Mandalina Kabuğu

Çatışma noktası. Konuşmaya niyetlenip susmak gibi.

[kuyuvesarkac]

Yamaçevler.

O yüksekteki mahallelere ya bir iki defa çıkmış ya da hiç çıkmamış olmak ayrı bir heyecan barındırıyordur belki de. Çünkü o çocukluk merakı, Instagram ve YouTube’un icadına rağmen halen devam ediyor.

Çünkü görmek biraz farklı bir şey, işte yüksek bir mahalleden Tophane’den ya da Vratnik’ten, ya da Kaplıca’dan; Maksem, Bistrik ya da Kadirbey’e bakmak gibi. Düzde yürürken yukarıyı görüp içini merak etmek. Keşfedilecek bir yerin aslında uzak olmadığını bilmek.

O yüzden işte, o tepedeki Yamaçevleri ayrı severim, belki de kökümün benzer yapıdaki bir dağ köyü olmasıyla bir ilişkisi vardır bu durumun.

İçimdeki heyecan hiç bitmesin.

[kuyuvesarkac]

metropolleri unutup, tekrar tekrar aklıma düşen.

bir kiraz kadar tatlı o şehrin gecelerini düşünürken.

ben seni hiç unutmuyorum, tekrar geleceğim.

biliyorum.

***

i forget the metropolises and think about them over and over again.

while thinking about the nights of that city as sweet as a cherry.

i never forget you, i will come again.

i know.

[kuyuvesarkac]

metropolleri unutup, tekrar tekrar aklıma düşen.

bir kiraz kadar tatlı o şehrin gecelerini düşünürken.

ben seni hiç unutmuyorum, tekrar geleceğim.

biliyorum.

***

i forget the metropolises and think about them over and over again.

while thinking about the nights of that city as sweet as a cherry.

i never forget you, i will come again.

i know.

[kuyuvesarkac]

Beni her seferinde tazeleyen şehir.

Koşuşturmacalar ve hayat meşgalesi ile meşgulken, gençlikten o içimdeki hevesten uzaklaşırken yeni bir şey oldu. Bir seyahat. Tekrar en sevdiğim şehre, aynı yerleri, değişimleri ve yenilikleri gördüm. Üzerimdeki ölü toprağı, biriken yorgunluk ve bıkkınlık üzerimden gidiverdi birkaç günde. Belki de artık o şehirde yaşamanın vakti geldi de geçiyor. Birkaç eski dostun gözleri ve kıymet görmek hevesimi, iştahımı yükseltiverdi çünkü.

Otuzumdaki cesaretimi yirmi yaşımdayken gösteremediğim için bazen kendime kızıyorum. Bazen de kendi kendime sessiz kaldığıma kızıyorum. Sebepsiz sükunetlerim. Yorgun bir şekilde gittiğim o güzide şehirde, tazeleniverdim birkaç günde. Bu o tip bir ilişkilerle ilgili bir durum değil bahsettiğim. Daha çok zihin ve üretime odaklı ve inceleme hevesiydi çok uzun süredir kaybettiğim. Tepelerini, fırınlarını, yokuşlarını ve hissettirdiği her hissi çok ayrı seviyorum. Kudüs sendromu yaşayanlar gibi ben de bu şehrin sendromunu yaşıyorum ve buna dair bir şikayetim yok bile.

Bir de tek değildim. Karlı bir gece vakti tek değilim artık. Belki de bu ayrı bir güçlü kılıyor beni. Yıkılmadım, yolum yine sana düştü. Eskinin izlerini buldum on senede üç kere görmenin, üçüncünün farklı rahatlığını yaşadım.

Çok kısa sürede tekrar göreceğim belki de. Kim bilir belki yarın belki yarından da yakın. Yaşamaktan sıkıldığım, bunaldığım her anda kurtuluşu ve yeni yolu bulduğum o şehrin sokakları bana yine yardımcı oldu, beni yine çözümsüz bırakmadı ve bir şekilde yeni bir enerji aşıladı. İşte o aşı hep tuttu.

