günlük @kullaniciadiistemiyorum - Tumblr Blog

evleneli 2 buçuk hafta oluyor ve ben oldukça mutsuzum . uyum sağlayabilecek miyim bilmiyorum. kaç kişi bu kadar kısa sürede bunları sorguluyor olabilir ki? Sanırım yanlış bi karar verdim hem de dönmesi zor bir karar.

Bu gece uyuyamıyorum , onu düşünüyorum. Ondan hoşlanmaya başladım galiba

Yine yeniden dah önce hiç gelmediğim bir şehre valizlerimi alıp taşınmak için adımımı attım. Büyük korkular ve kaygılarla geldim ama huzurlu ve heycanlı hissediyorum artık.

Anlaşıldığımı hissetmeye su gibi ihtiyacım var

Gündüz saçımı, makyajımı yapıp işimi en iyi şekilde yapmaya çalışıp etrafa gülücükler saçıyorum ama gece yatağa girince her şey tersine dönüyor. Ben sindiremiyorum yaşadıklarımı, kabul edemiyorum. Elbet zamanla bı his değişecek dönüşecek. Nerden mi biliyorum? Çünkü yine Farklı olur umuduyla aynı şeye adım attım , yürüdüm ve yine sonuç hemen hemen aynı oldu.

Hatırladığım kadarıyla en yapayalnız dönemi yaşıyorum sanırım. Tüm ailem , sevdiklerim uzakta. Su an yaşadığım yerde arkadaşım bile yok. Sosyalleşmeyi denedim hoşuma gitmedi. Aradığım şey arkadaş değilmiş. Güvende hissedeceğim aile ortamı özlüyorum. İsyan ya da şikayet etmek istemiyorum ama ne yapacağımı da bilmiyorum.

mutereddit

“Kışları, kıyı tenhalaştığında, sandalyelerimizi ılgınların altına koyup denizi seyredeceğiz. Geçmişten konuşacağız. Bütün yaşadıklarımızı bıkmadan usanmadan ve artık utanmadan hatırlayacağız. Deniz azacak burnumuzun dibine kadar gelecek. Hırkalarımıza iyice sarılacağız. Bedenlerimiz, olan biteni kabullenmemize olanak tanıyacak bir hızla çevikliğini, gücünü, dayanıklığını yitirmiş olacak.

Hayatı, büyük çaresizliğimizi, nihayet anladığımızı düşüneceğiz. İçimizde bilmediğimiz bir şeylere isyan etme isteği doğacak. Sonra yine bahar gelecek, yaz gelecek. Tekrar eden şeyler bizi tekrar tekrar sevindirecek.”

Ihlamurumdaki yudumların yavaş yavaş da olsa anksiyetemi söndürmesini umduğum bir gece oluyor. Uyumayı denemeyi de bıraktım. Neler oluyor bir yazıya dökmeyi deneyim. Tüm psikologlar bunu diyorsa bi bildikleri vardır. Son zamanlarda ciddi bir düşüş yaşıyorum, zaten suskun ve durgunken daha da durgunlaştım, ağlıyorum sürekli. Bugün öğretmenler odasında tek başımayken bile ağladım eve gelince de ağladım. Yıllar süren ilişkim yine çalkantıda yine bitti. kesin bittiğinden emin olsam belki biraz daha rahat olurdum galiba. Bu gelgitler beni çok yoruyor. Tutulmamış sözler, haksızlıklar içimi kanırtıyor. Buna eş değer diğer kan ağlattıran durum borçlarım. Borçtan kurtulamıyorum üzerine katlatıyorum. Giderlerim gelirimden fazla olmaya başladı. Para yönetmeyi tutmayı büyütmeyi hiç bilmiyormuşum. Ailemi çok özlüyorum. Kaygı bozukluğu yaşıyorum.

