Τα όνειρα που δεν πραγματοποιούνται.
Σήμερα είχα την ανάγκη και την επιθυμία να γράψω. Πάντα τέτοια εποχή νιώθω περίεργα, με διακατέχει ένα περίεργο συναίσθημα το οποίο μου δημιουργεί φόβο και ανασφάλειες. Ίσως φταίει ο καιρός που αρχίζει και αλλάζει όπως αλλάζουν τα συναισθήματα μας, ίσως φταίει που βλέπω τα φύλλα των δέντρων να πέφτουν. Μου θυμίζουν όλα εκείνα τα χαμένα όνειρα που έκανα και δεν πραγματοποιήθηκαν ποτέ. Όνειρα που έκανα για εμένα, για εμάς, για τον κόσμο. Πάντα αναρωτιέμαι αν τελικά είμαστε τα όνειρα μας ή οι πράξεις μας. Μπορούμε να σταματήσουμε να ονειρευόμαστε έναν καλύτερο κόσμο; Μπορούμε να σταματήσουμε να ζητάμε συνεχώς παραπάνω από αυτά που έχουμε; Μπορούμε να εκτιμήσουμε το δώρο της ζωής που μας έχει δοθεί; Και αν τελικά το καταφέρουμε θα σταματήσουμε να ονειρευόμαστε επειδή κάποια όνειρα δεν πραγματοποιήθηκαν; Όχι γιατί η πραγματικότητα είναι σκληρή. Όμως το καταφύγιο μας είναι εκεί, εκεί που οι σκέψεις και οι εικόνες γίνονται ένα. Τα όνειρα που δεν πραγματοποιούνται είναι ο πραγματικός μας εαυτός. Μόνο τότε είμαστε τελείως ειλικρινείς με μας. Μόνο στο μαγικό κόσμο των ονείρων απελευθερώνεται η σκέψη. Εσύ τι ονειρεύτηκες που δεν πραγματοποιήθηκε;