tertium non datur

memory is a bitch. even if I forget, this place won't.

[kucuknotlar]

gemileri yakmayı dahi düşünmeyen insanda komple limanı yaktırma hissini uyandıran sorumlularıma sesleniyorum. size, sizin için en ağır gelecek cezayı diliyorum. anlam. birini anlayabilmek. birinin kırgınlıklarını, birinin kavgalarını ve bu dipsiz gürültünün içinde kulaklarını tıkayıp bi duvarın dibine çökme isteği bi insanda neden tezahür eder sebebini anlayabilmenizi diliyorum. sizin için daha kötü bi senaryo dileyemem. en zorunu istediğim için mazur görülmeyi talep etmiyorum. bi yerde okumuştum ya da tamamen kendim uydurmuşumdur hatırlayamayacağım bir bilinç durumundayım. verilen sözlerin anlık gelinen gazlar sonucunda oluştuğu gibi bir şeydi. yani diyor ki sana söz verip sözünü tutmayana kızma. sözü verirken o da tutacağını sanıyordu. kimseye tek bir söz vermeyeceğimin sözünü veriyorum. öfkemle kendimi büyütmemeye yeminler etmiştim. canımı çıkarsanız dahi ses etmeyecektim. vazgeçtim. canımı çıkarırken yüzüme gülmeseydiniz vazgeçmezdim. canım umurunuzdaymış gibi davranmasaydınız da sadece katlinizi izleyip yolunuza gitseydiniz vazgeçmezdim. aldığınız can neye benzemiş diye geriye dönüp bakmasaydınız vazgeçmezdim. ben bu limanı da bu gemiyi de yakacağım. ve size yemin olsun ki küllerin içinde kırgınlığımın nirvanasıyla harmanlanan mecalsiz, dermansız ve vazgeçmiş gülümsememle süzüleceğim.

31.05.20

[kucuknotlar]

bundan önce zayıflık sandığım şeyler oldu. bundan önce zaaf sandığım şeyler oldu. insan daha büyüğü gelene kadar avucunun içindeki sızıyı hep en büyük zanneder ya. avucumdaki, kalbimdeki, beynimdeki sızıların daha büyüğünü herhangi bir insan sıfatlı varlığın yaşayabileceğini düşünmezken nasıl çat diye ikiye böldün beni. nasıl kanata kanata kendine mecbur ettin. nasıl her zerremi muhtaç ettin. nasıl istemeyerek ve nasıl arzulayarak yaptın. yirmi küsür yıllık hayatımın en güzel zayıflığı, sen bunu nasıl başardın. sen kalelerimi yerle bir etmeyi, duvarlarımı toz zerrelerine çevirmeyi nasıl bu kadar iyi bildin. filmlerdeki hep o derin büyük sırları olan biraz hüzünlü abilere/ablalara imrenerek bakardım. bi gün böyle hikayelerim olur mu diye. meğer matah bi şey değilmiş. diline kilit vurmak zorunda olduğun, kavrulduğun bi sır. hiç özenilesi değilmiş. insanlar çok uzun zaman duyduğum her şarkıda ufuk çizgisini izleyip sigaramı ciğerlerime neden bu kadar şairane doldurduğumu anlamayacaklar. içimde kimi öldürdüğümü ya da kimi yaşattığımı bilemeyecekler. tahminleri olacak, bildikleri kadarıyla. hiçbiri gerçeğe ihtimal veremeyecek. ben o sıra içimden sana sarılıyor olacağım. gözümden akan bi damla yaşın seni daha iyi saramadığım için olduğunu kimse bilmeyecek. bu içimi kemiren vicdan muhasebelerim bi gün hatırlanmayacak hale gelecek mi bilmiyorum. yirmi küsürlük hayatım bi kütüphaneyse, sen bu kitaplığın en kutsal ve en saf kitabısın. dokunulmaya kıyılmayan. bu hayat bi bahçeyse bunca diken arasında sen başını göğe vermiş bi papatyasın. baktıkça gülümseten. binlerce farklı senaryo yazmıştım bu filmin sonuna. bu vedayı da düşünmüştüm elbet. ama ihtimaller sadece gerçek olma olasılıkları düşükken kolay hesaplanıyormuş. bu ihtimalle benim senin olan kısmım ölecek içimde. huzurlu bi uyku korkma. dokunmasınlar diye.

