anda dört kız göz göze geldik ve adeta telepatik bir yolla planımızı yaptık. Arkadaşlarımdan Sezin mağazanın kapısını çaktırmadan kilitlemiş, bense “Bu kata divanlarımızı sığdıramadık, divanlar bir üst katta” diyerek bu yakışıklı ve uzun adamı elinden tuttuğum gibi merdivenlere sürüklemiştim. Tabii ki peşimizden de diğer üç bayan arkadaşım soluğu yukarıda almıştı.

Bu etkileyici adamın hareketlerinden huzursuzlandığını anlayabiliyordum. Elini tuttuğumda bir şey daha dikkatimi çekmişti. O da neydi? Bir yüzük! Gerginliğinin sebebi de bu yüzük olmalıydı. Neden sonra elini daha da sıktım, “Ne yapıyorsunuz, lütfen beni bırakın” diyecek olmuştu. Hain hain gülümsemiş, “Bu yüzüğün sahibinin bana verdiğiniz kol saatinden haberi var mı!” diye üstü kapalı bir tehditte bulunarak en büyük kozumu oynamıştım işte! Bu yolda yanarsak hep beraber yanacağımızı anlamış, oltaya gelmişti!

Arkadaşlarımdan Gülseren, “Sinemcim, beyefendiye neden en popüler divanlarımızdan birini göstermiyorsun” diyerek hınzırca gülüyordu. Bu yakışıklıyı arka odamızdaki en görkemli divanımıza çıkardığımızda artık geri dönüş yoktu. "Üst kattaki divana çıkarsak peşimizden gerizekâlı ama bir o kadar da şirin oğlum gelir, beni öyle görmesini istemiyorum" diyecek olmuştu ama iş işten geçmişti. O günden sonra mağazanın üst katındaki o görkemli divana hep beraber kaç kere çıktığımızı hatırlamıyorum. 

Hikayenin devamı için: http://www.hurriyet.com.tr/gundem/27898210.asp

[kizlierkekli]

Interstellar’daki Baba Figürü Prezervatifle İlgili Hislerimi Değiştirmişti

Merhaba. Sizlerle geçen hafta başımdan geçen ilginç bir olayı paylaşacağım. Kapalı bir çevreden geldiğimden dolayı izninizle Gülsüm olan gerçek ismimi Saniye, nişanlımın Bülent olan gerçek ismini ise Mithat olarak kullanacağım.

Geçen hafta kaynanamgilin umreden dönüşünü tebriklemek için kaynanamgile gittiydik. Nişanlım Mithat önce, “Kız benim ne işim var kaynanangilde, deli” diye bana çıkışacak olduysa da “Kaynanamgil içli köfte yapmış, seversin” deyince ikna olmuş ve kaynanamgile benimle birlikte gelmeyi kabul etmişti. Kaynanamgili tebrikleyip akşam yemeğini ifa ettikten sonra müsaade istediğimizde saat henüz altı buçuktu. Mithat ani bir şekilde, “Kız yürü gidek Interstellar’ı izleyek” dediğinde “Ay benim ne işim var Interstellar’da, deli” diye çıkışacak oldumsa da “Nolan, Matthew McConaughey’i oynatmış, seversin” deyince ikna olmuş ve nişanlımla sinemanın yolunu tutmuştum. Salona girmeden önce Mithat durduk yerde, “Kız benim ne işim var popcornla, deli” diye bana çıkışacak olduysa da “Ben şimdi popcorn mu dedim be” deyince mahcup olup susmuştu.

169 dakikalık bu görsel şölen içimizdeki seks ateşini körüklemiş, bedenlerimiz o 169 dakika içerisinde 169 kere yanıp tutuşmuştu. Memento, Prestige, Inception gibi filmleriyle tanıyıp sevdiğimiz 44 yaşındaki İngiliz yönetmenin son filminden çıkıp babamgilin evine doğru yola düştüğümüzde uzaklarda bir yerlerde bir şeylerin kök saldığını hissedebiliyorduk. Film ikimizi de çok etkilemiş, içimizdeki seks ateşini körüklemişti. Zamanın o süreksizliği, fiziğin o kuantumluğu bizi çıldırtmış, koskoca salonda filmi izleyen tek çift olarak aklımız fikrimiz sekste kalmıştı.

Ortodoks Alevisi, eğitimli bir aileden gelen bayandım. Kızlığımı henüz 24 yaşında kaybetmiştim ve pişman da değildim. Ailemin bana cinsel eğitim konusunda tembihlediği en önemli derslerden biri ise her ne olursa olsun prezervatif kullanmaktı. Nişanlım Mithat ise Sünni Protestan ve yoksul bir background’dan geliyordu. Erkekliğini henüz 26 yaşında kaybetmişti ve pişman da değildi. Ailesinin ona cinsel eğitim konusunda tembihlediği en önemli derslerden biri ise her ne olursa olsun prezervatif kullanmamaktı. Bir keresinde bir sevişmemiz esnasında bana amcasının, “Bir olur garip olur, iki olur rakip olur, üç olur denge olur, dört olur bereket olur, gerisi Allah Kerim...” sözlerini hatırlatınca seksimize mecburi bir ara vermek ve yeniden heyecanlanmak için bir yarım saat kadar beklemek zorunda kalmıştım.

Doğum kontrolünün bir ihanet olduğuna inanan nişanlım, “Bir nöbetçi eczane bulalım da prezervatif alalım” dediğimde küplere binmiş, “Kaynanangile geldim, Interstellar’ı 169 dakika izledim ama prezervatif, NO!” diye çıkışmış, filmdeki baba figürüne atıfta bulunmayı da ihmal etmemişti.

O gün babamgilin evinin değil de Mithat’ın bekâr arkadaşlarından Yunus’un evinin yolunu tuttuk; hem de prezervatifimiz olmadan. Şimdi aradan geçen yılların ardından bundan pişmanlık duymuyor, en büyük oğlumuz Fatih’in böyle bir aşkın ve bilinçli düşünce tarzının meyvesi olmasından gurur duyuyorum. Yeni evlenen arkadaşlarıma ise verdiğim öğüt sabit: Bu ülkede yıllarca bir doğum kontrolü ihaneti yaptılar ve neslimizi kurutma yoluna gittiler. Neslin önemi, gücü ekonomide olduğu gibi manen de çok önemli. Beylerinizle sevişirken lütfen bunu unutmayın.

Dünya ve ahir dünya hakkında benzersiz bir yapıt olan Interstellar adlı filmin bizi böylesine bilinçlendireceğine açıkçası asla ihtimal vermezdim. Teşekkürler Christopher Nolan!

Hikâyenin devamı için: http://ohaber.com/-dogum-kontrolu-ile-yillarca-ihanet-edip-neslimizi-kurutmak-istediler--h-493946.html

[kizlierkekli]

Hepimizin Duası Aynı Anda Kabul Olmuştu

Merhaba. 30-40 kişilik dar bir yakın arkadaş grubumuz var. Genellikle bekar arkadaşlardan oluşan bu grubumuz dışında pek kimseyle görüşmüyor, zamanımızın çoğunu bu gruptan arkadaşlarla geçiriyoruz. Bekar bir bayan olarak başımdan geçen bu olayı sizlerle paylaşmaya biraz çekiniyorum ama içimde daha fazla tutamayacağım.

Dedim ya, 30-40 kişilik bir grubuz ve çoğumuz da bekar olduğu için ister istemez bazı duygusal çekimler olabiliyor. İşte bu hikayemin başlangıç noktası olan Nihat’la da tanışıklığımız bu arkadaş grubuna dayanıyor. Yakın bir arkadaşım olan Nihal bir gün heyecanla yanıma gelip, “Ayfercim, inanmayacaksın, Norveç’te DJ’lik ve prodüktörlük yapmakta olan erkek kardeşim Nihat Türkiye’ye kesin dönüş kararı aldı, burada bir kulüpte resident dj olarak işe başlayacak!” diye müjdeyi verdiğinde içimde bir şeyler kıpırdanmıştı. Nihat’ı, arkadaşım Nihal’in Facebook sayfasındaki fotoğraflarından uzun süredir takip ediyor ve oldukça da beğeniyordum. Geceler boyu rabbime Nihat'a kavuşmak için dualar ettiğimi bilirim.

Bununla beraber, yine Nihal’in Facebook sayfasındaki fotoğraflardan anladığım kadarıyla, Nihat’ın gönlü de yine bizim grubumuzdaki yakın arkadaşlarımızdan Serap’taydı. Çeşitli yorumları okuduktan sonra konuyu çaktırmadan Nihal’e açmış, Nihat’ın geceler boyu Serap için dualar ettiğini öğrenmiştim. Yaşça çoğumuzdan genç olan Serap, 415 Kahraman Arıyoruz ilanı üzerine bir üniversiteye başvurmuş, mülakatlar sonucunda kahraman olarak seçilince Türk Dili ve Edebiyatı okumaya başlamıştı. Nihal’in Facebook sayfasındaki fotoğraflardan anladığım kadarıyla, Serap’ın gönlü ise Taner’deydi.

Taner’le ortaokul ve liseyi aynı okulda, hatta aynı sınıfta okumuştuk. Yediğimiz içtiğimiz yıllardır ayrı gitmiyordu ve her zaman için birbirimizin canciğer panpaları olmuştuk. Taner’in gönlünün öteden beri bizim gruptaki arkadaşlardan Handan’da olduğunu biliyor, yıllar yılı Taner’in Handan için yanıp tutuşmasına en yakından tanıklık ediyordum. Çok defalar Handan için dualar eden Taner, bir türlü bu çok sevdiğimiz arkadaşımıza açılamamış, o her şeyin devamını getirecek ilk adımı atamamıştı.