Belki de Milenko Jergovic'in söylediği gibi; Veda yavaş yavaş gelmeliydi, birden olduğu için her zerremde hissedemediğimden ağır geldi. Bir gün geçmeden özledim. Yine yazarın dediği gibi; hayallerim halen bana dost. O yüzden nasibimizde varsa en az bir kere daha geleceğim.

[kuyuvesarkac]

Beni her seferinde tazeleyen şehir.

Koşuşturmacalar ve hayat meşgalesi ile meşgulken, gençlikten o içimdeki hevesten uzaklaşırken yeni bir şey oldu. Bir seyahat. Tekrar en sevdiğim şehre, aynı yerleri, değişimleri ve yenilikleri gördüm. Üzerimdeki ölü toprağı, biriken yorgunluk ve bıkkınlık üzerimden gidiverdi birkaç günde. Belki de artık o şehirde yaşamanın vakti geldi de geçiyor. Birkaç eski dostun gözleri ve kıymet görmek hevesimi, iştahımı yükseltiverdi çünkü.

Otuzumdaki cesaretimi yirmi yaşımdayken gösteremediğim için bazen kendime kızıyorum. Bazen de kendi kendime sessiz kaldığıma kızıyorum. Sebepsiz sükunetlerim. Yorgun bir şekilde gittiğim o güzide şehirde, tazeleniverdim birkaç günde. Bu o tip bir ilişkilerle ilgili bir durum değil bahsettiğim. Daha çok zihin ve üretime odaklı ve inceleme hevesiydi çok uzun süredir kaybettiğim. Tepelerini, fırınlarını, yokuşlarını ve hissettirdiği her hissi çok ayrı seviyorum. Kudüs sendromu yaşayanlar gibi ben de bu şehrin sendromunu yaşıyorum ve buna dair bir şikayetim yok bile.

Bir de tek değildim. Karlı bir gece vakti tek değilim artık. Belki de bu ayrı bir güçlü kılıyor beni. Yıkılmadım, yolum yine sana düştü. Eskinin izlerini buldum on senede üç kere görmenin, üçüncünün farklı rahatlığını yaşadım.

Çok kısa sürede tekrar göreceğim belki de. Kim bilir belki yarın belki yarından da yakın. Yaşamaktan sıkıldığım, bunaldığım her anda kurtuluşu ve yeni yolu bulduğum o şehrin sokakları bana yine yardımcı oldu, beni yine çözümsüz bırakmadı ve bir şekilde yeni bir enerji aşıladı. İşte o aşı hep tuttu.

Belki de Milenko Jergovic'in söylediği gibi; Veda yavaş yavaş gelmeliydi, birden olduğu için her zerremde hissedemediğimden ağır geldi. Bir gün geçmeden özledim. Yine yazarın dediği gibi; hayallerim halen bana dost. O yüzden nasibimizde varsa en az bir kere daha geleceğim.

[kuyuvesarkac]

Hiçbir şeyi muhafaza edememek.

Lisede çok güzel kravatlarım vardı. İnce ve yan ve yatay koyu lacivert açık lacivert desenleri olan bir kravatımı hatırlıyorum. Abdullah Kiğılı marka diye anımsıyorum. 

Yani esasında şöyle, çoğu okul düz br renk ya da okul logosu olan kravatları takardı. Son sınıfta ben de beyaz gömlek ve siyah bir kravatın üzerine füme pantolon ve kollu süveterle geçirmiştim. Konuyu dağıttım, nasıl toparlayacağım acaba?

Bizim okul yeni bir okuldu ve kurumsallık anlamında iyi bir başlangıç yapamamıştı. Burada suç tabii ki öğretmenler ve okul yöneticilerinin. Sonra biraz toparlamıştı. Velhasıl, okulda herkes istediği kravatı takabiliyordu. Kravat anlamında gerçekten özgür bir liseydi. 

Benim de bu süreçte sekiz on kadar gerçekten klas kravatım vardı. Bugün sorasınız nerede olduğunu söyleyemem çünkü düğün ve özel birkaç gün hariç kravat takmadım. Nasip olan işimde de kravat kullanmam henüz gerek olmadı.

