Kunststukjes

Voor de website galeries.nl heb in de maand februari 2016 de 'Kunst van de dag' Verzorgt. Hier kun je ze allemaal vinden. Op kunstblijfteenraadsel blog ik over kunst. http://about.me/paulvoors

[kunststukjes]

Daniel Buren

Dit is nog eens een interventie. Even eenvoudig als krachtig. Een enorme lijst (of kozijn, of diaraam zo je wilt) zomaar in de publieke ruimte plaatsen. Als Daniel Buren het echt een schilderijlijst had willen laten zijn dan was het voorspelbaar geweest. De kunstenaar maakt echter van het object een zelfstandig kunstwerk met zijn kenmerkende zwart/witte balken. Een patroon dat hij bij veel van zijn werken gebruikt. Nu raak je in de war. Is het gewoon een sculptuur, waar je omheen kunt lopen en wat je mooi of lelijk kunt vinden? Of is er meer? Het werk doet iets met je. Het is alsof de wereld die je door het kader ziet een andere is. Alsof er een wereld daar is en jij hier staat. Terwijl het toch één wereld is. Dat zet je aan het denken. En dat dankzij een eenvoudige interventie. Bijzonder toch? * Het is 29 februari, de laatste dag van de maand. Dat is even schrikken. Het is (voorlopig) ook de laatste 'Kunst van de dag' van mijn hand. Ik hoop dat je net zo veel plezier aan het lezen beleefd hebt als ik aan het schrijven. (Ik vond het erg leuk). Het was voor mij een leerzame schrijfervaring. Best inspannend ook en daarom ben ik blij dat het het laatste stuk is. Ik hoor graag wat je er van hebt gevonden. Je kunt me mailen op paul[punt]voors[at]gmail[punt]com. Wil je meer van mij lezen, volg en lees dan mijn blog: Kunstblijfteenraadsel

Dit stuk verscheen op schrikkeldag 2016 als kunst van de dag bij galeries.nl

[kunststukjes]

Damian Daldes Villa

Fascinerend, gedreven en liefelijk zo zou je deze tekening kunnen omschrijven. Veel detail en er gebeurt van alles. Hoewel het wat betreft compositie en perspectief goed klopt heeft het toch iets kinderlijks. De combinatie maakt het juist mooi om naar te kijken. De kunstenaar gaat geheel zijn eigen weg. Bijzonder is ook dat het met balpen is getekend op een groot vel papier (140x50 cm). Het minutieuze tekenen moet een enorm karwei zijn geweest. Is dit een werk vanuit beperking of het resultaat van een vrije geest? Ik kan daar zo gauw geen antwoord opgeven. Een kunstenaar opgeleid aan een academie zou in ieder geval zo'n werk nooit maken. Het is dan ook outsider art. Gemaakt door kunstenaars die werken buiten de reguliere kunstwereld. De kunst die ze maken is ook anders. Het vraagt van de beschouwer een deemoedige manier van kijken. De kunstenaar wil je geen visie of statement opdringen. Hij of zij legt zijn ziel open en je mag naar binnen kijken.

Dit stuk verscheen op 28 feb 2016 als kunst van de dag op galeries.nl

[kunststukjes]

Ingrid Simons

"Where the wild roses grow" is een verrassende titel voor dit schilderij. Het rauwe, fysieke gevoel dat dit schilderij oproept is van een geheel andere orde dan de weerloze, verfijning van een roos. Ingrid Simons plaatst zichzelf in de traditie van Nederlandse landschapsschilders. Ze maakt haar eigen landschappen die in werkelijkheid niet bestaan. Een intensief proces van vele lagen verf, afbreken en opbouwen, deconstrueren en construeren. Beeldhouwen met verf is een treffende beschrijving van haar werkwijze. Het fysieke gevoel en de persoonlijke ervaring tijdens het werken visualiseert zich in de verf. Haar schilderijen zijn daardoor geen lommerrijke taferelen waar je in kunt verdwalen maar wel landschappen waar je in kunt verdwijnen door er een mee te worden, daar "where the wild roses grow".