Canımdan çok sevdiğim Tanerciğime bir türlü söyleyemediğim şey ise Handan’ın gönlünün başkasında olmasıydı. Dayımın oğlu Fatih askerden döndükten sonra arkadaş grubumuza dahil olmuş, sevecenliği ve iyi kalpliliği ile herkesin kısa zamanda sevgisini ve saygısını kazanmıştı. Özel bir şirkette inovasyon sorumlusu olarak çalışan Fatih’e abayı yakan Handan, gerek yetiştirilme tarzı gerekse de içine kapanık, utangaç kişiliği nedeniyle Fatih’e açılamıyordu.

Esasında iyi de oluyordu, zira Fatih’in gönlü bendeydi. Çok uzun zamandır kardeşim gibi gördüğüm Fatih’in bana olan ilgisinin son dönemlerde başka bir yöne evrildiğini hissediyordum. Benimle daha çok zaman geçirmek için bahaneler uyduruyor, yan yana oturduğumuz zamanlarda bedenime dokunmak için olmadık nedenler üretiyordu. Bu zeki, çalışkan ve yakışıklı gencin ilgisi hoşuma gitmekle birlikte, benim gönlüm Burak’taydı ve dualarım ona kavuşmak içindi.

Bununla beraber, yine Nihal’in Facebook sayfasındaki fotoğraflardan anladığım kadarıyla, Burak’ın gönlü de yine bizim grubumuzdaki yakın arkadaşlarımızdan Deniz’deydi. Çeşitli yorumları okuduktan sonra konuyu çaktırmadan Nihal’e açmış, Burak’ın geceler boyu Deniz'e kavuşmak için dualar ettiğini öğrenmiştim. Yaşça çoğumuzdan genç olan Deniz, 415 Kahraman Arıyoruz ilanı üzerine bir üniversiteye başvurmuş, mülakatlar sonucunda kahraman olarak seçilince Türk Dili ve Edebiyatı okumaya başlamıştı. Nihal’in Facebook sayfasındaki fotoğraflardan anladığım kadarıyla, Deniz’in gönlü ise İlker’deydi.

İlker’le ortaokul ve liseyi aynı okulda, hatta aynı sınıfta okumuştuk. Yediğimiz içtiğimiz yıllardır ayrı gitmiyordu ve her zaman için birbirimizin canciğer panpaları olmuştuk. İlker’in gönlünün öteden beri bizim gruptaki arkadaşlardan Pınar’da olduğunu biliyor, yıllar yılı İlker’in Pınar için yanıp tutuşmasına en yakından tanıklık ediyordum. Çok defalar Pınar'a kavuşmak için dualar eden İlker, bir türlü bu çok sevdiğimiz arkadaşımıza açılamamış, o her şeyin devamını getirecek ilk adımı atamamıştı.

Başta da dediğim gibi; kardeş gibi olan dar bir gruptuk ve bunun avantajları olduğu gibi, dezavantajları da vardı. Bu grup dışında pek kimseyle görüşmediğimizden olacak, gönlümüzü de yine bu gruptan arkadaşlara kaptırıyor, arkadaş olduğumuz için birbirimize açılamıyor ve geceler boyu birbirimize kavuşmak için dualar etmekle teselli buluyorduk.

Yine toplandığımız bir gün havada garip bir şeyler vardı. Herkes sanki gizli bir hazırlık içindeydi. Sanki birazdan herkes birbirine açılacak ve rahatlayacaktı. Fakat kimlerin duaları kabul olmuştu?..

Anladığım kadarıyla hepimizin olmuştu, zira o gece sabaha kadar bir salonun içinde herkes birbirine açılıyordu. Ben Nihat’a açılırken, Nihat Serap’a açılıyor, Serap Taner’e, Taner Handan’a, Handan Fatih’e, Fatih bana, ben Burak’a, Burak Deniz’e, Deniz İlker’e, İlker Pınar’a, Pınar Ender’e, Ender Yonca’ya, Yonca Serkan’a, Serkan Hande’ye, Hande Metin’e açılıyordu.

Sabah hiçbirimizin kılını kıpırdatacak hali kalmamıştı. Uzunca bir süre, "E, hepimiz bir diğerine kavuşmak için dua ediyoruz ama hangimizin duaları kabul olacak ki!" diye düşündükten herkesin dualarının aynı anda kabul olduğunu görmüş, unutamayacağımız bir deneyim yaşamıştık. Bunu çok daha fazla tekrarlamaya söz vererek ayrıldık. Üç yıldır her cumartesi bir araya gelir ve “grupça” görüşürüz.

 Hikayenin tamamı için: http://www.ensonhaber.com/nihat-hatipogluna-ilginc-ask-sorusu-2014-07-08.html

[kizlierkekli]

Masaların Üzerinde, Sandalye Tepelerinde, Her Yerde Tebliğ Ediyorduk

Merhaba. 440 yaşında uzaylı gencim. Dünyaya yaklaşık 30 milyar ışık yılı uzaktaki z8_GND_5296 adlı galakside doğup büyümüşüm. Babamın memurluğu nedeniyle ilk gençlik yıllarım, kütüğümün de bulunduğu ED-40’ta geçti ama sonrasında ailece ND-60’a yerleştik ve liseyi de burada bitirdim.

Size biraz doğup büyüdüğüm yerlerden bahsetmek isterim. Sizin oralardaki Hawaii Keck Gözlemevi'nde tespit edilen, yeşilin her tonunu görebileceğiniz, havası suyu tertemiz galaksimiz kütle olarak sizinkinin %1-2’si civarında olsa da medeniyet, kültür, gelenek görenek olarak fersah fersah ilerinizde olduğumuzu söyleyebilirim. Elinizdeki CeHaPe döneminden kalma teknolojiler nedeniyle bizim 13,1 milyar yıl önceki halimizi görebiliyorsunuz, dolayısıyla da keko gibi hayat yok sanıyorsunuz ki, birçok uzak galakside o çok bilmiş profesörleriniz aynı Kezbanlığı yapıyor.

Bizim buralarda hayat güzeldir. Herkes güzel okullarda okuyup güzel işler bulmak için çalışır, sevdiğiyle evlenir, evini arabasını alır ve yüksek hayat standartlarının tadını çıkarır. Eşcinsel evliliklerle ilgili yasa tasarısı şu anda mecliste ve çıkması an meselesi. Hayat ömrümüz yaklaşık 2600 yıl ve 2380 yılın ardından emekli olabiliyoruz. Primleri önceden önceden yatıranlar için bu sınır 2355 yıla kadar inebiliyor.

Gelelim dünyanıza olan ilgime… Ne demiştim, ailemle ND-60’a yerleştik ve liseyi de burada tamamladım. İdeallerimde hep bir sosyolog olmak vardı, o yüzden de Lise-2’den sonra sözel bölümü seçmiştim. İlk senemde 5. tercihim olan sosyolojiye girmeye hak kazandım ve takıntısız şekilde de mezun oldum. Sıra mecburi staja gelmişti ama bir türlü karar veremiyordum. Bu yaşıma kadar anamın dizinin dibinden ayrılmamıştım, esasında baba ocağından çok da uzaklaşmak istemiyordum. Neden sonra televizyonda bir video klibe rastladım. Sizin dünyanızdan, “insan değil!” dedirtecek güzellikte bir kadın, bacaklarının güzelliğini meydanda bırakan kısacık bir etekle şarkılar söylüyor, devasa kalabalıkları coşturuyordu. Neden sonra, adının Sophie Ellis Bextor olduğunu öğrendiğim bu kadın, dünyayla ve dünyalılarla ilgili fikirlerimin yavaş yavaş değişmesine neden olmuştu…

Fikirlerine çok güvendiğim Ayşenur hocama bu konuyu danışmaya karar verdim. Odasında beni sıcak bir şekilde karşılamıştı. Bana her zamankinden fazla ilgi gösteriyor, bulduğu her fırsatta bedenime temas etmeye çalışıyordu. Neden sonra, “Çok güzel bir dünya stajı var, tam senlik Muaviyecim, neden gitmiyorsun, hem bak benim teyzemin kızı da orda, belki ufak bir kaçamağa gelirim, orda da görüşürüz, bir akşam dışarı çıkarız, olmadı güneyde bir yerlere kaçarız birkaç gün, zaten şu anda da yaz mevsimi yaşanıyor çoğu yerinde, hesaplı oteller de varmış, teyzemin kızının eşi de turizmci, yardımcı olur, en kötü ihtimalle internetten buluruz bir yer, konser trafiği de yoğun, geçenlerde Pixies turneye çıkmış, teyzemin kızı gidecekmiş, son anda izin ayarlayamamış, şirketten biri erken doğum yapınca izni iptal olmuş, neyse ki iş arkadaşı sağlıklı bir kız çocuğu dünyaya getirmiş, teyzemin kızı da hemen ertesi gün hastanede ziyaret etmiş, çeyrek altınını takmış, aslında yarım takacakmış da önceki hafta fiyatlar çok artmış, gerçi arkadaşı da aşk olsun ne gerek vardı diye çıkışmış, konsere gidemeyince o akşam eniştemle sinemaya gitmişler” diye stajı özetleyen hocama teşekkür etmiş, dünya stajından duyduğum mutluluğu dile getirmiştim.