Gece gece o kravatlar aklıma düştü ve onları nasıl muhafaza edemedim diye düşündüm. Hayatımda hiçbir şeyi düzgün bir şekilde muhafaza edemiyorum. Belli bir süre sonra her şey elimden avucumdan dağılıp gidiyor sanki. Sadece kravatlar değilmiş. Geriye kalan dağılmış her şeyim ve baki kalan birkaç dost. Özel ve sürekli birkaç şey daha tabii ki. Hayatı biraz dağıttım, nasıl toparlayacağım acaba?

[kuyuvesarkac]

Hiçbir şeyi muhafaza edememek.

Lisede çok güzel kravatlarım vardı. İnce ve yan ve yatay koyu lacivert açık lacivert desenleri olan bir kravatımı hatırlıyorum. Abdullah Kiğılı marka diye anımsıyorum. 

Yani esasında şöyle, çoğu okul düz br renk ya da okul logosu olan kravatları takardı. Son sınıfta ben de beyaz gömlek ve siyah bir kravatın üzerine füme pantolon ve kollu süveterle geçirmiştim. Konuyu dağıttım, nasıl toparlayacağım acaba?

Bizim okul yeni bir okuldu ve kurumsallık anlamında iyi bir başlangıç yapamamıştı. Burada suç tabii ki öğretmenler ve okul yöneticilerinin. Sonra biraz toparlamıştı. Velhasıl, okulda herkes istediği kravatı takabiliyordu. Kravat anlamında gerçekten özgür bir liseydi. 

Benim de bu süreçte sekiz on kadar gerçekten klas kravatım vardı. Bugün sorasınız nerede olduğunu söyleyemem çünkü düğün ve özel birkaç gün hariç kravat takmadım. Nasip olan işimde de kravat kullanmam henüz gerek olmadı.

Gece gece o kravatlar aklıma düştü ve onları nasıl muhafaza edemedim diye düşündüm. Hayatımda hiçbir şeyi düzgün bir şekilde muhafaza edemiyorum. Belli bir süre sonra her şey elimden avucumdan dağılıp gidiyor sanki. Sadece kravatlar değilmiş. Geriye kalan dağılmış her şeyim ve baki kalan birkaç dost. Özel ve sürekli birkaç şey daha tabii ki. Hayatı biraz dağıttım, nasıl toparlayacağım acaba?

[kuyuvesarkac]

Neyim var ki geçmişte?

Rap dinlemezdim.  Hem de hiç. Liseyi yatılı okuduğum yıllarda, yani ikibinli yılların ortasında rap müzik acayip bir ivme yakalamış, gençlerin arasında bir moda halini almıştı. Ankara’ya geldiğimde iyi hatırlıyorum, cep telefonlarından rap müzik açan ve basket şortlarıyla beraber “Pislick” isimli bir mağazadan alınmış bol kıyafetler acayip revaçtaydı. Sonraları denk gelmedim o mağaza halen var mı acaba?

Neyse, yıllar geçti ben yine rap dinlemedim. Ama işte belli başlı parçaları arkadaşlarım dinlerken duymuştum, biliyordum ama inanın hiç ilgimi çekmiyordu. Hem de hiç İşte böyle bir hiçliğin içinde, biri liseden iki ahbabımla beraber bir şehirlerarası seyahat yapmamız icap etti. Orada telefondan şarkıları açıp aracın hoparlöründen dinliyorduk. Neyim var ki? talebi gelince ben rap dinlemediğimden bahsettim ama parçayı anımsıyordum ve sanırım o parçayı tamamını o arabada dinledikten sonra bir sene boyunca düzenli dinledim.  Etkileyici ve ön yargılarımı param parça eden kaliteli bir melodi. Daha tuhafı ne biliyor musunuz? Beni geçmişe 2007-2008′e ışınlayan ve ıssız soğuk üşümüş hissettiren bir müzik. Kendimi okuduğum ve yurdunda kaldığım devlet lisesinin bahçesinde, yurt binasının arkasında bir ağacın altında buluveriyorum. Sonrasında nasip oldu, bahse konu okula beş yüz metre uzakta oturuyorum ancak o ağacın altına yalnız başıma gitmek beni fena halde hüzünlendirecekmiş gibi geliyor. Belki oraya kendimi yalnız hissetmeden sığındığım kalp ile birlikte ya da o okul bahçesini paylaştığım ahbaplarımla gidersem zihnim rahat olur.  Rap dinlemezdim. Ancak bir parça işte böyle ruhuma işledi.