[kucuknotlar]

Delirmek zor değilmiş. Delirmek çok kolaymış. Delirmek bir yandan çaba istiyor bir yandan çocuk oyuncağı.

Bu sıkışmışlık geçer mi bilmiyorum.

Ruhumun düğümünü fazla sıkmışlar sanırım kangren oluyorum.

Oda değil, ev değil, sokak değil koca bir şehir dar geliyor. Ve anlamsız. Ama bu his geçer mi bilmiyorum. Az önce kitapta bir şey okudum.

"İnsanoğlunun bilinçlilik için ödediği bedel, güvensizliktir."

Sanırım bilincimi kaybetmek istiyorum. Güvenemediğimden değil, bu eylemi hakkıyla yerine getirmek konusunda çağın çok gerisinde kalmak ya da fazla depar yapmaktan. Melankoliklik değil niyetim sadece söyledim ya, kafam karışık.

[kucuknotlar]

hayal kırıklıklarına acemi olduğun dönemlerde ruhun işkencesi katlanılmaz evet. ama sonra bi evre var. ustalığa terfi ettiğin, vursa da yaralayamayan bi evre. zavallı çırpınışlara acıdığın bi evre. işte orda sadece tebessümler var. daha fazla öldüremezsiniz tebessümleri.

[kucuknotlar]

anlamsız kelime yığınları gibi duran bu kadar klişe lafın beynimin içinde tüm mevcudiyetini iliklerime kadar hissettirmesi tanrı'nın kara mizahıysa ben hiç gülmüyorum. varsan, sana da çok kırgınım tanrım belki de içimdeki derin karanlığın sebebi seninle anlaşamıyor oluşumuzdur. ama ben kendi zavallığımla bu kadar boğuşurken hiç mi elini değdiresin gelmiyor bu kabusa. her şeyi içine alıp yutacak bi hortumla doğru hızla çekiliyor gibiyim ve bunu önlemek için bi yere tutunmak da istemiyorum. ne o nefesi ciğerlerime doldurasım var ne de daha önce aldığım havayı boşaltasım. çok uzun zaman oldu beynimdeki düğümleri kelimelere dökmeyeli. bununla yüzleşmeyeli. çok yoruldum, kendimle mücadelemden çok yoruldum. yıkılmamak için milyonlarca duvara savrulmaktan çok yoruldum. kanayarak ilerleyemiyorum tanrım, biliyorum sende kızgınsın bana. oysa ben başıma gelen felaketler yüzünden senden şüphe ettiğim ve sana isyan ettiğim zamanlarda bile yine saçlarımı yolarak senden yardım dilerdim. cümleleri hizalayamıyorum. dağınığım. içimdeki zehri akıtana kadar ağlamak istiyorum. bari insana ait en doğal özelliği bende bıraksaydın. benim kavgam seninle mi kendimle mi onunla mı onlarla mı bilmiyorum.her şeye ve herkese çok kırgınım, çok kızgınım. herkesle barışığım hepsinden nefret ediyorum. ya da hiç hissetmiyorumdur belkide bilmiyorum. bunun bile ayrımını yapamıyorum. insan neden hayal kuramaz, bilmiyorum. mutluluk dediğinde insanın zihninde neden devasa bi boşluk belirir bilmiyorum. ona boşluk dersem, sahip olduğumda çabuk kaybetmem diyedir belki. 

duvar güzel.

duvarın içi çürük. 

duvarın etrafını çiçekler sarıyor.  

çiçekler solmasın, hiç gitmesinler diye duvar sahip olmaya çalıştıkça incitiyor. kişisel mazimde zavallığımdan başka hiçbir şey göremiyorum. içimdeki küçük kız çocuğuna kahroluyorum. yaralarını sarmak için kalkan olmaya çalışıyorum. iyileştiremiyorum.

artık bunun için af dilemiyorum.