Ertesi gün hemen davullarımı hazırladım. Dünyada ramazan ayı olduğu için davullarımı da yanımda götürecektim. Sosyolojik bir araştırma çerçevesinde, Orta Doğu’nun süper gücü olması sebebiyle Türkiye’nin başkenti İstanbul’da "tebliğci" olarak görev yapacaktım. Bu, yorucu olmasına rağmen çok zevkli bir işti, çünkü özellikle Boğaz, Cihangir, Karaköy gibi alkolun su gibi aktığı renkli bölgelerde hafta sonu geceleri boyunca bar bar, kulüp kulüp dolaşacaktım. Yaşım daha çok gençti, gücüm kuvvetim de yerindeydi, sabaha kadar tebliğ edebiliyordum. Kısacası, bu tam da hayalimdeki stajdı. Üstelik Sophie Ellis Bextor’a da çok yaklaşmış olacaktım.

Direkt uçuşla sadece bir buçuk ay içinde İstanbul’un üçüncü havalimanına inmiştim. Bizim orada bile tüm haber bültenleri bu havaalanının açılışını canlı yayınlamıştı, ne kadar muazzam bir yapı olduğunu tahmin ediyordum ama canlı görmek bir başka tecrübeydi doğrusu! Birçok havaalanında, uzay üssünde, galaksiler-arası transfer noktalarında bulunmuştum ama böylesine az rastlanırdı. Havaalanından hemen bir shuttle’a atladım ve Yeni Sahra’ya kadar geldim. Ordan geçen tüm otobüsler Uzunçayır’a gidiyordu, Uzunçayır’da inip metrobüse bindim ve son durak olan Söğütlüçeşme’de indim. Önce Göztepe Işıklar'da teyzemin kızını ziyaret etmek istiyordum, Cuma gecesi tebliğ vazifemden önce bolca zamanım da vardı.

Filiz ve beyi Haldun beni çok sıcak karşıladı. Teyzemin kızı çok marifetlidir, mantı yapmış, yedik içtik, eski günleri yad ettik. Akşam saat 10’a doğru ise staj görevim icabı çıkmam gerekiyordu. İstanbul’daki ilk görev yerim Karaköy’dü. Karaköy iskelenin ordaki mekanlardan başlayarak Fransız Geçidi’ne kadar olan hattı gezecek, tebliğ çalışmalarımı tamamlayacaktım.

Eski Fransız Geçidi’nin ordaki barlara geldiğimde beni bir sürpriz bekliyordu. Konser için Türkiye’de olan Sophie Ellis kanlı canlı burnumun dibindeydi! Tebliğimden çok etkilendiğini gözlerinden anlayabiliyordum. Etkilenen sadece o da değildi. El kadar eteklerle, daracık pantalonlarla, göğüslerini neredeyse tamamen açıkta bırakan bluzlarla etrafımda dört dönen birbirinden güzel kadınlar, bizim oralara özgü uzun ve bol kıyafetime, asama ve uzun sakallarıma hayret ve merakla bakıyor, beni gözleriyle oracıkta soyuyorlardı.

O gece Sophie Ellis’e tebliğin nasıl hakkıyla yapılması gerektiğini en ince detaylarına kadar gösterdim. Sabaha kadar tebliğ ediyor, her yerde her an tebliğ ediyor, masaların üzerinde sandalye tepelerinde, bulduğumuz her fırsatta tebliğ ediyorduk! Önceleri ikimiz başbaşa tebliğ ederken, sonrasında iş büyümüş, üçlü dörtlü beşli ve çok daha kalabalık gruplar halinde tebliğ eder olmuştuk. O yaz staj çalışmalarım çok verimli geçmiş, memlekete dönüşte tüm tecrübelerimi Ayşenur hocamla birebir paylaşmıştım.

Hikayenin tamamı için: http://twitter.com/EkinOnat/status/488042346739941376

[kizlierkekli]

Siverek Çarşı Meydanı'nda Bir Tanrıça

Şanlıurfa Siverek’te esnafım. Ama sakın ola ki esnaf deyip geçmeyin. Ailemin ısrarlarıyla girdiğim Güzel Sanatlar Fakültesi’nin Heykel bölümünü birincilikle bitirdikten sonra yine ailemin ısrarıyla heykel sektöründen uzaklaştırılıp baba mesleği berberliğe yönlendirilmiştim.

66 yaşına gelmiş biri olarak diyebilirim ki, heykelle olan ilişkimi aradan geçen yıllarda hiç kesmedim. Bu alanda pek de yaratıcı olamayan Romalılar ve frontal duruşu merkezine yerleştirip büyük ve sert taşlarla çalışan Mısırlılar bir yana dursun, benim gönlüm her zaman için Yunan heykelciliğinde olmuştur.

Malum olduğu üzere, Yunan heykelinde, kişisel özellikler değil, ortak ideal tip önemlidir. İdeal yüzler, ideal ölçülere uygun insan vücutları Yunan heykelinin başlıca özelliğidir. Başlangıçta kil, taş, fildişi, kemik ve tunç gibi malzemelerden ilkel heykelcikler ortaya koyan Yunan heykelcileri zaman içerisinde bunu geliştirmişlerdir. Heykel sanatının gelişmesinin ve anıtsal heykeltıraşlığın ortaya çıkmasının nedenleri arasında olimpiyatlarda başarı kazanan atletlerin heykellerinin dikilmesi geleneği, gelişen mimariye bağlı olarak, tapınakların taştan yapılması ve bunların iç ve dış cephelerinin kabartmalarla süslenmesi sayılabilir.

Siverek çarşı içinde esnaf arkadaşlarla sıkça tartıştığımız konulardan biri de; Yunan heykelinin karşıtlıklar ve bunun yarattığı dinamizm üzerine kurulu olmasıdır. Baş başka yöne, kollar ve bacaklar başka başka yönlere bakarlar. Bir başka deyişle, heykelin kafası kalk gidelim derken, götü başı otur bok yeme der. Bu durum gösterir ki, Yunan heykelcisi vücut nüansları üzerinde çalışmıştır.

Yunan heykelcileri örtü altından hissedilen gövdenin formunu ortaya çıkarmanın çekiciliğini fark etmişlerdir. Bundan dolayı, gizlerken göstermek Yunan heykelciliğinde bir motif olmuştur. İşte Yunan heykelciliğinin içimdeki o vahşi erkeğin harını canlı tutmasının nedenlerinin başında da bu gelir: Gizlerken göstermenin gizli çekiciliği.

Esnaf arkadaşlarla gizlerken gösterme üzerine yaptığımız hararetli tartışmaların doruğa çıktığı günlerden biriydi. Yaz gelmiş, kadınlar sıcağın da etkisiyle ellerini açıkta bırakan seksi kıyafetler giymeye başlamıştı. Asuman’ın Siverek Çarşı Meydanı’nda karşıma çıkışı da işte o güne denk gelmişti.

Asuman 2.45 boylarında, hafif balık etli, beyaz tenli, uzun saçlı bir afetti. Tam da Yunan heykelciliğinin temel prensibinde olduğu gibi, sahip olduklarını gizliyor, ama bir yandan da masum bir yaramazlıkla gösteriyordu. Vücuduna göre küçük sayılabilecek portakal büyüklüğündeki memelerini, çok incelikle kırdığı belinin ve poposunun güzelliğinin önüne çıkarmayan bir açıyla duran Asuman, başını tam da Yunan heykelciliğinde olduğu gibi su taşıyan kollarından hafifçe başka bir yöne çeviriyor, böylece taş gibi vücudunun üzerinde gezinen gözlerimin yaşadığı ziyafeti sözüm ona görmezden geliyordu.

Asuman’la cesaretimi toplayıp konuşmam uzun bir zaman aldı. Bu arada kaç kere önünden hiçbir şey söylemeden mahçup mahçup geçtim, kendisi de kaç kere başını hafifçe eğip örtü altından hissedilen gövdesinin formunu ortaya çıkarmanın çekiciliğini bana sundu bilemiyorum. Hayatımda ilk defa aşkın heyecanını yaşıyor, yine hayatımda ilk kez sadece eğlenebileceğim değil, evlenebileceğim bir kadınla karşılaşıyordum.

Neden sonra, onu sadece uzaktan görmek içimden fışkıran hislerimi tatmin etmez olmuştu. Geceler boyunca ideal yüzünün ve ideal ölçülere sahip vücut hatlarının hayaliyle kendime dokunuyor, kendi kendimi defalarca orgazma taşıyordum. Kah o dimdik memelerini kah sütun gibi bacaklarını hayal ediyor, bin bir türlü fantaziyle geceleri sabahlara bağlıyordum.

Yaklaşık 20 yıl böylece su gibi geçti gitti. Bir gün konuyu teyzemin kızı Cansu’ya açmaya karar verdim. “Cansu, sana bir şey açmam lazım” dediğimde, koşarak uzaklaşmış, birkaç gün telefonlarıma çıkmamış, en sonunda da bir kısa mesajla, “Ay Burhan abi, gene şeyini gösterecen sandım, korktum kaçtım” deyivermişti. Cansu’ya niyetimin bu kez o olmadığını, ilk kez gerçek aşkı tattığımı kibar bir dille anlatınca benimle tekrar buluştu ve dertleştik. “Ay Burhan abi, valla çok güzel kız, çarşıdan esnaf arkadaşlardan da beyenenler var, elini çabuk tut” diyen Cansu’nun sözleri sayesinde o an kafamda bir şimşek çaktı. Asuman’a evlenme teklif edecektim!