[kuyuvesarkac]

Neyim var ki geçmişte?

Rap dinlemezdim.  Hem de hiç. Liseyi yatılı okuduğum yıllarda, yani ikibinli yılların ortasında rap müzik acayip bir ivme yakalamış, gençlerin arasında bir moda halini almıştı. Ankara’ya geldiğimde iyi hatırlıyorum, cep telefonlarından rap müzik açan ve basket şortlarıyla beraber “Pislick” isimli bir mağazadan alınmış bol kıyafetler acayip revaçtaydı. Sonraları denk gelmedim o mağaza halen var mı acaba?

Neyse, yıllar geçti ben yine rap dinlemedim. Ama işte belli başlı parçaları arkadaşlarım dinlerken duymuştum, biliyordum ama inanın hiç ilgimi çekmiyordu. Hem de hiç İşte böyle bir hiçliğin içinde, biri liseden iki ahbabımla beraber bir şehirlerarası seyahat yapmamız icap etti. Orada telefondan şarkıları açıp aracın hoparlöründen dinliyorduk. Neyim var ki? talebi gelince ben rap dinlemediğimden bahsettim ama parçayı anımsıyordum ve sanırım o parçayı tamamını o arabada dinledikten sonra bir sene boyunca düzenli dinledim.  Etkileyici ve ön yargılarımı param parça eden kaliteli bir melodi. Daha tuhafı ne biliyor musunuz? Beni geçmişe 2007-2008′e ışınlayan ve ıssız soğuk üşümüş hissettiren bir müzik. Kendimi okuduğum ve yurdunda kaldığım devlet lisesinin bahçesinde, yurt binasının arkasında bir ağacın altında buluveriyorum. Sonrasında nasip oldu, bahse konu okula beş yüz metre uzakta oturuyorum ancak o ağacın altına yalnız başıma gitmek beni fena halde hüzünlendirecekmiş gibi geliyor. Belki oraya kendimi yalnız hissetmeden sığındığım kalp ile birlikte ya da o okul bahçesini paylaştığım ahbaplarımla gidersem zihnim rahat olur.  Rap dinlemezdim. Ancak bir parça işte böyle ruhuma işledi.

[kuyuvesarkac]

son bir şarkı.

Son bir şarkı diyorum. Geçmişe özlem hep var olacak mı? Mekanikleştiği için belki de hissettiklerim öyle. Gerçi birçok yeni daha önce hissetmediğim yeni duygular gördüm. Ramazan’ın özel bir hissi var, onu metafizikle açıklayabilirim belki. Metafizik için, fizik konusuna çalışmam lazım. Zihnimin karın kasları. Son bir şarkı diyorum. Bazı olayları, iyi ya da kötü olaylardan bahsediyorum. Hafızama kazınan o anları, tekrar tekrar anımsıyorum. İlginç bir duygu. O anlarda yapılan bazı hatalar için düzeltme şansı olmayacak. O çok beklediğim son şarkılar da.

Son bir şarkı derken işte, o son şarkıyı beklerken o son şarkıya çok benzeyen yeni bir şarkı çıkıveriyor insanın karşısına. Biraz karmaşık biliyorum. Spotify listesi değil bu. Şarkıdan bahsediyoruz. Şarkı. Son şarkıyı hatırlatan, ama daha yeni bir şey. Daha önce kendine bile söyleyemediğin gerçekleri, kendi zihninde bile gizli klasör yaptığın o itirafları açıveriyor.  Son bir şarkı diyordum ya, belki de son şarkı budur.