Dit stukje verscheen op 27 feb 2016 als kunst van de dag op galeries.nl

[kunststukjes]

Ewerdt Hilgermann

Toeval in de kunst heeft iets bijzonders. Misschien omdat streven naar perfectie per definitie onbevredigend is. Het kan altijd nog beter, nog perfecter. En stel je voor dat je als kunstenaar het perfecte kunstwerk gemaakt hebt? Wat dan? Neem nu Ewerdt Hilgermann, de kunstenaar maakt een prachtige roestvrijstalen kubus. Perfect! moet hij gedacht hebben, niets meer aan doen. En toen? Het gaf een onbevredigend gevoel. Hij begon te experimenteren. Zo gooide hij zo'n kubus van een hoog gebouw. Het werken met de krachten van de natuur vond hij boeiend. De experimenten brachten hem naar een serie werken onder de noemer 'implosion'. Met een pomp zoog hij de lucht uit de kubus, tot het ding begon te 'imploderen'. Hij kreeg de techniek dusdanig onder controle dat hij er prachtige sculpturen mee kon maken. Deze 'Imploded cube' is daar een mooi voorbeeld van. Het is indrukwekkend en vertederend tegelijk.

Dit stukje verscheen op 26 feb 2016 als kunst van de dag bij galeries.nl

[kunststukjes]

Robert van Zandvliet

Wat opvalt aan dit werk is dat de donkergrijze lijnen de contouren van de wittige vlakken volgen maar soms weer niet. Dat versterkt het onrustige effect van de warrelende vlakken. Die vlakken lijken -vind ik- op partituren. Het roept associaties op met een wervelde passage in een symfonisch muziekstuk. Robert Zandvliet heeft het werk echter Pier & Oceaan genoemd. Woorden die geen verband hebben met muziek. Wel met landschap. 

De kunstenaar laat zich vaak inspireren door landschap. In het landschap kom je tot rust. Naar dit schilderij kijken brengt je ook tot rust. Wat dat betreft is de titel treffend. De oceaan van de eeuwige beweging en de pier van solide rust. (Dit schilderij is momenteel te zien in de expositie 'Silence out loud'. Welke is samengesteld door Joost Zwagerman. Zijn tragische lot is ons allemaal wel bekend. Dit titel vind ik een beetje jammer. Waarom Engels? Was "Een schreeuw om stilte" niet mooier geweest? Het maakt voor dit werk niet uit. Bij beide titels past het prachtig.)

Na publicatie van dit stuk wees iemand me er op dat Piet Mondriaan een aantal werken heeft geschilderd met dezelfde titel "Pier & Oceaan". Robert Zandvliet heeft bewust inspiratie gezocht bij deze werken. De naam Mondriaan is wel in mijn gedachten opgekomen toen ik een verhaal zocht bij dit werk. Die gedachte was echter niet sterk genoeg om er gevolg aan te geven. Ik laat het verhaal zoals het is. Het heeft zo moeten zijn.

Dit stuk is verschenen op 25 feb 2016 als kunst van de dag bij galeries.nl

[kunststukjes]

Ina van Zyl

Kijk hoe weerloos die vrucht daar ligt. Ze lijkt bijna naakt te zijn. Ik bedoel, ontdaan van verleidelijke en kenmerkende eigenschappen. Ze heeft zowel iets vertederends als onheilspellends. Het kan beide kanten op. Ina van Zyl zegt o.a. over haar werk: "... Met ieder werk doe ik een poging het onbetreedbare dichterbij te brengen". Dat onbetreedbare, die geheimzinnigheid. Mensen willen geheimen ontrafelen. Dat maakt het werk van deze kunstenaar zo boeiend. Het lijkt alsof elk schilderij van haar hand op het punt staat een geheim prijs te geven.