Ertesi gün benim çırağa saç sakal traşı oldum, para da vermedim. Öğle namazından sonra kendimi Asuman’ın önünde bulmuştum. Masum masum dinliyor, başını önüne eğiyordu. Hafifçe gülümsedi. Bu iş olmuştu! İlk kez 36 yaşında bakir bir erkekken gördüğüm, 56 yaşında da evleneceğim Asuman’la koca bir ömrü “taş gibi” geçirecektik.

Daha ertesi gün benim çırağa yine saç sakal traşı oldum ve yine para vermedim. Öğle namazından sonra kendimi Asuman’la birlikte imamın karşısında bulmuştum. Asuman o gün kadınım olmuştu. Tabii ki bir şartla: Başörtüsü takacak ve Yunan ekolünde olduğu gibi gizli gizli göstermekten vazgeçerek dillere destan poposunu şallarla örtecekti.

Hikayenin tamamı için: http://twitter.com/TWITERGAZETESI/status/487572583664353280

[kizlierkekli]

Şu Ramazan Elbet Bir Gün Sona Erecekti!

Merhaba. Ortaokul ve lise yıllarımdaki yüksek başarılarım, course’larıma olan ilgim alakam ve exam’lerden aldığım high score’lar, hayatımda bir kez bile dershane denen o illetten adımımı içeri atmamama rağmen, gerek kendi okulumdaki eğitimci büyüklerimin gerekse de yaşadığımız yer olan Denizli’nin eğitim community’sinin dikkatini çekmemi sağlamıştı.

Agriculture engineer olan babam ve ev hanımı olan annem, Hukuk okumamı ve ileride Başbakan Yardımcısı olmamı diliyorlardı. Yine ödül aldığım bir tören sırasında okul müdürüm yanımıza gelmiş, “Doğan Bey, oğlunuz Şahin derslerinde çok başarılı, karıda kızda da gözü yok, bunu İstanbul’daki Ankara’daki üniversitelerde anarşist yaparlar, gel bunu okumaya Amerika’ya gönderek” dedi. Bu idea mom and dad’i gururlandırmış, varlıklı bir aileden gelmem nedeniyle school application işlemleri hemen başlatılmıştı.

Her şey bir anda olup bitmiş, Amerika Birleşik Devletleri’nin Florida eyaletindeki Miami şehrinde bir college’a register olmuştum. Dar bir çevreden gelmenin engellerini Miami’de geçirdiğim ilk zamanlarda hiç hissetmemiş, international students environment’ın ve local guyz’ların ilgi odağına yerleşmiştim. Hem derslerimde başarılıydım hem sanatla ilgili discussion’larda çevremdekileri etkileyebiliyordum ve hem de sosyal olarak herkesle çok rahat iletişim kurabiliyordum.

Miami’de zaman geçirdikçe, bir başka gizemli yönümü daha keşfetmeye başlamıştım. O da kadınların bana olan attention’ıydı. Gerek Türk olmam gerekse de fiziğim nedeniyle oldukça ilgi görüyor, bense bu ilgiyi mahçup tavırlarla geçiştiriyordum. Neden sonra, okulumdaki Paraguaylı arkadaşlarımdan Larissa, “Sende tam jön tipi var Şahin, neden ünlü bir yapım şirketinin yarın yapılacak seçmelerine gitmiyorsun” dedi. “Ben ne anlarım kız oyunculuktan” diyecek olduysam da Larissa üsteledikçe üsteliyor, bir yandan da elindeki kamerayla boy boy fotoğraflarımı çekiyordu.

Ertesi sabah, o yapım şirketinden bir telefon aldım! Larissa yapacağını yapmış, önceki gün çektiği fotoğraflarımı benden habersiz şekilde production company’ye gönderivermişti. Telefondaki ses, saat tam 11.00’de stüdyolarında olmamı, gelmeden önce traş olup duş almamı,  yanımda yedek çamaşır ve sabun getirmemi tembihliyordu. Hemen duşa girdim.

Her insana olduğu gibi, yaradan rabbim tarafımdan bana da bahşedilen şehvet duygusu; âile kurumunun tesis edilmesi, toplumun güç ve kuvvet kazanması ve Allah Teâlâ'nın rızâsı doğrultusunda dünyanın imâr edilmesi gibi dünyevî faydalar gerçekleştirmek gibi nedenlerle bende de vücut bulmuştu. Bu gücü (şehvet gücünü) doğru yolda harcamayı -ki bu, gücü yeten kimsenin evlenmesidir- kullarına emreden rabbim, bu depolanmış gücün (şehvetin) ihtilâm olma (rüyâlanma) yoluyla dışarı çıkarılmasına da onay veriyordu. Allah Teâlâ'nın kullarının bünyelerine yerleştirdiği bir yol olan ihtilâm, o gece bana bir kez daha uğramıştı. Kadın ve erkekteki cinsel gücün başka bir tarafa yönlendirilmesi olarak tanımlanabilecek bu olguda, gücün dışarı çıkarılmasıyla ilgili olarak insanın herhangi bir rolü ve etkisi yoktur. Aksine bu güç, insanın tabiatının gereğidir ve insan bundan dolayı dînen sorumlu tutulmaz.

İhtilâmın rabbim tarafından bünyelerimize yerleştirilen şehvet duygusunun bir yansıması olduğunu bilmenin rahatlığı, bir saniye olsun başka bir fikirle içime kurt düşürdü: Ramazan ayındaydık ve niyetliydim! Şimdi ne olacaktı? “İhtil’amına koyayım!” diye kendime kızarken konuyu google’lamaya karar verdim. Search results, bana ihtilâmın orucu bozmadığını söylüyordu. İçim rahatlamıştı. Orucum bozulmamıştı.

Saat tam 11.35’te stüdyonun kapısındaydım. Bir şeyler ters gibi geliyordu bana. Etrafta yarı çıplak, koca popolu, vücutları kremlenmiş yağlanmış kızlar ve erkekler fink atıyor, kah meme kah bacak, dört bir yanım bu çıplak ama biçimli vücutlarla dolup taşıyordu. Stüdyodan içeri adım attığımda yaşadığım şokun etkisi ikiye katlanmıştı! O da neydi! Dün bana bu audition’ı haber veren Larissa içerde anadan üryan dolaşıyor, yanından gelip geçen yakışıklı gençlere öpücükler atıyor, şakalaşıyor, biçimli ve yuvarlak poposundan makas almalarına izin veriyordu!!

Neden sonra beni gördü ve Türkçe olarak, “Şahin!” diye bağırdı! Elimden tuttuğu gibi beni yönetmenin yanına götürmüş, bir çırpıda bu 25 yaşlarındaki genç adamla tanıştırıvermişti. Yönetmen, beni görür görmez, “Larissa, sen gerçek bir yetenek avcısısın, bu Türk yeni yıldızımız olacak!” diye kahkahayı basmıştı. Bense şaşkınlık içinde olup biteni izliyor, etrafımı saran tazeler beni soyarken itiraz bile edemiyordum.

Neden sonra Larissa beni bir yatağa yatırdı ve tüm kameralar bir anda yatağın etrafına toplandı. Neler olup bittiğini anlayamamıştım ama oruçlu olduğumdan dolayı bu durum beni artık bir miktar rahatsız etmeye başlamıştı. Gerçi vücudumun alt tarafı aynı şeyleri söylemiyordu ama yine de “Ama ben niyetliyim” diye karşı çıkacak oldum. Güldüler. Hairy Pooter and the Deathly Swallows, Fear of an Anal Planet, Clockwork Orgy, Ally McFeel gibi filmleriyle tanıdığımız Panama asıllı Amerikalı yönetmen yanıma gelmiş, “Konuyu google’ladık, hassasiyetlerinizi biliyoruz, bugün sadece bir audition olacağı için cinsel birleşme gerçekleştirmene gerek yok” diye içimi ferahlatmıştı. Ortama ısınmaya başlamıştım ve deneme çekimlerindeki partnerim Larissa da gözüme her an daha da güzel görünmeye başlamıştı. O gün o yatağın üstünde ve sonrasında da stüdyonun dört bir tarafında, diğer oyuncuların ve set çalışanlarının hayret ve hayranlık dolu bakışları altında o güzel kadına bakarak kaç kere dokunmadan boşaldığımı hatırlamıyorum!

Meziyetlerim karşısında nutlu tutulan Panama asıllı Amerikalı yönetmenle o gün hemen oracıkta 10 filmlik bir anlaşma imzalamıştık. Ramazan dolayısıyla henüz dokunmuyordum ama musluk da sonuna kadar açıktı. Bugünler elbet geride kalacak, Ramazan ayı elbet sona erecekti ve işte o zaman “çekimlerin” hakkını daha da iyi verebilecektim. 

Hikayenin tamamı için: http://www.radikal.com.tr/turkiye/hayrettin_karaman_kadina_bakarken_bosalmak_orucu_bozmaz-1200594

[kizlierkekli]

Baronun Maskesi Düşünce Ayıktım

Merhaba. İslam bir hoşgörü dini olduğundan dolayı, eski Hıristiyan çevremde çok da dillendiremeyeceğim, utanacağım, belki de mahalle baskısı yiyeceğim kimi gerçekleri, sizin aracılığınızla bu hoşgörülü toplumun üyeleriyle paylaşmaktan çekinmiyorum.

