Χθες εκατσα κοντα στο παγκακι, το παγκακι που ειχες πεσει στα γονατα μου προσπαθωντας να με πεισεις πως δεν ηξερες, πως νομιζες πως ηθελα. ποναει να το κοιταω, ακομα βλεπω τις σκιες μας σαν να το ξαναζω ξανα και ξανα και ξανα και ξανα.
Η αναμνηση σου ειναι ραμμενη πανω μου, με αηδιαζει. την νοιωθω σαν ταττου που το εκανα σε ακυρο σημειο και καθε φορα που το κοιταω μετανιωνω την αποφαση.
Δεν μπορω να αλλαξω κατι και αυτο ποναει πιο πολυ. καποιοι λενε πως και να ειχαν χρονομηχανη δεν θα αλλαζαν κατι, για τον λογο του οτι τα βιωματα τους τους εκτησαν την ζωη που τωρα εχουν και πως δεν θα ηταν ετσι οπως ειναι χωρις αυτα. δεν συμφωνω. δεν συμφωνω, δεν αξιζα να μιυ συμβει κατι τετοιο. δεν πηρα καποιο βιωμα που με εκανε καλυτερο ανθρωπο. θα μπορουσα να ζησω και χωρις αυτο το συναισθημα εμετου που δημιουργει η σκεψη σου καθε φορα που αναπνεω.
Σε απεχθανομαι, οσο απεχθανομαι την αναγκη να μαθω το τι σε ωθησε να καταστρεψεις την τελευταια αθωα πλευρα που μου ειχε απομεινει.
Κατηγορουσα τον εαυτο μου λεγοντας πως κατι λαθος επρεπε να ειχα κανει, πως καποιο δικαιωμα θα σου ειχα δωσει. οχι. δεν κατηγορω τον εαυτο μου πλεον. η διαστοφη σου δεν ειναι δικο μου φταιξιμο. εισαι το προβλημα και μεχρι να βρεις το τι σε ωθει στην αυτοκαταστροφη, καθως μαζι με την βλαβη που προκαλεις σε αλλους ενα κομματι σου καταστρεφεται μαζι της.
Ειναι στεναχωρο να βλεπω τον ανθρωπο με τον οποιο ξυπνουσα και κοιμωμουν μαζι του να μετατρεπεται σε τερας μεταμφιεσμενο σε προστατη. λυπαμαι για παρτη σου.
Ισως καποια στιγμη γινεις καλα, ισως καποια στιγμη γινεις ανθρωπος, ισως καποια στιγμη θα αφησεις τα ναρκωτικα και θα αρχισεις να προσεχεις τον εαυτο σου. ισως. ελπιζω μεχρι το ισως να γινει παρελθον να μην ειναι αργα και να μην εχεις ιδη χασει τον εαυτο σου. μεχρι τοτε μεινει μακρια μου, δεν θελω να ειμαι μερος των συνεπειων του αυτοκαταστροφικου σου χαρακτηρα.
pixelskylines
titsay
tangentwithtanner
ellievsbear
blakekathryn
izzy806
gamechangershow