Dit stukje verscheen op 24 feb 2016 als Kunst van de dag bij galeries.nl

[kunststukjes]

Kees de Goede

De mens kan tegenwoordig zeer precies materialen maken. De samenstelling is nauwkeurig bekend en we weten veel over de eigenschappen. Ook voor kunstenaars is dat een goede zaak. De materialen die hij gebruikt gedragen zich zoals verwacht. Er zijn echter ook kunstenaars die dat streven naar perfectie willen doorbreken en het toeval weer willen toelaten. Neem dit schilderij van Kees de Goede. Het is een tondo. Zo worden in de schilderkunst schilderijen genoemd die rond zijn. De cirkel heeft iets van perfectie, iets ongenaakbaars. Op het doek brengt de kunstenaar stippen van roet aan. Ik vermoed dat hij het schilderij aan het plafond hangt en met een walmende vlam voorzichtig die zwarte stippen aanbrengt. Het is een proces dat je nooit volledig onder controle hebt. Kees de Goede speelt hier dus met het toeval. En dat doet hij heel erg mooi. De tondo werd gebruikt om de overgang tussen het hemelse en aardse te verbeelden. Of de overgang tussen binnen en buiten wereld. Kees de Goede voegt daar nog een verbeelding aan toe: Die tussen controle en loslaten.

Eerder verschenen op 23 feb 2016 als Kunst van Dag op galeries.nl

[kunststukjes]

Jean Henry Lartigue

Deze foto van Fransman Jaques Henri Lartigue is grappig. Dat vreemde rode hoedje boven het tijdschrift. Het gezicht dat een gezicht verbergt. De hand op de foto die erg lijkt op de hand die het tijdschrift vasthoudt. De foto's van Lartigue hebben eigenlijk altijd iets blijmoedigs. Er zit ook altijd iets van beweging in. De pose die de dame op de foto aanneemt kan ze nooit lang volhouden. Het is alsof de fotograaf beweging laat poseren. Lartigue en Awoiska van der Molen hebben gelijktijdig een solo tentoonstelling in het FOAM. Van haar bezocht ik onlangs een lezing/artist talk. Een van haar uitspraken die me van Awoiska is bijgebleven: "Ik ben niet een landschap fotograaf. Ik heb het landschap nodig om te kunnen fotograferen'. Met een vertaling kan die uitspraak ook gelden voor de Fransman. Het is niet puur een mensenfotograaf maar hij moest onder de mensen zijn om te kunnen fotograferen. Dat is heel fundamenteel. Ondanks alle ellende die mensen elkaar aandoen hebben we elkaar nog steeds nodig. Dat maakt de foto's van Lartigue zo krachtig en tijdloos. Het roept dat hele menselijke gevoel op. Zonder drama, voorbij het beeld. Over de exposities van beide fotografen heb ik een blog geschreven: Lartigue en Awoiska in het FOAM.

Eerder verschenen op 22 feb 2016 als kunst van de dag op galeries.nl

[kunststukjes]

Sarah Morris

Dit werk van Sarah Morris valt op door de plaatsing van cirkels en kleuren. Het heeft een soort ritme alsof het een verhaal wil vertellen. De titel van het werk is 'annual solar eclipse [rio]'. Het is onderdeel van een solo expositie van haar werk in M Leuven. In de begeleidende tekst van de tentoonstelling staat dat Sarah Morris in haar werk de codes en machtsstructuren van een stad wil vastleggen. Bij zo'n uitspraak val ik dan stil. Ik vraag me dan af, hoe doe je dat dan? Het lijkt me onmogelijk. De titel geeft wat aanknopingspunten. De stad is blijkbaar Rio, een andere inspiratie is een speciaal soort zonsverduistering. Als ik een expositie bezoek, lees ik informatie bijna altijd achteraf. Zodat ik zonder vooroordeel de kunst tot me kan nemen. Dit werk is bijvoorbeeld gewoon heel erg mooi. Je hoeft er geen speciale kennis van te hebben. Maar als je die informatie dan toch hebt. Ik herken er wel iets van een zonsverduistering in. Niet een chronologisch overzicht maar de beleving ervan. Het donker worden van de dag, felle kleuren, bollen die langs elkaar schuiven. Een visualisering voorbij het alledaagse, maar dat maakt kunst juist zo interessant.