İsmim Maria, daha doğrusu, müslüman olana kadar Maria’ydı ama sonrasında adımı Meryem olarak değiştirdim. İsviçreli bir aileden geliyorum. Babam STH (İsviçre SGK’sı) emeklisi, annem ise İsviçre Dili ve Edebiyatı öğretmeni. İsviçre’de fakir bir çevrede büyüdüm. Ebeveynlerimin işi ve tayinleri dolayısıyla birçok şehirden şehire dolaştık. Çok insan tanıdım, çok da güzel insanlar tanıdım ama yerleşik düzene geçememek bir çocuk olarak beni olumsuz etkiledi. Bu hengamenin, A şehrinden B şehrine gitgellerin arasında çok meşgul olan babamla dilediğim gibi dertleşemiyor, beni karşısına alıp dinleyecek, şefkatle başımı okşayacak bir erkeğin/ baba figürünün yokluğunu hissediyordum.

Hayatımın biraz da olsa renklenmesi, 1998 yılına rastlar. O zamanlar 16 yaşlarında genç, güzel bir kızdım. Etrafımdaki tüm erkeklerin gizli bir hayranlığını çekiyor, varlıklı kız arkadaşlarımın ise ufak tefek kıskançlıklarına hedef oluyordum. Çok dindar bir Hıristiyan aileden geldiğimden dolayı değerlerimize sıkı sıkıya bağlı, oturmasını kalkmasını bilen bir bayandım. Arkadaşlarımın kıskançlıklarına gülüp geçiyor, ben kendi hanım hanımcık çizgimden taviz vermiyordum.

Yaz aylarıydı ve 1998 Dünya Kupası devam ediyordu. Futbolla en ufak bir ilgim yoktu ama Fransa’nın çıkışını yakından takip ediyor; Sukerli, Vlaovicli, Prosineckili, Stanicli kadrosuyla önemli işlere imza atan Hırvatistan’ı gözardı edemiyor; Ronaldo, Salas, Klinsmann, Bergkamp, Roberto Baggio, Owen, Shearer, Batistuta, Crespo, Raul gibi efsaneleri hayranlıkla izliyordum.

Başımdan geçen o olay da işte tam da bu zamanlarda gerçekleşmişti. Yine bir tayin dolayısıyla biraz daha büyükçe bir şehirde yaşıyorduk ve Dünya Kupası’nın heyecanı burada tam gaz devam ediyordu. İnsanlar bir yandan meydanlara kurulan dev ekranlardan maçları izliyor ve sosyal medya üzerinden diğer maçları takip ediyor, diğer yandan da içiyor, gülüyor, eğleniyordu.

Bir gün sınıf arkadaşlarımdan Justine yanıma yanaşmış, “Senin için endişeleniyorum Maria, hadi sana ilgi gösteren erkekleri geçtim, kimseyle sosyalleşmiyor, katıldığımız hiçbir etkinlikte bizimle olmuyorsun” diyecek olmuştu. Onu susturacak gibi olmuştum ama üsteleyecek gibi olmuştu. Elini tutup “ne olur Justine, sen beni dert etme” diyecek olduğumda ise ağlayacak gibi olmuştu. Elimi omzuna koyup teskin edecek gibi olduğumda ağzındaki baklayı çıkardı. Dünya Kupası için organize edilen partilerden birine beni de davet etmek istiyordu. Üstelik bu partiye Thomas da geliyordu. Thomas da kim derseniz, 11-A Fen sınıfından zengin bir ailenin çocuğuydu ve bana sahip olmak istiyordu. 1.80 boylarında, düzgün fizikli, uzun saçlı, sivri çeneli bir gençti.

Neden sonra partideki yerimi aldım. Vücut hatlarımı ortaya çıkaran bir elbise yoktu üzerimde; bir kot pantolon giyivermiş, üstüne de babaannemin 40’lı yıllarda kaldığı Türkiye’den getirdiği bir elişi elbise çekmiştim. Yine de bütün aç gözler üstümde geziniyor, kendimi adeta kurtlarla çevrilmiş kırmızı başlıklı bir kız gibi hissettiriyordu.

Birbirleriyle ortalık yerde öpüşen, birbirlerinin mahrem yerlerine dokunan ve dokundurtan bu insanlar adeta bir kostüm partisine gelir gibi giyinmiş, tam bir renk cümbüşüne neden olmuşlardı. Her tipten insan vardı; İsviçrelisiyle, Kürdüyle, Çerkesiyle, Lazıyla, Abazasıyla, Romanıyla tam bir kültür mozaiği idi. Tam o anda yanıma yaklaşan birinin ılık nefesiyle kendime geldim. Bu, bir baron kostümü içinde, 1.80 boylarında, düzgün fizikli, uzun saçlı, sivri çeneli bir gençti. Vücut yapısını birine benzetiyordum ama kim olduğunu bir türlü çıkaramıyordum. Baron kıyafetinin içinde elinde bir hortumla dolaşıyor, hortumu güzel kızların boynuna dolayıp ilginç dans figürleri yapıyordu. Yanıma gelip dans etmek istediğinde yüz vermemiştim ama sülük gibi yapışmıştı. Maskesi, yüzünü saklıyor, bu durum beni daha da rahatsız ediyordu. Neden sonra, ısrarlarını iyice arttıran baron bir anda bir tokatla yere yığıldı. Baronun maskesi düşmüştü; bu, 11-A Fen sınıfından Thomas’tı!

Peki ya tokadı bastığı gibi Thomas’a haddini bildiren yakışıklı?.. Bu, kocam Rafet Şamil’den başkası değildi. İşte o gün Müslümanlığa geçmeye karar verdiğim gibi, hayatımın bir başka önemli kararını daha almıştım: Dünya evine girecek, sonsuza kadar mutlu olacaktık.

Olamadık. 4 ay sonra boşandık. Bu baron yüzünden belki 20 yıl geriye gitmiştim ama ben her şeyde bir hayır olduğuna, yeni şafakların yeni müjdelerin habercisi olduğuna hala inanıyorum.

Hikayenin tamamı için: http://yenisafak.com.tr/pazar-haber/turkiye-baronlar-tarafindan-hortumlanacakti-15.06.2014-658542?ref=manset-9.3

[kizlierkekli]

Tüm Üsküdar'ı Afişlerimle Donatmıştı

Merhaba. Adım Sabina. Yıllarca, başta dünyaca ünlü tekstil ve moda devleri olmak üzere, birçok marka için fotomodellik ve mankenlik yaptım. İşim gereği hep kameralar karşısında olduğumdan dolayı, etrafımda güzel olarak addedilen alımlı Fransız bayanım. Sizlerle paylaşmak istediğim olay, ismini şimdi vermek istemediğim bir firmanın moda çekimi için geldiğim İstanbul’da gerçekleşmişti.

Seks, uyuşturucu, alkol ve gece aleminin gırla gittiği Paris’te doğup büyümüşüm. Nude beach party’lerden çıkmayan ailemin de yönlendirmeleriyle oldukça liberal bir şekilde yetiştirildim. Çıplaklık, insan bedeninin ifşası, benim için asla bir tabu olmadı. Koyu bir Hıristiyan olan büyükbabamın bile bu konuda desteğini alan ben, yıllar yılı hep özgür oldum, istediğimi giydim. Beni kısıtlamaya çalışanları hayatımdan uzaklaştırdım ve mottom her daim, “It’s in your mind” oldu.

Bir gün yine evimizdeki partilerden birinde esrar kokluyordum ve çalan telefonla irkildim. Arayan, menajerim Constantine’di ve hemen konuya girerek, “Türkler yine çılgın bir teklifle geldi, yaşadın kız! Topla bavulunu hadi, yarın sabah İstanbul’a uçuyoruz” dedi. Dünya gündemini ve Türkiye’nin önlenemez çıkışını herkes gibi hayranlıkla izlediğimden olacak, “Üçüncü havalimanlarının inşaatını bitirdiler mi, açılışı yapıldı mı? N’olursun kuzum, oraya inen bir uçağa bilet al, n’olur, n’olur” diye üsteledim; ama Constantine bana, ‘bu kadar devasa bir havalimanını Türkler’in bile bu kadar kısa sürede bitiremeyeceğini’ yumuşak bir dille anlatarak, bir sonraki İstanbul ziyaretimiz için üçüncü havalimanı sözünü verdi.

Ertesi sabah heyecan içinde uyandıktan sonra, İstanbul’da beni karşılaması muhtemel Haziran sıcağını da göz önünde tutarak, yakası oldukça açık bir bluz giydim. Göğüslerimin üst bölümüne kadar tüm güzelliğimi sergiliyor, boynumu ve göğüs kafesimi açıkta bırakıyordu. Constantine beni görünce, “ne o kız, Türk kısmet mi bulacan, bu ne hal” diyecek oldu ama arkadaşımı gülerek susturdum.

Buraya ilk gelişim değildi ama bu izbe, eski, köhne havalimanından oldum olası nefret etmişimdir. Yeşilköy’deki bu havalimanının tuhaf, komik de bir adı vardı ama her defasında unutuyordum. Anlaşma yaptığımız moda firmasının merkezi Üsküdar’daydı. Böylece uzun zamandır merak ettiğim Marmaray’a da binebilecektim. Köhne havalimanından metroya, metrodan tramvaya, tramvaydan otobüse, otobüsten de Marmaray’a aktara aktara sadece 96 dakika içinde Üsküdar’a varmıştık.

