“Η εποχή είναι τόσο κυνική που ίσως και να μοιάζει ο λυρισμός κάποια στιγμή με πράξη αντίστασης. Είναι σαν να μας έχουν αρπάξει απ’ το σβέρκο και μας πιέζουν να κοιτάμε διαρκώς ένα πτώμα. Σχεδόν απαγορεύεται ένα τραγούδι να μιλάει για τον έρωτα σε μια εποχή που καταρρέει το σύμπαν. Είναι λογικό να συμβαίνει αυτό, είναι όμως και όμορφο όταν τους ξεφεύγουμε. Αυτό βέβαια που έχει μεγαλύτερη σημασία είναι ο τρόπος που μιλάμε ή τραγουδάμε ακόμη και για τον έρωτα. Είναι πράξη αγάπης επίσης το να ουρλιάξουμε για την αδικία που συντελείται γύρω μας. Απόδειξη του ότι είμαστε ακόμη ερωτευμένοι με την ίδια τη ζωή.”
— Παύλος Παυλίδης
ο τρόπος που μιλάμε ή τραγουδάμε ακόμη και για τον έρωτα