Eerder verschenen op 21 feb 2016 als Kunst van de Dag op galeries.nl

[kunststukjes]

Anutosh

De helderheid en de bijzondere manier van vastleggen van bomen valt gelijk op in het werk van Anutosh. Dagelijks scroll ik door de exposities van galeries.nl voor de keuze van een nieuw werk voor de 'Kunst van de dag'. En vaak werd mijn aandacht getrokken door deze werken. Genoeg aanleiding om er deze dagelijkse rubriek aandacht aan te besteden. De snelle aantrekkingskracht heeft ook een gevaar in zich. Het kan goedkoop effect bejag zijn. Het werk van Anutosh gaat echter voorbij aan snel resultaat boeken. Dat is in ieder geval mijn ervaring als je zijn werk in het echt bekijkt, zoals ik heb gedaan bij Galerie Frank Welkenhuysen. De kunstenaar brengt eerst een achtergrond aan die vlak oogt, alsof het een wand is. Daarna heeft hij met een heel ruimtelijk effect boomgroepen toegevoegd. Bezien vanuit een beperkt kader. Geschilderd in zachte, gedempte kleuren. Het heeft iets weg van een aquarium. In een aquarium vind je echter geen bomen. Vervreemdend. Maar wel een wereld waarin je heerlijk kun wegdromen.

Eerder verschenen op 20 feb 2016 als kunst van de dag op galeries.nl

[kunststukjes]

Linda Nieuwstad

"Met bloemen haal je de natuur in huis'. Een begrijpelijke gedachte maar voor het werk van Linda Nieuwstad gaat die vlieger niet op. Ze maakt haar bloemen van bouwmaterialen: plastic, piepschuim, pvc, staal. En met die bloem creëert ze vervolgens enorme bloemstukken. Ook dit werk op de foto heeft behoorlijke afmetingen (360 x 240 x 170 cm). Alhoewel door mensenhanden gemaakt heeft het toch iets heel natuurlijks. Door de uitbundigheid en weerloosheid waarmee ze hun schoonheid aanbieden. Anderzijds is het aandoenlijk. Hoe wij mensen proberen met onze materialen die bloemenpracht na te bootsen. De foto van het werk doet ook wel wat. In de achtergrond staat een deur op een kier, alsof een geheim op het punt staat ontdekt te worden... Natuurlijk moet je deze kunst van Linda Nieuwstad in het echt zien. Ik hoop dat de foto en mijn tekst inspireren dat te gaan doen...

Eerder verschenen op 19 feb 2016 als Kunst van de dag op galeries.nl

[kunststukjes]

Roland Spitzer

Dit kunstwerk zit vol tegenstellingen. Neem nu dat stuk touw waarmee het aan het plafond hangt. Het heeft iets knulligs. Terwijl de sculptuur het resultaat is van beheersing en controle door de kunstenaar. Als ik mijn gedachten laat gaan zie ik een prehistorisch dier dat uit zijn ei barst of de pijpleiding in een chemische fabriek die is opengebarsten waardoor een kleverige smurrie vrijkomt. Twee tegengestelde verbeeldingen. Maar mogelijk wil Roland Spitzer alleen maar twee heel verschillende materialen samenbrengen. Dat maakt deze sculptuur bijzonder. Het dwingt je bijna om er iets van te vinden. Als er dan een verbeelding opkomt, lijkt het zelf met een ander voorstel te komen. Zo meanderen je gedachten mee met zijn grillige vorm.

Eerder verschenen op 18 feb 2016 als kunst van de dag op galeries.nl

[kunststukjes]

Martin Soto Climent

Dit beeld trekt gelijk de aandacht. De vorm is krachtig en heeft iets onmiskenbaar erotisch. Je voelt je dan ook een beetje een voyeur als je er aandachtig naar kijkt. Op het werk zou ik het -toch maar- snel wegklikken als er een collega langskwam. Maar het is kunst dus je mag lang kijken en genieten. Zie ik een kus in het beeld? Of een meer wulpse omstrengeling? En die glinstering, is dat zweet? Of kun je het gewoon zien als plastisch materiaal dat de kunstenaar aantrekkelijk geplooid heeft? En die houten lijst er omheen, dat past toch helemaal niet? Of juist wel? Boeiende kunst roept vragen op... Ik zou zeggen breng een bezoek aan 'Un certain regard' bij Dürst, Britt & Mayhew in Den Haag, op loopafstand van station Hollands Spoor. De expositie kan echter schokkende beelden bevatten! ;-)

Eerder verschenen op 17 feb 2016 als Kunst van de dag op galeries.nl

[kunststukjes]