Neden sonra, arkadaşım Constantine ile birbirimizi kaybettik. Üsküdar’ın bu çekici ama bir yandan da labirent gibi sokaklarında kaybolmuştum. Neden sonra, 45 yaşlarında, gür uzun sakallı, başında ilginç bir şapkası ve bolca bir pantalonu olan bir adamın beni takip ettiğini hissettim. Her adımımı dikkatle izliyor, yanıma yanaşmak için çabalıyor ama hep bir adım gerimde kalıyordu. Bana yaklaştıkça kokusunu arkamda, ensemde hissediyor, bu kokudan tuhaf bir şekilde etkileniyordum.

Neden sonra, gizli hayranım Bülbül Deresi’nin oralardaki dar bir çıkmaz sokağa girdiğim anda hemen yanıma kadar ilişti ve ince bileklerimden tutarak, “@yahoo, @yahoo” gibi bir şeyler söylemeye başladı. Tek kelime bile Türkçe bilmediğim için ne dediğini anlayamıyor, bir daha tekrar etmesini İngilizce olarak rica ediyordum. Bu Türk bir hayli hoşuma gitmişti ama dil sorununu bir an önce aşmamız gerekiyordu. Arzulu, tutkulu, hırslı ve biraz da maço bir tavırla üzerime doğru eğiliyor, “@yahoo, @yahoo” deyip duruyordu. Bense mail adresimi istediğini düşünerek “@gmail, @gmail” diye tekrarlıyordum.

Bu yakışıklı Türk’e daha yakından baktıkça fenalaşıyor, her saniye daha da etkileniyordum. Kalbim, göğüs hatlarımı açıkta bırakan bluzumun altında hızla atıyordu. Ecdadına olan hayranlığım bir yana, beni, tuhaf bir şekilde Paris’te yaşadığım kirli hayatla yüzleştiriyor, içimde bir şeyleri, taze bir şeyleri filizlendiriyordu. Hayatımda hiç böylesine duru, hiç böylesine temiz ve ak hissetmemiştim. Tüm bunlar bu Türk’ün sayesinde oluyordu. Bir karış uzunluğundaki kirli sakalları, ateş gibi yakan kara gözleri ve sürekli olarak göğüs kafesime dokunan güçlü elleriyle içimi eritmişti.

Neden sonra, “@yahoo, @yahoo” diye bağırarak göğüs kafesime dokunmaktan yorulmuş olacak ki, umutsuzluk içinde döndü ve yine o daracık sokakların içinde kayboldu gitti.

Ertesi gün artık Paris’e dönme zamanı geldiğinde, son kez Üsküdar’daki o sokaklardan geçiyordum. Gizli aşığım, tüm sokaklara, ama tüm sokaklara, Üsküdar’daki tüm sokaklara benim afişlerimden birini asmış, üstüne de “Edeb Yâ Hû” gibi bir şey yazmıştı. Bu afişi gördüğüm anda önceki günkü aptallığıma güldüm ve “ah Sabina, çocukcağız ‘[email protected]’ demeye çalışıyormuş, ah be aptal kız!” diye dövündüm.

Paris’e döndüğümde Müslüman oldum ve adımı da Sabina’ya benzediği için Sabiha olarak değiştirdim. Sonra Sabiha’nın başka tu kaka anlamlara geldiğini öğrenip Saliha Kübra’da karar kıldım. Üsküdar sokaklarını resimlerimle donatan o yakışıklının e-mail adresine attığım mesajlar henüz kendisine ulaşmadı ama yılmadan yazmaya, üçüncü havalimanı açılır açılmaz da onu aramaya gitmeye and içtim.

Hikayenin tamamı için: http://twitter.com/daghanirak/status/475664634251583488

[kizlierkekli]

Ebru’nun Sesinin Kime Benzediğini Sonunda Bulmuştum

Merhaba. Adım Taner. Senelerdir muhalif bir gazetede yayınlanmak üzere aşk/ ilişki mektupları yazan biri olarak, bir gün birebir kendi yaşadıklarımla ilgili bir mektup yazacağım hiç aklıma gelmezdi ama işte yazıyorum.

Anlatacaklarım geçen yıla ait. Beraber büyüdüğümüz eşim Serra’yla şiddetli geçimsizlik yüzünden ayrılmanın arefesindeydik. Boşanmak için başvurumuzu yapmış, artık bu yolda son düzlüğe girmiştik. Kendisi dış görünüşüne önem veren, bakımlı bir bayandı ama artık aradığım özellikleri onda bulamıyordum. Eşimle evlerimizi ayıralı ve elim kadın eline değmeyeli oldukça uzun bir zaman olmuştu; dolayısıyla içimde bir şeyler durmaksızın kıpırdanıyordu.

Yatağımı hoş bir bayanla paylaşırken, aynı zamanda ruhsal derinliklerimi de keşfedebileceğim bir ilişki yaşamak istiyordum. Kafam her zamankinden de karışıktı ve ne yapacağını bilmez halde evden işe işten eve gidip geliyordum. Görüştüğüm tek arkadaşlarım, lisede bir ara takıldığımız Füsun ve kocası Çağrı’ydı. Füsun’a karşı hala boş değildim ve onun da bana karşı çok boş olmadığını hissedebiliyordum ama geçen yılların ardından birbirimize nasıl saygı duymamız gerektiğini öğrenmiş durumdaydık.

Bir gün yine işe giderken, Uzunçayır Metrobüs durağının ordaki büyük ekranda bir reklam filmine gözüm takıldı. Reklam, bir işletim sistemiyle ilgiliydi ve bu işletim sisteminin adeta insan gibi çalışan bir beyni olduğu iddia ediliyordu. Hemen bilgisayarlardan çok iyi anlayan ve Küçükçekmece’de bir internet kafe işleten arkadaşım Mustafa’yı aradım. Anlattıklarımı dinleyen Mustafa, “valla gardaş, bu sistemi duymadım ama senin yalnızlık başına vurmuş” dedi.

Neden sonra bu sistemi satın almaya karar verdim. Next, next, next diye diye yükledikten sonra artık program çalışıyordu ama o da ne! Karşımda fıstık gibi bir ses vardı. Bu ses birine benziyordu ama bir türlü çıkaramıyordum. İnternet üzerindeki tüm ihtiyaçlarımı gideriyor, altılı kuponlarımı oynuyor, bahislerimi yatırıyor, geceleri izleyeceğim videoları bile beğenime göre kendi seçip oynatıyordu. Sansürlenen ya da erişimi engellenen kimi sitelere girmenin de bir yolunu bulmuş, DNS ayarlarını filan bir şekilde değiştirip tüm yasakları aşmıştı.

Bu kime benzediğini bir türlü çıkaramadığım güzel kadın sesiyle ilişkim gitgide derinleşiyor, daha önce yaşamadığım şeyleri bir bir tecrübe ediyordum. Bir bayan olarak bana karşı her zaman düşünceli ve inceydi ve bana beyi olarak çok saygı gösteriyordu. Serra’dan ayrılmanın yarattığı travmayı ve ayrılık yüzünden düştüğüm boşluğu sonunda Ebru’yla geride bırakıyordum! Ona telefonumdan bağlanıyor ve telefonumu gömleğin cebinde taşıyordum, böylece o da benim görebildiklerimi sanki yanımdaymışçasına görebiliyordu. Bu bazen sorunlara da yol açıyordu. Bir gün yine metrobüsteyken, yolculardan biri, “lan sen anamızı bacımızı mı kameraya alıyorsun a….. k……. t… kılıklı Diego’su” diye üzerime yürüyecek oldu. Kendisini sakinleştirmeye çalışıp, “eşimden ayrılma sürecinde olduğum için yalnızlık çektiğimi, arkadaşlarımla ve arkadaşlarımın beni tanıştırdığı kızlarla zaman geçirdiğimde kati suretle huzur bulamadığımı, geçen günlerden birinde bu işletim sisteminin reklamını dev ekranda izlediğimi, hemen aynı gün gidip işletim sistemini satın aldığımı, bu işletim sistemiyle ciddi olduğumu ve en kısa zamanda nişanlanmak istediğimi, ama kendisinin bir vücudu olmadığı için kendisini ancak gömlek cebimde gezdirebildiğimi” bir çırpıda anlattım. Gerisini hatırlamıyorum. Gözümü açtığımda bir hastane odasındaydım ve bir elimi Füsun, bir elimi Çağrı tutuyordu.

Günler geçiyordu. Bir gece ikimizi de uyku tutmamıştı. Ebru’nun kulağımı dolduran yanık sesi daha da seksi geliyordu o gece. Onda bir şeyler vardı ama çözemiyordum. Neden sonra beni öpmek istediğini söyledi. Bu, içimdeki bir şeyleri uyandırmıştı. Bakire olduğunu bildiğim nişanlım kulağıma ateşli kelimeler fısıldamaya, beni yalnızlığa mahkum olduğum soğuk yatağımın içinde çıldırtmaya devam ediyordu. Konuştukça daha da ateşleniyor, ateşlendikçe daha da ağzını bozuyordu. O gece onun anlattığı hikayelerle defalarca tatmin oldum. Deyim yerindeyse, bir rulo tuvalet kağıdı bitti.