[kuyuvesarkac]

Tutku

Hep beni, turuncu şehir ışıkları cezbederdi. Gece vakti turuncu şehir ışıklandırmasının altından bir yolcu otobüsünün ön koltuklarından birinde elimde dergi kitap ve bir miktar sevdiğim abur cuburla, sevdiğim bir şehre varma hissinin ileride daha çekici olacağını düşünmüştüm. Yıllar geldi geçti, yorgunluğum arttı, içimdeki heyecan biraz azaldı bu hususa dair. İçimdeki heyecan artık başka şehirlerde daha çok olmuyor, artmıyordu. Belki yaşlanıyor, büyüyor belki de beni çeken şeyi kaybediyordum. Sanki altmışıma kadar içimde duracağını sandığım o iflah olmaz tutku kayboluyor gibiydi. Bilmediğimden biraz da. Belki de içimdeki o tutku o heyecan olduğun yerde kalmak istiyordur. Tutkunun yeri değişmiştir. İşte bilmediğimden. Şimdi bilir gibi oldum. 

[kuyuvesarkac]

Sisli Dağların Ardı

Bazı şeyleri bilemiyorum. Geleceği hiç. Sadece tahmin edebiliyor, çoğu zaman önümü göremiyorum. Ne olacağını kestiremediğimde çoğu zaman paniğe kapılırdım. Gerçi zaman geçtikçe olayları daha sakin karşılamayı öğrendim. Bugün garson kız (önünde yazana göre adı Nilay) masada duran telefonuma bir bardak sıcak çayı döktüğünde de çok sakin davrandım. Kendimden beklemeyeceğim bir sakinlik. Garson kız biraz panik yaptı, ben sakindim, telefona bir şey olmadı. Konu buraya gelmemeliydi. Neyse. Önümü görmediğim, nihayetinin nasıl olacağını kestiremediğim bir yoldayken, şöyle düşündüm: Yolda sonun ne olacağı çok da önemli değil, kiminle yürüdüğüne odaklanmalısın. Yanındaki kim? Sana huzur ve güven veriyor mu? Liberal sözcükler oldu biraz ama, olumsuzlukta da huzurlu ve güvenli hissedecek misin? Bu dünya, biraz da kaostan kaçabilmekle çekilir olacak gibi. Bilemiyorum. Yürüyorum.

[kuyuvesarkac]

Standartın Değişmesi

Hayatımda birkaç kez utandığımı hatırlıyorum. İşlediğim kusurlardan çok ahkam kestiklerim beni rahatsız ediyor genelde. Çünkü, işlediğim kusurları bir daha işlemeyeceğim üzerine kendi kendime söz verebiliyorum. Ama, diğer türlüsü benim dışında kişiler üzerinden varsayımlar olduğu için canımı sıkmaya devam ediyor.

Bir iş için alacağım ücreti, şimdiden daha genç ve toyken beğenmemiştim. Annem daha düşük ücretlerle daha zor işler yapanları hatırlatmıştı. Çok utanmıştım, yaptığımın yanlış olduğunu fark etmiştim. O günden sonra “zor işleri” yapanlarla daha olumlu bir iletişim kurmayı deniyorum. Genelde daha “soğuk” bir tipim çünkü.

Yakın sayılabilecek bir geçmişte, Saraybosna’dan Tuzla’ya kıymetli bir dostumu ziyarete gitmiştim. Bana şehri gezdirirken bir okul çıkışına denk geldik. Müslüman ailelerin çocuklarını daha iyi bir gelecek için Katolik okuluna gönderdiğini, çünkü oradan Viyana Üniversitesi’ne geçiş kolaylığı olduğunu söylemişti. Viyana Üniversitesi’nden birkaç dost işte. Arkadaşlar ve büyükler. Rahat giren birkaç arkadaşım vardı. Ben Viyana Üniversitesi’ne girmenin kolay olduğunu söyleyince kıymetli dostum söylemişti: Senin için kolay olan şeyler onlar için kolay değil.

Şöyle ki ne Viyana Üniversitesi’ne girmek kolay, gençtim ve her şeyin mümkün olduğunu düşünüyordum. Ne de, onların içinde bulunduğu durum kolay. 

