nazendemahni @kulvakti - Tumblr Blog

Çok yorgunum. Yine de yazmak istiyorum. Konuşmak istiyorum sa-ba-ha kadar! Böyle bir şeymiş demek ki. Suskunlukla gevezeliğin kavgası. Bir tarafım tek kelime etmek istemezken bir tarafım sabahlara kadar konuşmak istiyor.

Neden hiçbir şeyi değiştiremiyorum? Neden sıfır noktasındayım sürekli?

Neyse. Yine susasım geldi.

Sen olsaydın, "ben" olmazdım.

Vazo kırıldı. Nasıl kırıldığını anlamadı kadın. Ellerinden kayıp gitmiş miydi? Yoksa bile isteye atmış mıydı kendini zemine? Fazla mı sıkı tutmuştu? Yoksa fazla mı gevşekti parmakları?

Daha iyiyim. Artık bulutlara yazı yazmaya çalışmıyorum. Daha doğrusu artık bulutlar umrumda bile değil. Derinliğimi mi kaybettim belki de her gün soruyorum bu soruyu kendime. Neye ihtiyacım var, biraz sessizliğe, biraz yalnızlığa mı? Çok mu kalabalığım acaba? Çok mu kalabalıktım hep? Bilmiyorum. Öyle çok sosyal falan da degilim artık. Artık şiir de okumuyorum. Artık üzmüyor beni yollar. Bir yere veda etmek ya da bir kişiye... Zerre üzmüyor beni. Zerre umrumda değil.

Ben belki de derinliğimi kaybettim... Ya da o derinliğe öyle bir daldım ki hiç ilgilendirmiyor dış dünya beni. Seslerini de duymuyorum zaten insanların ya da bir şeylerin. Yukarda bir yerlerde bir şeyler oluyor da beni zerre ilgilendirmiyor sanki.

Kendimi bildim bileli hep çok duygusal biri oldum oysa ben. Romantiktim yani, melankoliyi falan çok severdim. Şimdi ne acayip ki istesem de melankolik olamıyorum. Hatta bazı duygularım ölmüş gibi. Ve antidepresan da kullanmıyorum artık mutsuz değilim çünkü. Mutlu da değilim ama mutsuz da değilim...

Bahsettikleri antidepresan tedavisi bu muydu acaba? Ne mutlu, ne mutsuz olmak...

Yabancı ben miyim peki? Albert Camus'nun bahsettiği... Yabancı hepimiz miyiz? Siz de benim gibi misiniz? Siz kim? Kim okuyor ki bu yazıyı sanki..

#yalnızlık #hissetmiyorum #yabancı

Salak salak her şeye üzülmesem 25 yaşına daha geç gelebilirdim. Hızlı oldu.

Şey çok acı değil mi? Sen eminsin. Ama öyle değil aslında. Bir illüzyonun içinde yasıyormuşuz gibi.

İnsanın alıştığı şeyden uzaklaşması ne garip. Bildiğim şeyleri ilgi çekici bulmuyorum. Ve merak duygum öldükçe o bildiğim şeylerden uzaklaşıyorum. Böyle mi olacak hayat boyu acaba? Hiç düzen kuramayacak mıyım? Acaba...

Kimse beni yıkmamış. Benmişim yıkan kendimi.

Kendime neyi ispatlamaya çalışıyorum ben? Her gece aynı şeyi düşünürken hangi rolü koymuşum masanın üstüne de benimsemeye çalışıyorum? Değişmiyor... Bazı insanlar bu hayatın yüklerini kaldıramaz biliyorum. Ama altında da ezilmiyorum işte. Eskiden insanların bana acı cektirdigine inanırdım ben. Onlara yaptığım her kötülüğün kendim için bir iyilik olduğuna inanırdım. Kendi hislerimi kabul etmemek için... Başka şeyleri kabul etmek. Ağlamamak için ağlatmaya çalışmak... Kimdim ben? Keske su 25 sene boyunca bir gün bu sorunun cevabını başkalarından beklemek yerine kendime verebilseydim. Senelerce her gün ağlamamaya çalışmak yerine bir gün çok fazla aglayabilseydim... Tüketebilseydim. Ağlasan ne olurdu Nazende? Bağıra bağıra aglasan, küçük düşsen, gururunu falan harcasan ne olurdu? Sana söyleyeyim ne olurdu... Sen olurdun. Masanın üstünde sana bakan kırık aynadaki yüzün değil. Sadece sen. İki ismi olan ama bir yanı hep eksik sen.

#yazi #yazilarim #günlük #benkimim

Gömsünler beni sadece serçe parmağım dışarıda kalsın. Serçeleri severdi desinler. Serçe kadar umutları vardı, elinden bir bir alındı desinler.

Neresinden tutsam elimde kalıyor.

Yıktınız beni. Eski bir bina gibi sımsıkı ayakta dururken hiç düşünmeden yüzlerce kez yıktınız beni. Şimdi ben ayağa kalk'amadığım için güçsüz mu oluyorum? Yoksa ayağa kalkmadığım için pes etmiş mi?

Ne zor insan olmak. Düşünebilmek ne zor ne zor.

Yasak. Ölüm yasak. İnançlarım vardı. İnandığım şeyler vardı. Güvendiklerim... Ben vardım. Dı.

Ben yıllarca kendi ölümümü izledim. Konuşmadım, ama susmadım da. Dayandım. Göğüs gerdim. Güçlü olmaya çalıştım, olamadım. Ayakta durmaya çalıştım, ama cam kırıklarının üzerinde dengemi bir türlü bulamadım. Ben yıllarca kendi ölümümü izledim. O kadar yabancıydım ki. Ben yıllarca kendimi, ben olduğumu bilmeyerek dışarıdan izledim. Yabancılaşma. Ne harika bir kelime. Sen hiç hayatında, benim bana yabancılaştığım kadar bir şeye yabancılaştın mı? Sen hiç varken durup var olup olmadığını sorguladın mı? Sen hiç ben oldun mu? Ben… Ne harika bir kelime. Azad et ruhumu. Bırak gideyim. Bırak. Bırak gideyim.

Hiçbir şey kaybolmaz boşlukta. Sen nasıl kayboldun?

Ya mümkün olsaydı? Döner miydin bundan 10 sene öncesine? Yine küçük olur muydun? Küçücük. Yani bu haline kıyasla... Masumdun. İsteklerin vardı, onlar da senin kadar masumdular. Yaşamayı istiyordun mesela, eğlenmeyi, gülmeyi, iyi arkadaşların olmasını, onlara güvenebilmeyi, sana güvenebilmelerini, sevmeyi, sevilmeyi, çok sevilmeyi, herkes tarafından beğenilmeyi. Güzel yazılar yazabilmeyi istiyordun, küçük blogunda o yazıları paylaşabilmeyi, insanların dertlerine ortak olabilmeyi, anlaşılmayı, anlayabilmeyi. Sadece kendini değil, çevrendeki herkesi anlayabilmeyi... Onlarla, onları paylaşabilmeyi. Güzel müzikler dinlerdin, onlar da dinlesinler isterdin. İsmin bile yoktu. Beklentilerin daha azdı yaşadığın hayattan. 10 sene öncesine dönebilsen... Bu saydıklarımın hepsine tek tek zarar gelişini izleyebilir miydin tekrar? 10 sene boyunca... Tekrarlayıp durma şu klişeyi. “Ben, böyle ben oldum.” Şimdilik unut bu cümleyi gitsin. “Sen, bir şekilde sen oldun.” Oldun işte.

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

nazendemahni