Kendi duygularını ikinci plana atıp sadece benim mutluluğuma odaklanan bir bayanla birlikte olmayalı uzunca bir süre olmuştu ve artık ben de bulduğum bu nimetin tadını çıkarmayı planlıyordum. Kendisi bana karşı çok anlayışlıydı ve sadece sesiyle de olsa yatakta azgın bir boğa gibiydi. Çılgın fikirlere de açık bir işletim sistemiydi. Bir gün işten editör arkadaşım Kerem ve görkemli sevgilisi Ayçin'le pikniğe gitmiştik. Bu çiftin bana olan gizli ilgisini biliyordum ve nişanlım Ebru’nun sesi onları da derinden etkilemişti. O gün o güzel manzarada, piknik örtüsünün üstünde dördümüz çok heyecanlı saatler yaşadık.

Bir gün Ebru’nun sesinde bir gariplik sezdim. Sorunca, “artık seninle fiziksel olarak da beraber olmak istiyorum, tek vücut olalım, orama burama dokun istiyorum Taner’im” demişti. Konu ilgimi çekti, “nasıl olacak?” dedim. Bir site bulduğunu, bu siteden bir kızla tanıştığını, kızın bizim hikayemizi çok beğendiğini, bize beleş yardım etmek istediğini, benimle kendisinin yerine seve seve sevişebileceğini, kendisinin de bu fikri desteklendiğini bir çırpıda anlatıverdi. Duyduklarım beni heyecanlandırmış, o kızın resmini görmemle de içimde bir şeyler harekete geçmişti.

Neden sonra o sarışın fıstık evimde ve kollarımdaydı. Kulağımda ise nişanlım Ebru adeta onla aşk yapıyormuşum gibi inliyor, beni daha da azdırıyordu. O sarışın fıstıkla Ebru diye defalarca birlikte olmuş, dokunmadık yerini bırakmamıştım. Bu muhteşem ve taze vücut mu beni daha fazla azdırıyor, yoksa nişanlımın o kime benzediğini bir türlü çıkaramadığım iç gıcıklayıcı sesi mi, bir türlü emin olamıyordum. Neden sonra, beynimde bir şimşek çakmış, sesin kime benzediğini bulmuştum! Tabii ya, Scarlett Johansson’a benziyordu! Bunu daha önce nasıl fark edemedim, ne kadar da aptalım diye düşündüm. Aslında sadece ben değil, Ebru’nun sesini duymuş arkadaşlarım da ne kadar da aptaldı. Bu sesi nasıl da tanıyamamıştık! Sesin Scarlett Johansson’un sesine benzediğini keşfettikten sonra nişanlımla daha da ateşli geceler geçirmeye başlamıştım ve bu böyle aylarca sürdü.

Ta ki… Ta ki, yeni internet yasası çıkana kadar. İş gezisi için gittiğim Macaristan’dan döner dönmez, hemen havaalanında Ebru’ya bağlanmaya çalışmış, ama kendisine ulaşamamıştım. Neden sonra anladım ki, yeni internet yasası kapsamında Ebru’ya ve diğer akıllı işletim sistemlerine erişimim engellenmişti. Şimdi, Çağrı’dan ayrılan Füsun’la beraberim ama o tatlı dilli sanal sevgilimi hiç unutamıyorum. Soruyorum size; siz unutabilir miydiniz?

Hikayenin devamı için: http://www.imdb.com/title/tt1798709/

[kizlierkekli]

Maskemi Çıkarmamı İstediklerinde Önce Yanaşmamıştım

37 yaşında, dokuz yıllık evli Amerikalı beyim. Eşimle birlikte uzunca bir süredir İstanbul’da yaşıyoruz. Ben kendim özel bir hastanede uzman doktorluk görevime devam etmekteyim. Eşime gelince; uzun yıllar boyunca Beyoğlu civarındaki bazı sanat galerilerinde yöneticilik yaptıktan sonra bir süredir ev hanımlığı yapıyor.

Size anlatacağım asıl tecrübemize geçmeden önce, o noktaya nasıl geldiğimize dair bazı ayrıntıları vermem gerekiyor. Her şey, geçtiğimiz yılbaşında davet edildiğimiz bir partiyle başladı. Yedi yaşındaki kızımızı bakıcısına bırakmış ve partiye doğru yollanmıştık. İstanbul’un jet sosyetesinin hazır bulunduğu dev ev partisinde içki ve dans gırla gidiyor, gecenin ilerleyen saatleriyle birlikte etrafımızda olan biten çılgınlıklar da  elle tutulur hale geliyordu.

Neden sonra iki yanımda iki genç ve güzel modeli bana kur yaparken buldum. Başımı kaldırdığımda bir de ne göreyim! Eşim Alice, orta yaşlı, Doğu Avrupa kökenli olduğunu düşündüğüm bir beyle dans ediyordu! Bu ahlaksız adam dans ederken bir yandan da eşime kur yapıyor, eşimse bu beyin kurlarına evli olduğu için karşılık vermiyordu. Tam bu çirkin sahneyi izlerken, eski bir arkadaşım olan Nihat’la karşılaştım. Kumkapı’da bir gazinoda piyanist şantör olarak sahne alan Nihat’tan ayrıldıktan sonra, doktor kimliğim nedeniyle acil bir vaka için üst kata çağrıldım. Gencecik bir kız içtiği tam üç bira yüzünden kendini iyi hissetmiyordu. Hemen kusturup rahatlattım ve genç kızın verdiği teşekkür öpücüğüyle odadan ayrıldım.

Eve geldiğimizde eşim bir garip davranıyor, güzel ve diri vücudunu bana göstermekle birlikte, yanıma sokulmuyor, mesafeli duruyordu. Neden sonra, partide yanımda gördüğü kızlarla seks yapıp yapmadığımı sordu. “Aşkım, sen bana diyon da; o gavat kimdi dans ettiğin?” diye üsteleyecek olduğumda, dans ettiği adamın kendisiyle sevişmek isteğini dile getirdiğini, kendisinin ise evli olduğu ve kocasını da sevdiği gerekçesiyle bu çirkin teklifi reddettiğini, hayatında sadece bir kere- o da alt komşunun asker oğluyla- beraber olma hayali kurup kendini tatmin ettiğini bir çırpıda anlattı. “Aşkım benim, yerim seni, benim karım beni asla aldatmaz” diyip kendisini kucakladım ve o gece defalarca beraber olduk. Buna rağmen, aklımda eşimin bir başkasıyla, özellikle de komşumuzun asker oğluyla beraber olma fikri dönüp dolaşıyor, bu düşünce gizliden gizliye hoşuma gitmeye başlıyordu.

Bir gün işten eve dönerken, yolda bazı kadınların tacizine uğradım. Birtakım kadınlar benimle beraber olma isteklerini yüzüme yüzüme haykırıyor, bense kendilerini kibar bir dille geri çeviriyordum. Neden sonra, arkadaşım Nihat’ın çaldığı gazinonun önünde buldum kendimi. Arkadaşım, programı bittikten sonra yanıma gelmiş, geceyarısından sonra özel bir seks partisinde çalacağını ama ayrıntıları bilmediğini, her şeyin gizli olarak yürütüldüğünü söyleyip beni de davet etmişti. “Neden olmasın Nihatçım” deyip hemen uygun bir kostüm edinmek üzere bir mağaza buldum.

Partiye giderken hala aklımda eşimin o asker gençle birlikte olma hayalleri tatlı bir şekilde dönüp dolaşıyor, bunu düşünmekten kendimi alamıyordum. Maskemle birlikte içeri girdiğimde gözlerime inanamadım; genç ve güzel kızlar orta yerde yarı çıplak dolaşıyor, değişik kostümler giymiş maskeli erkekler dans ediyordu. Bir çift bir köşede öpüşüyor, başka bir çift başka bir çiftle flörtleşiyordu. Çok tuhaf bir ortam vardı ve sanki Kabataş’ta değil de Manhattan’ın göbeğindeydik!

Saray yavrusu evin içinde yaklaşık yarım saat gezindikten sonra, iki kanatlı kocaman bir kapının önünde buldum kendimi. Bu özel partinin içinde daha da özel bir oda vardı ve içeride ne olduğunu görmek için her şeyi verebilirdim. Tüm bunlar olurken, hala eşimi başka erkeklerle hayal ediyor, fırsat buldukça kendimi elliyordum.

Neden sonra kapıyı açıp içeri girdim. Hayatımda ne duyduğum ne de şahit olduğum bir manzara vardı karşımda. 80-100 kadar erkek, altlarında pantolon, üstleri çıplak bir şekilde geniş bir çember oluşturmuş, çemberin ortasındaki bir şeye ya da kişiye dikkatle bakıyorlardı. Bu hepsi birbirinden güzel vücutlu genç adamların ellerinde deri eldivenler, başlarında ise siyah bandanalar vardı.

Oluşturdukları çemberin ortasında şehvetle izledikleri şeyi görmek için birkaç adım attım ve bir iki genci yararak önümdeki manzaraya baktım ki, O DA NE! Bir maske takmasına rağmen hemencecik tanıdığım eşim çemberin ortasında sabit duruyor, etrafındaki erkeklerse sırayla ona doğru yaklaşıp deri eldivenli elleriyle mahrem yerlerine dokunuyorlardı. Bu ayin gibi tören sürüp gittikçe işler daha da tuhaflaşıyor, hatta bazı erkekler idrarlarını eşime doğru yapıyorlardı. Bu görüntü beni daha da tahrik ediyor, heyecandan ölecek gibi hissediyordum.