Şöyle ki, aslında standartlar insanlar için değişiklik gösteriyor. Bizim için, basit, vazgeçilmez, rutin olan bir sürü şey birçok insan için birer lüks, çok büyük bir ayrıcalık olabiliyor. Bunu fark ettiğimizde, bunun farkında hareket ettiğimizde işimizi daha iyi ve doğru yapacağımıza inanıyorum. Öbür türlü ucu bucağı bulunmayan şikayetler, yorgunluklar ve hayatımızda bir şeylerin eksik olduğuna dair düşünceler. 

Nasıl diyeyim; bugün bile böyle değişik kaygı ve şikayetleri yaşıyorum kendi içimde ama günün sonunda, olmadı haftanın sonunda bu gerçeği ara ara kendime hatırlatıyorum. Çok şükretmek ve biraz düşünmek lazım. Her insanın standartının da farklı olduğunu, kendi çinde çeşitli anlamlar taşıdığını unutmamak lazım.

[kuyuvesarkac]

Lezzetin Detayı

Bir diziyi izlerken fark ettim. Adam kız arkadaşına kutlama için gidecekleri lüks restoranda ısmarlayacakları elli dolarlık keçi peynirini övüyordu. Özel şeyler güzel olabilir. Sonra kendi hayatımda bunu düşündüm. Yediğim ayrıcalıklı ve güzel şeyler esasında o kadar pahalı olmayan, taşrada bulunan ve esasında herkesin ulaşabildiği abartı fiyatı olmayan yemeklerdi. Sıradan ve parıltısız ama güzel. Bir tarafın karşıtı ya da savunucusu değilim ama benim için dikkate değer nokta bu sanırım. 

[kuyuvesarkac]

Lezzetin Detayı

Bir diziyi izlerken fark ettim. Adam kız arkadaşına kutlama için gidecekleri lüks restoranda ısmarlayacakları elli dolarlık keçi peynirini övüyordu. Özel şeyler güzel olabilir. Sonra kendi hayatımda bunu düşündüm. Yediğim ayrıcalıklı ve güzel şeyler esasında o kadar pahalı olmayan, taşrada bulunan ve esasında herkesin ulaşabildiği abartı fiyatı olmayan yemeklerdi. Sıradan ve parıltısız ama güzel. Bir tarafın karşıtı ya da savunucusu değilim ama benim için dikkate değer nokta bu sanırım. 

[kuyuvesarkac]

Ziyan mugbere ne oldu

Biraz kendi halinde ve sessiz takılmak istedi diye düşünüyorum. Ama benim de haberim Yok. Net olarak.

[kuyuvesarkac]

Seviye Atlamak

Yoğunluk öyle başımdaki, artık bunun yeni rutinim yaşamanın bir çeşidi olduğunu fark ettim. Anlatmıştım, önümdeki her işi bitirip rahat etmek istemiştim kısa süre önce, sonra bir hafta geçmeden o biten işlerin benzerleri birikmişti.

Şikayet falan değil. Yaşamak böyleyse böyle yaşayacağım zira bu yoğunluk içinde bir sürü güzel iş başarmanın mutluluğunu da yaşıyorum. Çok fazla yaşamak dedim. 

Altı ay kadar sonra bir dizinin tam sezonunu bitirdim. Çok mutluyum bu konuda. Geleceğe dair gerçek ve büyük birkaç plan yaptım. Hayata yönelik gerçek bariyerler aştım. Kendimle hafiften gurur duyuyorum. 

Bazı konularda, sert olduğum bazı konularda bakış açımın değişmesi, daha uzlaşmacı biri olmam, bunun yanında felsefi konulardan bazılarında ağzımın laf yapması, benim nezdimde kıymetli bazı kimselerle o kritik konularda aynı ya da yakın fikirde olmam da hoşuma gitti. 

Hayattan verim aldığım bir dönem oluyor. Sadece, sporu falan bırakmamıştım ama koşuşturmaca sırasında kaynadı. Zorunlu şehir değişiklikleri ve yoğunluklar ile birlikte sağlık problemleri bu süreci sekteye uğrattı. Umarım bunu da yapabildiğim günler gelir.

Daha güzelleri sizin olsun.