Awoiska van der Molen

Een druk op de knop en je hebt een foto. Zo eenvoudig lijkt fotografie in het digitale tijdperk. Voor een echt goede foto is meer nodig. Meer ook dan een goede belichting, de juiste compositie en een aantrekkelijk onderwerp. De kracht van een foto is niet te vatten in (technische) regels. En dat geldt eigenlijk voor alle kunst. Die licht besloten in de bezieling van de kunstenaar en de ontvankelijkheid van de beschouwer. Bij een oppervlakkige beschouwing is dit een saai stuk bos. Er gaat echter een sereniteit van uit die bijna spiritueel is. En die je ongelofelijk kan raken. Schokkende beelden met het wereldnieuws kunnen je volledig uit je doen kunnen brengen. De foto's van Awoiska van der Molen brengen je weer terug. En dat is een bijzonder mooi gegeven.

Eerder verschenen op 16 feb 2016 als kunst van de dag op galeries.nl

[kunststukjes]

Barbara Hepworth

Die uitbundigheid. Alsof het beeld zich van de sokkel zou willen losrukken. Zodat het echt helemaal vrij is. Het past eigenlijk helemaal niet bij het solide brons. Maar dat maakt het beeld juist zo mooi. 

Barbara Hepworth is pas in een latere fase van haar kunstenaarschap met brons gaan werken. Daarvoor werkte ze vooral in hout. Het leverde ook schitterende beelden op met een intense, ingehouden schoonheid. Dat ingehoudene is begrijpelijk, met hout heb je maar 1 kans. Met brons kun je het model (in klei) net zo lang modelleren tot het is wat jij wil. Ik denk dat Barbara Hepworth, met de groei van haar kunstenaarschap, die vrijheid durfde toe te laten. Meer afstand tot het materiaal ook. Het resultaat? Dat heb je kunnen lezen. In het Kröller-Müller Museum te Otterlo is t/m 17 april een prachtig overzicht van haar werk te zien. Dit beeld kun je ook na de expositie blijven zien. Bij het plaatje staat de Tate maar het Kröller-Müller museum heeft een eigen exemplaar dat staat in het Rietveld Paviljoen. Eerder schreef ik al een blog over de expositie: Barbara Hepworth Sculpture for a modern world.

Eerder verschenen op 15 feb 2016 als kunst van de dag op galeries.nl

[kunststukjes]

Niek Hendrix

Niek Hendrix schildert zowel figuratief als abstract. Wat altijd opvalt is de grote precisie waarmee hij schildert. Lekker losgaan met tubes verf zul je deze kunstenaar niet zien doen. Ook dit werk, 'Give me beauty of give me death' is heel nauwgezet geschilderd. Een stilleven in een nis. Het zou in de gouden eeuw van Nederland gemaakt kunnen zijn. Alleen het is zwart/wit. Dat maakt het bijzonder. Wat blijft er over als je kleur uit een beeld haalt? We zijn het een beetje vergeten maar heel lang kregen we het wereldnieuws gepresenteerd in zwart/wit beelden. Kleurde of ontkleurde dat ons wereldbeeld? We zouden te rade kunnen gaan bij dit werk. Omdat Niek Hendrix zo precies schildert is het belangrijkste verschil tussen dit werk en een echt stilleven uit de Gouden Eeuw, de kleur.

Op mijn blog kunstblijfteenraadsel is een blog te vinden over de duo expositie The Black Standard  met Niek Hendrix en Navine G.Khan-Dossos bij galerie Roger Katwijk.

Eerder verschenen op 14 feb 2016 als kunst van de dag op galeries.nl

[kunststukjes]

Joep van Liefland

Misschien had ik beter een vraagteken als plaatje kunnen kiezen. Maar dat ging nu eenmaal niet. Want als je bij de stand van galerie Van Zijl Langhout langsloopt is de verrassing compleet. De ruimte is voor het werk van Joep van Liefland, VIDEOPALACE #41, volledig ingericht als een soort videomuseum. Een ode aan een techniek die eens State of Art was. Maak met je smartphone een filmpje van de stand. En dompel je tegelijkertijd onder in nostalgische gevoelens. Als je vandaag nog naar Art Rotterdam gaat. De galerie heeft stand-nummer 41, neem hem op in je wandelroute!

Eerder verschenen op 14 feb 2016 als kunst van de dag op galeries.nl