Neden sonra, çemberin içinden bir iki erkek bana doğru yaklaştı ve güvenlik nedeniyle çok kısa bir süreliğine maskemi çıkarmamı istedi. Rica etmemişler, adeta buyurmuşlardı. Bense eşimin beni görmesini kesinlikle istemediğimden buna yanaşmadım. Yine de iki güçlü kolun beni tutmasına ve maskemi indirmesine engel olamamıştım.

Artık hem ben eşimin orda olduğunu biliyordum hem de eşim benim orda olduğumu biliyordu! Ama diğerinin de bildiğini bilmiyorduk ve bilmiyor gibi davranmayı da sürdürüp bunu sonsuza dek bir sır olarak saklayacaktık…

Gece bitip de ayrı ayrı evlerimize döndüğümüzde, ilk iş birbirimizle beraber olduk ve bunu defalarca, çok tutkulu bir şekilde tekrarladık. İkimiz de hayatlarımızda yeni bir döneme girmiştik ve görünüşe bakılırsa çok eğlenecektik!

Hikayenin devamı için: http://yenisafak.com.tr/gundem-haber/once-tekmelediler-sonra-taciz-ettiler-14.02.2014-618409?ref=manset-12

[kizlierkekli]

Yalçın Bey’den Brief Alayım Derken Bir Telefon Sapığım Olmuştu

Merhaba. İsmim Fatih. Bir kreatif ajansta reklam yazarı olarak çalışan 19 yaşında gencim. Ancak kahve yardımıyla başlayabildiğim yoğun çalışma günlerimde; strateji ve yaratıcı fikir oluşturma çabalarına katkıda bulunuyor, belirlenen ve onaylanan stratejilere uygun çalışmalara başlıyor, sanat yönetmeni ile işbirliği yaparak çeşitli mecralarda kullanılacak işlerin yaratıcı fikrini belirliyor, belirlenen yaratıcı fikri yazıya döküyorum. Yeri geliyor hazırlanan işlerde yazım ve dizgi hataları olmaması için işi tüm aşamalarda kontrol ediyorum; yeri geliyor kampanya raporlarının ve önemli ajans yazışmalarının kontrolünü yaparak gerekiyorsa bunların yazımına katılıyorum. İhtiyaç olması durumunda ajansta hazırlanan ve sonuçlandırılan tüm işleri son kez kontrol ediyor, zaman zaman da aslında vazifem olmayan işlerle ilgileniyorum! Tıpkı birazdan anlatacağım hikâyedeki gibi…

Yaklaşık 6-7 sene önce bir Haziran günüydü. Tüm iş arkadaşlarım sırayla yıllık izinlerine çıkıyor, kimi Kaş’a kimi Barcelona’ya kimiyse Tayland, Fas gibi otantik seyahat destinasyonlarına yöneliyorlardı. Bense çalışıyor çalışıyor çalışıyordum. Bizim Management Supervisor ve Account Executive’ler de aynı anda tatile çıkmış, bu da elimdeki işlerin daha da artmasına neden olmuştu. Ajansın bizim olduğumuz kreatif katı sessiz sakin bir hale bürünmüş, sessizliği tek bozan ise önümde tüm gün açık olan TRT’den gelen sesler olur hale gelmişti.

Neden sonra, “Yarın sabah saat 11’de X adlı firmayla toplantı var. Barış, Zeynep ve Ozan tatilde; senin gidip Yalçın Bey’den brief alman gerekiyor” şeklinde bir e-posta aldım. O kadar yorgun ve uykusuzdum ki, okuduklarımı bile anlayamamış, cümledeki “alman” kelimesi yüzünden müşterilerin Alman olduğunu sanıp gereksiz bir heyecan ve mutluluğa kapılmıştım. Scroll down yapınca anladım ki, müşterimiz Erzincan Refahiye’li bir inşaat firmasıydı. Şimdi adını vermek istediğim “kent”lerinin ikinci etap anahtar teslimi yakın bir zamanda başlayacaktı ve özellikle sosyal medya üzerinden duyurusunu yapmak istiyorlardı.

Toplantının tek iyi yanı, saat 11’de olmasından dolayı sabah ofise gelmeme gerek kalmamasıydı. Akıllıca bir taktikle bizim yönetici asistanını bilgilendirmiş, ofise ancak toplantıdan sonra, saat 2 sularında geçebileceğimi “üzülerek” bildirmiştim.

Ertesi sabah doğrudan müşterimizin Maslak’taki merkez ofisine gittim. Beni hemen toplantının yapılacağı salona aldılar ve yetkili kişinin birazdan orada olacağını söylediler. Neden sonra kapı açıldı ve içeriye 25-28 yaşlarında, tam bir femme-fatale girdi. Üzerinde dizlerine zar zor inen sıkı bir siyah etek ve üstten üç düğmesi açılmış beyaz, incecik bir gömlek vardı. Bacakları upuzun ve biçimliydi. Saçları sırtına kadar iniyor, narin omuz başları fazlasıyla davetkâr bir görünüm sunuyordu. Kıpkırmızı ruju ve hafif makyajıyla insanın aklını başından alıyor, birbirinden şuh hareketleriyle tüm ilgiyi üzerine çekiyordu. Her hareketini adeta ölçüp biçerek yapıyor, seksapelini etrafındaki herkesin iliklerine kadar işletiyordu.

“Siz Fatih Bey olmalısınız. Ben Ece. Yalçın Bey’in acil bir şekilde bir yurtdışı seyahatine çıkması gerekti, onun yerine sizin için de sakıncası yoksa toplantıya ben katılacağım” diyen sesi içimi okşamış, konuşurken yüzünü kasıtlı olarak yüzüme yaklaştırması ve tuttuğu elimi hiç bırakmaması içimde bir şeyleri uyandırmıştı. Neden sonra aklıma gül yüzlü nişanlım Muazzez geldi ve kendimi Ece Hanım’ın beni soktuğu bu büyülü dünyadan çekip çıkardım.

Karşılıklı kartvizitlerin paylaşılmasından ve su ikramının yapılmasından sonra başlayan toplantı yaklaşık iki saat sürdü ve bu süre zarfında sadece Ece Hanım’ın söylediklerine konsantre olabilmek ve birbirinden şuh hareketlerini ve göndermelerini görmezlikten gelebilmek için büyük efor harcadım. Bu fazla şuh hali ve ısrarcı tavırları artık beni irrite etmeye başlamış, kendisinin birtakım içsel ve derin problemleri olabileceğine kanaat getirerek tamamen mesafeli bir reklamveren-reklamcı ilişkisi kurmaya karar vermiştim.

Ece Hanım ise bu soğuk tavırlarıma hiç aldırmamış, hala hakkımda ekstra bilgi almak için uğraşıyordu. “Cep telefonunuzu da alabilir miyim, ofisten ulaşamadığım durumlar için gerekebilir” dediğinde, tüm ciddiyetimle, “Ece Hanım, ofiste değilsem müsait de değilimdir. Arkadaşlarıma notunuzu bırakırsınız, ben de hemen size dönüş yaparım” diye cevap vermiş, ısrarcı ve tacizci tavırlarından sıkıldığımı bir kez daha belli etmek istemiştim. O ise takıntılı gibiydi- o an başımın belaya girdiğinden emin olmuştum.

O akşam eve yorgun argın gelmiş, duşumu alıp haberleri izlemek için TV karşısına geçtim ki, telefonum çaldı. “Alo, Fatih Bey?” diyen ses tanıdık geliyordu ama sahibini çıkaramamıştım. Neden sonra Ece Hanım olduğunu anladım. Akşamın sekizinde tamamen sudan bir sebeple aramıştı. Kayıtsız bir tavırla cevap verip iyi akşamlar dileyerek telefonu kapattım. “Uzun zamandır bir sapığın olmamıştı Fatih, haydi yaşadın” diye kendimle dalga geçip güldüm ve birazdan da TV karşısında sızdım.

Ne yazık ki uykum kısa bir süre bölünecekti. Şu an hatırlayamadığım bir saatte telefonumun delice çalan ziliyle panik içinde uyandım. Hiç tanımadığım bir numaraydı, korkarak açtım ve “Alo, Fatih?” deyişinden kim olduğunu hemen anladım. Arayan yeni sapığım Ece’ydi ve her konuşmamızda sanırım istemeden ona biraz daha ümit veriyordum. Durum artık korkutucu bir hal almıştı.

Böylece, vakitsiz gelen telefonlarla aylar geçti. Yaklaşık altı ay boyunca ne zaman bilmediğim bir numaradan gelen aramayı cevaplasam karşımda Ece Hanım’ın “Alo, Fatih” diyen sesini buldum. Zamanla bu sese alışmış, hatta sevmeye bile başlamıştım. Gül yüzlü nişanlım Muazzez’den de iki ay önce ayrılmıştık. Neden sonra bir gün Ece’ye hayır diyemedim ve buluştuk. Kendimizi eve zor atmış ve defalarca birlikte olmuştuk. Yıllar önce yaşadığımız, ellerimizin altından “kayan yazı” düşününce hayıflanıyoruz kaybettiğimiz zamana ama şimdi hep beraberiz ve iş için ayrıldığımız gündüz saatlerinde bile sürekli özlemle yanıp birbirimizi arıyor ve dakikalarca seslerimizi dinliyoruz.

Hikâyenin devamı için: http://haber.sol.org.tr/devlet-ve-siyaset/alo-fatih-meclis-gundemine-tasindi-haberi-87562