Hayatımın hiç bir döneminde bu derece bir kaygı yumağına dönüşmemiştim. Her şey belirsiz, her an yeni bir felaketle karşılaşıcam korkusuyla kendimi yiyip bitiriyorum. İşsiz kalmam en büyük sebebi gibi görünse de her şeyi kafaya takar oldum.

Diyet ve spor içim asla motivasyon sürekliliğini sağlayamıyorum. Bugün 42 beden kot pantolona sıgamayınca içim parçalandı ama 2 saat sonra geçti

Çığlık atasım geliyor bu ara , hiç keyfim yok yine. Gülen insanlara özeniyorum. Yaşadıklarımı durup düşünüp nedenleri sonuçları bir güzel düşünüp harika tespitler yapıp mükemmel bir hesaplaşmadan sonraki iç huzuru yaşarken ne oldu? Şu oldu ki o ders aldığımı sandıgım şey , dur bakalım öyle düşüne düşüne herkes anlar ders çıkarır gel buyur bi de performansına bakalım diyip beni hiç beklemediğim bir zamanda aynı şeyin içine attı. İlk başta çıkardığım dersleri her gün kendime hatırlata hatırlata, temkinli bir şekilde uyguladım bir süre ama sonra yapamadım ve yine kaldım dersten . Tam bu kısımda kendime okkalı bir küfür edesim geldi.

Evde olmaktan artık çok sıkıldım. İş arkadaşlarım rüyama girip onları hatırlamak zorunda kaldığımda kusasım gelse bile çalışıyor olmayı cok özledim ben.

Geçen gün yürüyüşten bu renklerin altında eve döndüm.

Rastgele bir şekilde karşıma çıktı bu kitap. Hayatimda neredeyse hiç bir konuda tam anlamıyla iradeli olamadım. Belki bir cümlesi kafamdaki kaliplardan birini değiştirir de yaşantıma geçer diye büyük bir hevesle başladım.

Bir süredir fotoğraf çekmeye bayılıyorum. Kendimce güzel anlar yakaladığımi düşünüyorum bazen. Bu o kadar keyif veriyor ki bana terapi geliyor bazen ama telefonum eskimeye başladı daha iyi kamerasi olan bir telefon almayı istiyorum ama şu sıralar pek mümkün görünmüyor. Parayla sınandığım bir yıl geçiriyorum. Şimdiye kadar fırsatım olduğu halde 3 kuruş kenara atmadığım icin o kadar pişmanım ki... Yaşadığım bu sinanmadan sonra şu an bozuk para bile biriktirmeye başladım.

Merhabalar 3 yıldır özel sektörde ingilizce öğretmeni olarak savrulurken bu yılın başlarında bana ders vermediler ve sadece kısa çalışma ödeneği almaya başladım sonradan bir de özel ders verme işi eklendi. Başta bu gurur kırıcı durum ve maddi olarak düşüşe geçmek beni o depresyondan bu depresyona soksa da bir kaç arkadasımın manevi desteği ile kpss çalışmayı kafaya koydum.Tabi bunu bir amaç olarak benimsemek bile zamanımı aldı çünkü bu sınava hazırlanma olaylarından o kadar uzaklaşmıştım ki her şey oldugundan kat be kat zor görünüyordu gözüme. Önyargılarımı azaltıp amacıma ısındıgımda hayallerimi kurmaya, plan yapmaya, kaynaklar edinmeye ve en nihayetinde amacım için çalışmaya da başlamıştım. İlk zamanlar ciddi anlamda zorlandım masanın başında oturmaktan, konsantrasyon sağlamakta ama zamanla belli bir düzen oluşturmuştum ki 2 haftadır hiç çalışamıyorum. Tüm motivasyonum kayboldu. Neden böyle oldu bilmiyorum. Bu sırada uyku düzenim de boozuldu.Erken kalkınca her sey daha güzel oluyordu bir an önce toparlamam gerek bu durumu umarım başarabilirim.

Planlı olmak adına aldığım ajandadan sonra daha da plansızlasmam beni şaşırtmasa da üzüyor.

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

günlük